กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2 - 163 163 ลูกไร้นาม โดย wayuwayu @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่

ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี

วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา

ผู้แต่ง

wayuwayu

เรื่องย่อ

ฟรี 5,000 คนแรก

 ภาค 1 เกิดใหม่เล็งไข่ตั้งมั่น

 https://www.plotteller.com/book_reading_novel/01J6K59JBZFBKF5WR1DS8Y86Q2

 วารีมุ่งมั่นพัฒนาประเทศให้ขยายไปมากขึ้น และเอาของยอดนิยมโลกเก่ามาขายเพื่อเปลี่ยนยุคจากยุคขี่นกมาใช้รถและมอเตอร์ไซค์

 แต่อดีตตามมาหลอกหลอนและต้องเจอกับกำแพงที่ตัดสินว่าอะไรถูกต้องและไม่ถูกต้อง

 และเขายังต้องเตรียมพร้อมทุกอย่างให้ลูกที่ใกล้เกิดมาในอนาคตข้างหน้า

 เขาต้องสู้พัฒนาสร้างทุกอย่างพร้อมจิตใจที่ปั่นป่วน แต่ยังดีที่เหล่าแฟนคอยดูเขาใกล้ชิดและตบหัวเขาทุกครั้งที่เขาง้องแง้ง

facebook

https://www.facebook.com/profile.php?id=100087843892571&mibextid=LQQJ4d

bluesky

https://bsky.app/profile/wayuwayutl.bsky.social

กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-101.5 101.5 ปก เล่ม 6,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-102 102 ปราศรัยมีได้เสีย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-103 103 พี่ขอร้องน้องอย่าแหกขา,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-104 104 การลงรูมีความเสี่ยง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-105 105 สก๊อยน้ำเค็ม,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-106 106 เลือดร้อนย้อมฮอร์โมน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-107 107 ใจธุรกิจติดกิจธุระพ่อ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-108 108 คนรักจะรักกัน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-109 109 ถ่านไฟเก่าเห่าใบตอง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-110 110 วิปลาสต้องฟาดด้วยพานท้าย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-111 111 เมียมังกร,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-112 112 ชาบูดูพร,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-113 113 กำเนิดโลกใหม่,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-114 114 ขบวนลูกด่วนพิเศษ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-115 115 เวชระเบียนเวียนจด,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-116 116 กุหลาบเก็บกดจงเกรี้ยวกราด,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-117 117 มิติเสียวสุด,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-118 118 พาเมียกลับบ้าน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-119 119 เพื่อวันข้างหน้า,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-120 120 ฟ้าของนก,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121 121 โทษจากโชคชะตา,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121.1 121.1 คนจะเสียบแต่เมียมา,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121.2 121.2 เอวล้าวันฟ้าเปิด,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121.5 121.5 ปก เล่ม 7,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121.61 121.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 7 (1),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-121.62 121.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 7 (2),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-122 122 พลิกเพื่อนเพื่อวันหมั้น,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-123 123 สงครามมันเริ่มขึ้นแล้ว,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-124 124 ก้าวสู่แนวรบ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-125 125 ภาระ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-126 126 จักรพรรดิ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-127 127 นอกบ้าน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-128 128 หนูท่อ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-129 129 ความหวังในความสิ้นหวัง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-130 130 มันไม่ได้ทำด้วยทอง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-131 131 เสียงแข็งที่เธอไม่ได้ยิน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-132 132 ออกยาแนวแมวเหมียว,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-133 133 รุ่นพี่ชี้บ้านใหม่,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-134 134 ปร้ะ ปร้ะ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-135 135 ระเบิดเพลิง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-136 136 ดีแล้วที่คิดผิด,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-137 137 วัยรุ่นปืนราง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-138 138 คุณไสยสไลด์ยิง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-139 139 กระดังงาหน้าส้นตีน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-140 140 แค่ที่เล็กๆในใจ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-141 141 สงบศึก,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-141.1 141.1 เปิดทวีปเหนือ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-141.2 141.2 ได้เที่ยวแล้ว วู้ว,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-141.5 141.5 ปกเล่ม 8,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-141.6 141.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 8,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-142 142 สันติไม่สันติ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-143 143 ช่วงพัฒนา,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-144 144 ทวีปใต้,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-145 145 เที่ยวทะเลเฮเด็กน้อ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-146 146 หินวิญญาณทะเล,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-147 147 แอบรักแบบใด?,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-148 148 คิดถึงนิดก็ชิดกัน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-149 149 จรวดลูบหนวดฟ้า,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-150 150 คมดาบจากด้านบน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-151 151 ปีกขาวที่ร้าวราน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-152 152 แสงสาดกราดกระสุน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-153 153 นางฟ้าผู้ไร้พ่าย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-154 154 ชีวิตคนตกจากฟ้า,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-155 155 นางฟ้าหน้าทีวี คนดีที่ลานเต้น,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-156 156 เรือพิฆาต,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-157 157 ดวลยามเช้า,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-158 158 โรลเพลย์,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-159 159 พิพากษา 0,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-160 160 เราอยู่เพียงลำพัง?,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-161 161 ส่งไปหาความสุข (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-161.1 161.1 ซุบซิบตามทางแต่ลามถึงตัว,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-161.2 161.2 ดับเบิ้ลสั่นเดย์ (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-161.5 161.5 ปก เล่ม 9,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-161.6 161.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 9,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-162 162 ขอหนึ่งนาที,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-163 163 ลูกไร้นาม,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-164 164 รอยยิ้ม (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-165 165 ดูดาวคลุ้งคาวเลือด (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-101.6 101.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 6,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-166 166 พื้นที่หลังวัง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-167 167 อย่าร้องเมื่อนมหก,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-168 168 ชายแดนแห่งเขม่าดินปืน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-169 169 เทพของเรา (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-170 170 บาเรียความเป็นส่วนตัว (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-171 171 บทสนทนากลางทราย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-172 172 เจรจาซื้อตัวประกัน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-173 173 ล้อมเมืองยามเช้า,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-174 174 บุกเมืองยามเย็น,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-175 175 เป็นไร? เฮ้! เธอ!,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-176 176 ความโกลาหลของเหล่าเมีย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-177 177 เทพซ่าพากลับบ้าน,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-178 178 ประชุมแห่งมาร์แลนด์,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-179 179 ตัวเล็กอะไรก็เล็ก (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-180 180 เมื่อใกล้จะถึง,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-181 181 อยากบอกเธอว่าพักบ้าง (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-181.1 181.1 สาวตาแดงขอออกตัวแรงบ้างนะ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-181.2 181.2 แผนการลับดับเพราะตา,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-181.5 181.5 ปก เล่ม 10 (ฉ.20),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-181.6 181.6 ความเดิมตอนที่แล้ว เล่ม 10,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-182 182 แผนลับของเลขา (NC),กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-183 183 เรื่องไม่จบมาพบศาล,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-184 184 ต้อนรับน้องใหม่,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-185 185 เพื่อนกันพากันลุย,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-186 186 สาวมีปีกฉีกสามัญ,กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2-187 187 สู่ฟูลมูน

