วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
127 นอกบ้าน
ที่เต็นท์ชายแดนโพเบต้าและสหพันธรัฐโคเม่ ฝั่งโพเบต้า
ทหารหญิงกำลังใส่กางเกงในให้วารี
เพราะมันเป็นโอกาสดีเธอฉวยโอกาสกำแท่งของวารี
วารีมองเธอจากด้านบน ยืนนิ่ง ไม่ตอบสนองอะไร
ไม่ใช่เพราะเธอมีอารมณ์หรือเธออยากให้วารีมีอารมณ์ เธอแค่ฉวยโอกาสเพราะมันลือกันในอินเตอร์เน็ตว่าถ้าได้จับจะมีโชค
วารีหันไปพูดกับวล็อดซีเมีย เมียเขาที่เป็นราชินี
“กางเกงในใส่เองก็ได้มั้ง คนนี้ลวนลามฉันแล้วเนี่ย” วารีบ่นกับเมีย
แต่เมียก็มีทหารหญิงใส่กางเกงในให้เหมือนกัน และเธอก็โดนล่วงเกินเหมือนกัน
“มันเป็นพิธี น่าจะเริ่มมาจากการให้รู้จักออมแรงและหัวโล่งก่อนเข้ารบ” วาโรพยายามหาเหตุผลที่พิธีนี้เริ่มต้นขึ้นมา
ทหารหญิงที่จับคนแรกปล่อยมือ แต่มีคนที่สองเข้ามาจับหลังจากนั้น
วารีไม่พูดอะไร เขาปลงว่าพิธีก็พิธี
ท้ายเดือน 2 ยุคคนตีกันปี 124
“เธอจะมีอะไรกับพวกเธอก่อนออกไปรบมั้ย?” วาโรถามคำถามที่ไม่น่าถามออกมา
วารีจับหูวัวของทหารสาวและคิดอยู่ เพราะไม่เคยนอนกับมนุษย์วัว
ทหารหญิงสองคนมองตาวาวและเห็นด้วยเต็มที่กับราชินีของพวกเธอ รวมถึงสัมผัสอ่อนโยนที่หูเธอ
“ไม่ดีกว่า ต้องออมแรงไว้” แม้สงครามจะง่ายดายแต่วารีไม่ขอเสี่ยง
ทหารหญิงสองคนคอตกหลังจากนั้นและใส่เสื้อทหารวารีอย่างกระฟัดกระเฟียด
เมื่อเหล่าทหารหญิงใส่เสื้อผ้าวารีและวาโรใกล้เสร็จแล้ว ระหว่างที่ประดับยศบนเสื้อผ้าอยู่ก็มีเสียงเข้ามา “วารี! เสร็จรึยัง?”
มันเป็นเสียงของวีที่อยู่คนละเต็นท์
“อีกนิด รอก่อน” วารีตะโกนออกไป
เหล่าทหารหญิงทำงานเร็วขึ้นเมื่อมีคนมาเร่ง
“เราจะบุกแล้วสินะ” วารีพูดเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่มั่นใจ
วาโรที่เห็นวารีพูดแบบนั้นพร้อมไหล่ห่อกำหมัดแน่น เก็บความโกรธไว้ในใจ เก็บอารมณ์กังขาไว้กับตัว
‘มันจะเป็นไปได้ด้วยดี’ วาโรบอกตัวเองอย่างนั้น
พอเสร็จแล้ววารีกับวาโรพากันออกจากเต็นท์
เมื่อออกมา วารีเห็นเหล่าแฟนตั้งวงคุยกันอยู่
วารีกับวาโรและวีกับวิวเดินเข้าไปร่วมวงด้วย
“พวกเธอโดนจับเหมือนกันมั้ย?” อ็อกโธถามเบาๆด้วยหน้าที่แดงก่ำ
หลายคนพยักหน้าแต่ไม่กล้าพูดอะไร
“ฉันนึกว่าไม่ได้ตั้งใจ ทุกคนโดนเหมือนกันสินะ” วิวพูดขึ้นมา
