วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
178 ประชุมแห่งมาร์แลนด์
แสงลงมากลางห้อง พร้อมด้วยร่างที่หุ้มด้วยแสงเป็นรูปร่างคน
เหล่าแฟนวารีมารวมกันที่ฝั่งหนึ่งของห้อง เพราะยังไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เฟทจับปืนมาชี้ลงพื้น ตั้งท่าพร้อมยิงเตรียมไว้ก่อน เพราะว่าคนข้างหน้าคือวารี
เพราะวารีเชื่อมกับมิติเทพ เธอไม่รู้ว่าคนที่มาจะเป็นใคร
แสงเริ่มอ่อนลง ร่างคนตรงกลางเริ่มชัดขึ้น มันตั้งท่าอยู่
คุกเข่าตั้งหนึ่งข้าง และเอาหมัดลงพื้น แสงอ่อนลงเรื่อยๆ
เหล่าแฟนหลายคนชักอาวุธที่เตรียมมาแล้วตั้งแถวเรียงสอง
จากนั้นแสงจากฟ้าก็หายไป เหลือร่างคนส่งแสงตรงกลาง
และสุดท้าย แสงในร่างคนนั้นก็หายไป เขาเงยหน้ามองเหล่าสาวๆ
“เป็นยังไงกันบ้าง?” ผู้ชายคนนั้นถามด้วยยิ้มกวนๆ
“ใครอ่ะ” วาโรที่ยืนหน้าสุดพูดทันที
“หา? เอ้า ฉันวารีไง” เขาพูด
“ทำไมหน้าไม่เหมือน?” วาโรพูด
จากนั้นคนที่บอกว่าเป็นวารีพูด “เฟท ขอยืมขันหน่อยได้มั้ย? พ่อจะเอามาดูหน้าตัวเอง”
เฟทสองจิตสองใจ ไม่กล้าไป สุดท้ายเธอตัดสินใจชี้ปืนค้างใส่เขา หยิบขันแล้วเดินเอาไปให้
วารีดูหน้าตัวเอง มันก็เหมือนเดิม แต่ดูหล่อแปลกๆ
เมื่อดูหน้าตัวเองเสร็จวารีก็คืนขันให้กับเฟท เพราะน่าจะเป็นน้ำมนต์ที่มีค่า
วารีถอนหายใจ มองขึ้นฟ้าและมองกลับมาหาเหล่าแฟน “มันก็หน้าเดิม แต่ไม่รู้ว่าสลานุชทำอะไรกับหน้าฉันมั้ย ฉันถามเธอไม่ได้”
เมื่อใจเขานึกถึงหน้าสลานุช เขาก็ได้ยินเสียงเธอแว่วๆ
เสียงมันเบาๆจากไกลๆ จากนั้นเมื่อเขานึกหน้าสลานุชให้ชัดขึ้น เขาก็ได้ยินชัดขึ้น
“โหลๆ โหลๆ” เสียงจากไหนไม่รู้ดังในห้อง
“ใครอ่ะ?” วารีถาม
“เสียงใครคะ?” เฟทถามขึ้นมา
“ฉันเอง เทพสลานุช”
“ได้ไง?” วารีถามขึ้นทันที
“ก็นะ… เอาง่ายๆคือ ฉันท้องกับคน คนมาจากมิติพวกคนมีอายุไข สัมพันธ์เกิดขึ้น เชื่อมมิติ นู่นนี่นั่นหลายเรื่อง ฉันเลยส่งเสียงผ่านสาวกที่ฉันเอาวิญญาณมาได้ แต่ก่อนนู้นมันเอาไว้ส่งสาส์นจากเทพ แต่เดี๋ยวนี้มันเอาไว้แอบดูเผื่อแฟนนอกใจ” เสียงสลานุชพูด
ไกอาตกใจ “อ้าว งั้นก็แสดงว่าเวลามีอะไรกับวารีท่านก็เห็นงั้นเหรอ?”
