วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
167 อย่าร้องเมื่อนมหก
หลังหน้าอกวีเปิดหรากลางเวทีที่มีคนมาดูเป็นหมื่นคนเกิดขึ้น
วีปิดหน้าอกเธอที่เปิด
นักเต้นหันหลังหาคนดูกางแขนพยายามป้องกันเธอ แต่ทั้งคู่รู้ว่านั่นไม่ช่วย
วีหันหลัง ดึงเสื้อ หันกลับมา ปลีกตัวจากนักเต้นไปร้องและเต้นหน้าเวทีต่อ
เมื่อคอนเสิร์ตจบ มีการประชุมกัน หัวหน้าการประชุมเป็นนา และแฟนคนอื่นก็มาด้วยกันหมด
วันสุดท้ายของเดือน 10 ยุคตีกันปี 124
“ผมขอโทษจริงๆครับท่านหญิงเวโรนีก้า เพื่อชดใช้กับบาปที่ผมทำ ผมจะลาออกจากการเป็นนักเต้นและไปทำงานที่เหมืองเป็นทาสเพื่อเอาเงินมาชดใช้ท่าน” นักเต้นหนุ่มพูด
“บ้าหรือเปล่าแก…” เธอไม่ได้เรียกเขาด้วยความเกลียด เธอเรียกเขาเหมือนเพื่อนชายที่เรียกเขาแบบนั้น
“รู้มั้ยแก แกเป็นนักเต้นชายที่เก่งที่สุดในกลุ่ม มันถึงขนาดว่ามีแฟนคลับแกในอินเตอร์เน็ตกลุ่มใหญ่ ถ้าขายตัวเองเป็นทาสแลกเงินแค่หยิบมือเราจะทำให้เหล่าสาวๆเหล่านั้นผิดหวังนะแก” วีอธิบาย
“แต่ ผมต้องชดใช้ท่าน…” ชายหนุ่มยังไม่ยอมล้มเลิก
“เงินมันแค่เศษเงินเมื่อเทียบกับเงินที่วารีมีนะแก คิดบ้างสิ” วีพูดพลางเอาสันมือตีหัวนักเต้นหนุ่ม
“แต่ผมต้องชดใช้…” ชายหนุ่มยังไม่ยอมกับการถูกปล่อยไปโดยไม่ได้ลงโทษ
วารีและนาคิดแบบเดียวกันคือให้เขาเปลี่ยนอาชีพเป็นโฮสต์ในบาร์ชายล้วนสำหรับผู้หญิง นาเสนอ “ให้เขาไปเป็นโฮสต์มั้ย? วี แบบนั้นแฟนคลับเขาจะได้มีที่ติดตามต่อ”
“ไม่ได้” วีสวนทันที “เขาเต้นเก่ง เก่งมากด้วย พูดตรงๆ ตอนเขาเอาจริง เขาเต้นเก่งกว่าฉัน”
จากนั้นวีลูบหัวนักเต้นทำให้ผมบนหัวเขายุ่ง
“ขนาดนั้น…” วารีพูดลอยๆ เขาไม่กังวลที่แฟนตัวเองหมกมุ่นกับชายอื่น อย่างหนึ่งเพราะมันน่าจะไม่ใช่เชิงชู้สาว
“นั่นแหละ เหตุมันเกิดขึ้นแล้ว และฉันพูดตรงๆว่าฉันไม่ได้กังวลกับมันมาก… รู้มั้ย มันแค่หัวนมแว้บๆเอง” วีพูดเบาๆ เริ่มถอดเสื้อเปลี่ยนเป็นใส่เสื้อผ้าบางขอบลูกไม้เหมือนเสื้อนอน
แน่นอนนักเต้นหนุ่มเห็นหน้าอกเธออีกครั้งได้ที่สะท้อนมาจากกระจก
วารีจ้องเขาดูว่าเขาจะมองมั้ย แต่หนุ่มคนนั้นหันหนีและไม่มอง
วารีสบายใจขึ้น ที่มารยาทเขาดีและไม่ใช่พวกหมกมุ่น เหมือนตัวเขา
เมื่อวารีสบายใจแล้ว เขาพูด “เราต้องแก้ที่ปลายเหตุ เราต้องออกแถลงว่าการโพสต์รูปวีนมหกจะโดนโทษปรับ”
วาโรพูดขึ้นมาเสียงเข้ม “แต่เราให้คนอื่นโพสต์คลิปพรโฆษณาคลิปตัวเองในเว็บพรได้ ถ้าเราสร้างตัวอย่างที่ย้อนแย้ง คนจะตั้งคำถามเรื่องความเท่าเทียม”