163 ลูกไร้นาม

 ฉันชื่อเฟท แต่ก่อนฉัน… ไม่มีพ่อแม่

 และฉันไม่ได้โชคดีที่ได้อยู่ในบ้านเด็กกำพร้า

 บ้านเด็กกำพร้าส่วนใหญ่ไม่รับเด็กที่โตแล้ว

 เพราะพ่อแม่เสียไปกระทันหันช่วงที่ฉันโตแล้วนิดหน่อย ฉันเสียโอกาสและที่ยืน

 ฉันไปขอของกินตามร้านค้าๆต่างๆ บางวันก็ได้ของเหลือเวลาร้านปิด บางวันพวกเขาก็ทิ้งอาหารเหลือใส่หน้าฉัน แล้วให้ฉันล้วงเอาเองจากถังขยะ

 ฉันอยู่แบบนั้นมาเป็นเดือน

 แต่มาวันหนึ่ง กลางสายฝน

 ใต้แผ่นสังกะสีกันฝน ในรูช่องกำแพงไม้ข้างทาง ในซอกมืดของเมือง

 มีพี่สาวที่อายุห่างฉันไม่เกินสิบปียืนถือร่มมองฉันอยู่ในซอกมืดนั้น

 หน้าเธอนิ่งและเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ

 ฉันไม่พูดอะไร และแค่นึกว่าเธอแค่เห็นฉันเป็นของแปลกตา เธอคงมองฉันเพื่อความบันเทิง

 ฉันมองหน้าเธอไม่หยุด ในซอกนั้น ฉันเริ่มโกรธในใจ มันไม่ใช่หน้าที่เธอเลยที่ต้องมามองฉัน

 แต่เธอยังคงมองมาที่ฉัน

 เพราะเธอไม่ได้แสดงท่าทีสมเพชหรือสงสารอย่างที่ฉันกลัว มันทำให้ฉันยังทนกับเธอได้

 ‘เพื่อน’ ฉันอยู่ไม่สุข เขาเริ่มวนรอบเธอ มองเธอหัวจรดเท้า

 เขาเป็นใครน่ะเหรอ เขาเป็นคนไม่มีร่างที่มีแต่ฉันมองเห็น

 แต่ก่อนฉันเคยบอกพ่อเรื่องเขา แต่พ่อทำโทษอย่างหนักด้วยการให้อดข้าว ฉันเลิกบอกใครเรื่องเขาหลังจากนั้น

 สาวหูแหลมผิวเข้มหน้าฉันพูดมาหนึ่งประโยค “อยากได้ชีวิตใหม่มั้ย?”