สลานุชตอบทันที “บ้าน่า ฉันไม่ใช่พวกหื่นหรอก แต่เอาตรงๆก็มีบางครั้ง นี่ เธอ ฉันก็ท้องกับวารีนะ ไม่หยวนหน่อยเหรอ”
วาโรออกไปนอกห้อง สั่งทหารบางอย่างที่ผู้ชายไม่ได้ยิน
“ฉันอาย” ไกอาตอบเทพ
“ฉันเลือกไม่ดูได้ ไม่ดูหมดหรอกน่า เฉพาะบางครั้งเท่านั้น” สลานุชพูดป้องกันตัวเอง
“เราคงต้องอยู่กับมันแบบนี้แหละนะ ก็ความสัมพันธ์มันสร้างมาแล้ว” นาพูดด้วยหน้าเหนื่อยสุดๆ “แต่คำถามสำคัญ มันเกิดอะไรขึ้นกับหน้าวารีล่ะ ท่านเทพ”
ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ไม่ตอบ
“โหลๆ อยู่ป่าว?” วารีเรียกเมื่อไม่ได้ยินอะไร
“ก็นะ ตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย แค่ปรับให้มันดูดีขึ้นจากบางมุม” สุดท้ายเธอยอมตอบ
วาโรที่กลับเข้ามาแล้วแย้งทันที “แล้วกลับเป็นหน้าเดิมได้มั้ย?”
“ได้ๆ ไม่มีปัญหาเลย พวกเธอแค่จัดปาร์ตี้เยะ… “วู้ว” มีอะไรกันทั้งวันคืนจนวิ้งมานี่ เดี๋ยวฉันทำเหมือนเดิมให้” สลานุชรีบพูดจนผู้ชายต้องแทรกบางจุด
แฟนหลายคนจับอกถอนหายใจ รู้สึกโล่งที่ร่างเดิมกลับมาได้
“แต่มันหล่อกว่านะ” ผู้ชายแนะนำเหล่าแฟน
ทหารเคาะประตู หวานเดินไปเปิด และทหารเอาผ้าเช็ดตัวมาผืนหนึ่ง
หวานยื่นให้พี่วาโร วาโรโยนไปทางวารี “ช่วยปิดนั่นหน่อยดิ ที่โตงเตงอยู่นั่นอ่ะ”
วารีพันผ้าเช็ดตัว พูดซ้ำ “แต่มันหล่อกว่านะ”
แฟนหลายคนเม้มปาก ในใจลึกๆก็เห็นด้วย หน้าเดิมไม่ได้แย่ แต่ดูยังไงมันก็ธรรมดา ไม่มีรสความหล่ออยู่ มันไม่มีที่ไหนติ แต่มันปรกติทุกจุด ธรรมดาไป
“เรื่องหน้าฉันไม่เกี่ยง แต่ฉันต้องดูให้รู้” วีเดินมาข้างหน้าแฟนทุกคน พูดและไม่เก็บดาบ
เธอเดินหาวารี จับหน้าเขา เลื่อนหน้าเข้าไปไกล่ หาซอกคอ
“ฟุดฟิด ฟุดฟิด”
เธอลงต่ำไปอก จากนั้น แง้มผ้าเช็ดตัว “ฟุดฟิด”
ดาบหล่นลงพื้น หลายคนตื่นตัวเอาดาบพาดบ่าตั้งขาพร้อม
“วารี แง้…” วีร้องไห้พุ่งเข้ากอดอกวารี เอาแก้มถูอกส่งกลิ่น
เมื่อแฟนทุกคนได้ยินวีพูดแบบนั้นก็ต่างเก็บดาบ
วิวโยนดาบแดงทิ้งและวิ่งเข้าไปหาวารีบ้าง
วาโรเห็นเบอร์ต้นชิงกอดวงในก็ไม่ยอม เดินไปกอดบ้าง
แฟนหลายคนก็พากันเข้าไป
คริสซ่าฉวยโอกาส เดินไปหาแผ่นหลังวารีที่ว่างอยู่แล้วเข้ากอด
ฟ็อกซี้จับหลังเสื้อคริสซ่ายกเธอขึ้น “ใจเย็น สาวไวไฟ”
“โห่ พี่… หนูจะ อุ้ย!” คริสซ่าพูดอ้อนวอน กำลังจะหลุดว่าจะทำบางอย่าง แต่ถ้ารู้ต้องโดนแปะโหมดผู้ปกครองเข้ามือถือแน่ เลยหยุดตัวเองก่อน
ฟ็อกซี่หรี่ตา “จะทำอะไร? อย่าโกหกนะ ไม่ใช่เด็กไม่ดีใช่มั้ย?”