“พวกเธอทำไปเพื่ออะไรอ่ะ?” เรดจำปาถามด้วยความไม่เข้าใจ
“มันมีข่าวลือในอินเตอร์เน็ตว่าจะโชคดี… ล่ะมั้ง?” พี่อายะตอบคำถามที่หลายคนไม่เข้าใจ
หวานมองลงท่อนล่างของตัวเอง เพราะเธอมาจากป่า เธอยังไม่เข้าใจเรื่องดวงพวกนี้
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ถ้ามีคนอยากจับก็ให้พวกเขาจับๆไป เพราะงานมันต้องใกล้ชิดคงไม่มีคนได้ทำแบบนี้มากหรอก ไปกินข้าวกันดีกว่า” วารีชวนเหล่าแฟนไปกินข้าว
กลุ่มวารีและแฟนเดินขบวนกันเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ติดกองประจำการเขตชายแดน
หมู่บ้านนี้แม้เป็นหมู่บ้านห่างไกล แต่เหล่าบ้านเป็นบ้านอิฐและหลังคากระเบื้องที่แข็งแรง
หลายบ้านปลูกต้นไม้หน้าบ้านแสดงถึงความสงบสุขและความห่างไกลสงครามที่ไม่เคยมาถึง
กลุ่มวารีเดินเข้าโรงแรมใหญ่สุดในหมู่บ้าน
แม้จะใหญ่สุด แต่เมื่อมีกลุ่มคนสิบกว่าคนเข้ามาและลากโต๊ะชนกันเพื่อทำโต๊ะใหญ่ พื้นที่สำหรับแขกอื่นก็เหลือน้อยมากทันที
เด็กเสิร์ฟสาวครึ่งแมวช่วยกลุ่มวารีจัดโต๊ะ เสิร์ฟแท่งขนมปังกรอบที่บริการฟรีไม่จำกัด และเมื่อหลายคนนั่งเรียบร้อย แท่งขนมปังกรอบที่เดินเสิร์ฟสามสี่รอบก็หมดร้านพอดี
กลุ่มวารีไม่มีใครเบามือเมื่อเป็นเรื่องการกิน
“รับอะไรกันดีคะ?” เด็กเสิร์ฟแมวน้อยพูดและยิ้มต้อนรับอย่างดี
กลุ่มนี้ไม่ใช่แค่ลูกค้าหรูหราสำหรับเธอ แต่เป็นกลุ่มคนที่มาช่วยป้องกันหมู่บ้านไม่ให้มอดไหม้ด้วยน้ำมือของพวกทหารสหพันธรัฐโคเม่
“เอาอาหารพื้นที่ที่แนะนำอ่ะ ประมาณว่า ‘ถ้ามาโพเบต้าแล้วไม่ได้กิน ถือว่ามาไม่ถึงโพเบต้า’ แล้วก็ของหวานด้วย เอามาพร้อมกันเลย” วารีอยากกินอาหารพื้นที่ต่างประเทศบ้าง
“หนูพอนึกออกค่ะ รออาหารซักครู่นะคะ!” เด็กเสิร์ฟครึ่งแมวยิ้มร่าเริง สบตาวีแล้วโยกหางใส่กัน จากนั้นเดินไปสั่งรายการให้ครัว
วาโรคอยมองวารีอย่างใกล้ชิด ส่วนคนที่เธอมองอยู่ เมื่อสั่งอาหารด้วยน้ำเสียงร่าเริงเสร็จ แทนที่จะคุยกับเหล่าแฟน เขากลับก้มหน้ามองมือถือ
รบครั้งนี้ไม่เหมือนตอนที่ทหารโรยตัวลงพร้อมดาบกับปืนพกแบบที่ช่วยหมู่บ้านในโพเบต้า
ครั้งนี้เหล่าทหารจะใช้ปืนกลไรเฟิลที่พลังการยิงและลูกกระสุนใหญ่กว่า
วารีไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้แต่วาโรยืนกรานด้วยความที่ไม่อยากเสี่ยงเสียทหารแม้แต่คนเดียว