 ฉันพยักหน้าเบาๆ อ่อนแรงเพราะความหิว

 เธอยื่นมือให้ฉัน ฉันจับแล้วลุก ลุกออกจากรูไม้สังกะสี

 เธอเริ่มเดิน “ตามมา ถ้าหลงก็ลาก่อน”

 ฉันตามด้วยแรงทั้งหมดที่มี ตากฝน ตามเธอพร้อมเพื่อน

 เธอพาฉันมาในซ่องอันดับหนึ่งที่อยู่แถวนั้น ฉันไม่เคยเข้าใกล้ที่นี่เพราะการคุมเข้มโดนพนักงานชายที่นี่น่ากลัว

 ฉันเข้าไปข้างใน เดาถึงอนาคตตัวเอง ฉันอาจจะกลายเป็นสาวบริการในอนาคต

 แต่เธอไม่ได้พาฉันไปขาย พี่สาวหูแหลมพาฉันไปเข้าห้องอาหาร เธอยื่นถุงทองแล้วพูด “ไปเลือกของกินมากินไป แล้วมานั่งข้างฉัน”

 ฉันเดินไปเลือกของกิน แต่มันไม่มีให้เลือก มันมีแค่ไก่ทอดและชา ฉันเลือกไก่ทอดมาสามชิ้น ฉันเลือกชิ้นที่เป็นน่องไก่เพราะมันน่าจะกินง่าย เพราะฉันไม่เคยกินน่องไก่ ฉันไม่รู้ว่ามันจะจริงแค่ไหน ฉันยื่นทองในถุงให้แม่ค้า

 “มีเป็นเหรียญเงินอย่างเดียวนะ” แม่ค้าพูด

 “ได้… มั้ง?... คะ” ฉันตอบ

ฉันรับเงินทอนเอาใส่ถุง ฉันหิวมากแล้วเพราะเมื่อวานไม่ได้กินอะไร ฉันเอามาแล้วฉันมีแผนกินแทนเมื่อวานที่ไม่ได้กิน

 เมื่อฉันยกไก่ไปนั่ง พี่สาวหูแหลมมีแค่ชาอยู่ข้างหน้าตัวเอง พอฉันวางไก่ เธอหยิบน่องไก่ฉันไปกิน

 ถึงฉันเสียใจที่น่องไก่หายไป ฉันไม่โกรธเธอเพราะมันเป็นเงินของเธอ ฉันคืนถุงเงินที่เธอให้ ฉันไม่ได้หยิบมันเกิน แต่เธออาจจะโทษฉันแล้วทำโทษฉันด้วยการขายฉันเป็นทาสเพื่อหากำไรก็ได้ หน้าตาฉันไม่ได้แย่ มันน่าจะเกินน่องไก่สามน่องกับชาหนึ่งแก้ว

 เธอหยิบถุงทอง ไม่นับ ใส่กระเป๋าและกินน่องไก่จนหมด เธอกินเร็วมากจนคนหิวจัดอย่างฉันกินไม่ทัน

 เมื่อเธอกินเสร็จ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากและมือที่มันน้ำมันฉันดูรูปลักษณ์ที่สง่างามของเธอและชมเธอในใจ

 “ไม่น่าเชื่อ… ฉันเก็บคนมาเหมือนเก็บแมวไร้บ้านข้างถนน…” เธอพูดกับตัวเอง

 ฉันรู้สึกเสียใจที่ตัวเองถูกเปรียบเทียบกับแมว ฉันมีค่ามากกว่าแมว ใช่มั้ย?

 “พ่อแม่ไปไหน?” เธอถาม

 “พวกท่านไปหมดแล้ว” ฉันกินให้หมดปากก่อนพูด

 “ไปไหน? ถ้ายังไม่ไกลฉันพอหาคนตามให้ได้ จำหน้าพวกเธอได้ใช่มั้ย เดี๋ยวฉันจ้างคนให้วาดมันได้” เธอตอบมาด้วยความมั่นใจ ดีดตัวออกมาจากพนักพิง

 ฉันเคี้ยว ส่ายหน้า พอเคี้ยวหมด “พวกท่านไปแล้ว จากโลกนี้”

 เธอไหล่ตก ฉันเห็นปากเธอพูดว่าขอโทษ แต่ฉันไม่ได้ยินมัน

 พี่สาวหูแหลมถอนหายใจ “ไม่มีครอบครัวคนอื่นแล้วเหรอ?”

