วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
164 รอยยิ้ม
จิ้บจิ้วจู่วู้ดจู่วู้ด
กลางเดือน 10 วารีอายุ 24 ปี
วารีตื่นมาในห้องพร้อมเรดจำปา
สิ่งแรกที่เขาปรี่เข้าไปหาคืออุ้ย เขาม้วนมันและเอามาคาบ
เขาไปดูดที่ระเบียง มองข้างนอกในมุมสูง
‘งานไม่รู้จะสั่งอะไรอีกแล้ว ของประดิษฐ์มันเยอะแยะไปหมดจนจำไม่ได้แล้วว่ามันมีอะไรบ้าง… ความโกงที่มาจากต่างโลกคงจะหมดไปแล้วสินะ’ วารีคิดกับตัวเอง
เขาดูดจนหมด กลับเข้าไปชงกาแฟหน้าเครื่องชงกาแฟ
เรดจำปาตื่นมาพอดี
“เอากาแฟมั้ย?” วารีถาม
“ก็ดี เอาลาเต้แก้วนึง นมเยอะๆ” เรดจำปาตอบ
“ได้เลย” วารีตอบรับและชงลาเต้อีกแก้ว
เรดจำปาเดินเปลือยมาที่ด้านหลังวารี ที่เปลือยเหมือนกัน
เมื่อหน้าอกเธอชนหลัง เธอเริ่มเอื้อมมือมาชักของวารี
“อยากอีกเหรอ? เมื่อวานก็เยอะแล้วนะ” วารีถามตรงๆ
“ก็นะ เดี๋ยวนี้มีเวลาด้วยกันน้อยอ่ะ เมียเธอเยอะจนถ้าสลับกันมันจะเป็นเดือนอยู่แล้ว” เรดจำปาพูดตัดพ้อ
“นั่นสินะ แต่ฉันรักหมดนะ” วารีพูดตรงๆ ก้มหน้ามองพื้น
เขาไม่อยากรู้สึกผิด เพราะเขารักทุกคนจริงๆ แต่เมื่อมีแฟนเยอะ มันรู้สึกผิด
วารีส่ายหน้า “ฉันแค่ต้องแข็งแรงขึ้น อึดขึ้น เร็วขึ้น ได้หลายครั้งขึ้น”
“เมื่อวานก็เต็มท้องแล้วนะ ดูเหมือนเซรุ่มมังกรมันช่วยเรื่องนั้นด้วย ฉันกินมั่งดีมั้ย?” เรดจำปานึกถึงหน้ามังกรปลาทองที่มีเซรุ่มขยายเอ็น
“เราไม่รู้ว่าถ้าผู้หญิงไปกินแล้วเป็นยังไง เราต้องทดลองให้รู้ว่าปลอดภัยก่อน” วารีห้ามล่วงหน้า
“แต่เธอกินแล้วดีขึ้นนี่ ใช้คำนี่แล้วกระดากปากจัง เพราะมันเป็นเรื่องกามๆ” เรดจำปาพูดแล้วคำเบาๆ
“แต่มันตอบสนองเธอได้นี่ ใช่มั้ย?” วารีถามให้แน่ใจ
“ก็ใช่ ที่ชวนเนี่ย เพราะว่าจะถอน” เรดจำปาพูดไปชักไป
วารีส่ายหน้า “ถอนมันสำหรับเหล้า แล้วเอาจริงๆการถอนมันไม่ได้ผลด้วย”
“มันเป็นความเชื่อคนแก่ ฉันรู้ แต่ฉันอ้าง ฉันอยาก เลิกพูดให้รูแห้งแล้วมาขึ้นเตียงได้แล้ว กาแฟจะได้เย็นพอดี” เรดจำปาตีหัวของวารี มันทำให้ขนาดขยายเป็นขนาดมังกร
วารีหันหลังหาเรดจำปา เอาไหล่กระแทกใต้เอว หิ้วเรดจำปาด้วยบ่า
วารีจับเธอไปลงที่เตียง เช็คความเปียก แต่เมื่อล้วงไป มันแห้ง
“ไม่เห็นดูอยากเลย” วารีถาม
“เพราะเมื่อวานมันเยอะไปอ่ะดิ”
“แล้วจะทำมั้ย? ตกลง”
“ทำดิ อย่าถามมาก ลงมือได้แล้ว” เรดจำปาจาขยุมหัววารีแล้วเอามาวางที่รู
