วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
177 เทพซ่าพากลับบ้าน
วารีนั่งในห้อง เหม่อลอย
เขาไม่รู้ว่ามีกล้องอยู่ที่มุมห้อง เขาบ่นดัง “อีพวกบ้า! อย่างน้อยทำไมไม่ให้ข้ากินให้เสร็จ แล้วทำไมไม่ให้กระดานดูหนังอย่างว่ามาด้วย พวกชั่ว!”
เหล่าแฟนที่นั่งโต๊ะยาวสองแถวดูการถ่ายทอดสดอยู่ทำหน้าโกรธทันที
วาโรอยู่หน้าจอและบอกเหล่าแฟน “เรามีความเอ๊ะหลายอย่างกับวารี เขาดูสนใจพรคุณภาพต่ำมาก นั่นคือเอ๊ะที่หนึ่ง”
วิวที่ยืนอยู่ข้างๆรายงาน วีนั่งกอดอกอยู่ที่โต๊ะยาว
วิวพยักหน้าและพูดต่อ “ถ้าเป็นวารีตัวจริง เขาจะมองและหยุด จากนั้นมองเหล่าแฟน นั่นเป็นตัวอย่างที่หลายคนบอกถึงเวลามีอะไรกับวารีแล้วเปิดพรไปด้วย ถ้าแฟนอยู่ข้างหน้า วารีสนแฟนมากกว่าแน่นอน รวมถึงตลอดเวลา เขามองจอมากกว่าแฟน”
วาโรพูดต่อ “เอ๊ะที่สอง เราให้เลือกระหว่างกาแฟลาเต้ร้อนกับมิลก์เชก แต่วารีเลือกมิลก์เชก”
วิวอธิบายตาม “วารีไม่ได้กินกาแฟมาครึ่งวันแล้วเมื่อถึงตอนนั้น และระดับคาเฟอีนในตัวคงต่ำสุดๆ เพราะฉะนั้น การที่วารีไม่อยากดื่มกาแฟและเลือกมิลก์เชกมากกว่ามันเป็นไปได้ยากสุดๆ ถ้าเป็นวารีจริงๆ เขาจะดื่มกาแฟแล้วตบด้วยมิลก์เชกแน่นอน”
เหล่าแฟนกอดอกพยักหน้าเห็นด้วยกับทุกอย่าง หลายคนหน้าตาเริ่มดูเป็นกังวล
ใจทุกคนไปวนเวียนอยู่ที่เฟท
วาโรเปลี่ยนภาพเป็นวารีสั่งอาหาร วารีในจอพูด “อะไรก็ได้อร่อยๆ”
“วารีไม่ได้กินมาครึ่งวัน เราให้อาหารเขาแค่จานเดียว ปริมาณปานกลาง เขาไม่เรียกร้องเพิ่ม อีกทั้งเราสั่งให้เชฟทำแบบไม่ปรุงให้อร่อย และแน่นอนว่าวารีไม่บ่นเลย ทั้งๆที่เป็นเมนูข้าวราดต้มข่าไก่” วาโรพูดต่อ
“เป็นไปไม่ได้น่า…” ฟ็อกซี่พูดแทรกขึ้นมา
วิวเสริมทันที “วารีกินเยอะมากและออกกำลังกายเยอะมาก ในห้องที่เขาว่างหลายชั่วโมง อย่างน้อยเขาก็ต้องเลือกที่จะเสริมพลังร่างกายตัวเองและวิดพื้นหรือสควอท แต่ไม่เลย วารีนั่งเฉยๆทำหน้าไม่พอใจ”
“ถึงฉันจะไม่รู้จักวารีนานเท่าเพื่อน เรื่องนั้นมันเป็นไปยากสุดๆเลยอย่างแน่นอน” ไกอาพูด
คริสซ่าและกลีน่าจับมือกันใต้โต๊ะ คริสซ่าน้ำตาจะไหล แต่ตาเรียวเธอทำให้หน้าตาดูยิ่งดุ
