วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
175 เป็นไร? เฮ้! เธอ!
ก่อนหน้าวีคุ้มคลั่ง
กลางเดือน 11 วีอายุ 23 ปี
วีนั่งข้างเตียงวารี ดูตื่นตัว
“วารี! วารี! มาหาฉัน!” วีพยายามเรียกวารี
วีกำมือบนเข่า กำแน่นจนเลือดออกมาเป็นหยด
เธอกัดฟัน กลายเป็นซึม “รอบนั้นมันไม่นานอย่างนี้ หรือฉันไม่พอสำหรับเธอแล้ว?”
แต่ไม่มีคำตอบจากวารี
เมื่อไร้คำตอบที่ทำให้ใจละมุน ใจวีจมดิ่งสู่ความมืด
เธอจะทำอะไรต่อ? เธออยู่ไม่ได้ แน่นอนเธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีวารี
วีรีบส่ายหน้า ‘น้องน้ำ’ ฉันมีเขา ลูกของวารีกับฉัน ถึงฉันจะจมดิ่งคิดไม่ดีกับอนาคตชีวิตตัวเอง แต่ทำให้ลูกกำพร้าเหมือนฉันมันเห็นแก่ตัวเกินไป
‘โอ้ ทำไม? ทำไมชีวิตที่ดีมานานแล้วถึงพลิกกลับได้ด้วยวันเดียว ทำไมฉันต้องมาหวั่นใจด้วย? ทำไมชีวิตทดลองฉัน?’
‘สลานุช เทพกระต่าย เทพฉลาม ทำไมฟ้าดินทำกับฉันที่ทำตัวดีมาตลอด ฉันตั้งใจเป็นไอดอลบันเทิงผู้คน ร้องเพลงเพื่อให้กำลังใจคน ทำเพื่อประเทศที่เดินหน้าเพื่อความถูกต้อง ทำไมชะตาฉันมาพลิกเอาวันนี้?’
“อือ… อือ…” ในที่สุด หลังจากจมดิ่งสู่ห้วงลึก วีพุ่งขี้นมายอดปราสาทวาโรซีเมียเรียทันที
เสียงนั้นมาจากวารี
“วารี! มาหาฉัน!” วีร้องเรียก
วีพยายามเรียก แต่วารีไม่ตอบสนอง
วีพยายามคิด อะไรที่จะล่อวารีมาได้
วีพยายามหลอกล่อ “ฉันเปิดนมอยู่วารี ลืมตามาดูเร็ว”
“อือ… อือ…” วารีเริ่มอาการเยอะขึ้น เขาเริ่มขยับแขนขา
แขนยกขึ้น วางลง กาง พับ
ขาทำเหมือนทดสอบและยกขึ้นลง เขาดึงเข่าเข้าตัว
‘ทำไมต้องทำท่าเหมือนเครื่องบินเช็กหางเสือด้วย?’ วีเริ่มคิด
จากนั้นวารีลืมตาตื่นขึ้นมา
วีเรียกวารีทันที “วารี! เป็นยังไงบ้าง!?”
วารีนั่งนิ่ง ไม่ตอบ ดูมือตัวเอง กำมันช้าๆ จากนั้นแบออก
หน้าเขาเหมือนสงสัยอะไรบางอย่างที่ต้องตรวจสอบให้แน่ใจ เขาพยักหน้าเหมือนรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
วีที่รอคำตอบที่มีตลอดสำหรับเขา เธอถามหาคำตอบของเหตุการณ์ปัจจุบัน “วารี เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”
วารีมองวี ยิ้ม
‘รอยยิ้มนั้น’ วีคิดแล้วเงียบ ‘ฉันไม่ได้เจอคนอื่นหรือคบคนอื่นมากมายเหมือนวิว แต่นี่ มันเหมือนแฟนทดลองคนเก่าที่สนใจแต่ร่างกายฉัน แปลก?’