วารีเริ่มเลียทันที ชักของตัวเองให้น้ำหล่อลื่นออกมา
เมื่อเรดจำปาเริ่มเปียก วารีเตรียมใส่ รูดหัวหน้ารู จากนั้นใส่เข้าไป
“มันไม่ได้สวยอย่างเดียวมันฟิตมากด้วยนะ” วารีบอก
“หลงมั้ยล่ะ? มาหาบ่อยๆสิ” เรดจำปามองยิ้มมุมปาก
“อยากเมื่อไหร่บอกได้ พร้อมเพื่อเธอตลอด” วารียิ้มตอบ
วารีเร่งความเร็ว เล่นหัวนมเรดจำปา “หัวนมแข็งเร็วอยู่”
“ของเธอก็ด้วย ชี้เด่อยู่นั่นอ่ะ ฉันอยากเล่นมัน โน้มตัวมาหน่อย เธอเล่นฉันเล่นมั่ง” เรดจำปาสั่ง
วารีโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ เรดจำปาเอื้อมมือมาหยิกหัวนมวารี
วารีเลียคอและอมหูเรดจำปา
“แบบนั้นมันเลอะมากกว่าเซ็กซี่ ไม่ผ่านๆ” เรดจำปาพูดเสียงเบาๆ
วารีเลิกเลียคอ “อ่าวเหรอ”
เมื่อเรดจำปาเริ่มสุดบ้างแล้วซักพัก วารีปล่อยใน ถอดออก ตีกลับร่างเดิม
เรดจำปาลุกไปเข้าห้องน้ำ
วารีนั่งจิบกาแฟ รูดมือถือดู
เรดจำปาล้างแล้วออกมา “ไปอาบน้ำกัน”
วารีปิดมือถือ ห่อผ้าเช็ดตัว เรดจำปาทำเหมือนกัน แล้วสองคนก็เดินไปที่ห้องอ่างน้ำร้อน
สองคนแช่น้ำร้อน เรดจำปาไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ปล่อยวารีไว้
วารีเงยหน้ามองเพดาน ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบ
เฟทคุยกับนาที่นั่งกดบางอย่างลงมือถืออยู่ “แม่…”
นามองหน้าเฟท ก้มมองมือพิมพ์ต่อ
เฟทยืนนิ่งอยู่หน้านา ไม่ไปไหน
นาเงยหน้ามาเห็นเฟทยังอยู่ เธอปิดมือถือ “มีอะไรลูก?”
“ก็…” เฟทคิดหาข้ออ้าง “ก็แค่อยากคุย”
“ก็ได้ เรียนเป็นไงบ้าง มีเพื่อนมั่งรึยัง”
“ก็มีบ้างแล้วนะ แต่ไม่ได้สนิทกันมาก”
“นั่นแหละดีแล้ว เดี๋ยวก็สนิทขึ้นเอง เมื่อเธอรู้จักคน เธอจะได้รู้จักคนรอบตัวเขาด้วย กับเด็กที่ไม่ค่อยมีเพื่อนและรู้จักใครไม่เยอะ เมื่อได้รู้จักแล้วจะสร้างสัมพันธ์ และต่อสัมพันธ์ด้านธุรกิจ” นาอธิบาย
“แม่โยงเรื่องแบบนี้เข้ากับธุรกิจอีก มันเหมือนสนิทกับเพื่อนด้วยเป้าหมายไม่บริสุทธิ์” เฟทพูดแล้วไปนั่งข้างนา
เมื่อไหล่ชนกัน นาหันมามองเธองงๆ
“เดี๋ยวนี้เธอกล้าขึ้นนะ” นาบอก
“แม่ไม่ค่อยสนหนู ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว” เฟทพูด หน้าเศร้าๆ
นาทำหน้าเศร้าอีกคน
เฟทรีบหันมาโบกมือข้างหน้าใส่เธอ “ไม่ใช่ๆ แม่! ไม่ใช่แบบนั้น แม่ไม่เคยไม่ใส่ใจหนูเลย เรื่องของกินของใช้แม่ทำให้หาให้หมดตอนหนูไม่มีปัญญา”
“แล้วมันแบบไหน? ลองอธิบายบอกแม่ที” นาถามตรงๆ