วิวพูดบอกคริสซ่าด้วยหน้ายิ้มแย้ม “เขาจะกลับมา เชื่อเถอะ”
หลังจากนั้นคริสซ่าพยักหน้าและรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
วาโรเปลี่ยนภาพเป็นภาพกระจก “เราถามอีกว่าเรามีกันกี่คน แต่วารีแค่ชี้นับคนที่อยู่ในห้องและไม่รู้เลยว่ากระจกเป็นกระจกมองทะลุได้ เขาไม่มีความรู้ที่จะมองของที่ตัวเองสร้าง และคิดออกว่ามันคืออะไร”
ทุกคนเงียบ เหล่าแฟนพยักหน้าตาม
วาโรเปลี่ยนภาพอีก คราว นี้มันเป็นภาพที่เรฟเนสอาสาแก้ผ้าให้จุดหนึ่ง
ทุกคนเอามือปิดปาก หันหาเรฟเนสที่นั่งหน้า “ทำไมเธอถึงทำล่ะ? มันถือว่าเสียตัวสุดๆเลยนะถ้าวารีไม่ใช่วารี”
เรฟเนสหันบอกเพื่อนๆ “ฉันเป็นอดีตโสเภณี เรื่องเปิดนมเปิดหว่างขาฉันเคยทำมาแล้ว ถ้าจะเสียตัวให้เพื่อนแน่ใจอีกทีฉันก็ยินดีทำ ฉันไม่รู้สึกเสียใจอะไรหรอก ไม่ต้องเศร้ากันนะ”
“ตอนแรกฉันอาสา แต่เรฟเนสบอกว่าฉันเสียมาเยอะแล้วก่อนเจอวารี ที่เทียบกับเธอที่ซิงได้ตลอดระหว่างทำอาชีพนั้น” พี่อายะอธิบาย
“พอเข้าใจมั้ยว่าเราลงทุนลงแรงเรื่องนี้แค่ไหน? สุดท้ายเรารู้ชัดว่าวารีไม่ใช่วารีเพราะ เขาเลือกหน้าอก… ใช่ เขาไม่เลือกหว่างขา” วาโรพูดด้วยหน้าเข้ม จิตสังหารเริ่มเล็ดออกมา
“““โอ้เหล่าเทพ””” เหล่าแฟนร้องอุทานหลายคน
วิวทำหน้าหนักใจและพูดต่อ “ทุกคนเข้าใจดีว่านั่นเป็นไปได้ยากแค่ไหน… ใช่มั้ย? นั่นแหละ ถ้าเจอพร้อมกัน วารีพุ่งหาช่วงล่างก่อนเสมอ และหน้าอกเป็นความสำคัญที่หัวแรกในใจเขา เขาจะเลือกตรงนั้นก่อนหน้าอกเสมอ”
ทุกคนพยักหน้า
“สุดท้าย ไอ้เลวนั่นที่แย่งวารีไปมันขอมีอะไรด้วยเหมือนเราต้องทำ” วาโรพูด
“เลวมาก” ฟ็อกซี่หน้าดุแบบอยากซัดหน้าคน
“มันเป็นใครกันวะ?” ท่านหญิงเสือดำโกรธจัด
วีลุกขึ้น หันหาทุกคน “เรารู้ได้อย่างมั่นใจแล้ว ว่าในหัวเขาไม่ใช่วารีคนเดิม จากนี้ไป ทุกอย่างมันอยู่ที่เฟท”
ทุกคนหายใจลึกๆเสียงเบาๆเหมือนพร้อมสู้ทันที หน้าเปลี่ยนไปเหมือนเวลาจะซ้อมต่อสู้
วาโรปิดภาพวารีบนจอ เดินเข้าไปใกล้วี
วิวตามไปใกล้ๆ
วียังไม่นั่ง และในดวงตาชื้นจนทุกคนเห็นได้ง่ายๆ
วิวรีบเดินแซงวาโรไปจับไหล่วีด้วยความเป็นห่วงและความเป็นครอบครัว
