วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
154 ชีวิตคนตกจากฟ้า
หลังจากศึกบนฟ้าสองวันกับการรอศัตรูบุกมาอีกครั้งแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทหารทุกคนเฝ้ามองท้องฟ้า เก็บกวาดร่างและนับผู้เสียชีวิต ทั้งประชาชนไร้เดียงสาและทหารเกณฑ์และอาสา รวมถึงร่างคนจากฟ้า
กลางเดือน 8 วารีอายุ 24 ปี
“แล้วอีพิราบนั่นล่ะ?” วีถามวารีในห้องประชุม
คริสซ่าหันมามองและอยากได้ยินคำตอบเหมือนกัน
ราชาฮัซซาขอบตาดำหลับๆตื่นๆจากการประชุม
ทหารหลายคนรู้สึกกดดันเพราะไม่รู้ว่าศัตรูจะมาอีกเมื่อไหร่
“ไม่รู้ดิ” วารีตอบตามตรง “อย่างแรกคือถามข้อมูลของศัตรู… แต่เธอไม่พูดอะไรและจ้องทหารด้วยความแค้น ไม่กินอะไร แต่ก็ไม่ผอมหรืออ่อนแอลง แถมยังไม่รู้ว่าพลังเธอสูงถึงไหน”
“ถ้าท้าเธอดวลเธอจะเงียบและยอมมั้ย?” วีสงสัย
“ฉันแพ้ต่างหากเล่า นั่นทำให้มันแย่กว่าที่คิดด้วย” วารีพูดตามตรง
“เพราะเธอมันใจอ่อนกับผู้หญิงนั่นแหละ กะเอาเธอเข้าฮาเร็มอ่ะดิ” วีสวนทันที
“โอ้ไม่เลยไม่ จากทุกคำพูดที่ออกจากปากเธอ ฉันแก้นิสัยเธอไม่ได้หรอก” วารียังพูดความจริงอยู่
วีเงียบและจ้องหน้าวารี หรี่ตากวนวารี แต่เขาไม่โกรธ
“ราชาฮัซซาจะมีอะไรเพิ่มเติมก่อนจบประชุมมั้ยครับ?” ทหารที่ยืนหน้ากระดานถามราชาของเขา
“คร่อก… มี้มีมี้มีมี” ราชาที่เขาว่าเครื่องดับไปแล้ว
ทหารข้างๆเขย่าไหล่ “โอ้ะ อ้ะ อะไร? ศัตรูเหรอ?”
“เปล่าครับ” ทหารเข้าใกล้หูราชาเพื่อกระซิบ
“โอ้… เร้าจ้ะต้องงง เตรี้ยม พร้อมมม ซาเม้อออ” ราชาฮัซซาร้องออกมา
จากเสียงนั้น วารีพอรู้ได้ว่าราชารู้สึกกดดันน้อยลงกว่าเดิม
“วารี เชิญท้านเล้ยยย” ราชาฮัซซาโยนให้วารี
วารีเกาหัว “มันสามวันแล้วที่เราพร้อมทั้งเช้าและค่ำ มันไม่ดีต่อร่างกายและจิตใจ ผมเสนอให้พัก ให้ทหารเกณฑ์กลับเข้าบ้าน แต่ติดอาวุธไปด้วย และรอให้ครบสัปดาห์หลังปะทะครั้งแรกถึงเรียกคนที่อพยพไปต่างประเทศกลับมา นั่นคือความเห็นของผม”
“ตามนั้นเลย จบละเนาะ ข้าขอตัว” ราชาฮัซซาดูเหมือนจะได้หลับเต็มอิ่มคนแรกหลังจากนี้
ทหารทุกคนแยกย้าย วารีเดินนำวีและคริสซ่า
“วันนี้นัดพี่ฟลอร่าไว้นี่ ใช่มั้ย?” วีถาม
“ใช่เธอว่างจากงานวันนี้พอดี เธอเพิ่งถึงวาโรซีเมียเรียไม่นานก็ทำงานแล้ว” วารีบอก มองแชทที่คุยกับพี่ฟลอร่า
“แต่เดี๋ยวก็เรียกมาอีก ที่นี่มีอะไรให้ทำอีกล่ะ ทำไมไม่กลับบ้าน?” วีพูดการที่เธอเรียกบ้านข้างวังว่าบ้านมันประทับใจวารี
มันทำให้เห็นว่าสิ่งที่เขาสร้างมาด้วยคำอนุญาตของวาโรมันอบอุ่นพอที่ครึ่งแมวเอาแต่ใจมองมันว่าเป็นที่ของตัวเอง