“ทุกอย่างไม่ใช่งาน แม่ พอหนูได้มาเรียน หนูได้รู้ แค่นั่งมองนก มองใบไม้ มองเหล่าแมลง ลืมเรื่องงาน แล้วปล่อยวาง มันทำให้เปิดใจคุยกับคนได้ง่ายขึ้น แม่ ทุกอย่างไม่ใช่รายการที่แค่ต้องติ้กว่า อันนี้ทำแล้ว อันนี้ทำแล้ว” เฟทบอก
นามองวารีที่มองเพดานเหม่อ เธอมองเพดานมั่ง ปล่อยใจให้สบาย
เฟททำเหมือนกัน สองคนมองเพดาน เหม่อลอย
“พ่อบอกว่าไม่รู้จะสั่งงานอะไร มีไอเดียอะไรบ้างมั้ย?” นาถาม เธอไม่ได้ต้องการคำตอบเป็นงานเป็นการ
“ของประดิษฐ์เหรอ? รถมันเยอะอยู่นะ แต่มันเหมือนๆกันหมด ถ้าเจ้าของรถแต่งรถแบบที่ตัวเองอยากแสดงออกได้หมด มันน่าจะมีสีสันมากขึ้น” เฟทลองคิดผ่านๆ ไม่ได้คิดมากเรื่องนี้
เธอแค่คิดว่ามันไม่น่ารัก
“เครื่องแต่งรถเหรอ? ความคิดดีนี่เฟท ถึงมันไม่ได้ราคาแพงอะไรนักหนา แต่มันน่าจะเพิ่มสีสันให้เมืองได้ดี ขอบคุณนะ” นาพูดแล้วพิมพ์ไปบอกวารี
ถึงแม้อยู่ใกล้กัน นาไม่อยากกระเถิบไปหาวารี
แต่อีกอย่างคือนาคุยกับคนน้อยด้วย มันก็พูดได้ว่ามันเป็นนิสัยส่วนตัวของเธอ
วารีไม่ได้เอามือถือเข้ามา เขาเลยยังไม่ได้ดูมันและแค่มองหน้านาแปลกๆ
เหล่าแฟนเริ่มทะยอยออกจากห้องน้ำ วารีไม่ได้กลับห้องกับเรดจำปา แสดงว่าเธอกลับไปพร้อมคนอื่น
จากนั้นวารีดูมือถือ เห็นนาที่แนะนำเรื่องแต่งรถ และทันใดนั้น แชทวาโรก็เด้งขึ้นมา
‘เรียกประชุมทุกคนตอนเช้า ขอให้มากันให้ครบและขออภัยในความไม่สะดวก’
วารีคิด ‘มีเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย?’
วารีเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบทหารและส่องกระจก ไม่ใส่เครื่องประดับอื่นนอกจากสร้อยเทพสามองค์และกำไลหินสี
วารีไปที่ห้องประชุมในวัง เมื่อเข้ามามีแฟนบางคนเข้ามานั่งแล้ว และวาโรยืนอยู่หน้าห้อง เขาคิดเข้าไปถามไถ่ แต่หน้าเธอดุๆยังไงก็ไม่รู้ วารีหวั่นใจและตัดสินใจไปนั่งรอดีกว่า
วารีไปนั่งรอ สุดท้ายเมื่อแฟนมากันครบ รวมถึงทหารขั้นสูงที่เป็นหัวหน้ากองพันและกองร้อยเข้ามากันครบ วาโรพยักหน้า เปิดจอ แต่ก่อนมันเป็นเครื่องฉายภาพ แต่ตอนนี้มันเป็นจอคอมพิวเตอร์ระบบกด และมีไม้ยาวให้จิ้มจอขยายภาพหรือเลื่อนภาพ
“ข่าวล่าสุดเข้ามา ทหารสายสืบของเราแอบแฝงเข้าไปในมาร์แลนด์ทางใต้ ประเทศที่ติดประเทศกัลเลีย และขนาบด้านซ้ายของศิโรอยู่ ทหารเราเข้าไปในนั้นนานแล้ว มันไม่มีข้อมูลเพราะทุกอย่างเป็นความลับประเทศสูงสุด” วาโรพูด ชี้แผนที่
