วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
158 โรลเพลย์
“หืม เงื่อนไข if ถ้าไม่ใช่ก็ else…”
ต้นเดือน 9 วารีอายุ 24 ปี
“พิมพ์ในมือถือไม่ถนัดเลย หรือว่ามันได้เวลาซื้อคอมพิวเตอร์?”
กลีน่าพูดอยู่คนเดียวในห้องระหว่างที่แสงจากมือถือส่องไปโดนหน้าน้องทำให้เห็นว่าเธอกำลังหลับ
กลีน่าค้นราคาคอมพิวเตอร์ในตลาด
“เอ๋า คอมพิวเตอร์แพงขึ้นเพราะตลาดการ์ดจอกำลังบูม หรือต้องรอก่อนถึงจะซื้อได้” กลีน่าพูดคนเดียวจากนั้นตัดสินใจปรึกษาวารี
‘มีคอมพิวเตอร์ลดราคาขายมั้ยคะ?’ กลีน่าถามไปหาวารี
‘อยากได้คอมพิวเตอร์เหรอ? ไม่มีปัญหาเดี๋ยวหามาให้ ต้องการตอนนี้เลยหรือรอกลับบ้านก่อน?’ วารีถามกลับมา
‘กลับบ้านก่อนก็ได้ค่ะ’ กลีน่าบอก
‘เดี๋ยวหาโน้ตบุคมาให้ใช้ตอนนี้ก่อนแล้วกัน’ วารีตอบกลับมา
‘แล้วมันเท่าไหร่คะ?’ กลีน่ากังวลเรื่องราคา
‘ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวหาให้รุ่นใหม่สุด ไปก่อนนะ มีคนเรียก’ วารีตอบกลับมา
คนเรียกน่าจะเป็นพี่อายะที่อยู่กับเขาวันนี้ กลีน่านึกในใจ
เธอไม่ได้อิจฉาพี่ๆเหล่านั้นลึกๆในใจ แต่มันอดไม่ได้ที่เธอต้องกัดผ้าเช็ดหน้าระบายอารมณ์
ในห้องวารี
คืนนี้อายะได้วารีไว้คนเดียวเพราะคนอื่นติดธุระตอนหัวค่ำกันหมด
อายะถามวารีหลังเห็นเขาแชตกับใครบางคน เรดาร์หึงเด้งสัญญาณขึ้นมาในใจเธอ เธอถามด้วยเสียงเข้ม “แชตกับใคร? มีฉันอยู่ทั้งคน”
“กลีน่า… เธออยากได้คอมพิวเตอร์ ฉันกำลังบอกผักชีให้หาดีสุดและแพงสุดมาให้เธอ” วารีพูด
“อ๋อน้องใหม่น่ะเหรอ นึกว่าคนนอกในทวีปใต้ที่ฉันไม่รู้จัก” อายะทำหน้าดุๆพูด
เธอคิดอยู่ในใจว่าวารีไปหาผู้หญิงใหม่ที่กลุ่มแฟนไม่รู้จักชื่อ
“แล้วออเบียล่ะ?” วารีถามซื่อๆ
“เอ… ออเบียเหรอ? เธอ… ก็… ได้อยู่นะ!” อายะพูดอย่างร่าเริง
วารีหัวเราะเบาๆ กำมือบังไว้หน้าปากเหมือนว่าจะดูเหมือนผู้ดี แต่ภาพที่ออกมาเหมือนคนเกร็งแอ็คหล่อ
“แต่… ออเบียบอกว่าจะไม่ไปอยู่ที่วาโรซีเมียเรีย เราอาจไม่มีเธอในเวลาข้างหน้า เธออยากทำเพื่อประเทศซาลาดูนมากกว่า” วารีบ่นเพราะผิดหวัง มองออกนอกกระจกเห็นดาวเป็นหนวดปลาหมึก
อายะมายืนข้างๆ โอบไหล่ “โอ๋โอ๋ น่าเสียดาย แต่เธอก็สร้างรถไฟรางแม่เหล็กไฟฟ้าซะสิ ที่ปิ้วๆข้ามประเทศได้ไม่ถึงชั่วโมงน่ะ”
“มันยังเป็นต้นแบบอยู่เลย ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันจะใช้ได้เลยจริงๆรึเปล่า” วารีสารภาพ
“แค่! ทำ! มัน! สิวะ!” อายะทำท่ามือฟันเข้าง่ามขาและตะโกนเสียงดัง
“นั่นคลิปดังตอนนี้นี่นา เธอนี่เลียนแบบคลิปดังไม่เหมือนปรกติเลย” วารีแซว
“เรื่องล้อเล่นจบแล้ว” อายะพูดและเอาเชือกยาวมา
เธอมัดวารี ยกเขาไปวางบนเตียง “เฮ้ ปล่อยฉันดิ เข้าใจแล้วว่าจะเริ่มเลย… แต่… จะนำเหรอรอบนี้?”