“ฉันอยากพักร้อน ก่อนที่สงครามกับอารูสิเยจะเริ่มอีกครั้ง หลังจากนั้นเราไม่น่าจะได้พักยาว อารูสิเยเป็นเมืองใหญ่และพวกเขาเคยเห็นปืนแล้ว จากการเดาของฉันและงานวิจัยของผักชีร่วมกับคิเซกิ สองคนเห็นว่าความเป็นไปได้ที่อารูสิเยจะมีอาวุธระยะไกลคล้ายปืนในปีหน้ามันเยอะถึง 20% มันเสี่ยงเกินที่จะรบทั้งๆที่ยังคิดว่าเราเหนือกว่าขาดลอย” วารีอธิบาย
“ฉันเกลียดสงคราม ใช่ว่ามันสนุกที่ได้ระบายอารมณ์ แต่เยอะไปมันเอียน” วีบอก
คริสซ่ามองรุ่นพี่สองคนสลับไปมาหน้าซีดๆ
วารีลูบหัวคริสซ่า “ไม่ต้องห่วง คราวนี้มันพิเศษ แต่ฉันไม่คิดว่าจะเอาเธอไปลงในศึกใหญ่”
“แต่…” คริสซ่าก้มหน้า “หนูอยากสู้”
“ทำไม?” วารีอยากรู้เหตุผล
“หนูไม่เคยเป็นบางอย่างสำหรับบางคนเลย หนูมีพี่และให้กำลังใจพี่เสมอ แต่หนูไม่เคยใช้ตัวเองให้มีประโยชน์กับพี่ หนูอยากมีประโยชน์ เป็นบางคนสำหรับคนที่หนูสนใจ” คริสซ่าพูดความในใจของเธอ
“นั่นเพราะเธอไม่เคยมีโอกาส…” วารีมองคริสซ่าด้วยสายตาเป็นห่วง “เรื่องเงินและความสามารถมันมาตามเวลากับประสบการณ์… เธอมีมันน้อยและโอกาสได้มันน้อย มันทำให้เธอไม่มีพลัง ทุกคนจะเข้าใจ”
“นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะไม่เป็นผู้ใหญ่” คริสซ่าหน้าขมึงตึงดูเอาจริง
วารีพูดไม่ออก เขาอยากให้เธอใช้ชีวิตอย่างวัยรุ่นมากกว่า เข้าโรงเรียนหาความรู้ ทำโปรเจคกับเพื่อน หาแฟนงุ้งงิ้งกัน หาประสบการณ์
วารีถอนหายใจ เลือกที่จะเงียบให้เธอตัดสินใจเองดีกว่าออกความเห็นที่มันจะไม่เปลี่ยนเธอเหมือนผลักหินขึ้นภูเขา ไม่ใช่ว่ามันยากหรือไม่ยาก แต่เพราะมันไม่ได้ประสิทธิภาพ
ที่สุดสามคนก็เดินถึงคุกของวังซาลาดูน วารีมีอาวุธลับสำหรับผู้นำคนมีปีก มันไม่ใช่อาวุธลับที่ว่าจะแน่นอนได้ผล มันเป็นอาวุธที่วารีเสี่ยงว่าจะเดาถูกหรือไม่
วารีชูใบอนุญาติเข้าหานักโทษให้คนคุมทางเข้าคุก เขาก้มหัวระหว่างเปิดประตูให้สามคน มองอย่างสงสัยไปที่เด็กที่ตัวเล็กแต่ดูเป็นผู้ใหญ่และสายตาเหมือนทหารผ่านศึก
สามคนเดินเข้าไปข้างใน เข้าไปลึก มันเริ่มมืดและชื้น กลิ่นมันเหม็นเหมือนรถไฟที่เต็มไปด้วยคนไม่อาบน้ำมาเป็นเดือน
วีปิดจมูกเดิน เธออยากบ่นสุดใจแล้วกลับไปหาเวลาว่างแวะควิกกี้กับวารี
ระหว่างที่วีกำลังคิดถึงข้ออ้างที่จะดึงคริสซ่าให้ไม่ไปกับเธอในที่สุดก็ถึงห้องขังผู้นำคนมีปีก
หน้าห้องผู้นำ วารีกดหาพี่ฟลอร่า สายติดอย่างเร็วเพราะเธอน่าจะรออยู่ “ว่าไง ได้เวลาแล้วใช่มั้ย?”