เพราะกำลังพลฝั่งวาโรซีเมียเรียมีจำกัดแค่ 10,000 คน แต่อีกฝั่งมีเป็นแสน วาโรถึงไม่อยากเสี่ยง
เมื่อคืนตอนประชุม วาโรเสนอการใช้รถถังและปืนใหญ่ถล่มอีกฝ่ายไปเลยโดยที่จะได้ไม่ต้องส่งทหารไปสู้กัน วารีขัดคอเธอกับความคิดนั้นและปัดมันตกไป
มันถึงขั้นที่วารีไม่ยอมนอนกับเธอเมื่อคืน ทั้งๆที่สุดท้ายวาโรยอมวารีและไม่ใช้ปืนใหญ่
ความไม่เห็นตรงกันเมื่อวานยังอยู่ในใจเธอ และคงยังอยู่ในใจวารีเหมือนกัน
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่นั่งเหม่อมองจอมือถือแบบนี้
วาโรมองไปรอบโต๊ะ เหล่าแฟนวารีหลายคนคุยเล่นกันอยู่
แต่มีสองคนกำลังจ้องเธอเขม็ง
วีและวิว แฝดผิวน้ำผึ้ง
แม้มันทำให้เธอรู้สึกแก่ เธอชื่นชมผิวที่เปล่งปลั่งด้วยความอ่อนวัยและการออกกำลังกายของเธอสองคนนี้
วาโรจ้องมองวีและวิว สลับกันไปมา
จากนั้นเธอถอนหายใจและหยิบมือถือขึ้นมา ส่งข้อความไปหาสองพี่น้องในกลุ่มแชทพวกเธอสามคน
‘วารีทำตัวแปลกๆ’ วาโรเปิดประเด็น
‘ใช่’ วีตอบมาสั้นๆ
‘เอากันผิดท่าหรือเปล่าน่ะ เมื่อวานอ่ะ?’ วิวถามกลับมา
‘เขาไม่ยอมเอาฉัน ฉันจับของเขาแต่เขาไม่หันมา’ วาโรเปิดเผยเรื่องเมื่อวาน
เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรต้องปิดบังกับสองพี่น้องนี้ พูดกันตรงๆ จากที่อยู่กันมา เธอคิดว่ากลุ่มพวกเธอกับวารีสี่คนเป็นครอบครัวเดียวกัน แค่ห่างกันที่สายเลือด
‘เรื่องรถถังกับปืนใหญ่อะไรนั่นเหรอ?’ วีแชทเข้าประเด็นได้ทันที
‘วารีเป็นคนอ่อนโยน เรื่องสมัยเราวัยรุ่นยังอยู่ในใจเขาเลยมั้ง ฉันว่า’ วิวแชทต่อตามมา
‘บนเตียงเขาดุ แต่เขานุ่มนิ่มขนาดนั้นเลยเหรอ? มันเหมือนเป็นไปไม่ได้เลย ฉันหนักใจอ่ะ เราเข้าสงครามแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาทำพลาด พวกเธอช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย?’ วาโรมอง ตาเธอร้อนขึ้นจากอารมณ์ที่อัดอั้น
วาโรและวีมองกันเหมือนจะสื่อสารกันด้วยโทรจิต
แต่วีมองออกว่าวาโรกลุ้มใจหนักมากเพราะกลิ่นฟีโรโมนความกลัวที่เธอดมได้
มันเป็นกลิ่นอับๆเหมือนง่ามดา… “พี่วี ช่วยเธอกัน” วิวพูดกับพี่เบาๆ
‘เธอติดเราเรื่องนึงนะ’ วีแชทมา จากนั้นจูงมือวิวลุกไปห้องน้ำ
วาโรสบายใจขึ้นที่แฝดตัดสินใจช่วยเธอ