วารียิ้มไม่หุบ พูดด้วยเสียงแหบเหมือนไม่เคยใช้กล่องเสียง “ฉันคิดถึงเธอ”
จากนั้นวารีโผมากอดเธอ
ด้วยความรักที่เธอมี เธอเอาแก้มไถไหล่และคอวารี หวังแพร่กลิ่นเธอใส่ซอกคอและบริเวณนั้น
เธอดมกลิ่นวารี
ฟื้ด
จากนั้นวีนิ่ง ตัวแข็ง
“ฉันคิดถึงเธอ…” วารีพูดต่อ โอบวี จับก้น พาเธอนอนหงายบนเตียง
เขาปลดเข็มขัดลง
วีโอบคอวารี หน้ายังคงนิ่ง
จากนั้นวารีเหงื่อตก
เขามองซ้ายขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง มันเหมือนเขาโดนจ้อง เขาหาคนจ้องเขา
แต่เมื่อไม่มีใคร เขากลับมาสนใจวีต่อ แต่เหงื่อยังไม่หยุด และหัวไก่ไม่ขัน
เขาสับสนและทำอะไรไม่ถูก
วีเปลี่ยนจากโอบ งอมือทำตะขอ นิ้วเรียงกันแน่นจนแทบมีเสียงของเนื้อ
วีคว้าหลังคอวารีกระชาก พลิกตัว โยนเขาลงพื้น แขนขวาเอื้อมมือไปบีบคอวารี มือซ้ายจิ้มเล็บเข้าอกเขาจนสุดโคนเล็บ กรีดลากยาวข้ามอก
หน้าวารีเปลี่ยน แต่เขาไม่ร้องออกมา เขาร้องไม่ออก
นั่นดีสำหรับเธอ เธอบีบคอวารีอย่างหนักต่อ ต่อยหน้าวารีซ้ำๆ เธอยังมีเวลา ยังไม่มีใครรู้
พลั่ก พลัวะ บึ้ก ปั่ก
วารีพยายามโยนแขนโยนหมัดใส่วี
เหมือนคนที่ไม่เคยสู้มาก่อน
มันยิ่งทำให้วีมั่นใจ
วีพูดด้วยเสียงเบาที่ถ้าโดนกระดาษมันน่าจะขาดเป็นสองแผ่นทันที “แก… เป็น… ใคร…?”
วารีเปิดตาสุดเท่าที่จะเปิดได้ จากนั้นหน้ายู่เป็นโกรธสุดๆ โยนหมัดและแขนใส่วีต่อด้วยโทสะล้วนๆ เหมือนเดิม ไร้ซึ่งฝีมือและการฝึก
วียิ่งมั่นใจ ตัดสินใจจบมันทั้งแบบนี้
วีบีบคอวารี คราวนี้ ตั้งใจเต็มที่
วารียิ่งตกใจ เขารับพลังอะไรบางอย่างให้ยิ่งกลัว เหมือนโดนคนเล็งฆ่า ที่คราวนี้ฆ่าแน่ๆไม่เหมือนก่อนหน้า
เขาถีบขา และมันพอดิบพอดีที่ออกมาเป็นท่ากุ้งดีด
ตัวเขาเขยื้อนเพราะกล้ามเนื้อที่ฝึกมาหนักในตัวล้วนๆ ไม่มีการตั้งใจทำให้เป็นท่า
เมื่อทั้งสองคนเคลื่อนไถไปข้างบนเล็กน้อย เก้าอี้วีที่วางไว้ข้างเตียงล้ม
โครม!