“เราอ้างได้มั้ยแบบ… เธอเป็นหนึ่งในตระกูลราชินีนะ อะไรแบบนั้น มั่วๆไป” วารีเสนออีกรอบ
“เหตุผลแบบนั้นใครก็ดูออก เวลาสากเธอหราอยู่บนคลิปกับฟ็อกซี่ เธอไม่ทำอะไร แต่พอมาเป็นวี เธอจะมาโอ๊ะอ๊ะไม่ได้นะๆ แบบนั้นเหรอ? มันขัดกับอิสรภาพในการพูดที่เราเน้นกับการพัฒนาประเทศให้ไปทางนั้นนะ” นาแย้งวารีเสียงแข็ง
วารีไหล่ตก “แต่มันเป็นวีอ่ะ…”
เหล่าแฟนมองออกหมด ถึงไม่อยากยอมรับ ถึงวารีจะย้ำนักหนาว่า ‘ทุกคนท่าวกาน งุ๊งๆ’ แต่ไม่ใช่วี วีพิเศษสำหรับเขา
วาโรที่รู้ดีว่าเพราะวีอยู่กับเขานานที่สุด
เขาเล่าว่าตอนเด็ก เขาคิดเอานิสัยโลกเก่าเขามาใช้ ไม่คุยกับใคร คิดอยู่คนเดียว ทำอยู่คนเดียว ส่งเสริมตนเองอยู่คนเดียว
เขาเล่าว่า พอวีมองเขาด้วยความสงสัย และดูเหมือนอยากคุย ทั้งๆที่ทำตัวไม่เหมือนอยาก เขารู้สึกอยากเห็นเธอโตไปด้วยกัน หลังจากนั้นวีสนับสนุนเชามาตลอด
และตอนนั้นเอง เขาเลือกมี ‘เพื่อน’ ในโลกนี้
โลกเก่าเขาก็มีเพื่อนอยู่ แต่พอเขาทำงาน ทุกคนก็ห่างไปหมด
เขาซาบซึ้งทุกครั้งที่หลายคนชวนเขาไปงานมงคล แต่เพราะงานโหดเขาไปไม่ได้ และพวกเขาก็ห่างไปหลังจากนั้น
วารียังเสียใจเรื่องนั้นอยู่ไม่หาย และเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาเลือกอยากไม่มีเพื่อนในโลกนี้ เพราะการต้องห่างกันซักวันมันเจ็บปวดหัวใจเกินไป
มันถึงขนาดเป็นแผลที่ร้องไห้ได้
และวารีเลือกเธอเป็นเบอร์หนึ่ง สาวไร้หน้าอก ตูดสวย ขาใหญ่ ต้นแขนใหญ่ ถึงเธอมีข้อติความเป็นผู้หญิงเยอะ วารีไม่ใส่ใจ
วีมองหน้าวารี เหมือนอยากให้เขาคิดอะไรมาแก้ซักอย่าง
“เราขู่ว่า ‘ถ้าโพสต์รูปวี วีจะไปเหยียบหน้าถึงบ้าน’ อะไรแบบนั้นได้มั้ย?” วารีเสนอ
“จะบ้าเหรอ คนจะรีบสแปมทุกเช้า กลางวัน เย็นเพื่อให้เธอมาทำแบบนั้น ทูบเบอร์บางคนถึงกับออกตัวว่าจะสักชื่อวีไว้บนหน้า” นาพูด “โอ้ แน่นอนว่า วาโรและวิวก็มี”
“มันไม่ใช่เรื่องน่าอวดซะหน่อย” วิวพูด
วาโรทำหน้าเข้ม เธอเงียบ แต่หน้าดุ
เรฟเนสยกมือ แต่ก่อนเธอจะกล้าๆกลัวๆที่จะเสนอความเห็นเพราะเป็นหนึ่งในอดีตโสเภณี แต่หลังมีลูกกับวารี เธอเป็นหนึ่งเดียวในครอบครัวแล้ว
“ช่างมันเถอะ ฉันว่า ฉันอยู่มุมคนดูและแถวหน้าใกล้ชิด จากมุมฉัน ภาพที่ถ่ายได้น่าจะไกล ยกเว้นกล้องอัดรายการที่เราเผยแพร่ แต่การถ่ายทอดสดถูกทำให้ล่าช้านิดหน่อยเพราะจะได้ตัดส่วนที่ไม่ดีได้ และไม่มีภาพออกทีวี คนที่ถ่ายได้จะมีแต่ภาพไกลๆ เทียบกับพรที่เห็นโจ๊ะจ๊ะเต็มตา มันไม่มีคุณภาพ วีอย่าโกรธนะ แต่มันสู้พรจากคนตั้งใจไม่ได้จริง” เรฟเนสพูด