 “ไม่มีแล้วค่ะ…” ฉันพูดเศร้าๆ ฉันอยากร้องไห้ ยิ่งเธอพูดย้ำให้ฉันตอบเองแบบนี้ มันยิ่งเจ็บหัวใจที่ไม่มีใครบนโลกให้ฉันพึ่งพาได้เลย

 มีแต่เพื่อนฉันที่คอยขโมยของกินมาให้ ฉันไม่มีใครอีกแล้ว

 เธอคนชา จิบ วาง ถอนหายใจ “ฉันจะรับเธอมาเลี้ยงแล้วกัน แล้วค่อยยกให้เพื่อนฉัน… แบบนั้นน่าจะได้ เอาล่ะ! ไปที่สำนักงานข้าราชการ ฉันจะเอาเธอไปจดทะเบียน”

 นั่นน่าจะดีกว่านอนข้างทาง ฉันตัดสินใจเดี๋ยวนั้น แต่ก่อนไป ฉันมีคำถาม “ค่ะ… ว่าแต่ พี่ชื่ออะไร ถ้าไปแล้วไม่รู้ชื่อผู้ปกครองมันน่าจะเสียหน้านะคะ”

 “นั่นสินะ ฉันไม่ค่อยอยากบอกเลย ฉันจะยกเธอให้เขา และมันแปลกๆที่ยื่นสาวอายุน้อยๆให้ผู้ชาย… ยังไงดี?” เธอพูดแล้วมองเพดาน น่าจะคิดอะไรอยู่

 เมื่อเธอคิดได้ซักพัก เธอส่ายหน้า

 เธอถอนหายใจอีกครั้ง และพูด “ฉันชื่อนา คนที่จะเป็นแม่เลี้ยงเธอ”

 “หนู… ไม่มีชื่อ” ชื่อเก่ามันจิ้มใจฉัน มันเจ็บ ฉันตัดสินใจทิ้งมัน

 “มา ไปกับฉัน” เธอพูดแล้วลุก จากนั้นนั่งอีกครั้ง “กินให้หมดก่อน”

 ฉันที่ลุกรอแล้วมองเธอนั่งใหม่อีกครั้ง แล้วนุ่งกินน่องไก่ต่อ

 เมื่อน่องไก่หมด ฉันรีบซดชา มันยังร้อนพอดีกิน มันช่วยให้ฉันผ่อนคลายจากความเครียดที่ไม่รู้อนาคตอันใกล้

 ฉันลุก เธอชี้ไปโต๊ะวางจานกินแล้วไกลๆ ฉันพยักหน้าแล้วรีบเอาจานไปวาง ฉันรีบกลับ รีบมากด้วย ฉันกลัวพี่เขาเปลี่ยนใจและหนีฉันไป

 เมื่อกลับมา ฉันรู้สึกดีใจที่เธอยังอยู่ ใช่ ดีใจ ความรู้สึกนี้มันไม่เคยมานานเท่าไหร่แล้วนะ ฉันสงสัย

 แม้มันเป็นเวลาที่อยู่ข้างถนนไม่ถึงสามเดือน แต่ประเทศนี้เน้นขายผู้หญิง ฉันหนีพวกแมวมองมานานจนรู้จักแต่ความเครียด

 ฉันมายืนที่ที่ตัวเองนั่งกิน เธอเดินมาจับมือฉัน แล้วเราเริ่มเดิน

 แต่พอเดินได้สองสามก้าวเธอหยุด หันมา หยิบผ้าเช็ดหน้าและเช็ดมือฉัน

 โอ้ มันมีน้ำให้ล้างมือข้างที่วางจาน ฉันรีบเกินจนไม่ได้ล้าง พลาดซะแล้ว ฉัน

 แต่ผิดคาด เธอเช็ดฉันเงียบๆ จากนั้น น้ำตามันออกมาจากตา

 ฉันตกใจ งง อาย มันมาจากไหน?

 เธอเช็ดมือเสร็จแล้วเงยหน้ามาเห็นฉันที่น้ำตาไหล เธอลูบหัวฉันแล้วสวมกอด “เสียใจให้เสร็จ ฉันจะช่วยดูแลเธอเต็มความสามารถ”

 ฉันร้องไห้ กอดเธอ ความเศร้าที่เสียแม่และพ่อพร้อมกัน ความเศร้าที่ต้องอยู่ข้างถนน มันพรั่งพรูออกจากตามาทีเดียว หลังเก็บมานาน

 ฉันสะอื้น ขี้มูกไหลเปื้อนเสื้อเธอ แต่เธอไม่สน ปลอบฉัน ลูบหลังฉัน จนในที่สุดฉันก็ร้องเสร็จ

 ฉันเลิกกอดเธอก่อน แม้ฉันไม่อยากทำ เมื่อเธอเห็นฉันดีขึ้นแล้ว เธอเลิกกอดเหมือนกัน

 เรามองหน้ากันซักพัก เธอจับมือฉันและออกเดินอีกครั้ง

 เราเดินไปขึ้นรถม้าข้างหน้าหน้า มันแสดงให้เห็นว่าเธอเงินหนา

 นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้นั่งรถม้า ความรู้สึกเวลามันกระแทกเจอหลุมมันดึงความทรงจำนานมาแล้วแม้เจ็บหลังแต่มันทำให้ฉันดีใจอีกครั้ง