วีบีบสุดแรง แน่นอนไม่หุบเล็บและเล็บจิกคอวารี
วารีเริ่มหน้าซีด “อ่อก อ่อก”
หูวีกระดิก หน้าเต็นท์เคลื่อนไหวแล้ว
แน่นอนทุกคนเข้ามาต้องหยุดเธอ และเธอจะเสียโอกาส
‘เพราะมันเป็นแบบนี้ คนอื่นจะเป็นยังไงบ้างถ้าเจอไอ้หน้าหื่นนี่ ไม่ทันแล้ว’
ด้วยความสิ้นหวัง วีเลือกโจมตีซ้ำ วาโรและวิวเข้ามา เธอรู้ได้ด้วยจากกลิ่น แต่วีเลือกรีบต่อยหน้าวารีซ้ำๆ
และนั่นก็คือทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“ออกไป! ออกไป! แกเป็นใคร!? ฉันจะฆ่าแก!” วีตะโกนเสียงแตก
วิวตื่นตัวทันที ‘พี่วีไม่เคยคุมให้เส้นเสียงบาดเจ็บ นี่เรื่องเป็นและตาย และเธอจะฆ่าวารีจริงๆ แต่ทำไมล่ะ? พี่วี เกิดอะไรขึ้น?’ วิวทำได้แต่ยืนแข็งในเหตการณ์ฉุกเฉิน ขาอ่อน อยากทรุดตัว
วาโรตีหลังเธอดังป้าบ “ช่วยฉันจับเธอก่อนแล้วค่อยคิด อะไรก็ช่างแต่ทั้งคู่ตายไม่ได้ แฟนทุกคน ช่วยหน่อย!”
วาโรรีบพุ่งตัวไปกระโดดเอาไหล่ชนแขนวี เล็งไปที่ข้อพับตรงศอก
แน่นอนเมื่อพลังคนทั้งคนพุ่งมาชน มือวีหลุดจากคอวารี
แต่ไม่รู้ชะตาแกล้งอะไร เหล่าแฟนเดินเข้ามาเห็นเลือดคอวารีกระฉูดเพราะเล็บข่วนลึก พี่อลิสที่นำทุกคนปิดปากทรุดเข่าติดพื้น
วิวเข้าบุกใส่แผ่นหลังวี ล็อกแขนวี
วาโรคว้าข้อมือวิวเข้าท่าล็อกแขน
วีไม่ยอม ยกส้นเท้าตอกใส่หน้าวารี ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ผัวะ ผัวะ ผัวะ
วารีนิ่งแล้ว หน้าเริ่มออกซีดมากกว่าเดิมแล้ว
อ็อกโธพุ่งเข้ามาคว้าหลังเข่าวี จากนั้นย้ายไปคว้าข้อเท้า เอาขาพาดตัวเอง ดึงและบิดเข้าท่าล็อกขา
แต่แค่เบาๆ เธอไม่อยากทำร้ายวี แค่ทำเพื่อหยุดเธอ
วีเอาอีกเท้าฟาดต่อ หัววารีเด้ง เด้ง เด้ง ทุกครั้งที่ส้นเท้าเข้าหน้า
ท่านหญิงเสือดำคว้าตอนเธอยกขาสูง แหกมันออก
ด้วยความที่วีเป็นลูกน้องเก่า เธอใจอ่อนและไม่บิด
คริสซ่าเอามือปิดปากหน้าซีดยืนนิ่งตกใจสุดๆ แต่กลีน่าข้างเธอจับหน้าเธอ “ไปตามหมอกัน!”
สองคนจูงกันไปหน้าเต็นท์ เห็นหมอมหัศศรีและหมอคิเซกิทันที คริสซ่าตะโกนก่อนจะคิดอะไรออก “ช่วยพี่วารีด้วย!”