“ใช่พี่ พร้อมรึยัง?” วารีถามเพื่อยืนยันความพร้อม
“ฉันจะไม่พูดอะไรแล้วไปใช้เวลาตีความทีหลัง” พี่ฟลอร่าบอก
“งั้น… พี่แค่จะดูสภาพจิตใจเธอเหรอ? หรือพูดเพื่อให้เธอสงบเลย?” วารีถาม
“พี่จะไม่ลงลึก เพราะจากที่เธอบอก วารี งานจากเธอน่าจะยาก แค่เข้าไปคุยกับเธอปรกติแบบไม่ต้องการอะไร” พี่ฟลอร่าอธิบาย
“เข้าใจแล้วครับ โอเค มา” วารีพูดแล้วเปิดเข้าไปในห้อง
ในห้องมีทหารยืนอยู่สี่มุมมองไปที่ผู้นำคนมีปีก เธอนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น นิ่งเงียบ
“สวัสดี” วารีเริ่มก่อน
เธอเงียบไม่ตอบอะไร
มีโต๊ะอยู่กลางห้อง วารีหยิบผ้าเช็ดหน้ามาขยำ วางไว้บนโต๊ะแล้วเอามือถือพิงใช้เป็นที่วาง
วีหยิบปืนพกมาจิ้มหัวผู้นำ
หลังจากนั้นผู้นำพุ่งแล้วจะกัดวี แต่วีดึงมือหนีทัน
“ร้ายน่าดูนะเนี่ย…” วีบ่น
“เจ้ามนุษย์ขี้แพ้! ไปให้พ้นหน้าข้า!” ผู้นำพูดเป็นครั้งแรก
“วี คริสซ่า ช่วยจับหัวเธอไว้ให้หน่อยได้มั้ย?” วารีถาม
“หืม ได้สิ มาคริสซ่า” วีพูดเสร็จก็พาคริสซ่าเดินไปข้างเธอ
วีจับหัวคนมีปีกด้วยสองมือ ผู้นำดิ้นอย่างรุนแรงและโยกไปมา คริสซ่าช่วยเธอจับและสุดท้ายแรงของสองคนก็ทำเธอนิ่ง
วารีล้วงอาวุธลับออกมาจากกระเป๋า และชูไว้หน้าตัวเอง
“กลิ่นเหม็นเน่ามาจากไหน?” ฟุดฟิดฟุดฟิด ผู้นำทำท่าดม
เธอเห็นวารีชูมันอยู่ข้างหน้าตัว
สิ่งที่วารีถือไม่ใช่อะไรพิศดารนักหนา มันคือสร้อยเทพสามองค์ที่วารีและแฟนเคารพ
ความคิดที่วารีมีคือ เธอเป็นผู้รับใช้มหาเทพ และถ้าตัดเธอออกจากมหาเทพ พลังเธอจะหายไป
นั่นคือความคิดที่วารีมี ที่เหลือคือทดลองและดูผล
วารีเดินไปจะคล้องสร้อยใส่คอเธอ
ผู้นำโยกหัวไปซ้าย วารีตามไปจะคล้อง เธอโยกหัวไปทางขวา
วารีจับคางเธอและบังคับให้หัวอยู่กับที่ สุดท้ายก็ใส่สร้อยเทพรวมมิตรได้
หลังจากนั้นเหตุการณ์แปลกๆก็เกิดขึ้น ควันออกจากตัวเธอ
วีปล่อยมือทันที “อุ้ยร้อน”
คริสซ่าเห็นรุ่นพี่ปล่อยก็ปล่อยตาม “เกิดอะไรขึ้น?”