ทหารเริ่มฮือฮาคุยกัน วาโรซีเมียเรียไม่มีปัญหากับสองประเทศแห่งทหารรับจ้าง เพราะพวกนั้นไม่มีของแลกเปลี่ยนนอกจากทหารรับจ้าง วาโรซีเมียเรียไม่ได้สุงสิงกับสองที่นั้นเลย เป็นเวลานานแล้วด้วย
“แผนเราคือ แฝงตัวเข้าไปตีสนิทกับหัวหน้าเผ่าเมืองทะเลทรายที่ใหญ่เป็นอันดับสอง และวางแผนโค่นล้มอำนาจเผ่าที่คุมประเทศ แผนเราสำเร็จกึ่งหนึ่งและหัวหน้าเผ่าที่เราตีสนิทรวมทหารได้ก้อนใหญ่ แต่จากจำนวนมันยังน้อยกว่าเผ่าที่คุมประเทศ” วาโรอธิบาย
‘อย่างนั้น เธออยากช่วย… หรือมีแผนอย่างอื่น ทำไมเธอเป็นฝ่ายก่อความไม่สงบเพื่อเข้าไปก่อน? หรือฉันคิดผิดที่มองเธอว่าเป็นคนชอบความสงบและไม่บ้าสงคราม’ วารีคิดในใจ
“แน่นอนถ้าเรายกพลเข้าไป เราจะถูกมองว่ากระหายสงคราม แต่เรามีเหตุผลที่จะเข้าไป ก่อนหน้าที่ศิโรยังไม่เป็นเมืองขึ้น สองประเทศนั้นไม่สนศิโรเลย แต่พอศิโรเป็นของเราขึ้นมา มีทางรถไฟ ไฟฟ้า และโดรนกับรถพร้อมอินเตอร์เน็ตกับมือถือ สองประเทศนั้นเห็นค่ามันทันที และเริ่มก่อความไม่สงบทางตะวันตกของศิโร” วาโรอธิบาย กดจอ เลือกสร้างลูกศร
จากนั้นวางลูกศรแดงจากมาร์แลนด์และกัลเลียไปศิโร
“เพราะเรามีมูลเหตุแล้ว มันได้เวลาที่เราจะเริ่มโต้กลับเสียที พวกเขาอ้างว่า ‘คนที่ฌจมตีเรามันเป็นเผ่าป่าเถื่อนที่เราคุมไม่ได้ และไม่ขอรับร่างทหารกลับ’ แต่จากหลักฐานที่เรามี อาวุธเป็นของใหม่ทั้งหมดและเหมือนกันทั้งกองทัพ รวมถึงทหารขั้นสูงมีเครื่องแบบและเครื่องรางเผ่าที่คุมประเทศอยู่ ด้วยมูลเหตุนี้ ในเดือนหน้า เราจะประกาศสงครามกับมาร์แลนด์ เริ่มแบ่งกองทัพไปที่ศิโร และบุกลงจากทางใต้ของวาโรซีเมียเรีย
วาโรสร้างลูกศรเขียวจากทางใต้วาโรซีเมียเรียและศิโรไปมาร์แลนด์
“แล้วกัลเลียล่ะ?” วารีถาม
“พวกเขาทำเหมือนกันกับมาร์แลนด์ แต่ที่นั่นป่าเยอะและถ้ารบมันจะใช้เวลามากกว่า เราจะจัดการกับมาร์แลนด์ก่อน แล้วค่อยบุกกัลเลียจากหลายทิศ แน่นั่นเป็นเรื่องที่ไกลไปข้างหน้า น่าจะปีหน้าช่วงกลางปี” วาโรอธิบาย
“แค่ปีหน้าเองเหรอ? มันเร็วนะ สำหรับเธอ มันไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ? เจรจาพันธมิตรหรือซื้อประเทศอะไรแบบนี้?” วารีถามตรงๆ มองหน้าเธอ เขาจริงจัง