หมอสองคนพยักหน้า พุ่งเข้าบ้านทันที
วีนอนทับขาวารีอยู่ แขนขาโดนรุมล็อกโดยหลายคน คิเซกิกับมหัศศรีพากันแงะวารีออก มหัศศรีล้วงยกใต้วงแขน คิเซกิยกข้อเท้าพากันเดินออกไปอย่างเร็ว
ในที่สุดวีก็เงียบ ทุกคนในห้องถอนหายใจ วีหยุดสู้ และพูดขึ้นมาเบาๆ “ระวังตัวกันด้วยเมื่อใกล้เขา…”
ที่ห้องขัง
ชายกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงพื้นฐาน
ในห้องไม่มีของตกแต่งอะไร
ฮูมาร์ลืมตาตื่นในห้องนั้น
เขามองรอบห้อง
“ห้องขัง…”
ไม่นานเขาก็รู้ชะตาตัวเอง ‘ถูกจับแล้วสินะ’
เขาลุกขึ้นมายืดเส้นสายและตรวจร่างกายตัวเอง
ตามที่ต่างๆมีผ้าพันแผลพันอยู่
เขานึกถึงภาพสุดท้ายที่เห็น เขาจำได้ว่าจะออกไปนำทหารออกรบแต่สุดท้ายโดนอะไรซักอย่างดังตูมและกระเด็น จากนั้นสลบไป
เขาไม่รู้สึกถึงความอันตราย และอีกอย่างที่เขาไม่รู้สึกคือความปลอดภัยที่กำลังคุมเข้มในห้องขัง
ทหารเดินมาหน้าห้องและเห็นเขา จากนั้นเดินไปเงียบๆ
เขาไม่เรียกหรือถามอะไรทหาร มันไม่มีเหตุผลที่จะทำอย่างนั้น เขาแพ้สงคราม เผ่าทรายร้อนจะจบลงเพียงเท่านี้
ไม่นานก็มีคนใส่แว่นมาหน้าห้องขังพร้อมทหาร
ทหารไขเปิดห้องและคนใส่แว่นเดินเข้ามาคนเดียว
‘ข้ารบด่านหน้าไม่ได้ พวกมันไม่ให้ข้าทำแบบนั้น งั้นสุดท้าย ใช้เลือดเจ้านี่ล้างความแค้นก่อนตายก็ได้’ เขาจ้องคนข้างหน้า คิดแผนในใจ
เขาไม่ได้เป็นยอดฝีมือในการรบด้วยหมัด แต่สำหรับหนุ่มวัยละอ่อนใส่แว่นเขาน่าจะชนะได้ง่ายๆ
หนุ่มแว่นกางเก้าอี้พับ นั่งลง เอากระดานไม้มาวางเอกสาร พร้อมเขียน จากนั้นถาม “ชื่อและตำแหน่ง”
ฮูมาร์ลากเก้าอี้มาให้เสียงดัง หวังดึงความสนใจเจ้าหนุ่ม
ครืด
เก้าอี้พลาสติกต้นไม้ลากกับพื้นเสียงดัง ลากช้าๆ
เมื่อถึงกลางห้อง ฮูมาร์นั่ง “ฮูมาร์ หัวหน้าเผ่าทรายร้อน”
หนุ่มแว่นเขียนโดยไม่ตกใจ เขียนในความเงียบสนิท
ฮูมาร์จับเก้าอี้มั่น
เขาลุกฉับพลัน ยกมันเหนือหัว ฟาดลงไปหน้าเขา เล็งเข้าหัวไอ้หนุ่มแว่น
แต่เมื่อเก้าอี้ฟาด หนุ่มแว่นไม่อยู่แล้ว ปึ๋ง เก้าอี้กระแทกพื้นเด้งสะท้อนมือ
หนุ่มแว่นย้ายมาอยู่ข้างแขนเขาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ คว้าแขนที่เขาเพิ่งฟาดเก้าอี้และดึง เขาสกัดขา ฮูมาร์ล้มลง จากนั้นเขาบิดแขน หัวไหล่ฮูมาปวดสุดๆจนเขาร้อง “โอ้ย!”