วารีคิดจริงจัง แล้วสรุปออกมา “นั่นจริง”
“ใช่สินะ โอ้ฉัน… ไอดอลแพ้พร ฉันเปลี่ยนเป็นเล่นพรกับวารีอัพในอินเตอร์เน็ตได้มัย?” เธอพูดเชิงตลก
“ไม่อ่ะ ฉันหวง” วารีพูดเบาๆ
วิวยิ้มทันที แกล้งวารี “อะไรนะๆ ไม่ได้ยินเลย”
“ฉันหวงวี!” วารีพูดเสียงดัง
“หุหุหุ ถึงฉันอิจฉา แต่เมื่อเธอพูดแบบนั้น ฉันเคารพมัน” ถ้าเป็นแต่ก่อนวาโรจะไม่พูดแบบนี้
“วาโร…” วารีพูดเหมือนจะปลอบวาโร
วาโรส่ายหน้า “ตำแหน่งเมียที่หนึ่งเมียต้องเคลียร์กันเอง ฉันจะเดินทางยากลำบากเพื่อเอามันมา” วาโรปล่อยให้สิ่งที่อยู่ในใจไหลออกมา
คริสซ่าเริ่มงัวเงีย ถึงเธอจะตกใจเพราะเกิดเหตุนี้ แต่ด้วยอายุน้อยของเธอ เธอเริ่มไม่ไหว และฟังเหล่าพี่ๆข้างหน้าไม่รู้เรื่อง
“ถึงจะแค่ปล่อยไปแต่ไม่เป็นไรหรอก” พี่อลิสพูด “เวลาเป็นแม่ เราต้องป้อนนมลูกอยู่ดี มันต้องออกมาอยู่ดี มีคนเห็นก็ไม่เป็นไรหรอก”
หงส์ฟ้าพยักหน้า และฟ็อกซี่เคยทำแล้วด้วย เหมือกันกับไอซิสที่ลูกติด แต่แปลกที่ไม่มีใครโพสต์
“มันคนละความรู้สึกนะพี่ คนที่มีมารยาทจะไม่มองมันในมุมนั้น มันเป็นเรื่องความเป็นแม่ และเกียรติลูกผู้ชาย” ไอซิสรุ่นน้องพี่อลิสพูด
คนที่เคยจ้องหน้าอกพี่อลิสตอนจะป้อนนมเริ่มรู้สึกผิด วารีไหล่ตกอีกครั้ง
นาถอนหายใจ “ให้ตายซิวี ฉันบอกหลายครั้งว่าเวลาขึ้นเต้นให้ใส่กางเกงในมีขาและแปะแผ่นกันโหนกและหัวนม แต่เธอไม่เชื่อมันเลยเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้อินเตอร์เน็ตแตกแน่ ถ้าดาวเทียมพังฉันจะปรับเธอ”
วีแลบลิ้น “โทษจ้าพี่สาว”
เพราะ วีและวิวอยู่กับนานานแล้ว ยิ่งนาบริหารเก่งขึ้นและมาดเหมือนมืออาชีพ สองคนเริ่มมองเธอเป็นพี่
“ถึงจะหงุดหงิดและแค้น สมัยที่นมราคาแพง นมที่ไว้ดื่มอ่ะ มีคำพูดว่า ‘อย่าร้องไห้เมื่อนมหก’ มันคงทำอะไรไม่ได้และเสียไปแล้ว” วารีพูด
“มันไม่เสียนะจ๊ะ เธอยังดูดจุ๊บจั๊บได้และเล่นกับมันได้อยู่” วีแกล้งวารีทันที
“ก็ใช่ แต่ฉันพูดเปรียบเปรย โอ้ย ช่างมันเหอะ! ไปๆกลับบ้านนอน ไม่นานก็ต้องออกเช้าแถมไปรบด้วย” วารีขมวดคิ้ว
เหล่าว่าที่เมียพยักหน้า เปลี่ยนระบบในใจให้เป็นระบบเตรียมตัวและพร้อมสู้
เหล่าแฟนทยอยกลับบ้านและตกใจที่คริสซ่านำทุกคน จับมือกับกลีน่าเดินฉับๆไปขึ้นโดรน