วาโรทำเหมือนกันกับไหล่อีกข้างด้วยความเป็นรุ่นพี่ในสนามรบ แม้จะเคยแพ้วีมาครั้งหนึ่ง
“ฉันจะขออะไรสักอย่างกับทุกคน” วีพูดเงียบๆ
ทุกคนพยักหน้า เตรียมตัวฟัง
“ถ้าวารีกลับมาไม่ได้ ฉันขอฆ่าเขาด้วยตัวเอง” วีพูดด้วยคิ้วที่ขมวดทั้งๆที่น้ำตาเริ่มไหลออกเป็นหยด
เหล่าแฟนปิดปากและตอบไม่ออก
วิวจับให้วีหันหาเธอ “พี่วี เลิกคิดแบบนั้นก่อน ตอนนี้เราต้องใจเย็นๆ ถึงมันจะเป็นไปได้ยาก แต่ถ้าเฟททำไม่สำเร็จตอนนี้ มันยังมีหนทางอื่นให้ลอง รวมทั้งเลื่อนการไล่ตัวปลอมไว้ทีหลังให้เฟทโตและศึกษาเยอะกว่านี้ก่อน แบบนั้นเขายังมีโอกาสกลับมาแม้ผ่านไปแล้วเป็นปี”
“บ้าน่า… ฉันต้องรู้ว่าวารีไม่ใช่วารีเป็นปีเลยเหรอ? แล้วคนอื่นที่ไม่ใช่พวกเราที่ไม่รู้ล่ะ? วารีตอนนี้เป็นราชา ด้วยตำแหน่งนั้น ไอเวรนั่นมันไปขอมีอะไรกับใครในเมืองก็ได้” วีอธิบายความคิดเธอ
“โอ้ย สบาย คุกวาโรซีเมียเรียสบายจะตาย ไม่มีอะไรต้องทำ ให้พูดให้อ่านให้เขียนอะไรเล่นก็ได้ บางครั้งอยู่นานคนคุมหน้าห้องคุยด้วยก็มี เตียงนุ่ม กลิ่นหอม เก้าอี้ยังมีเบาะเลยด้วยซ้ำ เขาอยู่ได้เป็นสิบปี จากคนที่ติดคุกมาเป็นปี” หงส์ฟ้าอธิบาย
เมื่อวีได้ยินอย่างนั้นก็ก้มหน้า
พี่อายะเดินมาจับไหล่ “จะทำอะไรก็ใจเย็นก่อน เธอจะจับโอกาสได้วารีกลับทุกวันที่ผ่านไป หรือสังหารเขาทันที แน่นอนอยู่แล้วว่าแบบไหนดีกว่า”
พี่อลิสพยักหน้าเห็นด้วย ทุกคนเห็นก็คิดเหมือนกัน
“เอาล่ะ ที่เหลือ มันขึ้นอยู่กับเฟท” วาโรพูดและปิดประชุม
ที่ลานจอดรถ
“พี่แบร์รอหนูนะ ไปหาข้าวหาไรกินนะคะ” เฟทบอกคนขับรถ
“จ้า” พี่แบร์แค่ตอบสั้นๆ
จากนั้นเฟทมุ่งหน้าไปหาทหาร เมื่อทหารเห็น เขาก็รายงาน
เหล่าแม่ประชุมกันอยู่และกำลังรอเฟทพอดี
เฟทเดินตามทหารและไปถึงที่ห้องประชุม
“เฟท เธอจะเริ่มพรุ่งนี้ใช่มั้ย?” แม่นาถาม
“ใช่ค่ะ” เฟทพูด
“เธอพร้อมหรือยัง?” แม่วาโรถาม
“พร้อมค่ะ นี่คือวิธีที่หนูจะใช้…” เฟทพูด
จากนั้นผ่านไปหนึ่งคืน เช้าที่นี่แสงแดดแรงกว่าที่วาโรซีเมียเรียเพราะไม่มีป่า
วารีนั่งอยู่กลางห้อง ถูกผูกกับเก้าอี้
เขานั่งคิ้วขมวดไม่พอใจ