“อย่าขัดขืน” จากนั้นเขาปล่อย เก็บเก้าอี้พับ เดินออกห้องไป
ทหารหน้าห้องยิ้มและล็อกห้องฮูมาร์ แม้ตอนเขายกเก้าอี้ ไม่มีอาการตื่นตัวมาจากทหารคนนี้ด้วย
‘กำลังรบอะไรนี่ แม้แต่คนทำเอกสารยังทำกับนักรบผ่านศึกได้ขนาดนี้’
ฮูมาร์หยิบเก้าอี้มาตั้งไว้ข้างโต๊ะ นั่งที่เตียง ดูแดดข้างนอก
‘จบแล้วสินะ เผ่าทรายร้อน ท่านพ่อวาฮู ข้าขอโทษด้วย ข้ามันอ่อนแอ’
ห้องขังชั่วคราวที่เต็นท์ใหญ่ส่วนตัวเหล่าแฟนวารี
เสาเศษเหล็กคดๆงอๆเรียงกันแบบดูไม่ได้
เมื่อจับตัววีได้ วีสงบลงและหยุดสู้แล้วแฟนช่วยกันทำให้ห้องมีเหล็กกั้นด้วยของที่หาได้จากเมือง
แต่เธอยังมีความโกรธวารีขั้นตั้งใจจะฆ่าเขาจริงๆอยู่
หลายคนเกิดความโกลาหล ถามวารีแต่วารีตอบไม่ได้ใจความ เหมือนที่เคยตอบมาตลอด
จนสุดท้ายคนที่ไม่ได้คำตอบจากวารีหันมาถามวีแทน และวีบอกแค่ว่า ‘อย่าเข้าใกล้วารี นั่นไม่ใช่วารี’
วาโรเลือกวิวมาพร้อมนาเพื่อช่วยกันสอบสวนวี สองคนในชุดเกราะกันกระสุนกับหนึ่งสูทเข้ามาในห้องวี
ที่ต้องใส่เกราะกันกระสุนเพราะป้องกันเล็บวี
เมื่อตรวจวารี วารีมีแผลใหญ่ที่อกยาว กองเลือดที่เห็นเมื่อตอนจับวีมาจากอก แต่แน่นอนว่าเล็บวีไม่ถึงเครื่องในวารีและไม่ถึงตาย
แผลที่หน้าและคอน่าเป็นห่วง แต่หมอช่วยกันเย็บและประสานแผลด้วยเวทย์ฮีลของกลีน่า
ด้วยเทคนิคใหม่ ‘ฮีล’ เวทย์แสงที่พวกแฟนบางคนเพิ่งหัดใช้ได้ งานลำบากอย่างบนหน้าที่แหกหลายจุดของวารีหายได้แบบไม่ต้องเป็นห่วงถึงภายหลัง
วาโรเข้าห้อง เธอมาในฐานะเจ้าของประเทศและราชินีของวารี วิวมาในฐานะน้องวี ที่น่าจะเข้าใจเธอมากสุด และนามาเผื่อเวลาขอความคิดเห็นในกลุ่มคนจากที่ไม่รู้เรื่องทั้งหมด
วาโรเริ่มถาม “เกิดอะไรขึ้น”
วีพยักหน้า และตอบเบาๆ “เมื่อเขาตื่นมา ทุกอย่างดูปรกติ”
สามคนฟังอย่างตั้งใจ เพื่อหาเหตุผลอะไรซักอย่างที่วีทำแบบนั้น
“เขาเช็กร่างกายตัวเองเหมือนเครื่องบิน ขยับแขนขยับขาเหมือนคนไม่เคยใช้มัน จากนั้น แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาจะพาฉันขึ้นเตียง” วีเล่า
สามคนอ้าปาก
ทุกคนเข้าใจ ถึงวารีจะหื่น และสงครามจบ วารีไม่เร็วขนาดนั้นและอย่างน้อยก็รอค่ำก่อน เขาไม่เคยขึ้นเตียงทั้งๆที่มือเปื้อนฝุ่นแบบนี้