“นิดหน่อยจนกว่าจะเหนื่อย” อายะพูด เลียปาก
“ถ้าแบบนั้นมันก็จบพรุ่งนี้เช้านู้น ไม่ก็ต้องเร่งจนเกินพอดี” วารีพูดประท้วง
“ฉันอยากได้ความเร็ว ครั้งสุดท้ายมันโรแมนติกพอแล้ว รอบนี้ฉันต้องการให้เหมือนสัตว์ป่า” อายะพูด
“สัตว์มันทำแปปๆก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?” วารีพูดถามตรงๆ
“แต่ไม่ใช่โลมา” อายะคลายเชือกและแก้ที่มัดวารี
“ชื่อเสียงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะพวกนั้นอ่ะ” วารีพูด นึกถึงบทความเกี่ยวกับชีวิตเรื่องเพศของโลมา
เมื่อแก้เชือกออกเสร็จทั้งหมด อายะเริ่มถอดเสื้อตัวเอง
แรงจากเสื้อยืดตัวในสุดหลุดออกจากหัวเธอ ทำนมที่อยู่ในชั้นในออกกำลังกายเด้ง
เพราะมันเป็นเสื้อในสำหรับไว้ออกกำลังกาย มันรัดกระชับมากกว่าชั้นในทั่วไปสุดท้ายเธอดึงมันออก
เมื่อชั้นในหลุด หน้าอกใหญ่บะลั่กของอายะเป็นอิสระ วารีเพ่งมองและแกะสลักการเคลื่อนไหวของมันเข้าไว้ในหัว
อายะเริ่มถอดเสื้อวารีออก เสื้อวารีมันถอดง่ายกว่า และสุดท้ายเสื้อเปิด อกที่กล้ามแน่นหราอยู่หน้าอายะ
อายะเอานิ้วที่หนาๆสากๆจากการจับดาบและต่อยท่อนไม้ลูบอกวารี
“มันนุ่มกว่าคนอื่นนะ ทั้งๆที่เธอฝึกมากกว่าคนอื่น เธอทำยังไงเนี่ย” เพราะสาวหลายคนทำแบบเดียวกัน วารีรู้สึกว่านิ้วอายะนุ่มกว่าคนอื่น
“ฉันเอามือแช่ราชพฤกษ์ไซรัปกับโลชั่นผสมน้ำนิดหน่อยแล้วแช่มือ” อายะอธิบาย
“มีสูตรอย่างนั้นด้วยเหรอเนี่ย…” วารีพูดลอยๆ สูตรนี้อาจจะเอาไปทำโลชั่นทามือขายได้
อายะเริ่มถอดกางเกงวารีในที่สุดลำเอ็นก็เปิดเป็นอิสระ