เมื่ออาหารมา วารีเงยหน้าจากมือถือและหยิบโรตีมาจิ้มแกงกะหรี่แบบโพเบต้า แต่เมื่อกินได้คำเดียว ‘แชทโตะ!’ เสียงเตือนมือถือเสียงสังเคราะห์ดัง เขามองมือถือ
เมื่อเขาเปิด มันเป็นท่อนล่างที่กำลังอ้าของสองคน และแชทตามมาหลังจากนั้นชวนให้ไปห้องน้ำด้วยคำว่า ‘ช่วยเราด้วย’
วารีรีบลุก ดิ่งไปเข้าห้องน้ำ
เมื่อเข้ามา วารีรีบลดกางเกงถอดแขวนไว้ที่เกี่ยวผ้าด้านบนของประตูพร้อมกางเกงใน
เพราะถูกกระตุ้นด้วยภาพ ของเขาแข็งอยู่แล้ว
วิวนั่งอยู่บนชักโครก อ้าขาให้วารี
วารีรีบช้อนขาเธอและเริ่มบรรเลงเพลงรัก
วีกอดเขาจากข้างหลัง และกระตุ้นเม็ดกระสันของน้องเธอให้รัดแรงขึ้น
“ที่รัก หัวเธอไม่โล่งใช่มั้ย?” วีกระซิบข้างหูวารี
“ทำไมเธอพูดเหมือนวาโร?” วารีพูดร้อนตัว เขารู้สึกไม่เป็นลูกผู้ชายเมื่อเมียมองเขาออก
“วาโรยอมไม่ใช้ปืนใหญ่แล้ว แต่ทำไมเธอยังโกรธวาโรอยู่ เธอดื้อทำไม?” วีถามด้วยคำกระซิบ กางเล็บจิ้มคอวารี
วารีรู้สึกเจ็บ แต่มันกระตุ้นให้เขากระแทกแรงขึ้น เร็วขึ้น
จนในที่สุด เขาปล่อยในวิว
เมื่อเขาถอดแท่งออก วีจับมัน ดึงให้เขาหันหาเธอ และขึ้นขี่เขาด้วยความรวดเร็ว
เธอใส่ของของวารีเข้าตัวเธอต่อ ไม่ให้วารีได้พัก
วารีคิ้วขมวดเพราะเสียวมากเกินไปหลังเพิ่งเสียน้ำ
วารียังไม่ได้กระแทกเอว วีก็โยกแท่งของเขาแรงแล้ว
คราวนี้เป็นวิวที่กอดวารี กระซิบในหู “โล่งขึ้นมั้ย?”
วารีไม่อยากทำตัวเหมือนพวกเหลาะแหละที่ทุกอย่างจะง่ายขึ้นด้วยเซ็กส์และความไม่ใส่ใจ
เขาเป็นราชา เขาต้องเป็นอะไรที่มากกว่านั้น “มันเยี่ยมยอด”
“ยิ่งเราชนะเร็ว คนยิ่งตายน้อย ไม่ว่าสงครามมันจะออกมาในรูปแบบไหน มันจะเป็นแบบนั้นทั้งสองฝ่าย” วิวกระซิบ แหย่นิ้วเข้าไปในก้นวารี
“ฉันรู้ แต่…” วารีพูด แต่เขาคิดไม่ออกเหมือนกันว่ามันติดเรื่องอะไร
“ทิ้ง ‘แต่’ นั้นไป แล้วอยู่กับเราให้ตลอดสงคราม เราพากันมาหมดบ้าน ถ้าเราแพ้ เมียเธอทุกคนจะโดนขืนใจและเป็นเครื่องปั้มเด็กให้ศัตรู” วีพูดแหย่วารีด้วยความจริงที่เป็นไปได้น้อยนิด
“ไม่มีวัน!” วารีเสียงดัง ตอนนี้เขาเริ่มโกรธ โกรธความจริง
และในที่สุดเขาก็ฉุกคิด แม้มันไม่ถูก แม้ไม่ยุติธรรม แต่เขามีสิ่งที่ต้องเสียมากกว่าการที่จะอวดตัวทำใหญ่โตและพยายามสู้ให้ยุติธรรม
ถ้าเขาไม่สร้างปืน แฟนเขามีสิทธิ์ตาย