“เขาอาจมีอาการมากกว่าปรกติ เอิ่ม อาการหื่นของเขาน่ะนะ” นาออกความเห็นช่วยผู้เสียหาย
“เป็นไปได้ ฉันเล่นด้วยตอนแรก และเมื่อเขาลดกางเกง ทุกอย่างมันเปลี่ยน” วีเล่าต่อ
“ยังไง? เปลี่ยนแบบไหน?” วาโรสอบสวนต่อ
“กลิ่นเขาไม่เหมือนเดิม…” วีพูดด้วยหน้าสุดมั่นใจ
วาโรถอนหายใจ “แบบนั้นมัน…”
วิวพูดขึ้นมาก่อนที่วาโรจะพูดอะไรต่อ “ฉันก็ได้กลิ่นไม่เหมือนวารีปรกติที่ขนของฉัน”
“เธอด้วยเหรอ? วิว” วาโรหันไปถามวิว
“ใช่ ฉันไม่ได้เข้าข้างพี่นะ ฉันเป็นห่วงวารีเหมือนกัน เขาโดนขนาดนั้นมันเกือบโคม่าเลยหละ แล้วก็ที่แปลกๆคือเขาป้องกันตัวไม่เป็นเลย ท่าง่ายๆเหมือนกุ้งดีดเวลาโดนทับก็ไม่ทำ ทั้งๆที่เขาสอนเราตอนเราไม่กี่ขวบ แถมเรื่องง่ายๆอย่างเวลาพี่วีต่อย เขาโยกแขนทุบพี่วี ไม่พยายามเอาแขนเข้าวงใน พอเข้าใจป่ะ มันแค่เรื่องง่ายๆที่เขาสอนตั้งแต่เด็กเหมือนกัน มันไม่เหมือนปรกติ มันผิดปรกติ” วิวอธิบายทั้งหมดออกมา
ทั้งๆที่เธอเห็นในเวลาสั้นๆ
วาโรพยายามประมวลผลและคิด จับคางใช้หัวเต็มที่
สุดท้ายวาโรก็พูดขึ้นมา “เข้าใจล่ะ ทหาร!”
ทหารหน้าเต็นท์เข้ามาเมื่อโดนเรียก “ค่ะท่านวาโร มีอะไรคะ?”
“ตอนนี้ใครเฝ้าวารี?” วาโรถาม
“ด้วยพลังของท่านหญิงกลีน่าและท่านหมอสองคน หมอสองคนออกไปพักแล้วหลังเย็บแผล ตอนนี้ท่านเรฟเนสอาสาเฝ้าอยู่ค่ะ”
“ไม่ทันแล้ว!” วาโรลุกเร็วจนเก้าอี้ล้ม
จากนั้นเธอวิ่ง วิวลุกและวิ่งตาม นาลุก มองวีอย่างเป็นห่วง จากนั้นออกไปแล้วไม่ล็อก
วียืนขึ้น เดินไปหน้ากรงขัง เอาเท้าที่ไม่โดนใส่กุญแจปิดกรงเหล็กและกลับไปนั่งกลางห้อง ถอนหายใจ
“โอ้ เทพสลานุช เทพกระต่าย เทพฉลาม ขอให้พวกเขาปลอดภัย” เธอวิงวอนขอเทพเพื่อเพื่อน
ที่ห้องผ่าตัดชั่วคราว
เรฟเนสนั่งอยู่ข้างวารี
หน้าเขามีผ้าปิดแผลปิดอยู่หลายจุด
เรฟเนสเฝ้าเขาอย่างใจจดใจจ่อ มองหน้าเขาหวังให้เขาลืมตา
‘วีบ้าไปแล้วหรือไงถึงทำคนรักตัวเองเจ็บหนักขนาดนี้?’
เรฟเนสส่ายหน้า ‘มันต้องมีเหตุผลอะไรซักอย่าง’
แต่อะไร? เธอคิด
เธอมองหน้าวารี เช็ดตัวเขา
“อือ… อือ…”
“โอ้! วารี! ได้ยินมั้ย?”