ลมที่พัดโดนลำเอ็นทำให้วารีเตรียมใจพร้อมใช้
อายะลูบมันชักมันเล่น เมื่อไม่แข็งตามใจง่ายๆเหมือนทุกครั้งอายะถอดกระโปรงตัวเองและถอดกางเกงใน
อายะลุกออกจากวารี เดินไปคร่อมหัวเขาแล้วยองลงอีกครั้ง “อยากเห็นนี่ใช่มั้ยล่ะ”
เพราะกลีบอยู่คาหน้า พร้อมการชักของอายะ ของวารีเริ่มแข็ง
วารีเริ่มเลีย บรรเลงเพลงลิ้นที่ฝึกมาหลายปี
อายะเริ่มสนุกเมื่อมีปฏิกิริยาตอบสนองจากแท่งชมพูดด่างๆและจ้ำดำๆ “ถุย” เธอถุยน้ำลายใส่แท่งของวารีและเร่งความเร็วการชัก
เมื่อแข็งสุดตัวอายะเริ่มอมของวารี
วารีรู้ว่าวันนี้จะยาวเขาใช้สูตรเกร็งตูดเพื่อไม่ให้หลั่งเร็วเกินไป
วารีเล่นกลีบอายะและเม็ดกระสันของเธอ ยังไม่ลงเสียบลิ้นเข้าไปบรรเลงข้างใน
วารีถกหนังที่บังเม็ดกระสันและเน้นไปที่โคนเม็ด
อายะเริ่มเสียวและอมของวารีสวนที่วารีทำให้เธอเสียว
อายะอมลึกและใช้ท่าคอลึกที่ฝึกมา
“อ่อก อ่อก อ่อก อ่า… ฟู่ว เสียวมั้ยพี่…” อายะพูดเหมือนตัวเองยังเป็นสาวบริการเหมือนอดีตเธอ
ของวารีหดลงหายแข็งทันทีเพราะเขาไม่มองอายะแบบนั้น “เธอไม่เป็นสาวแบบนั้นแล้ว…”
“เอ๋า… ฉันจะเล่นบทสาวทำงานซะหน่อย พอทำใจมองเป็นอย่างที่ฉันตั้งใจแสดงได้มั้ย?” อายะบอกวารี วอนให้เขามองเธอเล่นบทออก
“อืม… ลองอีกทีซิ” วารีบอกอายะ
“พี่จ้างหนูมา หนูจะทำทุกอย่างเพื่อให้พี่พอใจให้คุ้มเงินพี่” อายะกลับไปเล่นบทแล้วคอลึกทั้งๆที่ของวารีไม่แข็ง แต่มันลงคอได้กำลังดี
“หืม? ฉันจ้างเท่าไหร่?” วารีถาม นิสัยโง่ๆไม่เซ็กซี่จากโลกเก่ากลับมาแสดงผลเต็มที่
“ปุอ่า… โห่เธอนี่” อายะเอียงหัวคิดแล้วนึกได้ “ล้านทอง!”