“ทำไมจับฉันอย่างนี้ ขอมีอะไรด้วยก็ไม่ยอม แถมทำร้ายฉันอีก พวกเธอเป็นบ้าอะไรนักหนา?” วารีบ่น
“เงียบ!” เสียงบางคนพูดขึ้นมาในห้องที่ไม่มีคน
วารีจำได้ว่าเป็นเสียงสาวผิวขาวที่เอาเข็มจิ้มนิ้วเขา เขาเงียบทันทีและไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เฟทเดินเข้ามาในห้องพร้อมกล่องใหญ่
ด้วยแรงที่ฝึกฝนมานานแล้วเธอยกมันได้ง่ายๆ
กล่องวางลงพื้นดังตู้ม ทำวารีสะดุ้งตกใจ
เฟทหยิบของในกล่อง มันเป็นแท่งบางอย่างแท่งสีขาวเล็กๆ
เฟทเริ่มเดินไปหาวารี แต่เขาคิ้วขมวดและไม่คิดจะทักทายลูกเลี้ยงเลยด้วยซ้ำ
ซิ่นเนี่ยนตรวจสอบแล้วและรายงานกับเฟท
“คุณเป็นใคร?” เฟทถาม
วารีไม่ตอบและมองหนีไปทางอื่น
เฟทถอนหายใจและเริ่มเอาชอล์กเขียนบนพื้น
มันเป็นอักขระแปลกๆ มันมีเส้นขดไปมา
เฟทตั้งใจเขียน เพราะเธอเคยทำพิธีมาหลายแบบ เธอรู้หลายวิธีในการไล่วิญญาณร้าย
แต่มีบางเรื่องที่เฟทยังคาใจอยู่กับครั้งนี้ ถึงแม้เป็นอย่างนั้น เธอก็ยังมีความหวังในใจและจะทำมันให้ถูกต้องและดีที่สุด
สุดท้ายเฟทเขียนเสร็จ มันเป็นวงกลมมีแต่งด้วยอักขระยึกยือลากหางยาวชี้ออกแปดทิศ
เมื่อเขียนเสร็จเดินกลับไปที่กล่องหยิบกระดาษขนาดเท่าๆฝ่ามือสีเหลือง
เธอวางกระดาษบนโต๊ะหยิบพู่กันจากกล่องและหมึกสีแดงที่ดูมีราคา เฟทเอาพู่กันจิ้มสี เขียนใส่กระดาษสีเหลืองว่า ‘จงไป’
มันไม่ได้เขียนแบบธรรมดา มันเขียนด้วยวิชาเขียนโบราณที่ทำให้ตัวอักษรดูมีพลัง
การโค้งและการลากหางมันดูแข็งแรงและพริ้วไหว
จากนั้นเฟทเดินถือยันต์ไปหาวารี แปะมันบนหน้าผาก
เฟทหันหลังหาเขาเดินไปหยิบหญ้าหรืออะไรบางอย่างมาจากกล่อง ใส่ลงในถาดเหล็กไร้มลทินหรือสแตนเลสโลกนี้ จุดไฟใส่มัน เพราะมันเป็นต้นไม้แห้ง มันติดไฟทันที
และถ้วยเดียวยังไม่พอ เฟททำแบบเดิมซ้ำอีกจนครบแปดทิศ
ห้องเต็มไปด้วยควันขาว กลิ่นมันหอมแต่วารีทำหน้าเหมือนเกลียดมันมาก เหมือนเพิ่งได้กลิ่นของเสีย
“แค่ก แค่ก แค่ก อ่อกค่อก อุแหวะ หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!” วารีเริ่มไอและอาเจียน
เฟทไม่สนใจเขาและเคาะหน้าห้อง จากนั้นนักดนตรีในผ้าคลุมมีฮูดขาว
นักดนตรียืนแปดทิศและเริ่มตีกลองเป็นจังหวะ “โอวา โอวา อูมมา อูมมา…”