วาโรส่ายหน้า “เธอไม่เข้าใจ มันเพราะเราส่งจดหมายปิดผนึกไปเจรจาแล้ว พวกเขาแค่ตอบกลับมาว่า ‘มาร์แลนด์ที่ยิ่งใหญ่ไม่มีอะไรจะเจรจากับประเทศคนนอกรีตที่ซักวันจะเป็นของเรา’ จากแนวทางการพูด เราเข้าใจว่าเราเจรจากับมาร์แลนด์ไม่ได้แน่”
“ถ้าพวกเขาคิดแบบนั้น มันจะเป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์… เราจะเดินเส้นทางที่นองเลือดเหรอ? หลังจากมาร์แลนด์ก็กัลเลีย หลังจากกัลเลียก็อารูสิเย มันรบ รบ แล้วก็รบ มันจะนานอีกแค่ไหน?” วารีมุมปากตก ถามตรงๆ เขาตัดพ้อและทรมานกับเส้นทางที่วาโรจะเดิน
วาโรปากตก น่าจะเศร้าเหมือนกัน “ฉันรู้ ราชาที่รัก แต่เราต้องทำตอนนี้ มันมีโลกอื่นหลังกำแพงให้เราค้นหาอีก ถ้าเรารวมเป็นหนึ่งไม่ได้ เราไปต่อไม่ได้”
“ไปได้สิ แค่เราเลิกมองสองประเทศนั้น เลิกสนใจและมุ่งหน้าไปที่อื่น แค่นั้นเอง” วารีบอกเสียงเบาๆ
ทหารมองสองคนสลับไปมา
“แล้วชีวิตทหารที่ตายจากการซุ่มโจมตีที่ชายแดนล่ะ? ชีวิตพวกเขาแค่สูญเปล่าไปวันๆเพราะสองประเทศนั้นโจมตีทีเผลอซ้ำๆเหรอ?” วาโรถาม
วารีเบิกตากว้าง เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นในใจ จากนั้นเสียใจที่เขามองข้ามจุดนั้นไปสนิท
วาโรยังคงมองวารีอยู่
ทหารหลายคนทำหน้าเศร้า บางกองพันและกองร้อยเคยเสียทหารของกองตัวเองไปด้วย แม้มันไม่เยอะ แต่มันไม่หยุด
เมื่อวาโรไม่เห็นคำตอบวารี เธอพูด “เดือน 11 เราจะประกาศสงคราม เริ่มควบคุมชายแดน และถ้าเป็นไปได้สวยด้วยอาวุธที่เรามี เดือน 12 เราจะยึดทั้งประเทศ เพื่อวาโรซีเมียเรีย!”
“““เพื่อวาโรซีเมียเรีย””” ทหารพูดพร้อมกันเสียงดัง
มีแต่วารีที่เงียบทำหน้าเศร้า
เหล่าแฟนมองหน้ากัน หน้าแบบเดียวกันกับวารี
“ทหารออกไปก่อน ฉันจะพูดกับคนในครอบครัวอย่างเดียว” วาโรสั่ง
หลังจากนั้นทหารพากันต่อแถวออกจากห้องอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นระเบียบ
เหลือแต่เหล่าแฟนที่หน้าเศร้า
แต่มีสองคนไม่เศร้า วีกับวิว
เมื่อทหารออกหมด และน่าจะเดินไปไกลจากห้องแล้ว วาโรบอกทุกคน “เอ่อ… ฉันก็คิดไม่ถึงกับเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันบอกตรงๆ”
เหล่าแฟนมองวาโรไม่พูดอะไร แต่ทุกคนเข้าใจเธอ
บางครั้งสงครามและความขัดแย้งมันจำเป็นสำหรับการเดินหน้าไปต่อทสู่ความสงบสุขที่ถาวรกว่า
“เพราะรอบนี้เราก่อเรื่อง หาเรื่องบุก จะพูดอย่างนั้นก็ได้ ฉันขอโทษทุกคน และสั่งทุกคนไม่ให้เข้าไปยุ่งกับการรบ” วาโรสั่ง
ฟ็อกซี่กับฮิเมะถอนหายใจโล่งใจ