ลูกเขาจะไม่มีแม่ และเรื่องนั้นทำวารีเลือดร้อน
เขาเอาวีอัดกำแพงกั้นไม้ในห้องน้ำ กระแทกสะโพกสุดแรง
เปรี๊ยะ! กำแพงไม้ที่ไม่ได้ฝังเสาเข้าไปในดินลึกโค่น และทำกำแพงทุกด้านล้ม
เขาโอบวิวให้เธอมาด้านหน้าและปกป้องวิวและวีจากกำแพงระหว่างที่ปล่อยเข้าไปในวี
มีสาวหวีผมอยู่ในห้องน้ำ มองสามคนที่เปลือยท่อนล่าง ก้มหัวแล้วหนีออกไปทันที
เด็กเสิร์ฟครึ่งแมวมาดูเหตุการณ์หลังมีเสียงดังทันที “ไม่นะ! คุณลูกค้าทำอะไรกันค้าเนี่ยยยยย!? เรามีห้องงงงง ทำไมไม่บอกว่าเงี่ย… “เราจะจ่าย 20 เท่าของราคาทั้งหมด ขออภัยอย่างสุดซึ้ง” โอ๊ะ! ได้ค่า ลาลั้ลลา”
เด็กเสิร์ฟเดินกระโดดจากไปด้วยความดีใจ
จากนั้น วาโรเดินเข้ามา มองรอบข้าง
วารีหากางเกง เขารีบดึงมันออกจากซากไม้ แม้หากางเกงในไม่เจอ
วีกับวิวใส่กระโปรงเรียบร้อยแล้ว พวกเธอใส่กระโปรงสั้นทั้งคู่ และวารีไม่เห็นพวกเธอใส่กางเกงใน แต่เขาไม่ได้พูดอะไร
วาโรจูงวารีไปทั้งๆที่เขายังใส่กางเกงได้ขาเดียว
วารีตามเธอไปเงียบๆ เธอเลี้ยวเข้าห้องน้ำชาย
วาโรเข้าห้องเล็ก เธอถอดกางเกง แปลงร่างเป็นซัคคิวบัสผิวเข้มนั่งอ้าขาที่ชักโครก
วารีรู้ทันทีว่าเขาต้องทำอะไรและเขาเริ่มทำมันทันที
เขารู้สึกปวดที่แตกไปสองรอบติดๆกัน แต่เขามองมันเป็นความเสียว
เพราะประสบการณ์มากมาย เขาทำต่อและสนุกกับมันได้ ไม่รู้สึกทรมาน และรู้สึกยินดีและดีใจมากกว่า
วาโรรู้ดีว่านอกสถานที่ และมันจะเป็นเพลงเร็ว เธอไม่พูดอะไรหลังวารีที่แตกข้างในเธอเร็วกว่าเพลงรักที่เล่นที่บ้าน
“พร้อมนะ?” วาโรจับหน้าวารี มองเข้าไปในตาเขา
“อืม! ขอโทษนะ…” วารีตอบรับ หน้ามุ่งมั่นขึ้น
วาโรแปลงร่างกลับร่างคน เธอไม่ถามต่อว่าเขาขอโทษทำไม เมื่อวารีใส่กางเกงเสร็จ เขาทำช่องที่แขนให้วาโรสอดแขนเข้ามา
วาโรสอดอย่างยินดี มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย เธอเดินเขย่งสับขากระดี้กระด้ามากกว่าปรกติ
เมื่อกลับมาที่โต๊ะ เหล่าแฟนวารีส่วนใหญ่กินกันอิ่มหมดแล้ว
ของหวานหมดและพ่อครัวทำไม่ทัน กลุ่มเสียวนอกบ้านสี่คนเลยอดกิน แต่ไม่มีใครบ่นอะไร
นาถอนหายใจ มองกลุ่มสี่คนและพูดกับวารี “สายลับติดต่อมา เขาบอกว่าอารูสิเยกลัวและจะใช้ทหารทาสกึ่งมนุษย์สู้กับเราก่อน พวกเขามี 30,000 คน ฉันอยากรู้ว่าเราจะเปลี่ยนแผนอะไรมั้ย?”