“ไม่ไม่ไม่ หนูดูแผ่นหลังพี่วารีเฉยๆ” คริสซ่าพูด
ฟ็อกซี่หรี่ตากว่าเดิม “ฉันจะบอกวารี ต้องโดนโหมดผู้ปกครองแล้ว”
“แง้” คริสซ่าน้ำตาตกร้องอีกคน แต่คนละเรื่องกับวีเลย
วาโรน้ำตาซึมเพราะเสียงคนสำคัญของเธอร้องไห้สูดน้ำมูกหลายคน ทำให้อารมณ์พาไป
เมื่อร้องกันนานแล้ว วารีลูบหัวแฟนๆ “เอาล่ะๆ ยึดมูจัมบู้วเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย? ประชุมอะไรกันยัง?”
“อ๊ะ” วาโรสะดุ้ง
วารีหันหาวาโรทันที แฟนเริ่มถอยออกให้คุยกันได้ถนัดๆ เพราะมันเป็นเรื่องประเทศ
“อย่างน้อยประชุมแล้วใช่มั้ย?” วารีถามยิกเรื่องนี้
“อ่า… คือว่า… มันหลายๆอย่าง ก็เลยยังอ่ะ” วาโรพูด เอียงหัวเอามือทุบหัวตัวเองเบาๆ เหมือนจะร้องแหะๆ หลุดแนวราชินีขึ้นมาซะอย่างนั้น
วารีคอตกทันที “เฮ้อ… โอเค ป่ะๆ แยกย้าย เตรียมเครื่องแบบให้ฉันหน่อย”
“ฉันขอใส่ให้เอง” วิวอาสาเป็นคนแรกและลากวารีไปห้องแต่งตัว
‘กลับมาก็งานเป็นอย่างแรก โอ้ย ปวดหัว’ วารีบ่นในใจ
เขากวาดตามองเหล่าแฟน เมื่อเห็นหน้าหลายคนเริ่มยิ้มแย้มคุยกันเฮฮาเขาก็ใจชื้นขึ้นมา
‘แต่ก็ดีกว่าหายไปจากพวกเธอน่ะนะ’ วารีคิด
เขาเงยหน้ามองฟ้า เปลี่ยนเป็นจริงจังถามคำถามกับตัวเอง ‘แล้วไอ้นั่นที่ยึดร่างจะกลับมามั้ย? เพราะบางอย่าง ฉันไม่รู้สึกแค้นเขา แต่เพราะรอบนี้เขามาแบบนี้ บอกตรงๆฉันเคืองนิดหน่อย… เอาวะ! ทำงานก่อน!’
เขากลับมามองแฟน “ไปกัน ทำงาน! โอ้ เฟท พ่อต้องตอบแทนลูก มันสำเร็จได้เพราะลูก เดี๋ยวพ่อซื้อของขวัญให้สามอย่าง เอาไร? ลูกม้ามั้ย? เห็นบางคนชอบ หรือเกาะส่วนตัว?”