แต่วีและวิวขัดใจ ลุกขึ้น “เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว อยู่ๆจะมาโดดลงน้ำว่ายน้ำลุยคนเดียวเหรอ?” วีพูด
“เราพวกเดียวกันแล้ว วาโร จะไสหัวเราง่ายๆอย่างนี้เหรอ?” วิวถาม
“แฟนหลายคนไม่อยากสู้ ฉันเห็นแค่สายตาก็รู้แล้ว ฉันไม่อยากลากคนที่ไม่อยากสู้มาอีก แค่ทวีปเหนือมันก็พอแล้ว” วาโรคำนับต่ำ “ฉันขอบคุณทุกคนจริงๆ ที่ทำเพื่อประเทศเรา แต่ครั้งนี้ มันเป็นเรื่องของทหาร พวกเธอไม่จำเป็นต้องเข้ามาเกี่ยว เพราะฉันรู้ว่าหลายคนอยากอยู่กับลูกมากกว่า”
“มันก็ใช่” เรดจำปา ที่พูดได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทวาโรลุกขึ้นพูด “แต่ความสงบสุขเป็นของทุกคน และจะให้คนที่ต้องการสู้แค่รอและรับผลสุดท้ายอย่างเดียวอย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันเข้าใจ แต่บางคนยังสู้ไม่เก่งเลย ดูอย่างคริสซ่าที่ 17 ปีสิ ฮิเมะอีก แล้วไกอาด้วย ออเบียก็ยังไม่เรียนยิงปืนเลย กลีน่าด้วย เธอยังวิดพื้น 200 ครั้งไม่ไหวเลย” วาโรพูด
คริสซ่าลุก จากนั้นกลีน่า ฮิเมะคุยกับกระต่าย แล้วไกอาก็ลุก
“หนูขอพูดหน่อยค่ะพี่ๆ” คริสซ่าพูด “ถึงหนูสู้ไม่เก่ง แต่ยิงสไนเปอร์ได้แล้ว หนูสู้ได้”
“หนูเรียนยิงปืนมาบ้างแล้ว และหนูทำแผลเก่งเพราะฝึกที่โรงพยาบาล หนูเป็นผู้ช่วยหมอได้” กลีน่าพูด
ฮิเมะไม่ลุกและยังคงนั่งอยู่ ทุกคนเข้าใจเธอดี เพราะอดีตของเธอ
ไกอาเกาหัวและพูด “ฉันไม่มีฝีมือ แต่ฉันสร้างกำแพงไม้และเครื่องกำบังให้เหล่าทหารได้ อะไรพวกนี้ และก็ทำอาหารอะไรแบบนี้ ฉันน่าจะช่วยที่สนามรบได้นะ เป็นแผนกกองหลังอะไรแบบนี้อ่ะ”
ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจ ทุกคนเข้าใจว่าเธอไม่อยากทำ แต่มันเหมือนมีอะไรดันหลังทุกคนอยู่ให้อยากร่วมมือ
ฮิเมะลุกแล้วพูดเบาๆ “ฉันพอยิงปืนยาวได้ ฉันจะสู้”
“แต่เธอยังไม่เก่ง ซ้อมสู้เธอก็แพ้ตลอด” วาโรเถียงทันที
ท่านหญิงเสือดำลุกเดี๋ยวนั้น หน้าดุ “นี่ ท่านราชินีสู้งสูงเลยดาวเทียม พวกเราจะอยู่เฉยๆ มือไม่พายแต่จุ่มเท้าถ่วงเรืองั้นเหรอ? คิดหน่อยดิ พวกเราครอบครัวเดียวกัน เข้าใจมั้ย!? ถ้าเธอเสือกตายขึ้นมา เราจะรู้สึกยังไง?”
“แต่… แต่…” วาโรพะงาบๆปาก พูดไม่ออก
หงส์ฟ้าลุก “ยังไม่พออีกใช่มั้ย? พวกเราจะรู้สึกยังไงเมื่อต้องเลี้ยงลูกแม่ที่ตายที่สนามรบ หา? บอกทีว่าเราจะรู้สึกยังไง?”