 ฉันมองช่องหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น มันเดินถนนใหญ่ที่คนพลุกพล่าน ไม่ได้เดินทางซอบหลืบที่ฉันอาศัยอยู่

 ไม่นานก็มาถึง สำนักงานข้าราชการ เธออธิบายกับพนักงาน ไม่ปล่อยมือจากฉัน ฉันเริ่มสงสัยความสามารถตัวเอง ถ้าฉันปล่อยมือเธอจะหายไปไหม ฉันจะหลงไหม ไม่น่าจะหลงนะ พี่นาสวย เป็นเอลฟ์มืดอีกต่างหาก หุ่นเธอดีด้วย ฉันจำเธอได้แม่นและไม่เลิกมองเธอแน่ๆ

 “ก็บอกแล้วไง อายุที่แต่งงานได้ 15 ไม่ใช่เหรอ? ฉัน 15 แล้วก็ต้องเลี้ยงลูกได้เหมือนคน 15 คนอื่นดิ จากตัวอย่างที่มีให้เห็นได้ง่ายและไร้การเปลี่ยนแปลงมา มันสมัครไม่ได้ยังไง? อธิบายมา! ถ้าไม่มีตัวอย่างที่ล้มเหลวก็แสดงว่าฉันเป็นแม่เธอได้” เธอพูดเสียงดัง มีอารมณ์โกรธ

 “ก็เธอเป็นโสเภนี ฉันไม่จับเธอที่ทำงานก็ดีแล้ว” พนักงานเถียงเธอ เริ่มแสดงอำนาจ

 ‘แย่แล้ว พี่สาวต้องเจอกับข้าราชการ ไม่มีใครกล้าเถียงคนพวกนี้ ว่าแต่… พี่สาวเป็นโสเภนีเหรอ?’ ฉันตื่นเต้นและกลัวขึ้นมาทันที

 “อีเลว! ฉันงัดพรมจรรย์ให้ดูเอามั้ย? สมองอย่างแกที่คิดได้แต่เรื่องแบบนี้รับผิดชอบไหวมั้ยถ้าตัวเองคิดผิด ไปเรียกผู้จัดการมาคุยดิ้!” เธอเถียงเสียงดังไม่หยุด

 มีคนที่แต่งตัวดีกว่าข้าราชการที่เถียงกับเธอเดินมาข้างหลังเขา จับไหล่คนที่เถียง แล้วถามคนนั้น จากนั้นเขาพยักหน้า “เซ็นๆให้เธอไป อย่ามาสร้างสถานการณ์ให้งานช้า เธอ 15 ปี ซึ่งเลย 15 ปีตามกฎมาแล้ว”

 “จะดีเหรอครับ? เธอทำงานที่ซ่องใหญ่นั่นด้วย เธออาจเลี้ยงไปขายหรือแอบขายก็ได้ เป็นไปไม่ได้ที่เธอยังซิง” เขาเถียง

 คนแต่งตัวดีส่ายหน้า “ถ้าเรามีปัญหากับที่นั่น ฝ่ายที่จะเสียมีแต่เรา เพราะที่นั่นคุมข่าวทั้งหมดของประเทศ เซ็นให้เธอ นี่เป็นคำสั่งสุดท้าย”

 “ครับ” ในที่สุดข้าราชการนิสัยไม่ดีก็ยอม

 เขาค้นหาเอกสารเอามาให้เธอ

 พี่นาเขียนแล้ว ยื่นมาให้ฉัน จากนั้นเธอฉุกคิด “เธอไม่มีชื่อ เอานิ้วจุ่มหมึกนี่แล้วแปะนิ้วโป้งลงไป”

 ฉันทำตามที่เธอบอก

 “ชื่อก็ไม่มี แม่ก็ซิง ไม่รอดหรอกเธออ่ะ” ข้าราชการยังไม่ยอมทิ้งความไม่ชอบพี่นา

 “มันไม่ใช่เรื่องของเธอ มีเงินอะไรก็ทำได้” พี่นาพูด

 เขาน่าจะเจ็บใจ จากที่ฉันเดา พี่นาน่าจะได้เงินใช้เยอะกว่าเขา

 เรากลับด้วยรถม้าเหมือนตอนมา “เพราะเราต้องทำงาน เธอจะเป็นคนหิ้วเหยือกน้ำ เพื่อหาเงินเข้าตัวไว้ซื้อของเล่น ส่วนเรื่องกินกับเสื้อผ้าและของจำเป็นฉันดูแลเอง ส่วนชื่อเธอ เราจะตัดสินใจเมื่อเพื่อนฉันมา”