“หยุด! แค่ก ฉันบอกให้หยุดไง!” วารีตะโกนเหมือนแค้นเฟท
ถ้าเขาหลุดมาตอนนี้เขาต้องพยายามฆ่าเธอแน่ๆ
เฟทมองหน้าเขาด้วยตาที่ไม่เคยมองใครมาก่อนนอกจากเหล่าวิญญาณร้าย
วารีโดนดาบลอยกลางอากาศมาชี้คอ แน่นอนซิ่นเนี่ยนก็กำลังโกรธสุดๆ
วารีเงียบและไม่พูดต่อ
จากนั้นเฟทเดินไปหยิบขวดใหญ่มีผงสีขาว เดินโรยมันเป็นวงกลมรอบห้อง มันคือเกลือ
ควันขาวเริ่มออกมาจากวารี การไอของเขาไม่เหมือนจะหยุดในเร็วๆนี้
เฟทเดินไปหยิบบางอย่างในผ้าคลุมแดงมา ลากโต๊ะมาไว้หน้าวารี และวางมันบนโต๊ะ จากนั้นเฟทเปิดผ้า มันเป็นรูปปั้นเทพสลานุสทำด้วยทอง
วารีหันหน้าหนีทันที หันไปมาหาทางหนี พยายามเอาเท้าเขี่ยให้มันล้ม
แต่เพราะเก้าอี้เขาถูกไขติดแน่นกับพื้นด้วยฉากเหล็กและน็อต เก้าอี้ไม่ขยับไปไหน
เฟทยืนมาระหว่างวารีและรูปปั้นเทพทอง หันหาเทพ พนมมือและสวด
“โอ้ เทพสลานุชผู้กำลังสร้างตัว โปรดมอบพลังน้อยๆที่ท่านมีมาให้ลูกช้างเพื่อไล่ปีศาจร้ายออกจากพ่อ” เฟทสวด
จากนั้นมีลูกบอลแสงตกมาจากฟ้าใส่เฟทอย่างเร็วจนมือกลองบางคนไม่เห็นเพราะกระพริบตาพอดี
เฟทเริ่มมีแสงออกตัว
“นี่แค่เริ่มต้น เจ้าคนร้าย…” เฟทพูดด้วยเสียงดุดัน เสียงไม่ใช่ของเธอ
และเธอเดินไปหยิบของสุดท้าย
มันเป็นขันน้ำและต้นหญ้าที่เอามาจุดเผา แต่มันเป็นต้นเขียวและมัดเป็นกำด้วยเชือกสีขาวมีแผ่นเหล็กม้วน
เฟทเดินมาหน้าวารี “ขยะจงไปอย่ามาไถไถมา เจ้าของคงมาอย่ามาไถไถไป”
เฟทเดินจุ่มกำพืชด้านใบลงน้ำ สวดแบบเดิมซ้ำๆและพรมใส่วารี
“อ้ากกกกก! อ้ากกกกก! ไม่เอาแล้ว! ขอเป็นอย่างเดิมได้มั้ย! ข้าแค่มาเอาร่างข้าทำไมเป็นแบบนี้! อ้ากกกกก” วารีกรีดร้องเสียงหลง
เรฟเนสมองและดูลาดเลาก่อน ตอนนี้หมดพิธีที่จะใช้แล้ว
‘แบบนี้พ่อน่าจะเห็นทางแล้ว ทำไมยังไม่กลับมา?’ เธอคิดในใจ
เธอเรียกเหล่าแฟนวารีเข้ามาในห้อง “แม่ทุกคนเข้ามาช่วยกันหน่อยค่ะ! มือกลองช่วยกลับไปก่อน”
มือกลองที่ได้ยินดังนั้นก็ออกจากห้องไปทันที
เหล่าแฟนวารีมองหน้ากันในห้องแออัดแล้วพยักหน้า ทุกคนพากันเข้าไปในห้องเดียวกับเฟท
เมื่อเหล่าแม่เข้ามา เฟทสั่ง “ยืนล้อมจับมือกันเป็นวงกลมรอบวารีค่ะแม่!”