“มันน่าเสียดาย แต่เราจะไม่เปลี่ยนแผน… แต่ว่า เราจะใช้เครื่องประกาศ และประกาศว่าจะรับพวกเขามาเป็นพวกหากยอมแพ้และโดนจับอย่างสงบ และจะให้อพยพเข้ามาในประเทศหลังสงคราม มันจะมีคนตาย แต่ถ้าพวกเขาไม่ดื้อ จำนวนผู้เสียชีวิตจะน้อยกว่ารบกับทหารปรกติ” วารีคิดแผนตอบโต้
“มันจะง่ายอย่างนั้นเลยเหรอ?” นาคิ้วขมวด
“เราแค่ต้องชี้เป้าสารวัตทหารให้ออก และชิงจัดการพวกเขาก่อนพวกเขาลงโทษเหล่าทหารทาสได้ เมื่อพวกเขาเห็นว่าไม่มีดาบจี้หลัง มันจะง่ายขึ้น” วารีมองในแง่ดี
“ใช่ จากเครื่องแต่งกาย มันจะง่ายมาก” วาโรเห็นด้วยกับความคิดนี้
“เข้าใจแล้ว” นารับแผนของราชาและราชินี และส่งต่อไปให้ทหารทุกหน่วย
เมื่อวารีกินเสร็จ เขาจ่ายเงินรวมถึงค่าซ่อมห้องน้ำ 20 เท่า และออกมาจากโรงแรม
จากนั้นพวกเขาพากันขึ้นรถ รถที่วารีนั่งเป็นรถตู้หุ้มเกราะสีดำด้านล้อลุยดิน
ทหารขึ้นรถขนคนและรถอื่นๆขี่กันไปเรื่อยๆ
จนสุดท้ายที่สุดชายแดนโพเบต้า
วารีลงรถก่อน ไปหน้าประตู ชูแขนให้เมียแต่ละคนจับและลงรถ
มองไปไกลๆ พวกเขาเห็นกำแพงคนยาวอยู่ในเขตสหพันธรัฐโคเม่
เพราะแถวพวกศัตรูยืนกระจายกันห่างกว่าแถวชิดปรกติ มันทำให้มันดูเยอะขึ้นเกินจำนวนจริง
วารียกกล้องส่องทางไกลขึ้น และมองเห็นเหล่าทหารศัตรู
ชุดพวกเขาเป็นเสื้อผ้าขาดๆ หลายคนถืออุปกรณ์ทำนา อาวุธหลายคนไม่มีคมด้วยซ้ำ
“มันจะเป็นการสังหารหมู่…” วารีพูด ไม่สบอารมณ์
เขามองหานา และเห็นเธอชี้นิ้วสั่งทหารให้ตั้งแถวรบ
“นา ให้โดรนสองสามลำไปประกาศตอนเริ่มปะทะ พูดเชิญชวนคนพวกนั้นให้อพยพมาที่ประเทศเรา” วารีสั่งการ
นารีบกดมือถือด้วยความรวดเร็ว จับเครื่องสื่อสารที่หู จากนั้นตอบมา “เรียบร้อย”
วารีเดินไปหาวาโร “อย่าเพิ่งใช้ปืนใหญ่นะ อาวุธพวกเขาห่วยแตก มันจะไม่จำเป็น”
วาโรพยักหน้า “ฉันเชื่อมั่นในความคิดของเธอ ราชาที่รัก”
สองฝ่ายตั้งแถวกันไกลๆ รอเวลา
ทหารยืนเกร็ง หลายคนไม่ได้มารบครั้งแรก แต่มีหลายคนที่เพิ่งเคยรบ
ทหารรุ่นพี่ตบไหล่รุ่นน้องที่วุ่นวายกับอุปกรณ์ไม่จบ และพูดเล่นกันสนุก ไม่มีใครกังวลกับสงครามที่กำลังจะเกิด
สุดท้ายฝั่งสหพันธรัฐโคเม่น่าจะทนไม่ไหว พวกเขาส่งคนขี่นกฟาเนิคมา