“โห… ระดับจักรวาลเลยนะเธอนี่” วารีพูดแล้วเอ็นแข็งขึ้นมา “โอ้! ได้ผลๆ”
“อ่อก อ่อก อ่อก” อายะเร่งความเร็ว
วารีเริ่มไม่ไหว ของอายะเปียกชุ่มพอดีแล้ว “มาอีหนู ได้เวลาใช้รูเธอแล้ว”
วารียกก้นอายะ เอ็นวารีหลุดจากปาก “อุ้ย! เบาหน่อยนะพี่ หนูไม่ค่อยมีประสบการณ์”
“ของหนูสีสวย พี่ชอบ คล้ำหน่อยๆให้รู้ว่าหนูโม้” วารียิ้มแล้วพูด จ่อเอ็นหน้ารู
อายะพลิกตัวกลับลากหัววารีมาใกล้ๆ “อย่าว่าของหนูคล้ำนะ ถึงพี่เห็นแบบนั้น ผู้ชายหล่อๆเขาก็บอกว่าชมพู”
“เห็นมั้ยว่าหนูโกหกที่ว่าไม่มีประสบการณ์ หุหุ ได้เวลาล่อรูหนูให้สะใจแล้ว ทองเยอะแบบนั้นพี่ต้องล่อทั้งวันและคืนให้พังไปเลย” วารียิ้มมุมปาก
วารีเริ่มเสียบและเร่งเครื่องทันที เขาอยากสุดเต็มที่อยู่แล้วจากบทนำด้วยคอของอายะ
ปั่ปปั่ปปั่ป เสียงเนื้อลั่นเต็มที่ด้วยความถี่ต่อนาทีสูง
อายะจูบวารี ล้วงลิ้นเข้าคอเขาลึก
วารียกก้นอายะแทงแล้วแทงอีก
“ได้ข่าวว่าพี่มีพลังพิเศษ หนูเคยของใหญ่แล้ว แต่ไม่เคยกับของยาว พี่พอสนองหนูด้วยพลังพี่ได้มั้ย?” อายะพูดยิ้มล่อวารี
วารีถอดอาวุธของตัวเอง ตีหัวล่างตัวเอง นึกภาพอาวุธให้ยาวกว่าเดิมสองเท่าแต่ขนาดหนาเท่าของเดิมๆเขาปรกติ
จากนั้นวารีเสียบของเรียบเนียนแต่ยาวกว่าท่อนล่างแขนเข้าของอายะ มันเสียบสุดไปติดมดลูก ดันมันและงอตัวเข้าข้างใน
วารีเสียบ ชักออก เสียบ ชักออกจนอายะสุดและฉีดน้ำออกมา วารีถอดอย่างรวดเร็ว สอดนิ้วสวนน้ำ สอดนิ้วเกี่ยวจุดกระสันอายะด้านในที่คุ้นจนหลับตาก็เกี่ยวโดนได้โดยไม่ต้องเล็ง
น้ำหยดลงเตียง เพราะไม่ใช่เตียงผ้ากันน้ำแบบพิเศษแบบในห้องวารีที่วาโรซีเมียเรีย หลังกิจกรรมนี้คงต้องเปลี่ยนเตียงทั้งนอกและใน
เมื่อเกี่ยวเสร็จวารีเสียบดาบยาวเข้ารูอายะต่อ
เข้า งอ ออก น้ำฉีด เข้า งอ ออก น้ำฉีด แบบนี้เรื่อยๆ ไม่หยุดยั้ง
วารีคว้าขวดไวน์ข้างหัวนอน กระดกดื่ม อมไว้ในปากส่วนหนึ่ง จูบอายะแล้วป้อนไวน์เข้าปากอายะ
กิจกรรมผ่านหนึ่งชั่วโมง วารีเริ่มกริ่มๆเหล้า ในที่สุดเขาตัดสินใจสุดสักครั้งก่อน
เขาซอยถี่สุดตัว ดันแรงเข้าลึกจนท้องอายะปูดขึ้นเหนือกล้ามท้องที่เกร็งอยู่ ฉีดน้ำอัดมดลูกอายะ
“ฟู่ว” วารีหัวโล่งจากการถึงยอดเขาเข้าดาวเดือน
อายะผลักอกวารีนอน วารีเกร็งตูดให้ของแข็งต่อ และพร้อมสำหรับการป้องกัน
รอบนี้อายะขอนำบ้าง เธอโยกสะโพกขึ้นลงกระแทกวารีที่นอนหงาย
กระแทก กระแทก กระแทก ยกฉีดน้ำเมื่อสุด จากนั้นกลับไปกระแทกต่อ
วารีที่มือว่างเล่นหน้าอกใหญ่ๆของอายะ ไหลมันซ้ายขวาในมือ กดให้จมและแบน ดึงหัวนมให้ยืดและแดง
อายะเริ่มเจ็บ หัวนมแดง แต่ทั้งคู่กำลังใส่จิตใจของสัตว์ป่า “พี่ หนูเสียว แรงอีกได้มั้ย?”