วารีตื่นขึ้นมา ลุกมานั่ง จับหน้าตัวเอง “โอย เจ็บจัง”
เรฟเนสเอะใจเล็กน้อย มันเหมือนเขาไม่รู้เรื่องก่อนหน้าว่าโดนอะไรมา
จากนั้นเขาหันมองเรฟเนส
เรฟเนสมองหน้าเขาตอบด้วยใจเป็นห่วง
เขาพูด “เธอสวยจัง”
เรฟเนสไม่รู้สึกเหมือนถูกชม ส่วนหนึ่งมันมาจากการแสยะยิ้มที่น่าเกลียดของเขา
มันแย่มากถึงกระทั่งเขาน้ำลายหยดออกจากปาก
‘เขาไม่เคยทำตัวน่าเกลียดอย่างนี้ แถมเขาไม่เรียกฉันด้วยชื่อด้วย เกิดอะไรขึ้น?’ เรฟเนสเริ่มถามตัวเอง
เขาเอื้อมมือมาจับหน้าเรฟเนส
แน่นอนมือยังเป็นมือวารี
เขาจับหน้า พูดเบาๆ “นุ่มจัง… สวยจัง…”
จากนั้นเขาเริ่มเลื่อนมือลงล่าง
เขาเลื่อนไปหน้าอกเธอ
เขากำอย่างแรง แรงเกินไปจนเรฟเนสคิ้วขมวด
เขาล้วงเข้าเสื้อ หาหัวนมเหมือนไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน เมื่อเจอ เขาเขี่ยไปเขี่ยมา
เรฟเนสยังไม่คิดอะไรมาก
เขาเล่นหัวนมเรื่อยๆ “โอ้… โอ้…”
ของเขาเริ่มแข็ง ชูขึ้นมาให้เห็นใต้ผ้าห่ม
เขาเอามือออกจับมือเรฟเนสอย่างแรงและดึงเธอเข้าหาตัว
เขาจับเรฟเนสและเอาเธอขึ้นมาบนตัว
เรฟเนสรู้ว่าต้องทำอะไรต่อ เธอถกกระโปรง ลดกางเกงใน
เขาคิ้วขมวด เพราะจุดนั้นมันอยู่ใต้กระโปรง เขาพูด “ถกกระโปรงขึ้นได้มั้ย?”
เรฟเนสไม่พูดอะไร เพราะครั้งนี้ มันไม่เหมือนครั้งก่อนๆ เธอป้องกันตัวด้วยสัญชาตญาณ
เรฟเนสเข้าใจว่าวารีหื่น แต่เขาเคารพผู้หญิงมาก เวลาจับแขน เล่นหัวนม ถ้าเขาเห็นผู้หญิงหน้าเปลี่ยน เขาจะเบาลง
แต่รอบนี้วารีไม่เบามือแม้อาการออกหน้า มันแปลกเกินไป
แต่ด้วยหน้าที่เมีย หน้าที่คนรัก หน้าที่แฟน เธอยินดีทำให้เขาแม้เขาทำแบบนั้น
ครั้งนี้เธอเลยขัดเขา ไม่ยอมถกกระโปรงขึ้น ไม่ให้เขาเห็นสิ่งที่เขาโปรดที่สุด
แต่เมื่อเรฟเนสไม่พูดอะไรและลดกางเกงเขา เขาไม่พูดอะไรต่อและแสยะยิ้มน่าเกลียด
เรฟเนสยกตัว จับธงชี้เป้า
สะโพกเลื่อนลงอย่างช้าๆ
จนมันเข้าใกล้เรื่อยๆ
“เรฟเนส!” วาโรวิ่งพุ่งเข้ามาอย่างเร็วจนผ้าปิดเต็นท์ติดไหล่
เธอวิ่งหาเรฟเนสมาพร้อมวิว วิวยิงใยใส่แขนเรฟเนส
เรฟเนสงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นวิวกระชากใย เรฟเนสถูกดึงแรงจนตกเตียง
วาโรยังจะวิ่งหาเรฟเนสต่อเพื่อคว้าตัว
แต่ผ้าที่เป็นประตูเต็นท์ติดไหล่ เมื่อเต็นท์ถูกดึงทั้งหลังคาเต็นท์เบี้ยว
จากนั้นมันเริ่มพัง
โครม!