“กลับมานี่ก่อน เราจะดูว่าเธอเป็นยังไง
พี่ฟลอร่าหลังจอจับคางจดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ควันออกจากตัวเธอเรื่อยๆ เธอก้มหน้าเงียบ ตาเหลือกขาว
ไม่นานหลังจากการเฝ้าดูของสามคน นัยน์ตาเธอกลับมาเป็นปรกติ “พลังของฉัน… โอ้ท่านมหาเทพให้อภัยข้าด้วย”
คริสซ่าสะกิดไหล่วารี วารีหันไปมองเธอด้วยหน้าสงสัย
คริสซ่าเงียบและดูกระอักกระอ่วน แต่สุดท้ายก็พูดออกมา “พี่… เอิ่ม… หนูไม่อยากถาม แต่ว่า พี่… เราเป็นคนร้ายเปล่าอ่ะ?”
“หา? เธอสงสัยเรื่องนั้นจริงอ่ะ? ทำไมล่ะ?” วารีถามด้วยความตกใจ
“ยังไงดี… เธอมาจากฟ้า ใช่มะ มีปีกขาว ถูกมะ และนับถือเทพที่ดูใหญ่โตกว่าที่เราเคยเจอ… นั่นแหละ แล้วเราก็ทำให้เธอหมดพลัง หลังจากนั้นเรายังไม่รู้เลยว่าจะทำไงกับเธออีก แต่ที่แน่ๆไม่ให้เธอกลับไปที่บ้านของเธออีก และอีกอย่าง นั่น” คริสซ่าชี้ปีกผู้นำ “นั่นปีกขาว เหมือนพิราบขาวแห่งสันติ วงบนหัวเหมือนเทวดา เรากำลังทำร้ายเธอทางจิตใจรึเปล่า?”
วารีตะลึงพูดไม่ออก เดินหันจะกลับไปหาเก้าอี้นั่ง นั่งลงจากนั้นเหม่อลอย “อะไรกัน?”
วีติคริสซ่า “โห่คริสซ่า เจ้านี่มันบื้อจะตาย ฉันจะบอกให้เธอเข้าใจง่ายๆ เจ้านี่มันฆ่าคนของเราแบบไม่กระพริบตา ต่อให้มาจากไหนและนับถืออะไรนั่นไม่เกี่ยวกับเรา นั่นคือศัตรูที่สังหารทหารเรา”
“แต่ปีกขาว…” คริสซ่าพยายามจะอธิบาย
“มันแค่บังเอิญน่า ถ้าเธอสนใจศัตรูทุกคน เธอจะหมดความสามารถที่จะตัดสินพวกมัน โจรบางคนอาจไม่มีกิน ต้องเอาเงินไปช่วยคนที่บ้าน บางคนมีเงิน แต่ทำเพราะอยากช่วยคนอื่นด้วยการเอาเงินไปแจก พอเข้าใจมั้ย? สุดท้ายมันตัดสินอย่างเดียว ถ้าเลือกที่จะฆ่าก็ต้องยอมโดนฆ่าแบบไม่บ่นอะไร” วีอธิบาย
คริสซ่าพยักหน้า แต่ในใจก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ เธออาจต้องโตกว่านี้ก่อนถึงจะเข้าใจมัน
ทั้งสองคนเดินกลับไปนั่งข้างวารี
วีสะกิดไหล่วารี “สนใจเรื่องตรงหน้าก่อน”
วารีกลับมามีสติ สะบัดหัวทิ้งเรื่องที่คริสซ่าบอก และถามคำถามที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรก “เธอชื่ออะไร?”
เธอนั่งนิ่ง น้ำตาไหล ร้องไห้ แต่ดูแล้วมันไม่เกี่ยวกับคำถาม แต่เป็นเพราะวารีตัดพลังเธอ
“อีกครั้ง เธอชื่ออะไร?” วารีถามซ้ำ
“ฉันไม่มีชื่อ” สุดท้ายเธอยอมพูดหลังผ่านไปหลายนาที
วารีหันมองวีและคริสซ่าสองข้าง “เราเรียกเธอว่าอะไรดี?”
