วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
131 เสียงแข็งที่เธอไม่ได้ยิน
หลังเจ็นกิ้นกระโดดจับสากกะเบือได้
ต้นเดือน 3 ยุคตีกันปี 124
วารีดันแขนเธอลงด้านล่างหลังจากนั้นและคิดจับหลังคอเธอดันลงด้านล่างแล้วจะเอาตัวทับแบบท่ากันทุ่ม แต่เมื่อเขานึกถึงภาพที่จะออกมาเขาไม่กล้าทำแบบนั้น
วาโรคิดพุ่งเอาไหล่กระแทก แต่เพราะเจ็นกิ้นตัวเล็กและก๋องแก๋ง เธอกลัวเด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บ
ทหารทุกคนมองด้วยความงง หลายคนถ่ายวีดีโอเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ทันแล้วกำลังอัพโหลดลงต้อกจ้ากับทูบจ้าอยู่
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดเห็นทุกอย่างและไม่ได้โทษวารี เพราะคนที่คิดไม่เหมาะสมคือเจ็นกิ้น และวารีพยายามหลบแล้วแต่ไม่พ้น
หลังเจ็นกิ้นถูกกดมือ เจ็นกิ้นหันหาวาโรและก้มคำนับหัวแนบพื้น พูดเสียงดัง “ข้าน้อยขออภัยกับท่านราชินีและภรรยาทั้งหมด!”
วาโรไม่รู้จะพูดอะไร มีหลายอย่างที่เธออยากถาม
วีกับท่านหญิงเสือดำยิ้มแก้มปริกับความกล้าบ้าบิ่นของเจ็นกิ้น
หวานพูดลอยๆ “ตัวผู้ได้ตัวเมียเพิ่มอีกแล้ว!”
พี่ฟาโรสดึงตัวเจ็นกิ้นไปและวางบนเข่าเพื่อตีก้นเจ็นกิ้นอย่างแรง
เป็นครั้งแรกในสองวันที่เจ็นกิ้นร้องไห้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เพราะไม่ได้ทุกข์ใจ มันเป็นเพราะเธอโดนตีอย่างแรง
“พอแล้วมั้ง?” ถึงวารีคิดอยากลงโทษ ยังไงเขาก็ไม่ได้ชอบภาพแบบนี้อยู่ดี
พี่ฟลอร่าพูดออกไมโครโฟน “เอิ่มพระเอกของพิธีกลับทำเรื่องไม่คาดคิด แต่ต่อจากนี้เรามีสงครามต้องทำ ทุกคนแยกย้ายได้ อย่าไปมุงกันที่วารี แยกๆ”
ทหารหลายคนเชื่อฟังและคนที่ห่วงหน้าที่แยกย้าย ส่วนคนที่ยศไม่สูงนักต่างชี้กล้องเพื่อรอความบันเทิงต่อ
“เอาเธอไปเต็นท์สืบสวน” วาโรสั่งกับพี่ฟาโรส
“รับทราบ” พี่ฟาโรสตอบแบบทหาร
จากนั้นพี่ฟาโรสหิ้วเจ็นกิ้นไป
“เธอไปยิ้มให้น้องเขาเหรอ?” วิวถามขึ้นมา
“ฉันก็ปั้นหน้ายิ้มเพราะเธอมองตามมารยาท แต่น้องเขาก็ไม่ได้ยิ้มตอบอะไรสักหน่อย” วารีตอบตรงๆ มุมของเขา เขาไม่อะไรต้องปิดบัง
วียอมรับที่น้องเขาก้มหัวขอโทษ เธอรู้สึกชอบใจกับจิตใจของเด็กคนนี้ “เธอคว้าได้โคนหรือหัว หรือทั้งสองอย่าง? เธอคว้าทั้งไข่ด้วยมั้ย?”
“ฉันจะไม่ตอบคำถามนั้นเด็ดขาด” วารีปฏิเสธที่จะเปิดเผย
“แต่เธอคว้าได้แล้ว ไม่งั้นเธอคงไม่พูดอย่างร่าเริงแบบนั้น ใช่มั้ย?” ท่านหญิงเสือดำพูดขึ้นมา
เธอก็ถูกใจกับความกล้าของเจ็นกิ้นด้วย
เรดจำปาที่งงกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ “มันก็ธรรมดาไม่ใช่เหรอ? ทำไมน้องเขาต้องทำขนาดนั้นด้วย? แค่มาคุยปรกติมันก็มีโอกาสมากกว่ามั้ยอ่ะ?”