เพราะเรื่องที่เกิด ใจวารียังขุ่นและไม่ยอมแพ้ถ้าแก้ไม่ได้ แต่จริงๆ ตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้แล้ว ยิ่งหมกมุ่นกับมันยิ่งแย่และมีแต่ผลเสียที่จะเกิดขึ้น
วารีถอนหายใจยาว ก่อนขึ้นโดรนตู้พาเหล่าเมียกลับบ้าน
หลังจากนั้นมันก็เหมือนกับที่นาคาดไว้ อินเตอร์เน็ตแตกและช้าลงครึ่งหนึ่ง
คนดูคลิปต้องติดคลิปโหลดไม่ทัน คนดาวน์โหลดไฟล์ต้องพบกับปัญหาโหลดช้า
เหล่าคนกรูกันเข้าไปนกขันจ้า ส่วนหนึ่งเพื่อโพสต์ภาพวี และเป็นภาพระยะไกล และตำหนิคุณภาพอินเตอร์เน็ต
นักแต่งภาพซูมภาพและแต่งให้ชัด โพสต์งานตัวเอง
อินเตอร์เน็ตแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายที่เรียกตัวเองว่า นมวีเวอร์ กับฝ่ายที่เรียกว่า นักเผา เกิดขึ้น
นมวีเวอร์เน้นกระจายภาพวีไปทุกที่ เซ็นเซอร์บางๆลงเว็บที่โพสต์พรไม่ได้
เหล่านักเผาตามล่าพวกนั้น รัวด่าและขุดนกจ้าเก่าของคนนั้นมาแฉว่านิสัยไม่ดียังไง
เหล่าทหารที่งานไม่โพสต์ เพราะมารยาทและระเบียบทหาร แต่เหล่าครอบครัวพวกเขาไม่ได้มีใจแบบนั้น
บางคนทำเพราะความอิจฉาแต่นั่นปรกติและมีมาตลอดตั้งแต่วีเริ่มร้องเพลง
วันต่อมาวีโพสต์คลิป “ฉันไม่รู้สึกเสียใจอะไรทั้งนั้น และมันเป็นอุบัติเหตุ คนที่ขู่นักเต้นที่ทำให้เกิดเหตุหรือไล่ขุดที่อยู่มาแฉจะโดนแบนออกจากงานคอนเสิร์ตทุกงานที่วีคอมปานีจัด ฉันขอโต้ตอบแค่เท่านี้และเราจะแบนพวกสุดโต่งที่พูดเกินงามและอื่นๆ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ”
หลังจากนั้นนักเต้นหนุ่มต้องหนีไปที่อื่นเงียบๆ เขาเลือกไปหมู่บ้านบีแอลแลนด์กับเพื่อนหนุ่มที่มีใจให้กันและพักหนีปัญหาที่นั่นก่อน
ภาพวีกระจายไปทั่ว และไม่มีทีท่าจะหยุด แต่ทำอะไรไม่ได้
วารีโกรธแทบจะโยนมือถือ แต่เพราะความเสียดายเขาไม่ทำ และนอนคนเดียวสลับลุกดูดอุ้ยทั้งวันและขออยู่คนเดียว รูดดูนกขันจ้า
มันแย่กว่าที่เหล่าแฟนคิด แต่วันต่อมา วันออกรบ ทุกคนก็เห็นหน้าเขาและโล่งใจ
วารียังดูแลตัวเองอยู่และพักผ่อนให้พร้อมรบ ไม่ทิ้งหน้าที่ขัดกับที่ทุกคนคิด
และวันนี้มันก็ถึงวันยกพล รอบนี้เพราะมันติดกับศิโรและจะไปลงทางใต้ของวาโรซีเมียเรีย วารีเลือกไปทางรถไฟเพราะไปถึงทีเดียวพร้อมกันแถมเตรียมตัวพักเพื่อออกรบได้ดีกว่า นาเตรียมรถไฟสามขบวนมาส่งไปทั้งสองที่นั้น
สองขบวนจะไปลงทางใต้วาโรซีเมียเรีย และหนึ่งขบวนจะลงที่ศิโร เพื่อแผนการรบแบบที่วางไว้
วาโรเดินมากับวารีไปหน้าแท่นปราศรัย