เหล่าแม่ทำตามและล้อมวง วัดระยะเท่าๆกัน จับมือกัน
เฟทจุ่มใบต้นนักปราชญ์ลงขัน สาดวารีสองที “ฮึ่ย ฮึ่ย พูดตามหนูนะแม่ วารีกลับมา!”
““““วารีกลับมา!””””
เหล่าแฟนทำแบบนี้ซ้ำๆ “ฮึ่ย ฮึ่ย”
““““วารีกลับมา!””””
จากนั้นพื้นเริ่มมีหมอกลง เรฟเนสทำแบบเดิมซ้ำๆ ไม่ชะลอ
เหล่าแฟนมองลงพื้นยกขาสงสัยกับหมอกบนพื้น
เฟทรีบเตือน “อย่าเอาขาหนีค่ะ! เราต้องใช้พลังผืนดินช่วย”
เมื่อเหล่าแม่ได้ยินก็รีบเอาขาลง ในใจต่างคิดถึงวารี คิดถึงเวลาดีๆที่มีให้กัน
ณ ที่แห่งหนึ่ง
วารีลืมตา พื้นเป็นเมฆ เขายืนบนเมฆ
‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? แล้วใครอยากหายใจ? แฟนไม่อยู่และน่าจะไม่ได้มีอะไรกับใครอยู่ แต่ที่แน่ๆฉันไม่ได้อยู่ในร่าง… ไม่ได้การ ต้องรีบแล้ว’ วารีเร่งความคิด
เขาวิ่งไปข้างหน้าเลื้อยไปมาในดงต้นไม้ที่มีทรงเหมือนดิลโด้หัวล่าง
วารีวิ่งไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ถึงไหน
“อะไรวะ?” วารีเริ่มงง
‘ที่นี่ไม่ใช่โลก แมลงมีรูปร่างเหมือนรูหญิง ลองใช้พลังดูแล้วกัน’ วารีคิดและยื่นมือไปข้างหน้า
“โดรนซิ่ง!”
วิ้ง โดรนซิ่งหล่นลงมาจากฟ้า แต่หล่นไปติดกิ่งต้นไม้
วารีทำมือแบน นิ้วชิดกัน “มีดลม!”
ฉัวะ! พลังลมที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นทรงโค้งเสี้ยวพระจันทร์บินออกไปด้วยความเร็วสูงและตัดกิ่งต้นไม้ออก ทั้งกิ่งทั้งโดรนซิ่งหล่นลงมา
โครม มันทับเอาหัวโป้งเท้า
วารีจับนิ้วโป้งเท้าหลับตาหน้ายู่เหมือนมีใครเอามือกำ “ซี้ด… อ่า! ซี้ด… อ่า!”
เมื่อบรรเทาได้ด้วยวิชาหายใจลึกเข้าออกเขาก็ดีขึ้น เขาคร่อมโดรนเปิดเครื่อง บินขึ้นทันที
แต่ไม่ทันได้ดูรอบข้าง ใบพัดติดกิ่งไม้ โดรนคว่ำ วารีหัวฟาดกิ่งไม้ ตกต้นไม้กระแทกกิ่งนั้นกิ่งนี้
เมื่อเขาตกพื้นดังอั่ก โดรนร่วงลงมา “ไอ้เยะ… “จิ้บจิ้บ””
มีนกหัวเหมือนตรงนั้นของเพศชายบินมาเกาะไหล่
วารีรีบลุกหงายโดรนซิ่ง ทำมือแบน “มีดลม! มีดลม! มีดลม!”