“คงไม่ได้หรอก วารีมีเมียล้อมอยู่ตลอดเวลาและเข้าถึงยาก ถ้าบอกว่าโอกาสจับวารีได้ต้องทำแบบนี้ก็คงใช่ ครั้งนี้มันเป็นการเปิดสัญญาณ มันจะมีเหตุการณ์แบบเดียวกันอีกแน่” เรฟเนสพูดในมุมของตัวเอง
พี่ฟลอร่าเดินมาทางกลุ่มของวารี และทิ้งระเบิดลูกใหญ่ “เธอต้องรับผิดชอบ คิดซะว่าเจ็นกิ้นคือหนึ่งในสาวที่เธอฟันแล้วทิ้งในดงเสือดอกแล้วกัน”
ดงเสือดอกเล่นน้ำคือชื่อซ่องที่วารีทำงานมาก่อน
“ผมไม่เคยฟันใครแล้วทิ้ง” วารีทิ้งเรื่องจริงที่สำคัญสวนพี่ฟลอร่า
“จริงอ่ะ!? ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย ขอโทษที ฉันมองเธอผิดไป” พี่ฟลอร่าหน้าเจื่อนๆ
“ระดับพี่ยังผิดอีก… คราวนี้จะพึ่งใครดีล่ะเนี่ย” วารีเริ่มกลัวพลังของหน่วยจิตวิทยา
“มีบ้างแหละ เอาล่ะ ฉันจะไปสอบสวนหนูน้อยก่อน ไปล่ะ” พี่ฟลอร่าพูดแล้วรีบเดินไป
พี่อลิสและไอซิสจับมือกันแล้วเดินตามไปเงียบๆ
“ทุกคน ไปกัน!” หวานนำทุกคน แล้วเหล่าแฟนวารีก็เดินตามหวานไป
ในเต็นท์สอบสวน
เจ็นกิ้นอยู่กับพี่ฟาโรส มีกระจกใหญ่อยู่ด้านข้าง มันทำให้เจ็นกิ้นเห็นตัวเอง
เข่าเธอเป็นแผลมีผ้าปิด เสื้อขาวกางเกงขาวเปื้อนฝุ่น หน้ามีน้ำตานอง น้ำมูกย้อย เธอไม่ได้อยู่ในสภาพที่คนจะเห็นเธอเป็นผู้หญิง สิ่งที่เธอต้องเป็นเพื่อจับวารีให้ได้
พี่ฟาโรสถาม “เอาล่ะ ลงโทษน่าจะพอแล้ว หวังว่าเธอจะสำนึก แต่… เธอยังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ย?” ตาที่เธอมองเจ็นกิ้นไม่เหมือนคนที่มองนักโทษ มันเหมือนเวลาพี่มองน้อง
“เอาข้าวผัด” เจ็นกิ้นคิดกินอะไรง่ายๆ แต่เธอนึกได้ถึงตำแหน่งที่เธอคิดว่าเธอชิงได้มาแล้วเธอเปลี่ยนใจ “เอาเบอร์เกอร์เนื้อสองชั้นดับเบิ้ลชีสกับชาไข่มุขหวาน 125% ได้มั้ยพี่?”
พี่ฟาโรสมือก่ายหน้าผากแต่ตาเจ็นกิ้นระยิบระยับและมองฟาโรสด้วยความหวัง ฟาโรสยอมแพ้ไม่บ่นถึงเรื่องเงินที่ต้องใช้
เบอร์เกอร์ราคาไม่ได้แพง แต่มันเป็นเมนูที่พิเศษและราคาแพงกว่าข้าวผัดธรรมดาเยอะอยู่เหมือนกัน
พี่ฟาโรสออกไปซื้ออาหารให้เจ็นกิ้น
หลังจากที่เจ็นกิ้นพยายามปัดฝุ่นเสื้อผ้าตัวเองซักพัก มีพี่สาวที่ตามแขนและขามีใบไม้งอกออกมาตรงนั้นตรงนี้เดินเข้ามาเงียบๆ
เงียบจนเจ็นกิ้นสะดุ้ง “พี่ฟลอร่า! ขออภัยอย่างสุดซึ้ง” เจ็นกิ้นจำชื่อเธอได้เพราะเธอเป็นคนประกาศงานพิธีที่ตัวเจ็นกิ้นทำล่ม
เจ็นกิ้นรีบวิ่งไปนั่ง มืออยู่บนเข่า ยืดหลังตรง ชูคอเกร็งจากความกลัว
“ฉันจะถามคำถามบางอย่าง ขอให้เธอตอบตามตรง” พี่ฟลอร่าพูดด้วยเสียงที่น่าฟัง
เจ็นกิ้นคิดว่าพี่เขาคงเคยเป็นนักร้องมาก่อน “ค่ะ!” เจ็นกิ้นเสียงดัง แหบและสั่น กำหมัด