วารีเดินคู่เธอในชุดทหาร หยุดข้างแท่นและรอเธอ
จากนั้นวาโรพูดที่แท่น ให้เหล่าทหารและครอบครัวทหารที่มาส่งได้ยิน “ถึงแม้มีเรื่องหน้าอก แต่เราต้องเดินต่อ…”
ทหารหลายคนกลืนน้ำลาย ไม่ต้องพูดว่าถึงไม่ลงมือทำ ทุกคนเห็นแล้ว
“และวันนี้ เป็นวันที่เราจะไปตำแหน่งพร้อมรบ หลังรถไฟลง เราจะพักเพื่อให้พร้อมรบทันทีในเวลาอันรวดเร็ว มาร์แลนด์ไม่ได้เป็นประเทศที่น่ากลัวโดยรวม เมื่อเทียบกับเรา แต่ทุกคนอย่าลืม พวกเขามีประสบการณ์สูงกว่า… ฉันเข้าใจ ว่าพวกคุณที่รักทุกคนฝึกฝนตัวเองอย่างหนัก แต่นั่นเทียบไม่ได้กับคนที่ต้องหากินกับการรบกันเองในชนเผ่าทุกวันเพื่อแลกเงินมาซื้ออาหารขึ้นโต๊ะที่บ้าน มันไม่เท่ากัน และเรื่องนั้นทำฉันกังวลเหมือนกัน” วาโรพูดต่อ
เสียงของเธอเข้มแข็งเหมือนเทพีแห่งการรบที่วารีเห็นภาพอนิเมะในเน็ต ‘ถ้าเธอใส่มงกุฎดอกไม้และเสื้อขาวตัดสีทอง เธอจะเป็นเทพีได้เลยนะเนี่ย เราจับเธอแต่งภาพทำโฆษณาได้มั้ย’
เขาเก็บเรื่องนั้นไว้บอกนาทีหลังในใจ
ทหารกลืนน้ำลาย หน้าทุกคนมีความกล้าอยู่แล้ว แต่เมื่อวาโรชมฝีมือขู่แข่ง มันทำให้พวกเขาถ่อมตัวและเตรียมสู้สุดฝีมือไม่ประมาทเพื่อรักษาชีวิต
เมื่อวาโรเห็นหน้าทุกคนเข้าใจ เธอพูดต่อ “จำไว้ สิ่งที่ฉันขอทุกคนมาตลอด อย่าตาย อย่ายอมแพ้ สู้เพื่อสิ่งที่ยั่งยืน เพื่อวาโรซีเมียเรีย”
วาโรเอามือทาบอก ทหารทำเหมือนกันพร้อมกันหมดและพูดสุดเสียง “““เพื่อวาโรซีเมียเรีย!!!”””
แต่วาโรยังไม่ไปจากแท่น เธอรอทหารเงียบลง
หลังทหารเห็นว่าเธอยังพูดไม่จบ พวกเขาเงียบกริบและรอเธอ เหล่าครอบครัวทหารบางคนตื้นตันกับความเข้มแข็ง บางคนถึงกับร้องไห้เพราะรู้สึกภูมิใจที่หัวหน้าของบ้านที่ออกรบทำเพื่อประเทศ
วาโรพูดต่อ “ทิ้งท้ายก่อนวารี ฉันขอพูดเรื่องหนึ่งที่สำคัญ ‘จงผลิตลูก’”
ทหารฮือฮาปนเสียงหัวเราะ
“ถึงขัดกับที่ฉันขอให้ไปรบ เก็บความบ้าเลือดไว้ให้ที่บ้านด้วย ผลิตลูกมาเยอะๆ เพราะยุคเป็นยุคตีกัน เราขาดบุคลากร ขอจบด้วยเรื่องไม่น่าเอามาพูด แต่มันจำเป็น และปิดการพูดเพียงเท่านี้ มา วารี นำเหล่าทหารแบบลูกผู้ชายให้ทุกคนมีกำลังใจหน่อย” วาโรพูดชวนตื่นเต้น
วารีคิ้วขมวดทันที ‘ฉันไม่ได้มาดเข้มขนาดนั้นซะหน่อย โห่ มาโยนให้กันได้’
วารีเดินไปที่แท่นปราศรัยหลังวาโรหลบให้ ไปหน้าแท่น
“ไม่รู้ดิ วาโรพูดซะเข้มขนาดนั้นแล้ว ฉันไม่ได้คิดอะไรมาเทียบนั้นเลย ยังไงดี เอาเป็นว่าฉันจะเตือนสิ่งที่น่าจะเกิดเอาแล้วกัน มันคงดีที่สุด” วารีพูด