เมื่อฟ้าเปิดโล่งวารีดูนก เอานิ้วธรรมดาลูบหัวมัน “มันแปลกๆ แต่เจ้ามาจากสลานุชงั้นเหรอ?”
“จิ้ว” นกตอบรับ มองวารี
วารีเปิดโดรน บินอีกครั้ง อย่างระวังเป็นพิเศษ
เมื่อขึ้นฟ้านกหันหลังและกางปีก
วารีตีลังกาหมุนควงโชว์ทริกโดรนทีนึง ให้เหล่าต้นไม้ บินไปข้างหน้าด้วยความเร็วสุดเครื่อง
นกหันซ้ายมั่งขวามั่งทีละนิด และวารีรีบบินไปทางนั้น เมื่อเห็นบัลลังก์ไม้ใหญ่ไกลๆ วารีรีบพุ่งโดรนไปทางนั้น
จากนั้นเมื่อใกล้ถึง วารีกดหัวโดรนลงพื้น กระโดดถีบโดรน เสกแว่นดำมาถือ โดรนมุดพุ่งปักพื้น วารีตีลังกาหมุนควง ลงพื้นวิ่งสามเก้าแล้วเดินใส่แว่นตา พร้อมเสียงระเบิดบึ้มบึ้ม
“โอ้ยไอ้ห่าลาก หนวกหูโว้ย!” สลานุชอุดหูและด่าวารี
วารียิ้มและพูด “เอาคืนนิดหน่อย โทษที”
“เออๆ” สลานุชกวักมือ อีกมือลูบท้องที่ใหญ่ขึ้น “มาใกล้ๆขี้เกียจตะโกน แล้วก็ดับไฟซักทีดิ้ไอ้บื้อ!”
วารีหันกลับหาโดรน ชี้มือ “น้ำตกทอร์นาโด!”
ซู่ม! น้ำตกหมุนแรงตกลงมาจากฟ้าใส่โดรน “มีพลังเกินตัวมันรู้สึกดีแฮะ แต่ต้องเสียวิญญาณหน่อยนึง ก็… นะ…”
“อย่าเพิ่งเล่น มาๆ มาชิดๆ” สลานุชเริ่มมีอารมณ์
วารีเดินเข้าไปใกล้ จับมือเธอมาจูบ “สวัสดี ท่านสลานุช”
“อย่าเรียกกูท่าน! มึงผัวกู!” สลานุชพูดและตบหัววารี วารีหมุนข้างกลางอากาศหนึ่งครั้งแล้วกลับมายืนบนพื้น เขาอยากถามว่าสลานุชตั้งใจหรือเปล่าแต่เก็บไว้ในใจ
สลานุชถอนหายใจ วารีที่เห็นเธอเริ่มใจเย็นรีบถาม “เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ฉันล้มและได้ยินเสียงใครไม่รู้ในหัว บอกว่า ‘ให้ฉันได้หายใจ’ อย่างเนี้ย แล้วฉันก็ล้ม จากนั้นก็วูบมานี่”
“อืมๆ ฉันรีบเพราะบางอย่าง แต่พูดง่ายๆว่าพลังวิญญาณแกหาย และรู้สึกว่าวิญญาณที่อยู่ในแกอีกหนึ่ง ที่มันฝังลึกอยู่ในนั้นตั้งแต่เกิดเข้าไปแทนที่ ทำให้แกเคว้งอยู่นอกมิติคน ฉันใช้สัมพันธ์เราเชื่อมกัน แต่ดึงอยู่นานกว่าจะดึงมาถึงเพราะไม่รู้แกไปไหน ถ้าให้ดูจากทุกอย่าง ฉันว่า ไอ้คนเก่าที่แกเอาร่างมามันอยากกลับร่างเดิม” สลานุชอธิบาย
“หา มันหายไปนานแล้วนี่ จะมาอะไรเอาป่านนี้ล่ะ?” วารีถาม