“จิ๊” วีพูดทันที
“ไม่เด็ดขาด” วารีสวน
“หอย… ดอกทอง… เอิ่ม” วีคิดชื่อ
“นั่นไม่ช่วย ฉันไม่ถามเธอแล้ว” วารีตัดสินใจตัดวีออกจากรายชื่อคนคิดชื่อ
วารีหันอีกด้านไปมองคริสซ่า
“เอ่อ… เขี้ยว?” คริสซ่าพูด
“หืม แปลก… อะไรคือความหมายเบื้องหลังเหรอ? เธอไม่มีเขี้ยวซักหน่อย” วารีถาม
“เธอเคี่ยวที่จะคุยด้วยดีๆ เธอไม่มีเขี้ยวก็จริงแต่เธอทำตัวทุกอย่างที่เราลำบากและต้องควบคุมตลอด” คริสซ่าอธิบาย
“ฉันไม่รับชื่อจากพวกแก” ผู้นำหรือเขี้ยวพูดออกมา
วารีคิด ใจหนึ่งเขาก็ชอบ อีกใจเขาสมองตันและคิดอะไรไม่ออก
วารีถามพี่ฟลอร่า “พี่ว่าไง?”
“ก็ดีนะ ออกกวนๆเหมือนที่เธอกำลังกวนใจเราดี” เธอตอบ
“นั่นเสียงใคร? มนต์ดำ พวกแกใช้คุณไสยใช่มั้ย? ข้าจะฆ่าอีแม่มดนั่นด้วย!” เขี้ยวพูดเสียงดัง
“เขี้ยว เธอมาจากไหน อธิบายหน่อยว่าที่ที่เธอมาเป็นแบบไหน” วารีพยายามดึงข้อมูล
“มันเป็นที่ที่สวยงาม อยู่บนเมฆ สิ่งก่อสร้างเต็มไปด้วยลวดลายสวยงาม เดี๋ยว? ไม่! ฉันไม่บอก!” เธอหลุดออกมาหน่อย
จ้อกกก เสียงท้องร้องของบางคนดังขึ้น
วารีมองวี วีส่ายหน้า มองคริสซ่า เธอส่ายหน้าเหมือนกัน
ข้าวแกงกะหรี่วางอยู่หน้าเขี้ยว ท้องเธอร้องดังอีกครั้ง
“ถอดกุญแจมือเธอ” วารีหันไปบอกทหาร
ทหารมองหน้าเพื่อน หันมาถาม “แน่ใจเหรอครับ? เราอาจควบคุมเธอไม่ได้ถ้าพลังเธอกลับมาหรือเธอหลอกเรา”
วารีส่ายหน้า “ตอนนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว”
“อย่าให้มีใครเป็นอะไรนะครับ ผมไม่อยากต้องจมอยู่กับการเขียนรายงานและการเสียงานจากการทำแบบนี้” ทหารพูด
“ถ้าเธอหลุดขึ้นมาฉันจะเลี้ยงนายตลอดชีวิต รวมถึงค่าเลี้ยงครอบครัวทุกคนและค่าส่งลูกเรียนด้วย” วารีบอกด้วยความมั่นใจ
“เฮ้ เธอ พยายามหนีได้เปล่า ฉันจะให้ดาบ” ทหารรีบถามเขี้ยว
“อย่ามายุ่ง!” เขี้ยวมองทหารด้วยตาดุดัน
“นั่นจะไม่นับ ไม่ต้องเลยนายทหาร เอาล่ะ ปล่อยเธอ” วารีสั่งอีกครั้ง
ทหารสองคนปลดกุญแจที่ผูกมือเขี้ยวอยู่ด้วยใจลุ้นๆ
เขี้ยวรีบลุก วางมือไว้ที่ท้องน้อย กำบางอย่าง แสงอ่อนออกมาจากท้องน้อย
วารีหยิบปืนพกชี้ ปลดเซฟตี้