ทหารขำเบาๆกับราชาที่พวกเขารู้จักดี
เขามองเหล่าทหาร คิดถึงภาพหรือหนังที่มีทหารรับจ้าง
“ทหารรับจ้างไม่ได้สู้แบบทหารประเทศ พวกเขาไม่มีเกียรติของนักสู้ การเตะฝุ่น ถุยเลือดใส่หน้า จับตัวประกัน ยุยงทำให้โกรธ เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวันสำหรับพวกเขา ทุกคนจงทำใจและอย่าบ่นเมื่อพวกนั้นใช้กลยุทธ์อะไรแบบนั้น” วารีบอก
ทหารใหม่หลายคนกลืนน้ำลาย แต่พวกทหารผ่านศึกยิ้มเหมือนรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว
“เรื่องทิ้งเกียรติเพื่อทำแบบนั้นไม่ใช่เรื่องผิด ถ้าจำเป็น ขอให้ทำเพื่อรักษาชีวิต รู้มั้ยเกียรติเอามากินไม่ได้ เกียรติผลิตลูกไม่ได้ เกียรติไม่มีไข่หรือมดลูก ทุกคนรู้ดี”
ทหารขำเบาๆอีกครั้ง
“เพราะแบบนั้น รักษาชีวิตเหนืออื่นใด เมื่อเห็นเพื่อนทรุด รีบไปช่วยกัน อย่าทิ้งความเป็นทีม หรือจะพูดว่าความเป็นกองทัพเดียวกันดี… มันก็เหมือนกันแหละเนาะ โอเค รอบนี้ไม่เหมือนที่ทวีปใต้และเหนือ ชายแดนประเทศติดกัน และเหล่าปืนใหญ่ได้ไปที่แนวรบล่วงหน้าแล้ว มันเป็นครั้งแรกที่เราจะได้เห็นอิทธิพลของมัน และความน่ากลัวที่แท้จริงของเทคโนโลยี”
เมื่อพูด ทหารยืดอกและยิ้ม หลายคนอยากเห็น ได้ข่าวว่าเสียงมันจะตู้มต้ามบึ้มบ่ำ
“อย่าลืมว่าการฆ่าฟันเมื่อไม่จำเป็นมันแย่ แต่จงสังหารศัตรูที่แยกเขี้ยว ไม่ทิ้งการป้องกัน อย่าให้จิตตกแม้ต้องเห็นภาพใดๆ เท่านี้แหละ สู้ให้เต็มที่นะทุกคน เพื่อวาโรซีเมียเรีย” วารีทำเหมือนวาโร
แต่เสียงตอบรับไม่เท่าเทพีสงคราม เขาไหล่ตกในใจแต่ยังยืดไหล่จริงอยู่
ถ้าราชาไหล่ตกเมื่อพูดเสร็จมันจะดูแย่เกิน
และแล้วเหล่าทหารนักดนตรีก็เล่นเพลงเร็วเน้นเรียกกำลังใจ
มันเป็นเพลงเน้นกลองเยอะๆดังๆเพื่อสร้างการเต้นในหัวใจ
ตอนนี้ถ้าตามเอกสารที่แจกให้ทหารทุกคนจะเป็นตอนที่หัวหน้าหมู่สั่งพัก และไปหาครอบครัวครั้งสุดท้ายก่อนออกรบ
ทหารหลายคนไม่ทิ้งโอกาสนี้ บางคนจูบเมียหน้าลูกอย่างดูดดื่มไม่มีความอายเพราะมันอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะเห็นพวกเธอ
ลูกหลายคนร้องไห้ แต่กำลังใจดี พวกเขายังอ่อนต่อโลกและยังไม่รู้จักเรื่องสงครามดี เด็กหลายคนส่งพ่อด้วยความภูมิใจ จะเก็บวินาทีนี้ไปเล่ากับเพื่อนหลายต่อหลายครั้ง
คู่ที่เพศเดียวกันจูบกันต่อหน้าหลายๆคน บางคนที่ยังเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ปรกติ แต่มันปรกติแล้วที่วาโรซีเมียเรีย พวกเขาสองจิตสองใจ แต่คิดดีๆว่าพวกเขาสบายใจกับเรื่องแบบนี้ได้