เฟทรีบยกมือโบก “เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ ทำงานก่อนเถอะ ขอหนูคิดก่อน”
“โอเคๆ ไปละนะ ซิ่นเนี่ยนด้วย ขอบใจนะลูก” วารีพูดและเดินไป
เมื่อวารีแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยด้วยการช่วยเหลือจากวิว ที่ช่วยใส่ทุกอย่างแม้กระทั่งกางเกงใน
และเขาก็ไปที่ห้องประชุม หัวหน้าเผ่าผงทรายอีลามานยังไม่มา เขานั่งรอ
เหล่าทหารชั้นน้อยใหญ่และพนักงานขั้นสูงหลายคนมาก่อนและนั่งหอบ พวกเขาวิ่งมาอย่างเร็วที่สุดทั้งๆที่แต่ละคนก็หาเวลาว่างในวันไม่ค่อยได้อยู่แล้ว
วารีรู้สึกเห็นใจพวกเขา เพราะเมื่อเรายึดประเทศเสร็จ เหล่าผู้นำประเทศและแฟนหายไปหมด
มีแต่นาที่แวะไปมาสั่งตรงนั้นตรงนี้ที่จำเป็นและก็หายไปอีกครั้ง
สุดท้ายอีลามานหัวหน้าเผ่าผงทรายก็เข้ามา เหมือนกันกับทุกคน เขาก็วิ่งมาด้วย เมื่อเขาเห็นหน้าวารี เขามองด้วยความโกรธ วารียกมือข้างหนึ่งไหว้ พงกหัวเพื่อขออภัย เมื่อเขาเห็นเขาก็ถอนหายใจ
เขาเดินนำขบวนมากับเหล่าพนักงานชั้นสูงของเผ่าผงทรายเข้ามา
เมื่อทุกคนพร้อมหมด วารีเดินไปข้างหน้ากับวาโร ไปที่แท่นไมโครโฟน
เขาทำหน้าให้จริงจังที่สุดและพูด “ขออภัยด้วยที่สร้างปัญหาให้ทุกคน หลายคนอาจได้ยินด้วยตัวเองและได้ฟังมาจากคนอื่น แต่เอาเป็นว่าไม่ต้องห่วงแล้ว ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี”
หลายคนถอนหายใจโล่งใจ วาโรจับไมโครโฟนไปหาตัว พูดขึ้นมา “ระหว่างที่พวกเราไม่ว่างเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
มันเป็นคำถามใหญ่ที่เหล่าแฟนวารีทุกคนในห้องอยากรู้ด้วยเหมือนกัน พวกเธอดูด้วยความตั้งใจอย่างมาก
วีหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับตาตัวเองเพราะยังไม่หายเศร้า
อีลามาน หนุ่มผิวแทนหัวหน้าเผ่าผงทรายลุกขึ้นและพูด “เพราะพวกท่านติดต่อไม่ได้มันวุ่นวายเป็นอย่างมาก”
เขาพูดด้วยเสียงดังและหยุดเว้น ถอนหายใจอีกครั้ง
“แต่เราทำให้ทุกอย่าง คุมทหารไม่ให้มีการขโมยและข่มขืนแบบที่คุณต้องการ ในมุมนักรบรับจ้าง เรื่องนั้นทำทหารหลายคนไม่พอใจ” อีลามานพูดด้วยเสียงนิ่งและมีพลัง พูดต่อ “แต่สุดท้ายเราสัญญาทองให้ ทุกคนเงียบและยิ้มร่า ตบอีกด้วยเหล้า ทุกคนไม่รู้สึกโกรธอีกต่อไป”
“เข้าใจแล้ว แล้วมีอะไรอีก?” วาโรถาม
“เราเอาพนักงานเผ่าผงทรายและวาโรซีเมียเรียเข้าแผนกต่างๆ แต่บอกตามตรง การวางหน้าที่ของเผ่าทรายร้อนห่วยแตก หลายคนทำหลายอย่าง และเปิดโอกาสให้มีการโกงเกิดขึ้นหลายจุด เราเอาคนเข้าไปแทน สร้างตำแหน่งใหม่ และหัวหน้างานทุกจุดเรียบร้อย” อีลามานเล่า
“จำนวนพนักงานของวาโรซีเมียเรียกับเผ่าผงทรายเหลื่อมล้ำโดยมีฝั่งไหนเยอะกว่ามั้ย?” วารีถามขึ้นมาในครั้งนี้
อีลามานถอนหายใจอีกครั้ง “เฮ้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ เราตัดสินใจเป็นเมืองขึ้นแล้วทั้งเผ่า แล้วตอนนี้ท่านจะมาระแคะระคายวิธีการทำงานของเราเหรอ? ข้าเข้าใจว่าท่านไม่ได้มาจากมาร์แลนด์ แต่นั่นเป็นเรื่องที่ประเทศเราไม่ทำ และบางครั้งอาจตัดสัมพันธ์ได้เลย อย่าทำซ้ำอีกครั้ง ถ้ากระผมขอได้”