“ของหนูจะพังนะถ้าพี่เอาจริง” วารีขู่ปลอมๆ เขาไม่อยากให้มันพัง เขาอยากเสียบมันเมื่ออยากไม่ว่าจะปัจจุบันหรืออนาคตต่อไป
“ถ้าทำได้ก็ลองดู เห็นอย่างนี้ หนูมีฝีมือและความอดทนนะพี่” อายะมั่นใจเต็มที่
“พี่กลัวน้องแห้ง ดื่มนี่ซะ ฉีดจนรูแดงหมดแล้ว” วารีแซวเธอ แล้วยื่นขวดไวน์ให้อายะ
อายะกระดกคำใหญ่ ยัดใส่ปากวารี
วารียกตัวให้ไม่สำลัก แล้วซดคำใหญ่เหมือนกัน
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เหงื่ออายะเต็มตัว เตียงเปียกเต็มเตียง แต่ทั้งสองคนไม่มีวี่แววว่าจะหยุด
ปั่บ! ปั่บ! ปั่บ! รัวๆดังลั่นห้อง วารีเปลี่ยนไปท่าตอกเสาเข็มที่เขาโปรดปราน กระแทกด้วยพลังทั้งตัว
“ลองรูหลังหนูมั้ยพี่” อายะชวนเมื่อเสียวและเริ่มแสบรูหน้าเพราะน้ำในตัวเริ่มน้อย
“ทันทีจ้ะหนู” วารีถอดของเขาออกทันที่ เปลี่ยนอายะเข้าท่าหมา
อายะพร้อมอยู่แล้วและตั้งท่าเตรียม
วารีจับง่ามขากระแทกเข้ารูหลังอายะแล้วซอย
“อุ้ย ลึกมากพี่ หนูเสียวอ้ะ” อายะพูดชวนให้วารีมีอารมณ์สูงขึ้นอีก
“นึกว่าพี่จะปล่อยให้ตรงนี้โล่งเหรอ รูนี้ของโปรดพี่” วารีพูดและเอานิ้วสอดเข้ารูหน้าของอายะ
เพราะนิ้วเสียบเข้าสามนิ้วไม่ใช่สองเหมือนปรกติ อายะรู้ทันทีว่าวารีเอาจริง “อุ้ยพี่อย่า… หนูเสียวไปแล้ว”
แต่การพูดแบบนั้นทำให้วารียิ่งมีวิญญาณโลมาสิงร่าง เขาเกี่ยวแทงหลัง เกี่ยวแทงหลัง
แต่เขายังปรานีและไม่อยากให้มันดำไปเขาไม่ออกแรงสุดและทำสลับกันไม่ให้มันเกินพอดี
อายะรับรู้ได้ทันที “ขอบคุณที่ยังปรานีหนูค่ะพี่ หนูจะเกร็งเต็มที่เพื่อให้พี่เสียวแบบหนูบ้าง มาดูกันว่าพี่จะเก่งแค่ไหน”
“อย่าท้านะหนู” วารียิ้มและเริ่มสนุกจากการสวมบท
สามชั่วโมงผ่านไป ทั้งสองคนเริ่มเหนื่อยเต็มที่จากการออกแรงสุดตัวเพื่อความเร็วสูงตลอดเวลาไม่มีหยุด
วารีเห็นนาฬิกาและมันเริ่มดึกเกินไป เขาชวนอายะ “สะใจยัง?”