 “ค่ะ” ฉันเต็มไปด้วยความดีใจ ความดีใจซ้ำๆหลายครั้ง

 ในที่สุดฉันก็มีหลังคาคลุมหัว ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง

 หลังจากนั้นพี่นาใช้เวลาทั้งปีสอนมารยาท สอนเลข สอนความรู้ เมื่อเธอไม่มีอะไรสอน เธอให้ฉันเป็นเด็กยกน้ำ

 ฉันแค่ยกถาดเหยือกน้ำและแก้ว เดินไปที่ชั้น แล้วบอกห้องกับพี่ๆที่คุมชั้นอยู่ ยื่นน้ำให้เขา

 งานมีแค่นั้นและฉันเก็บเงินค่าขนมไปซื้อขนมที่อยากจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ฉันเก็บไว้และไม่คิดเอาไปใช้ทำอะไร

 ฉันอยู่ไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นลูกของทุกคน ทุกคนถามชื่อฉัน ฉันแค่บอกว่าไม่มี ทุกคนเลยเรียกลูก

 ตอนฉันอายุ 11 หลังทำงาน 3 ปี พี่นาพูด “เขาจะมาแล้ว ใส่เสื้อผ้าสวยๆนะวันนี้ กล้าเจอเขารึยัง”

 ฉันส่ายหน้า “หนูขอชั่วโมงนึงไปซื้อเสื้อก่อน”

 “ได้ๆ ฉันไปละ จะไปเซ็นสัญญากับเขาเดี๋ยวนี้แหละ หลังจากนั้น ตลอดชีวิต ฉันจะเป็นผู้จัดการเขา เธอจะเป็นลูกที่ฉันเป็นแม่ และเขาเป็นพ่อ เข้าใจนะ?”

 “เข้าใจแล้วค่ะ”

 “ไปซื้อเสื้อ ไม่ต้องขนาดใช้เงินสี่ปีหมดนะ ให้ดีกว่าเรียบๆที่ใส่ทุกวันก็พอ”

 “ได้ค่ะ” ฉันตอบ เธอเดินออกจากห้องไป

 ฉันรีบเดินไปดูโหลเงินเก็บสองโหลข้างหมอน โหลเหรียญทองมีไม่เยอะ แต่โหลเหรียญเงินเต็ม ฉันหยิบทองทั้งหมดใส่ถุงจากนั้นเทคืนแล้วเหลือแค่เหรียญเดียว

 เธอไม่ได้สั่งให้ฉันผลาญเงิน เธอสั่งให้ซื้อแค่ดีกว่าเสื้อขาวที่ใส่ทุกวัน มันต้องใช้ ‘สามัญสำนึก’ ฉันเอาทองเดียวไปร้านเสื้อที่ดีที่สุดเจ้าประจำเพราะเสื้อขาวที่นี่ใส่แล้วรู้สึกดีที่สุด

 แต่เมื่อเลือกก็ผิดหวัง เพราะเสื้อสวยๆแพงเกินหนึ่งทองหมด

 พนักงานน่าจะพอเดาได้ว่าฉันมีเงินเท่าไหร่ เขาชี้ไปที่ราวผ้ามือสอง

 ฉันเดินไปเลือก ฉันไม่เคยใส่มือสอง แต่มันโอกาสพิเศษแถมฉันมีเวลาน้อย ฉันต้องเลือกด้วยความกดดัน

 สุดท้ายฉันเลือกลายหน้าแมวกลางอก จ่ายเงินแล้วเก็บเงินทอนกลับบ้าน ฉันรีบเปลี่ยนแล้วกลับห้อง

 เมื่อฉันถึงห้อง พี่นาบอกฉัน “เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว มา จะพาไปเจอพ่อ”

 เธอพาไปเข้าห้องประชุม ให้ฉันยืนหลังห้องก่อน

 ที่นัดกันไว้คือเธอจะแนะนำฉัน จากนั้นให้ฉันเดินไปเจอเขา ‘พ่อเลี้ยง’

 จากนั้นเขามองฉันเป็นระยะๆ เขาพูดสั่งงานคนนั้นคนนี้ตลอด 

 เมื่อสั่งงานทุกคนเสร็จ เขาถามอายุ ดูเข่า ดูเท้าที่มีใบไม้ขึ้น ถามชื่อฉัน

 จากนั้น ฉันคือ ‘เฟท’ ยังไม่หมดแค่นั้น เพื่อนฉันได้ชื่อว่า ‘ซิ่นเนี่ยน’ ฉันตกใจที่เขาเชื่อว่าฉันเห็นซิ่นเนี่ยน

 เขาให้ฉันดูงานทุกคน เล่นเหมือนเด็กทั่วไป และทำอะไรที่อยากทำ จากนั้นสั่งให้พี่สาวช่างตัดผ้าทำเสื้อผ้าให้ฉันใส่