คริสซ่าและวีเล็งพร้อมเหมือนกัน วีเล็งด้วยมือเดียวเหมือนไม่ค่อยเชื่อ
เธอกำอะไรที่เรางงออกมา ความว่างเปล่า ใช่ เธอแค่กำมือหน้าท้องน้อย ดึงมือออก และไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หน้าเธอเปลี่ยนเป็นเศร้า “พลังข้า…”
“กินก่อนค่อยว่ากัน” วารีพูด
หลังจากนั้นมีคนเดินมาหน้าห้องขังพร้อมถาด
ทหารให้เธอเข้าและเธอวางถาดไว้หน้าวารีและสองคน มันเป็นไอติมช็อกโกแลคซันเดย์ ใส่คาราเมลและช็อกโกแลตบิสกิต
พอวารีหันไปมองข้างหน้า ข้าวแกงกะหรี่หายไปแล้ว มีแต่เขี้ยวนั่งลูบท้อง
วารีเอาไอติมไปวางหน้าเธอ
ฟุดฟิด เธอทำท่าดมไอติม จากนั้นเลีย
เธอเลีย เอาช้อนตัก โกยเข้าปาก “โอ้ท่านมหาเทพ ขอบคุณที่พาอาหารมาหาข้า”
“เขาไม่เกี่ยวซักหน่อย เชฟในครัวเป็นคนทำและเราเป็นคนเลือกที่จะให้เธอต่างหาก” วารีบ่น
“อย่าถามถึงเหตุผลที่บางอย่างมันเกิด ทุกอย่างเกิดขึ้นตามที่มหาเทพหวังไว้” เขี้ยวสวน
“งั้นเธอก็น่าจะขอบคุณมหาเทพที่เธอไม่มีพลังด้วยดิ มันเป็นชะตาของเธอ แสดงว่าเขามีแผนตัดเธอทิ้ง ถูกมะ?” วารีสวนการสวน
“อ้ะ… อ่า… ไม่! แกใช้มนต์ดำ พวกขี้โกงใช้คุณไสย!” เขี้ยวเถียงข้างๆคูๆ
“รู้มั้ย ดูเธอแล้วมันยากที่จะไม่หัวเราะเยาะเธอนะ พี่ทำงานกับหลายคน แต่พวกนั้นไม่ถลำลึกเท่าครึ่งเธอเลย” พี่ฟลอร่าออกความเห็น
“รู้มั้ยว่าแนวหน้าเหนื่อยใจจะขาดเนี่ย” วารีบ่นกลับ
“ฮ่าฮ่า” พี่ฟลอร่าขำสวน
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เราจะจัดการเรื่องเธอทีหลัง ทหาร เอาทีวีให้เธอดูหรือซักอย่าง เอาพวกเตียง หมอนข้าง หมอนกับผ้าห่มมาด้วย เข้าใจนะ” วารีสั่งทหาร
“บ้านผมยังไม่มีเตียงเลย…” ทหารคนหนึ่งบอก
“เฮ้งานก็เงินดีนะ เอาไปทำอะไรหมด?” ทหารอีกคนถามเพื่อน
“ก็นี่นั่นนู่นหมดอ่ะ” ทหารเถียง แต่ดูเขาไม่มีเหตุผลเท่าไหร่
“ได้ๆ เปิดหน้าแสกนบัญชีมาเดี๋ยวโอนให้” วารีบอก
ทหารสองคนเปิดหน้าสแกน และวารีโอนทองให้สองคนเท่ากัน ทองพอจะซื้อเตียงได้สามเตียง
หลังจากเสร็จธุระ วารีและสองคนพากันออกจากห้อง
วีมองหน้าวารี “จะจิ้มเธอเหรอ?”