“สะแล้ว… เธอล่ะ?” อายะพูดเหนื่อยๆ
“ไวน์เยอะไป น้ำหมดแล้ว เมาหนักแล้วด้วย มันเร็วกว่าที่อยู่วาโรซีเมียเรีย เพราะมันรู้สึกเหมือนนอกบ้านเหรอ?” วารีงงกับการที่ตัวเองไม่ไหวเร็วกว่าเวลาอยู่ที่บ้าน
“เป็นเหมือนกัน อารมณ์เที่ยวและอยากสนุกมันอยู่ในใจเพราะไม่ใช่บ้าน มันรู้สึกเกร็งกว่าปรกติเพราะทุกวันมีแต่เรื่องสนุก มันเลยสนุกได้มากกว่าปรกติด้วย” อายะอธิบายความรู้สึกของตัวเองบ้าง
วารีเร่งเครื่อง ฉีดน้ำเข้าท้องอายะ ถอดออก “ลงจากเตียงหน่อย”
อายะคลานเพราะขาเพี้ยนและอ่อนแรงลงเตียงนั่งคุกเข่าที่พื้น น้ำฉีดออกมาเป็นครั้งคราวเพราะความเสียวค้าง
วารียกเตียงและวางไว้ข้างประตู เอาผ้านวมกับหมอนที่เก็บไว้บนโซฟามาทำที่นอนบนโครงเตียงแข็งๆ “นอนนี่ละกัน ฉันรอเปลี่ยนเตียงไม่ไหวแล้ว จะหลับอยู่แล้วเนี่ย”
“ฉันก็เหมือนกัน ลากไปหน่อย” อายะพูดแล้วยื่นมือให้วารี
วารียกเธอด้วยแรงเฮือกสุดข้างไปวางบนหมอนและผ้านวม นอนหงายข้างเธอแล้วหลับตา
อายะพูดทันที “น้ำล่ะ เราเมาหนักนะ”
“เออนั่นดิ” วารีดีดตัวอีกครั้งด้วยแรงที่เหนื่อยล้า กินน้ำจากเหยือกเย็นๆ ยื่นครึ่งเหยือกให้อายะ
“ไม่พอ เอาอีก” วารีหยิบอีกเหยือกดื่มครึ่งนึง เอาเหยือกใหม่สลับกับเหยือกที่อายะกินหมดแล้ว
อายะดื่มจนหมดวางเหยือกไว้ข้างตัวเพราะยื่นให้วารีไม่ไหวแล้วแล้วตะแคงนอนหันหลังให้วารีทันที “ฝันดี ฟี้คร่อก”
วารีเสียบของที่แข็งค้างเข้ารูหน้าอายะ ปล่อยทั้งหมดเข้ารูตันๆ กอดอายะแล้วนอน “ราตรี… ฟี้คร่อก”
กลางดึก ยามทุกคนนอนกันหมดแล้ว ทั้งวังซาลาดูนเหลือแค่ทหารและแม่บ้านประจำที่
เจ้คุมะนั่งเท้าคางอยู่ในครัว กระเทียม พริกไทยดำ และเม็ดซี้ดซี้ดหรือพริกอยู่ตรงหน้า
มันมีผลบางอย่างที่เหมือนมะเขือเปราะโลกเก่าวารีอยู่ด้วย
เจ๊คุมะกำลังรอบางอย่างและเตรียมตัวทำอาหารอย่างใจจดใจจ่อ เพราะมันดึกมากแล้วมันเกือบเป็นวันใหม่อยู่แล้ว
ในที่สุดระหว่างงีบหลับสลับตื่นไปมาเธอก็ไม่ไหว เท้ามือไว้บนโต๊ะและหลับบนแขน
แต่ก่อนเธอเข้าดินแดนแห่งฝันเสียงเคาะประตูดัง ก๊อก ก๊อก
เจ๊คุมะตื่น เดินล้าๆไปเปิดประตู
“กะปิชุดทดลองเสร็จแล้วครับ เราเอามาส่วนนึงให้ตามสั่งแล้ว” พ่อบ้านหน้าประตูพูดและยื่นกล่องใหญ่ให้เจ๊คุมะ