วารีขึ้นรถทหารเปิดหลังคา วาโรขึ้นมาหลังจากนั้น และจากนั้นเป็นทหารหน่วยพิเศษสองคน
วารีขี่ไปที่เส้นชายแดน
เมื่อไปถึงเส้นชายแดน วารีเห็นทหารสองคนแต่งตัวเต็มยศ รองเท้าบูทเงาวับ
ทหารสองคนถุยน้ำลายลงพื้น และเริ่ม ‘เจรจา’
“นี่อะไร โพเบต้ากระจอกๆคิดจะบุกดินแดนมารดาโคเม่นี้เหรอ?” พวกเขาเริ่มด้วยคำดูถูก
“ใช่ และเราจะยึดทั้งประเทศหลังจากนั้น นี่แค่เริ่มต้น” วาโรตอบเสียงแข็ง ไม่สะทกสะท้านกับท่าทีดูถูกดูแคลน
“นอนฝันยังง่ายกว่ามั้ย ท่านราชินีไร้พ่อ” ทหารหนวดงอนพูดขึ้นมา
วารีตบด้วยมือขวาจนหนวดงอนหัวทิ่มพื้น “พาเพื่อนมึงกลับไป ก่อนที่จะต้องตายตรงนี้”
หน่วยพิเศษสองคนชี้ปืนหลังได้ยินคำว่าไร้พ่อแล้ว และพวกเขาจะไม่กระพิบตา ขอแค่คำสั่งสั้นๆเท่านั้น
“พวกมึงจะต้องเสียใจ กูจะยึดประเทศเล็กๆเพื่อนมึงแน่ คอยดู” ทหารที่มากับหนวดงอนพาเพื่อนขึ้นนกฟาเนิค รีบเปิดก้นกลับไปหาทหารของตัวเอง
“ขอบคุณที่ปกป้องฉัน” แม้ไม่จำเป็น วาโรยังพูดให้วารีเข้าใจ เพราะเธอรู้สึกยินดีที่มีคนออกมาปกป้อง
แม้เธออายุมากกว่า แต่ความรู้สึกว่ามีผู้ชายกางแขนป้องกันเธอ โกรธไปกับเธอ ร้อนใจไปกับเธอ มันกระตุ้นความรู้สึกของความเป็นหญิง แบบที่สงครามไม่เคยให้เธอ
“ตลอดไป” วารีพูดเสร็จแล้วนั่งที่ขับรถเปิดหลังคา ชูมือมาให้วาโรขึ้นรถ
วาโรจับมือและขึ้นรถกลับไปหาทหารของตัวเอง
เมื่อมาถึง นาเป็นคนแรกที่ถาม พร้อมมีเหล่าแฟนวารีเกาะกลุ่มกันอยู่ข้างหลังเธอ
“รบใช่มั้ย?” นาถามสั้นๆ
“ใช่ เดินทหารเลย” วาโรสั่งด้วยเสียงเข้ม เธอมองไปยังศัตรูด้านหน้า
“มานี่ก่อน เธอมาพูดอะไรกับทหารก่อน” นาจูงวารีไปหน้าเหล่าทหารถือปืนกล
“เอิ่ม ทุกคน! ศัตรูครั้งนี้เป็นทหารทาส มันจะง่ายและเร็ว เราจะประกาศรับอพยพไปด้วย ส่วนเหล่าพลซุ่มยิง ให้เล็งไปที่ทหารที่มีเครื่องแต่งกายเยอะ ให้สังเกตุที่แส้ที่พวกเขาถือ ยิงพวกนั้นได้เลย ไม่ต้องถาม ส่วนแนวหน้า! ป้องกันตัวเองตลอดเวลา อย่าฆ่าเมื่อไม่จำเป็น ใช้ปืนไฟฟ้าให้เป็นประโยชน์ เราจะชนะ!” วารีตะโกนเสียงดัง
ทหารเฮสั้นๆเสียงสนั่นพื้น
จากนั้นทั้งสองฝ่ายเดินเข้าหากัน เข้าสงครามตัวแทนระหว่าวาโรซีเมียเรียและอารูสิเย