“เข้าใจแล้ว ขออภัย แต่คำตอบล่ะ? มันไม่ได้คิดระแวงหรอก แค่อยากรู้ เราเป็นพวกที่ชอบรู้นอกรู้ในทุกเรื่องน่ะ เอาเป็นว่าค่อยๆทำงานร่วมกันแล้วรู้จักนิสัยกันไปเรื่อยๆแล้วกันนะ” วารียิ้มสู้เสือถามไป
อีลามานถอนหายใจ “โอเคโอเค คนของวาโรซีมีเรียมีเยอะกว่า แถมยังมีแผนกคุมเรื่องที่พวกเราไม่มี และพวกเขาทำงานเก่งและเร็ว สุดท้ายผลออกมาเป็นอย่างนั้น”
“เข้าใจแล้ว ต่อไปเป็นเรื่องที่สัญญากับเผ่าผงทราย เรื่องอนาคตเหล่าทหารรับจ้าง ทุกคนจะย้ายไปเป็นคนของวาโรซีเมียเรีย ฝึกเป็นหน่วยประชิด เพราะเราขาดหน่วยนั้น” วารีอธิบายแผนที่มี
“สุดท้ายพวกท่านจะไม่ให้พวกเราใช้ปืน?” อีลามานถามคำถามสำคัญ
“เราต้องการทหารที่แข็งแรงและว่องไว แต่เราจะให้ปืนที่เป็นขั้นเล็กที่สุด นั่นมากที่สุดที่เราจะทำได้ ไม่ต้องห่วง อยู่กันไปนานขึ้นเราจะให้ใช้ แต่ไม่ใช่ในเวลาใกล้ๆนี้” วารีบอก
อีลามานปิดตา จับคาง สุดท้ายพยักหน้า
“ถ้าเขาใจแล้วก็ดี” วารีพูด
“ต่อไปก็เรื่องก่อสร้าง ระหว่างที่ทหารพวกคุณไปฝึก เราจะเอาช่างจากประเทศเรามา” วาโรพูดบ้างในครั้งนี้ “การก่อสร้างบนทะเลทรายมันทำยาก ต้องใช้ช่างพิเศษและมีเงิน กว่าประเทศจะเปิดการค้าขายของในประเทศได้น่าจะนานเป็นปีสองปี และนั่นก็เป็นจุดหนึ่งที่เราต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเรื่องเงิน”
“ขออภัยด้วย เราเหลือแค่เงินที่จะดูแลประเทศอย่างเดียว” อีลามานคำนับขออภัยจริงจัง
“เรื่องนั้นเรื่องเล็ก” วาโรคำนับตอบ “แต่เรามีเงินพอ เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วง ประเทศจะเติบโตโดยเร็วเพราะเป็นของพวกเราแล้ว แต่สำคัญที่สุด ประชาชนในประเทศต้องหางานทำและช่วยเรื่องนั้นด้วย นั่นเป็นเรื่องที่จะพูดต่อ”
วารีพูดบ้าง “เราจะสร้างโรงเรียน แต่มันต้องใช้อย่างน้อยสามปีเพื่อการศึกษาขั้นต้น เปิดสถานที่ที่สำคัญ และสร้างโรงงานผลิต เราสนใจเรื่องเสื้อผ้าของประเทศนี้เป็นพิเศษ มันมีคุณภาพและเอกลักษณ์มากสุด แต่สิ่งที่เราเป็นห่วงคือจำนวนคน ประเทศมีคนเยอะไปและหลายคนไปลำบากอยู่ในหมู่บ้านกลางทะเลทราย”
“มันเป็นธรรมเนียมที่เรามีกันมานาน หมู่บ้านเหล่านั้นคุมเรื่องความปลอดภัยในการเดินทางของหลายเส้นทางและเราจะสนับสนุนพวกเขาด้วยงบประมาณซื้อของประทังชีวิต แต่แน่นอนปัญหาสำคัญคือพวกเขาลำบากจริงและพึ่งพาตัวเองไม่ได้” อีลามานชี้แจง
“แล้วพวกเขากินอะไรกัน? มันน่าจะหาอาหารยากในทะเลทรายแบบนั้นที่ไม่มีอะไรเลย” วารีถาม
“งั้นเราเข้าเรื่องต่อไปกันเลยแล้วกัน เรื่องของกิน กลางทะเลทรายที่ไม่อะไร พวกเขากินนี่” อีลามานพูดและหันหาพนักงานขั้นสูงข้างตัว
พนักงานหยิบกล่องใหญ่มากล่องหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะ จากนั้นเปิดมันออกและเอาถ้วยมาวาง กับถุงหนังที่เอาไว้ใส่เครื่องดื่ม
เมื่อวารีเห็นเครื่องดื่ม เขาเอาแก้วน้ำข้างหน้ามากินให้น้ำหมดและเดินไปหาอีลามาน
วารีวางแก้วหน้าอีลามานและอีลามานบีบน้ำจากถุงใส่แก้ว แต่ที่ออกมามันไม่ใช้น้ำ มันเป็นเครื่องดื่มสีขาว เหมือนนม
และวารีก็เห็นในถ้วยด้วยว่ามันมีอะไร มันเป็นดักแด้สีนวลทราย ผ่าตรงกลางแบะออก
เขารีบถามทันที “อะไรมั่งล่ะเนี่ย?”