“ขอบคุณ ไปพักได้” เจ๊คุมะรับกล่องและขอบคุณพ่อบ้าน
“ครับท่านหญิง ขอตัว” พ่อบ้านเดินหายไป
เจ๊คุมะปิดประตู ถกแขนเสื้อ “ได้เวลาแล้วซินะ”
เจ๊คุมะเปิดเมนูน้ำพริกกะปิออริจินัล หรือสูตรเมนูน้ำพริกกะปิโลกเก่าวารีในมือถือ
เธอตำกระเทียมและพริกอย่างตั้งใจสุดๆ ตำจนละเอียดใส่กะปิและน้ำตาลมะพร้าว ตำอีกรอบให้เข้ากันอย่างดี ชิมเพื่อรับรสดั้งเดิมก่อน จากนั้นกะปริมาณน้ำปลา ผ่ามะนาวบีบใส่เพื่อให้รสชาติดีสุด ชิมอีกรอบ เมื่อได้รสจัดจ้านแล้วต้มน้ำใส่ให้พอดี
หลังชิมและปรุงเพิ่มนิดหน่อยจนพอใจได้รสที่ต้องการแล้ว ใส่มะเขือเปราะตำให้พอแตก เอาใส่ถ้วยห่อไว้ด้วยพลาสติกห่ออาหาร
เจ๊คุมะดูนาฬิกา และแดดส่องเข้ามาในห้องพอดี
เมื่อรู้ว่าเช้าแล้ว เธอรีบไปทอดผักคล้ายชะอมโลกเก่าวารี ใส่ไข่ ทอดให้แห้งฟูชุ่มน้ำมัน
เธอเตรียมปลานึ่งอีก ทำหมูกรอบทอด เนื้อโคขุนหั่นชิ้นอบแห้งและอื่นๆเพิ่ม
เมื่อได้เมนูเต็มโต๊ะใหญ่จนพอใจแล้ว เธอเขียนกระดาษ เสิร์ฟให้วารีและแฟน จากนั้นกลับห้องไปนอน
เมื่อได้เวลาตอนเช้า วารีและอายะตื่นอัตโนมัติ วันนี้วันพัก มันได้เวลากินและหาเรื่องเที่ยวเพิ่ม ไม่มีธุระอะไรให้ตัวเองเหนื่อยและปวดหัวในวันนี้
วารีและเหล่าแฟนแต่งตัวออกกำลังกาย เมื่อได้เหงื่อไหลย้อยแล้วก็พากันไปอาบน้ำ
วันนี้ทุกคนตื่นเต้นเพราะเป็นวันนัดชิมเมนูใหม่โลกนี้ ‘น้ำพริกกะปิ’
วารีเห็นคริสซ่าลากกลีน่าที่เดินไม่ค่อยไหวมา ทั้งสองคนยังไม่อาบน้ำรวมกับกลุ่มวารี จากนั้นเดินไปถามด้วยความเป็นห่วง “กลีน่าเป็นอะไรทำไมดูเหนื่อยๆ”
“พี่เขาเล่นมือถือจนดึก เธอไม่เคยนอนดึกขนาดนี้มาก่อนเลยเป็นแบบนี้” คริสซ่ามองพี่ดุๆเหมือนเธอไม่มีความรับผิดชอบ
“เธอทำอะไรดึกดื่น มันเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่เธอขอเหรอ?” วารีถาม โยงเชื่อมจากเหตุการณ์เมื่อวาน
“ใช่ค่ะ หนูกำลังเริ่มศึกษาการเขียนโค้ด และเมื่อเริ่มเมื่อคืนหนูลองเขียนและทดลองใช้โค้ดตัวเองเมื่อวาน” กลีน่าสารภาพ
“โอ้ นั่นดีมาก เพราะภาษาโค้ดยังไม่เป็นที่นิยมในวาโรซีเมียเรีย และมีแต่ผักชีเท่านั้นที่เป็นผู้สร้างและเชี่ยวชาญ เรากำลังขาดบุคลากรด้านนั้นอยู่” วารีพูดพร้อมยิ้มใหญ่บนหน้า เขาดีใจมากแม้เหนื่อยมาก