“ยังอีก ยัง” วารีดุวี
วียิ้มและไม่พูดอะไร
คริสซ่ามองสองคนแล้วยิ้มๆ เธอชอบเคมีของทั้งคู่ที่มีให้กัน
ทั้งสามไปพักผ่อน
เขี้ยวนั่งมุมห้อง สลดใจ “ข้าช่างอ่อนแอ โอ้ท่านมหาเทพ ท่านเซ็ทที่ข้าเคารพนับถือ ข้าสื่อไปถึงท่านไม่ได้อีกแล้ว”
ซักพักเขี้ยวจับสร้อยที่คอ ฉ่า มือเธอโดนลวก
เธอปล่อยและเลิกคิดจะถอดมัน
เย็นวันนั้นทหารขนเตียง ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดนอนและหมอนกับหมอนข้างและผ้าห่ม และสุดท้ายทีวีก็มา
ทหารต่อกล่องส่งสัญญาณ เปิดทีวี สอนเขี้ยวใช้รีโมต
เขี้ยวกดเปลี่ยนช่องไปมา เธอหยุดที่ช่องข่าวที่มีภาพคนมีปีก “นี่คือย้อนรายงานข่าวเมื่อสองวันที่แล้วนะคะ ซาลาดูนโดนคนมีปีกบุก พวกเขาสู้อย่างกล้าหาญและต่อต้านพวกนั้นได้ ตอนนี้กำลังเข้าสู่การเฝ้าระวังการบุกซ้ำ ถ้ามีข่าวใหม่ เราจะรู้อย่างรวดเร็ว เพราะฉะนั้นแนะนำทุกคนว่าอย่างแตกตื่น อย่ากลัว เชื่อในกำลังทหารของเรา และรออยู่ในศูนย์อพยพก่อน พวกท่านจะได้กลับบ้านในไม่นาน”
“คนที่นี่ไม่รู้จักดินแดนเทพด้วยซ้ำ… พวกคนป่าเถื่อน” ทั้งๆที่เธอฆ่ามากกว่าคนอื่น เธอไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด
เธอเปลี่ยนไปช่องละครดราม่า ติดใจกับดราม่าในทีวีและนั่งรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากนั้นหลายวัน
เหล่าแฟนทุกคนมาที่ซาลาดูนอีกครั้ง พักหลังจากเดินทางกลับไปกลับมา และทำตัวให้เหมือนคนพักร้อนต่อ
เด็กๆแวะไปเล่นทะเลจนหนำใจ และหาที่เที่ยวที่อื่นแทน
พี่ฟลอร่าเริ่มศึกษาสภาพจิตใจของเขี้ยวหรือผู้นำคนมีปีก และสรุปได้ว่าเธอติดละครและความคิดเปลี่ยนไปด้านดีมากขึ้น
สงครามหลังพักทำสงครามกับคนมีปีกจบลง แต่ยังวางใจไม่ได้เต็มที่เพราะไม่รู้ว่าคนมีปีกจะมาอีกเมื่อไหร่
แต่เท่าที่วารีดู มันเหมือนพวกคนมีปีกหรือมหาเทพเลิกคิดที่จะยุ่งกับพวกเขาแล้ว เหมือนเด็กที่เบื่อของเล่นที่เล่นได้ไม่สนุกและไปสนอย่างอื่นมากกว่า
วารีแน่ใจได้ว่าถ้ามหาเทพดีจริงและพลังสูงขนาดนั้น เขาคงเอาเรื่องไม่ดีออกจากโลกและทำให้มันหายไป แต่สิ่งที่เขาเจอในโลกนี้ เรื่องร้ายมันมีอยู่มาตลอดตั้งแต่โลกนี้สร้างและอยู่เรื่อยๆไม่ได้ถูกดึงออกจากโลก
วารีเลือกที่จะไม่คิดว่าเขาเป็นมหาเทพและตีตราว่าเป็นศัตรูที่อันตราย
ตอนนี้ปืนใหญ่ป้องกันการโจมตีทางอากาศในซาลาดูนติดตั้งแล้ว เมื่อเสร็จธุระจากทวีปใต้ เขาต้องกลับไปสร้างมันเพิ่ม มันเพิ่มงานให้ผักชีอีกแต่มันทำอะไรไม่ได้เพราะจำเป็น
แต่สุดท้ายในสุดท้าย วารีคิดว่าในที่สุดเขาจะได้พักเต็มที่ ใช้เวลากับทวีปใต้ ทำงาน เที่ยว และกลับไปทำงานยาวๆต่อ รวมถึงเตรียมการรบกับทวีปเหนืออีกครั้ง
หลังจากนั้นราชาซาลาดูนบ่นกับวารีว่าเขาแวะไปห้องขังเขี้ยวและเจอกับเธอนั่งน้ำลายยืดดูทีวี เขาไม่กล้าเข้าไปถามอะไรและกลับมาเฉยๆ แต่นั่นทำให้วารีขำนิดๆ
เขาจะเปลี่ยนจิตใจเบื้องลึกของเธอได้ไหม เขาไม่รู้ แต่เขาเชื่อในพลังของพี่ฟลอร่าและเทพที่คอเขี้ยว