อีลามานยิ้มและบอกทันที “มันคือดักแด้ทราย และนมแพะ มันคืออาหารหลักของประเทศเรา ดักแด้กินกากอาหารบนผืนทราย และเหล่าแพะกินเศษธัญพืชเพื่อให้ราคาเลี้ยงถูก”
วารีหยิบดักแด้มาดูใกล้ๆ
“ดักแด้พวกนั้นถูกโรยด้วยเครื่องเทศ จากนั้นตากแดดจนแห้ง รสชาติเป็นเอกลักษณ์จนแม้แต่คนแบบผมก็กินมันทุกวัน” อีลามานพูดด้วยความภูมิใจ
“ทุกวันเลยเหรอ… น่าสนใจ” วารีตัดสินใจเอาเข้าปาก เมื่อเคี้ยวได้ความมันจากไขมันในดักแด้คู่กลิ่นเครื่องเทศ และรสชาติเหมือนเคี้ยวเนื้อเขาตาเปิดกว้าง
“เป็นยังไงบ้าง?” อีลามานถาม สนใจอยากรู้ความเห็นของวารี
“มันเคี้ยวมัน และมันมีโปรตีนช่วยการเจริญเติบโตของร่างกาย มันเป็นปริศนาใหญ่ที่ผมมีมานานแล้วว่าเหล่าทหารรับจ้างในทะเลทรายเอากล้ามและแรงงานมาจากไหน แต่คำถามนั้นถูกตอบด้วยเจ้าเนี่ยแหละ เยี่ยมมาก” วารียิ้ม
“ถ้าคุณชอบคุณสนใจขยายการผลิตมั้ย? เรามีวิชาทำฟาร์มดักแด้ที่มีอายุนานแล้ว เราเชื่อว่าพวกเราเลี้ยงมันได้เชี่ยวชาญที่สุด และพูดตรงๆ พื้นที่ทะเลทรายในประเทศนี้เหลือเต็มไปหมด” อีลามานเสนอ
“เราจะลงทุนทำร่วมกัน ระยะสั้นจะขายแบบที่ประเทศคุณผลิต ระยะไกลเราจะส่งขายทั่วโลกและหาเมนูอื่นที่ใช้มัน เพราะระยะยาวมันต้องวิจัยและคิดค้นสูตรใหม่ก่อน” วารีอธิบาย
“เข้าใจแล้ว เอาล่ะ ต่อไปลองนี่ นมแพะ” อีลามานหยิบนมแพะยื่นให้วารี
วารีดื่มหมดแก้วทันที ทำปากแจ้บๆ “มันและเข้ม ออกหวาน เยี่ยม คุณบอกว่าพวกแพะกินเศษธัญพืชใช่มั้ย? ผมสงสัยว่าถ้ามันกินอาหารดีๆรสมันจะเปลี่ยนมั้ย”
“หึหึหึ ในเมืองติดโอเอซิสเราทำแบบนั้นอยู่แล้วครับ มันยิ่งเข้มขึ้น มันขึ้นและหวานขึ้นด้วยสารอาหาร คุณภาพมันคนละอย่างเลยแต่ฟาร์มนมแพะอย่างดีเราน้อย หวังว่าเราจะทำงานร่วมกันเรื่องนี้ได้เหมือนโครงการดักแด้ทราย” อีลามานยิ้มกว้าง
“ตกลง เราจะทำแบบนั้น” วารีพูดและเดินกลับไปข้างหน้า
วารีมองเหล่าพนักงานขั้นสูง เหล่าเมีย และยิ้มภูมิใจที่งานวันนี้สำเร็จ