“แต่หนูต้องการคนสอน ข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตมันมีบางอย่างใช้ไม่ได้เยอะเกินไป” กลีน่าพูดจากประสบการณ์ลองผิดลองถูกเมื่อวาน
“ฉันรู้ว่าใครจะเป็นครูได้ดีที่สุด ฉันจะอนุญาตให้เธอใช้เอโกะเวอร์ชันเต็มได้อย่างอิสระ เธอต้องเป็นครูที่ดีสำหรับมือใหม่แน่ๆ ฉันมั่นใจ” วารีพูด นึกถึงเอไอน้องใหม่ที่ได้ข้อมูลเยอะที่สุดในประเทศ
“โห… พี่จะมอบอำนาจขนาดนั้นให้หนูเลยเหรอคะ? คนที่เข้าถึงเวอร์ชันเต็มของเอโกะได้ในโลกมีไม่ถึงสิบคนเอง” กลีน่าพูด
คริสซ่ามองทั้งสองคนไปมา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‘โค้ด’ คืออะไร แต่เธอไม่กล้าพูดตอนนี้และเก็บไว้ค้นข้อมูลเองในอินเตอร์เน็ต
“แน่นอน เพื่อรุ่นน้องและวาโรซีเมียเรีย” วารีพูด มือทุบอกมั่นใจ
“เพื่อวาโรซีเมียเรีย” กลีน่าพูดและทุบอกเหมือนวารี
เธอไม่ได้เกิดที่วาโรซีเมียเรีย แต่มันเป็นบ้านใหม่ที่เธอกับน้องตัดสินใจจะอยู่ตลอดกาลในอนาคตที่จะมาถึง
ทุกคนไปห้องทานอาหารใหญ่ของซาลาดูน
กลางห้องหรูหรา กับข้าววางอยู่บนโต๊ะเต็มไปหมด วารีได้กลิ่นกะปิตามนัดว่าวันชิมเป็นวันนี้
น้ำลายทุกคนเริ่มสอ ท้องเริ่มร้อง
หลังทุกคนนั่งเรียบร้อย แม่บ้านเสิร์ฟข้าวกล้องร้อนๆไว้ในจาน
วารีตื่นเต้นกับปลานึ่งตัวใหญ่เป็นสิบกิโลข้างหน้า และเขาเตรียมกินมันให้ได้ซักสองกิโล
เหล่าแฟนๆตื่นเต้น แม่บ้านอัดวีดีโอทุกคนที่จะได้ชิมน้ำพริกกะปิครั้งแรกไว้วิจัยด้วย
แต่ละคนตักกับข้าวที่อยากกิน ราดน้ำพริกกะปิ จากนั้นตักทั้งสองอย่างยกช้อนชู
“เอาล่ะ เริ่ม!” วารีประกาศการเริ่มชิม
หลายคนตักเข้าปาก เคี้ยวๆ
ทุกคนตาเป็นประกาย วู้วว้าวเสียงดังลั่นจากความนัว หอม เปรี้ยว หวาน เค็ม
หลายคนตักแล้วตักอีก สองพี่น้องหน้าใหม่ คริสซ่าและกลีน่า ตักเพื่อแข่งกินกับรุ่นพี่ท้องหลุมดำเพื่อหวังให้ตัวเองโตมาเก่งแบบเหล่าพี่ที่นับถือ
ทุกคนสนุกกับการกิน วารีน้ำตาไหลออกมาเองจากน้ำพริกสูตรยายเขา
ทั้งหมดกินกันอย่างเฮฮา ตักให้กัน ลองชิมกับข้าวที่ยังไม่ได้กิน และสนุกกับการกิน