 หลังจากนั้นฉันเลือกเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงดำยาวเป็นเครื่องแบบประจำตัว

 ฉันดูและช่วยงานพี่ผักชี แผนกประดิษฐ์ ฉันดูงานพี่ฟลอร่าที่เป็นแผนก ‘จิตวิทยา’ ที่ไม่ใช่ของพี่วารี

 หลังจากนั้นพี่ทั้งสองคนบอกว่าไม่มีอะไรจะสอนฉันอีกแล้ว ฉันศึกษางานต่อ ฝึกงาน และเริ่มทำงานเสริมของตัวเอง ไล่วิญญาณร้ายและสื่อสารกับเหล่าวิญญาณที่ยังมีเรื่องค้างคา ทำให้ครอบครัวพวกเขาช่วยให้เขาไม่ต้องค้างคาอยู่ที่โลกนี้

 เราเลิกอาศัยอยู่ที่ดงเสือดอกเล่นน้ำ เราจากลาพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงทุกคนของดงเสือดอก ลาแม่เสือดำ และตามแฟนใหม่ไปประเทศของเธอ ‘วาโรซีเมียเรีย’

 เรามาพร้อมแฟนพ่อวารีที่นับทีต้องใช้สองมือ ฉันเริ่มสงสัยว่าเขาโลภมากหรืออะไรซักอย่าง แต่ที่ถามแม่อายะกับแม่เรฟเนสที่เป็นอดีตโสเภนีบอกว่าเขาไม่ได้โรคจิตอย่างที่ฉันคิด และเป็นคนที่ให้เกียรติผู้หญิง

 เรามาที่บ้านใหม่ที่วาโรซีเมียเรีย

 ฉันได้ทำงานแผนกจิตวิทยา และแผนกวิญญาณที่ฉันตั้ง แต่หลังๆงานแผนกวิญญาณเยอะกว่าทำคนเดียวได้

 ซิ่นเนี่ยนเรียนดาบ เราตัดสินใจเป็นแฟนกัน ฉันฆ่าวิญญาณแรกที่ระรานฉันตอนฉันคิดอะไรผิดๆ

 แต่หลังจากนั้นฉันก็เข้าใจ มันเพราะฉันไม่เปิดใจให้คนอื่นเลย

 ฉันทำงานและทำงานเก็บเงินมาเรื่อยๆ

 ฉันไปต่างประเทศในทวีปตะวันออก ได้รู้จักเจ้าหญิง และตอนนี้เป็นแฟนกัน

 หลังจากนานจนจำช่วงที่นอนข้างถนนไม่ได้แล้ว โรงเรียนเสร็จและพ่อวารีบอกให้ฉันกับอุมิแฟนฉันเรียนที่นั่น

 ฉันเข้าใจว่าอุมิมาในตำแหน่งนักเรียนแลกเปลี่ยน แต่เข้าโรงเรียนหลังจากที่เชี่ยวชาญเรื่องจิตวิทยากับกลไกเครื่องจักร และการสื่อสารกับวิญญาณ ฉันต้องกลับเข้าไปเรียนโรงเรียนอีกครั้ง

 พ่อวารีบอกว่าเรารู้เยอะแล้ว เราจะแค่ให้เข้าเรียนสามปีเท่านั้นและตัดจบเลย หนึ่งมันเพื่อโฆษณาว่ามีลูกของราชา และนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เป็นเจ้าหญิงอีก

 ฉันยอมหลังเถียงจนหาหลักต้านทานเหตุผลของพ่อไม่ได้ ฉันยอมหลังเขาทำหน้าเศร้าและแค่พูดว่า ‘พ่อแค่อยากให้ลูกมีเพื่อน’

 มันจี้ดหัวใจฉัน ถึงพ่อฉันพูดไม่เยอะ เหมือนฉัน ฉันรับรู้ได้ว่าเขาใส่ใจ เขาคิดทุกครั้งเวลาจะให้ฉันทำอะไรบางอย่าง

 วันที่ฉันฆ่าวิญญาณ แม่ทุกคนแตกตื่นมีแต่พ่อที่มองด้วยหน้าดุ แล้วถาม ‘ซิ่นเนี่ยนอยู่มั้ย?’