“เอาล่ะ เราครอบคลุมทุกเรื่องแล้ว ประเทศมาร์แลนด์ก็ถือว่าเจริญและมีประชาชนพอตัวแล้วระดับหนึ่ง แต่เรื่องการค้าและการพัฒนาประเทศย่ำแย่ เราต้องฟื้นฟูสองเรื่องนั้นน่าจะนานอยู่ แต่จงทำด้วยความภูมิใจ ผลของงานทุกคนจะขยายเป็นระดับประเทศที่จะเจริญขึ้นเพื่ออนาคตที่สดใส และยิ่งประเทศนี้เจริญ เงินหมุนเวียนเยอะ ประเทศวาโรซีเมียเรียก็จะได้ผลพลอยได้ไปด้วย หวังว่าทุกคนจะเข้าใจและตั้งใจทำงาน วันนี้จงทำคิวงานที่ต้องทำ พักผ่อนหาครอบครัว เพื่องานหนักข้างหน้า แยกย้ายปิดประชุม เพื่อวาโรซีเมียเรียและมาร์แลนด์”
“““เพื่อวาโรซีเมียเรียและมาร์แลนด์””” ทุกคนในห้องลุกพรึ่บเอามือไว้บนอกพูดเสียงดัง
และจากนั้นหลายคนเก็บเอกสารและโน๊ตบุ๊ค
วีปรี่มาหน้าห้องหาวารี “ป่ะกลับห้องกัน”
“อะไรกันเพิ่งจะประชุมเสร็จ” วารีบ่น
“ก็ฉันคิดถึงอ้ะ” วีพูดด้วยท่าทางงอนๆ
เรฟเนสเดินมา “หยุดเลยวี ฉันนัดไว้ก่อน”
“แซงได้มะ?” วีพูดกวนๆยิ้มๆ
“ไม่ให้ๆ ตามคิว” เรฟเนสยิ้มตอบ
ที่ยิ้มได้เพราะไม่มีภัยอันตรายจากสงครามในประเทศแล้ว ทุกคนมีใจเป็นสุขกันหมด
“บู่บู่” วีประท้วง
วิวเห็นก็รีบมา จับหลังคอเสื้อวีลากเธอไป “ม่ายน้า ผัวจ๋า จาเอากระบู้กระบี้ แง้…”
เมื่อเสียงวีหายไปเรฟเนสหันหาวารี
วารีถามความสงสัยที่มีในใจ “วันนี้เลยมั้ย? มันไม่ค่อยเต็มร้อย พอเข้าใจป่ะ ลงมาจากฟ้าและซะโละซะเละพวกนั้นอ่ะนะ”
“เก็บแรงไว้เหอะ เราจะเอาจริงพรุ่งนี้” เรฟเนสพูดและจิ้มอกวารี ลากลง “เช้า… ยัน… เย็น…”
“โอ้แม่เจ้า ฉันจะซอยเธอจนกู่ไม่กลับบินไปโลกเทพเลย” วารียิ้มมุมปากกว้าง น้ำลายยืดนิดหน่อย
“ถึงกับน้ำลายยืดเลยเหรอจ้ะเจ้าหนุ่ม พอหน้าแปลกแบบนี้มันเหมือนได้นอกใจนิดๆเลย ตื่นเต้นๆ ฮิฮิ” เรฟเนสยิ้มเฮฮา
“เดี๋ยวเลย ชอบแนวนั้นเหรอ? ฉันหวงจัดเลยนะ”วารีบ่น หน้าเปลี่ยน
“ความลับ…” เรฟเนสยิ้มและลูบของวารี “พูดเล่นจ้ะ ฉันเป็นของเธอคนเดียว”
วารีจับใต้คางเรฟเนส ดึงเข้ามาจูบ และสองคนจูงมือกันไปพักผ่อนเพื่อปิดวัน
และประเทศมาร์แลนด์ก็ตกเป็นของวาโรซีเมียเรียเต็มรูปแบบ ที่เหลือคืองานใหญ่ในการพัฒนาประเทศข้างหน้าที่รออยู่