หงส์ฟ้าตั้งแผงขายมงกุฎดอกไม้โลหะที่ออกแบบมาแข็งแรงและทนทานไว้ใส่ครอบหมวกแล้วเอาแผ่นรัดรัดมัน
เธอบอกว่ามันทำให้รู้สึกใกล้เคียงกับมงกุฎราชินีและราชา
เรฟเนสไม่น้อยหน้า เธอขายเชือกถักหินสีลดราคาครึ่งหนึ่งทั้งของแพงและถูก ยอมขาดทุนในวันนี้
เพราะทหารไม่นิยมหินสี เหตุหนึ่งเพราะกลัวมันแตกในสนามรบ และส่วนใหญ่ที่นิยมมันเป็นแบบยางยืดที่ขาดง่าย รอบนี้เธอออกแบบทั้งแบบข้อมือและต้นคอ เน้นเชือกเทียนถักแข็งแรง และใส่หินเสริมมงคล
วารีไม่น้อยหน้า แต่เขาไม่ได้ทำเพราะเงิน เขาขายเทพเครื่องใส่กรอบพลาสติกหนาพิเศษและครอบกรอบเหล็กไร้มลทินเพื่อความแข็งแรง แน่นอนว่ามันได้กำไร
ประเด็นหลักที่เขาต้องการคือการบูชาเทพกระต่ายและเทพฉลามคู่กับเทพสลานุช ถ้าวันหนึ่งสาวกเทพสามองค์นั้นเยอะพอ มันอาจลดพลังของเทพเซ็ทที่เป็นศัตรูของประเทศได้
มีบูทถ่ายรูปอัดกรอบสวยงามถ่ายและปรินท์เก็บไว้แขวนบ้านได้ หลายครอบครัวต่อคิวกันยาวเพราะเตรียมมาแค่สามบูท
หลายคนลา
หลายคนน้ำตาตก
แต่สุดท้าย ผู้นำครอบครัวต้องบอกคนที่บ้าน สุดหวงแหนของหัวใจว่าลาก่อน
ในหมู่ทหาร จะไม่มีใครพูดว่า ‘แล้วเจอกันใหม่’ ไม่มีการบอกว่า ‘กลับมาแล้วจะแต่งงาน’
ส่วนหนึ่งเพราะวารีตีพิมพ์งานเรื่องโชคลางของทหาร และอธิบายว่า มันมีคำว่า ‘ธงแดง’ อยู่ในโลกเก่าของเขา
การพูดแบบนั้น ถ้าเป็นตัวละครในหนัง คนที่พูดแบบนั้นส่วนใหญ่ตาย
เพราะฉะนั้นพวกเขาใช้โอกาสลา เหมือนเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต ทำทั้งหมดที่อยากทำ ลาสุดหัวใจด้วยใจว่าอาจไม่เจอกันอีก ทุกคนลาเต็มที่ น้ำตาเห็นได้ทั่วไป
และแล้วก็ถึงเวลาตั้งแถวขึ้นรถไฟ เหล่าคู่ครองจับมือหัวหน้าครอบครัวครั้งสุดท้าย ลูกลาพ่อครั้งสุดท้าย เมื่อพวกเขาเดินไปขึ้นรถไฟ พวกเธอไม่ยอมปล่อยมือพวกเขาจนสุดแขน
และแล้วงานก็ถึงจุดจบเมื่อทหารขึ้นรถไฟครบ เหล่าครอบครัวมากรูกันข้างรถไฟ
เด็กอยู่บนไหล่พ่อแม่บอกลาพ่อแม่ รถไฟเริ่มออกท่ามกลางแสงยามเช้าที่สาดส่อง
รถไฟออกไปไกล แต่ทหารหลายคนที่นั่งริมยังชะโงกออกมาหาครอบครัวตัวเอง
บางคนวิ่งตามรถไฟจนไม่ไหว
เมื่อรถออก หลายคนเห็นครอบครัวทรุดลงร้องไห้กับลูก มันเป็นภาพที่สะเทือนใจสำหรับทุกคน
ทหารหลายคนที่ตาดีเห็นมัน เตรียมตัวไปสู้ให้ดีที่สุด ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