ทหารที่ยืนข้างหน้าสะดุ้งตกใจโหยง
เขาหันหาหน้าเต็นท์ที่ท่านวาโรเพิ่งเข้าไปแล้วหน้าเสีย
ทหารเริ่มวิ่งกรูมาช่วยกัน ยกโครงเหล็กออก รื้อผ้าหาร่างคน
วาโรโผล่หัวขึ้นมา
ทหารหลายคนถอนหายใจ โล่งใจที่ไม่เกิดอะไรขึ้นกับราชินี
แต่พวกเขาไม่หยุดค้นหา จากเมื่อกี้ที่เขาเห็น มันยังมีท่านวารี, ท่านหญิงเรฟเนส, และท่านหญิงวิวอยู่ด้วย
วาโรยืนช่วยทหารค้นหา และเห็นเรฟเนสสลบตาหมุนที่ปลายมือตัวเอง
เธอปล่อยมือและคว้าเรฟเนสไว้ในอ้อมกอด
เธอน่าจะโดนเหล็กหล่นฟาดหัว
วิวเก็บใย หาตัววารี
ในที่สุดเธอก็เจอวารี วารีก็สลบไปเหมือนกัน
จากนั้นทหารถอนหายใจอีกครั้ง เข้าใจแล้วว่าอุบัติเหตุครั้งนี้ทุกคนปลอดภัย
จริงๆมันก็ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่เพราะเหล็กโครงเต็นท์เป็นเหล็กผสมไม่หนักถึงหัวแตก
แต่เมื่อท่านวิวจับวารีได้เธอพันใยใส่วารี แขนแมงมุมโผล่มาจากหลัง คว้าวารีลอย จากนั้นหมุนเขาเร็วเหมือนลูกข่าง ชี้มือที่ใยออกมาเรื่อยๆใส่เขา
ทหารวิ่งเข้าไปห้าม แต่เธอหันมามองด้วยจิตสังหาร
“อึก” ทหารหลอน หน้าซีด
ท่านวิวร่าเริงตลอด ยิ้มเธอเป็นเหมือนแสงตะวันสำหรับทหาร พูดเรื่องดีๆเฮฮาตลอด ไม่เคยโกรธใครจริงจัง
แถมร้องเพลงได้ด้วยนิดหน่อย
ทหารมองหน้ากัน ทำอะไรไม่ถูก
จนวาโรเห็นและสั่ง “ฉันอนุญาตแล้ว มันมีเรื่องน่าลำบากใจเกิดขึ้น ทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน ถือว่าฉันขอนะ”
ทหารทุกคนที่อยู่แถวนั้นตั้งตัวตรง
เมื่อวิวมัดวารีจนเหลือแต่หัวที่ไม่โดนใยเสร็จ เธอปาดเหงื่อที่หน้าผาก
ทหารเดินเข้าไปหาเธอ “ให้เรายกไปไหนครับ?”
วาโรสั่งทันที “ห้องขัง”
ทหารทำงานอย่างเร็ว เอาตัววารีไป
ท่านหญิงวาโรกับท่านหญิงวิวพาเรฟเนสไปกันแล้ว ด้วยหน้าตาจริงจังยิ่งกว่าเวลาออกรบ
ทหารไม่พูดอะไร และกางเต็นท์ใหม่
เรื่องเมื่อกี้มันไม่เคยเกิดขึ้น