“ตอนไหนคือตอนแรกที่คิดว่าสิ่งที่รู้สึกคือความสุข?” พี่ฟลอร่ายิ้มให้เจ็นกิ้นตลอดเวลา แต่มีแววตาที่ดุอยู่จนเจ็นกิ้นไม่คิดตอบมั่วๆ
“ครั้งแรก…” เจ็นกิ้นพยายามนึก แน่นอนตอนที่พี่สาวเธอมาช่วยทำงานบ้านมันคือความสุข
แต่นั่นไม่ได้เป็นความสุขที่ต้องนับเป็นความสุขในสายตาคนอื่น
จนสุดท้าย เรื่องที่เธอรู้สึกดีที่สุดในหัวเด้งขึ้นมา “ตอนที่จับ ‘นั่น’ ได้” เธอพูดด้วยเสียงเบา
พี่ฟลอร่าหัวเราะในคอ หันไปยิ้มให้กระจก จากนั้นหันมามองเจ็นกิ้นต่อ
เธอเว้นช่วงไว้พักนึง เจ็นกิ้นรู้สึกเหมือนตอนที่แม่ทำโทษเธอเสร็จแล้วปล่อยการบีบคอ
“อะไรคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ต้องเสียสละ?” พี่ฟลอร่าถาม เตรียมพิมพ์บางอย่างในมือถือ
“พื้นที่ที่ปลอดภัย ทั้งสองครั้ง” เจ็นกิ้นตอบ คราวนี้เสียงเริ่มพูดแบบมีความมั่นใจ
“อธิบายเพิ่มหน่อยได้มั้ย?” พี่ฟลอร่าชูมือถามเจ็นกิ้น
“ครั้งแรกคือบ้านที่หนูอยู่ แน่นอนมันเป็นบ้าน แต่แม่ทำร้ายหนูตลอด และขุนพี่ให้เป็นเมียคนอื่น มันแย่แต่มันปลอดภัยกว่าโลกภายนอก นั่นคือสิ่งที่หนูมั่นใจ ถ้าไม่มีบ้านหลังนั้นเราคงไม่ได้มีวันนี้ มันเจ็บปวดแต่ปลอดภัย แต่เมื่อพี่โดนขาย หนูทิ้งมัน และไปอยู่ข้างถนน เรียนรู้จากโจรและการขโมย อาศัยแผ่นไม้เป็นหลังคาและผ้าขี้ริ้วเป็นกำแพง มันแย่กว่าบ้าน นั่นคือครั้งแรก” เจ็นกิ้นพูดประวัติออกมาเองโดยไม่เกร็ง ไม่ดังไป ไม่เบาไป ไม่ได้มีความแค้น มันแค่ออกมาเองปรกติ เพราะเธอเห็นมันเป็นเรื่องปรกติ
“แล้วครั้งที่สองล่ะ?” พี่ฟลอร่าสนใจสิ่งที่อยู่ในหัวเจ็นกิ้น อะไรคือสิ่งที่ผลักดันให้เจ็นกิ้นเลือกแล้วคิดว่าถ้าคว้า ‘นั่น’ ได้ วารีจะรับเธอเป็นแฟน
“ที่นี่ นาทีที่หนูกระโดดคว้า ไม่มีอะไรสัญญาว่าพี่เขาจะรับหนูแล้วไม่ไล่หนู” เจ็นกิ้นแค่คิดไปเองเพราะดูจากวิธีที่ประเทศแบบวาโรซีเมียเรียปฏิบัติกับนักโทษ มันเต็มไปด้วยความช่วยเหลือและมนุษยธรรม
“เพื่ออะไร? หนูคิดว่าหนูจะได้อะไรจากการคว้ามัน? วารีไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นเพราะหนูเป็นคนล่วงเกินเขา” พี่ฟลอร่าถามแบบอ้างอิงตามความจริง
“หนูรู้… แต่หนูกับพี่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีเงิน ไม่มีงาน ไม่มีบ้าน ถ้าเรื่องทุกอย่างจบลง หนูเจอพี่แล้วสุดท้ายแล้วอะไรล่ะ? หนูกับพี่จะถูกส่งกลับไปบ้านห่วยๆ ไม่ก็กลับไปในประเทศที่หากินยาก หนูก็ต้องไปขโมยต่อ พี่ก็ต้องไปอยู่ในซ่องต่อ หนูไม่อยากได้อนาคตแบบนี้ ถ้าเทียบกัน ถ้าวารีรับหนู ถึงเป็นแค่เครื่องบำเรอ หนูกับพี่จะมีที่อยู่ มีคนคอยดูแล” เจ็นกิ้นเล่าความในใจ
พี่ฟลอร่ามองกระจกด้านข้างอีกครั้ง แล้วหันมามองเจ็นกิ้น “ตอนนี้ที่เราเข้าใจมุมของน้องแล้ว เราจะให้คนที่ต้องตัดสินใจเดินเข้ามา”