 เขาแคร์ฉันแคร์เพื่อนตลอดชีวิตของฉัน ซิ่นเนี่ยน ฉันหาพ่อดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว

 ฉันตัดสินใจเข้าโรงเรียนพร้อมอุมิ

 จะว่าไปมันก็ดีที่ได้พักจากการงานเครียดๆ แต่ฉันกังวลเรื่องกองงานสำคัญที่ฉันต้องจัดการหลังครึ่งปี

 มาตอนนี้ อายุ 16 ฉันนั่งกลางม้านั่ง อุมินั่งด้านขวา ซิ่นเนี่ยนนั่งด้านซ้าย ฉันเล่าอดีตทั้งหมด

 อุมินั่งฟังไปร้องไห้ไป “ฉันเสียใจด้วยนะ”

 ฉันพูดธรรมดา “อย่าเสียใจ ฉันเจอพ่อแม่ที่ดีที่สุดในโลก ใช่มะ? เห็นมะซิ่นเนี่ยนก็เห็นด้วย”

 อุมิเช็ดหน้า “มันทำให้ฉันมองพ่อฉันดีขึ้นเยอะ และหน้าที่ที่ฉันเรียนมาตกกระป๋องหมดเทียบกับเธอที่ลำบากมาแล้ว ตอนนี้เธอถึงสบาย เงินเก็บเต็มกระเป๋า”

 “คนเราไม่มีกำแพงบ่งบอกว่าตอนไหนต้องหยุดพัฒนาตัวเอง ยิ่งเราไม่ล้มเลิก เรายิ่งดีขึ้นกว่าเมื่อวานได้ ฉันจะพัฒนาเรื่อยๆจนร่างกายไม่ไหวฉันถึงจะหยุด” ฉันตอบตามที่คิด ตามที่พ่อวารีสอน

 อุมิพิงไหล่ฉัน เมื่อซิ่นเนี่ยนเห็นเขาทำตาม ฉันดันแค่เขา “ห้ามแต๊ะอั๋ง”

 เขาบ่นทำไมอุมิทำได้เสียงดังแม้อุมิไม่ได้ยิน แต่ฉันแค่ทำกากบาทใส่เขาและส่ายหน้า

 เขาเตะก้อนหิน มองพื้นงอน

 “นี่ เจ้าหญิงฮาโมนี่… มันดีเนาะที่เรามีเวลาว่างไม่ต้องกังวลเรียนเรื่องมารยาทและคุยกับขุนนางบ้านนั้นบ้านนี้” อุมิพูด ยังพิงไหล่ฉันอยู่ เจ้าหญิงฮาโมนี่เป็นฉายาที่ชาวบ้านและพนักงานเรียกฉัน แม้ฉันเป็นแค่ลูกเลี้ยง

 “ฉันไม่เคยมีประสบการณ์นั้น แต่ฉันชอบงานฉันนะ มันเหมือนได้ทำอะไรซักอย่างให้สังคม” ฉันตอบ

 “คนบ้างานอย่างเธอนี่… ไม่โรแมนติกเลย” อุมิบ่น หัวยังพิงไม่เลิกอยู่

 ฉันขำนิดๆ มันเป็นเรื่องปรกติแล้วที่ได้ขำ หลังจากได้พ่อ ฉันขำแทบทุกวัน

 เรื่องกังวลหมดไป เรื่องปากท้องหมดไป

 ฉันมีหลังคาคลุมหัวถาวร มีเสื้อสวยๆให้ใส่ แม้ไม่ค่อยได้ใส่นอกจากออกงาน

 ใบไม้ที่เท้าเริ่มหายไป เชื้อแม่ที่เป็นนางไม้คงหมดไปแล้ว แต่ฉันยังมองตัวเองเป็นครึ่งนางไม้เพื่อระลึกถึงเธอ

 ฉันได้เพื่อนที่โรงเรียนหลายคนทั้งชายและหญิง เพื่อนๆชอบถามเรื่องดวงกับฉัน บางทีฉันคุยกับวิญญาณพ่อแม่พวกเขาที่ตามอยู่ และไปโลกหน้าเมื่อพวกเธอหรือเขาเรียนจบ

 ฉันเอาเรื่องดวงไปถามพ่อ พ่ออธิบายไพ่ยิบซี ฉันจ้างแม่เอวาลินแผนกรูปวาดรูป พิมพ์ แล้วเอามาใช้

 มันเป็นการสับไพ่ กางให้เลือก 3 ใบด้วยจิตมุ่งมั่น แล้วฉันเล่าตามรูปที่ออกมา

 ส่วนใหญ่มันบวกกับถามวิญญาณและจิตวิทยา ฉันเลยทำได้ดี

 เพราะอดีตที่เศร้า ฉันมีความสุขกับความสงบสุขทุกวัน

 ฮาเร็มพ่อขยายขึ้น และไม่กี่เดือนก็ขยายอีกแล้ว ฉันเริ่มสงสารแม่วาโรและหลายๆคน

 แต่ก็นั่นแหละทั้งหมดของฉัน

 แต่ตอนนี้ ฉัน มนุษย์ครึ่งนางไม้ ชื่อเฟท พร้อมซิ่นเนี่ยนและอุมิเป็นแฟน ฉันพร้อมเผชิญโลกเบื้องหน้าทุกวันข้างหน้า

---