“ไม่รู้ แต่จากที่เดาฉันว่ามันรู้สึกถึงความรู้สึกแกบ่อย เมื่อรู้สึกดี มันรู้สึกด้วย ฉันคาดว่ามันรู้ด้วยถึงความเสียว แม้แกไม่คิดถึงมันเลยแต่มันเป็นเจ้าของร่างที่ไม่ไปไหน มันคงใช้พลังที่สะสมด้วยความอยากมานานกลับร่างเดิม” สลานุชอธิบายสิ่งที่ตัวเองพอรู้และจากเหตุผล
วารีเข่าทรุดทันที “ฉัน… เสียทั้งหมดแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
“อย่าเพิ่งง้อง” สลานุชเงื้อมมือง้างจะตบ แต่เด็กเตะท้อง เธอรีบเอามือลงลูบท้องอย่างอ่อนโยนแทน “โอ๋ๆ แม่ไม่ทำพ่อก็ได้จ้าลูก”
วารีดูท้องและรู้สึกดีขึ้น เขากัดฟัน ดึงขามาวางเท้าขึ้นและยืนไหล่ผาย
เมื่อสลานุชเห็นก็ชม “ดีมาก เอาล่ะ ตอนนี้แกมาแล้ว พอดีที่ลูกเลี้ยงแกทำพิธีเรียกกลับบ้านและไล่ร่างเก่า ร่างเก่าพร้อมไปเพราะโดนลูกแกเล่นจนน่วม แต่มันเอาตัวออกไม่เป็น ฉันจะเสกแกกลับและพาเข้าร่าง หลับตาคิดถึงเมียและโลกใหม่ โลกเก่าแกจากมาแล้วเลยไม่ต้องห่วง ตั้งท่าเตรียมตกพื้น”
วารีตั้งท่าที่มีในใจ ท่าที่ค้างอยู่ในใจจากหนังเก่า พร้อมไป หลับตานึกถึงแฟน
สลานุชยกมือแบไปทางวารี ร่ายคาถาที่วารีฟังไม่รู้เรื่อง
มีเสาแสงลงมาทางวารี วารีไม่ลืมตา คิดถึงเมียแต่ละคน
ตอนได้จูบ ตอนได้กอด เรื่องอย่างว่าเอาไว้คิดตอนอื่น
คิดถึงนัดที่มีกับเรฟเนส ต่อด้วยวาโร และปฏิทินวันแต่ละคนที่วางแผนเรียบร้อยครบเดือนแล้วด้วยนา
ฟู่ม แสงเริ่มแรง กว้างขึ้น มีเสียงดัง สลานุชบ่นเล็กน้อย “ไม่พออีก”
เธอยกอีกมือใส่ ตั้งใจจนหน้าเลือดขึ้นจากนั้นฟู่มเสียงดังลั่น ตัววารีเปล่งแสง
จิ้วจิ้วจิ้ว
วารีกลายเป็นแสงพุ่งทะลุพื้นพร้อมเสียงแหลม
กลับมาที่เหล่าแฟนที่กำลัง ‘ฮึ่ย ฮึ่ย วารีกลับมา’
บูม แสงลงบนพื้นกลางวารี คลุมรอบเขา แสงเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
เฟทและทุกคนหยุด หลายคนปล่อยมือเอามาปิดปาก
ทุกคนต่างดูอย่างตั้งใจ จากนั้นแสงคลุมรอบวารี และมันพุ่งทะลุพื้นไป
และภายในเสี้ยววินาทีมีแสงลงมาจากฟ้าใส่วารี
ทุกคนมอง ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
จากนั้นทุกคนเห็นร่างบางคน