วาโรกลั้นน้ำตา พูดไม่ออก
วารีลุก “เอาล่ะๆ ทุกคนที่อยากสู้จะฝึกพิเศษเน้นการใช้ปืนและการสู้ประชิดด้วยปืนและดาบ จากนั้นคนที่ไม่อยากสู้ หรือไม่ออกแนวหน้าจะฝึกงานช่วยกองหลัง แต่วาโรก็พูดถูกอยู่นะ คนที่สู้ยังไม่เก่งมีสิทธิ์เจ็บหนัก และอาจไม่กลับจากสงครามเลยก็ได้ ให้ตายสิ บางคนอาจโดนจับไปก็ได้ เพราะแบบนั้น คนที่สู้ไม่เก่งฉันบอกตรงๆว่าช่วยแนวหลังก็ช่วยได้เยอะ เราเดินทางตรงกลางๆดีกว่า อย่าพุ่งไปรบทางเดียวกันเลย”
แฟนหลายคนเมื่อได้ฟังก็เข้าใจ มันไม่ได้จำเป็นต้องออกแนวหน้าเสมอไป และบางคนอาจช่วยได้เยอะกว่าที่แนวหลัง
“กลับไปคิดกันดีๆก่อน แล้วมาช่วยรบในทางที่ตัวเองถนัดที่สุดแล้วกัน” วาโรพูดเบาๆ คำนับทุกคน ทุกคนตกใจ จากนั้นวาโรยกตัวมาพูด “ขอโทษ และขอบคุณที่ช่วยฉัน”
“เราครอบครัวเดียวกัน” อายะพูด
เรฟเนสคิดหนัก เพราะรบครั้งก่อนกับทวีปเหนือเธอเจ็บหนักถึงกับแขนขาด เธอไม่อยากรบอีกครั้ง ถ้าครั้งหน้ามาแล้วเธอเจ็บหนักกว่าเดิม มันน่าจะแย่ แย่มากๆด้วย
วารีคิดในใจ ‘สงครามมันไม่ได้ร้ายทั้งหมดเพราะถ้าสำเร็จ เราจะได้ประเทศมา แต่สงครามศักดิ์สิทธิ์นี่สิที่มีปัญหา คนจะบ้าเลือดและกระหายเลือดกว่าปรกติ’
วีมองหน้าวารี จากนั้นเดินเข้าไปหาเขา “อย่าคิดเยอะดิตาบื้อ เรามีปืน มีเวทย์ และสร้างปืนใหญ่มายิงบึ้มบั่มได้อีก ถึงเวลาสร้างจรวดระเบิดฟ้าที่โม้ไว้เยอะหรือยัง?”
“เราจะไม่ใช้อาวุธสงครามที่โดนชาวบ้านทั่วไป ฉันไม่ไหวกับเรื่องแบบนั้นจริงๆ” วารีพูด
“ถ้าชาวบ้านมันแค่ทหารรับจ้างที่ยังไม่จับดาบล่ะ? ที่นั่นทุกคนก็เป็นทหารรับจ้างหมดไม่ใช่เหรอ?” วีเถียง
วิวมายืนข้างวี “แต่พี่วี ถ้าเราฆ่าคนแก่ที่หนีไม่ทันล่ะ แบบนั้นก็แย่เหมือนกันนะ”
“นั่นก็ใช่นะ หรือฉันคิดน้อยไป” วีพูดทำหน้าจ๋อยๆ
“เราจะเลือกเดินทางที่ยากกว่าเพื่ออยู่กับตัวเองได้ด้วยรอยยิ้มทุกวัน ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆหรอก” วารีพูด
วีจับคาง “งืมๆ” เธอพูดเหมือนตอนเด็กๆเมื่อโดนสอน
วิวยิ้มกว้างขึ้นมาทันที “พี่วีดูดิ ถึงเราโตขนาดนี้วารียังสอนเราได้ดีตลอดเลย เราทั้งคู่มีผัวดีจัง”
“นั่นก็พูดเกินไป” วารีเกาหัว เขาไม่อายเพราะไม่ค่อยเขินกับอะไรเท่าไหร่
หรือบอกได้อีกอย่างว่าเขาหน้าด้าน
“อยากดูดาวด้วยกันอีกอ่ะ…” วีพูด
“นั่นสินะ รบมาร์แลนด์ จากนั้นก็กัลเลีย ตบด้วยอารูสิเย เราจะมีวันที่แค่ปีนหลังคานั่งดูดาวเฉยๆได้อีกมั้ยเนี่ย?” วิวตบท้าย
วารีมองทั้งสองคน พูดไม่ออก เส้นทางด้านหน้ามีแต่ทางนองเลือด ไหนจะมีประเทศอื่นๆในทวีปตะวันตกและทวีปใต้อีก เราจะต้องรบอีกกี่ครั้ง?
วารีคิดหนักกับตัวเองอยู่ซักพักจนวีพูด “ทุกคนไปหมดแล้ว มากันเถอะตาบื้อ”
วีกับวิวเกี่ยวแขนสองข้างของวารี ไปถึงหน้าประตู วีเอื้อมไปปิดไฟ
จากนั้นเธอมองความมืดในห้อง แอบยิ้มอย่างบ้าเลือดแบบที่ไม่มีใครมองเห็น