อีกด้านของกระจก
“น้องเขาน่าสงสารออก! อย่าไปไล่น้องเขานะ!” วิวพูดเสียงดัง
“แต่น้องเขาเด็ก! ถ้าฉันรับเลี้ยงมันดูไม่ดี!” วารีเถียงเสียงแข็ง
“มันไม่จำเป็นว่าจะเป็นแบบนั้นเสมอไปซักหน่อย! ถ้าเธอไม่ได้ไปล่วงเกินอะไรน้องเขาเดี๋ยวคนก็มองในแง่ดีเองแหละน่า!” วีเสียงดัง พูดในมุมของเธอ
วารี, วี, และวิวเถียงกัน พี่น้องแฝดอยากให้วารีดูแลเด็กคนนี้ แต่วารียังคิดปฏิเสธเสียงแข็ง
วาโรจับคางคิด ไม่ได้สนใจที่สามคนเถียงกัน “หัวใจเธอน่าประทับใจ และเธอมีเวลาคิดแค่นิดเดียว แต่เธอลงมือทำปฏิการณ์ที่จะทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลได้อย่างมุ่งมั่น และยิ้มระหว่างที่ทำมันด้วย ฉันนับถือใจเด็กคนนี้ และถ้าน้องเขามาอยู่ใต้การปกครองของเรา เราจะได้หมากระดับหัวหน้ามาในอนาคต”
“ไม่ใช่เธออีกคนนะ วาโร… คิดถึงมุมที่คนทั่วไปจะมองฉันหน่อยสิ คนจะคิดว่า ‘แม้แฟนเป็นสิบแต่ก็ยังไม่รู้จักพอ ไปรับเด็กมาเลี้ยงเพิ่มอีก’ ฉันจะพูดอะไรกับคนพวกนั้นไม่ได้เลย” วารีพยายามอธิบายประเด็นที่เขาพูดหลายรอบแล้ว
พี่อายะเดินเข้ามาจับไหล่วารี “มันไม่ได้หมายถึงว่ารับเลี้ยงแล้วต้องเป็นแบบนั้นซักหน่อย เธอหาอาชีพให้น้องเขากับพี่สาว แล้วมองสองคนอยู่ไกลๆก็ได้นี่”
วารีเถียง “ใช่ แต่คนอื่น…”
“สนใจอะไรคนอื่นนักหนา! ตอนเราอยู่ห้องเดียวกันช่วงที่ทำงานที่ซ่อง เธอไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะมองยังไง ทีเธอเป็นใหญ่เป็นโตแล้วเธอจะเปลี่ยนไปในด้านที่ห่วยแตกขึ้นทำไม!?” วีเริ่มโมโห คอแข็ง สองหางฟูและกางเล็บ
วารีชะงัก มันเป็นความจริง ตอนนั้นเขากับวีและวิวอายุยังไม่ถึงแต่นอนห้องเดียวกันตลอดเวลา เขาไม่ได้สนใจเลยว่าความเห็นคนอื่นจะเป็นยังไง
“หู เบอร์เกอร์!” หวานมองกระจกและพูด
ทุกคนมองกระจกและเห็นพี่ฟาโรสยกเบอร์เกอร์กับชาไข่มุขมา
“เอาเป็นว่าเข้าไปก่อนเถอะ ลองไปคุยกับน้องเขาตรงๆดู” วาโรชวนทุกคน
คนที่เข้าห้องสอบสวนมี วาโร, วี, วารี, และพี่อายะ
วารีนั่งตรงข้ามเจ็นกิ้น มีวาโรนั่งอยู่ด้านข้างและอีกข้างของวารีมีพี่ฟลอร่า วีพิงกำแพงยืนที่มุมห้อง และพี่อายะนั่งด้านข้างระหว่างวารีกับเจ็นกิ้น
เจ็นกิ้นดูดชาไข่มุข “พี่ไม่ได้จำเป็นต้องรับผิดชอบน้อง” วารีพูด ตีหน้าเข้ม
แต่จากนั้นเจ็นกิ้นทำหน้าตกใจ ทำเหมือนจะไอ อ้าปาก
วารีคิดว่าน้องเขาตกใจที่โดนปฏิเสธ แต่หน้าเจ็นกิ้นเริ่มซีดทำเหมือนคนหยใจไม่ออก
วารีตะโกน “ไอออกมา!” วารีรีบดีดเก้าอี้วิ่งไปหลังเจ็นกิ้น
เขาจับเจ็นกิ้นยืน เอาสันมือทุบหลังปลายกระดูกไหล่สองข้างสลับกัน จับหน้าเจ็นกิ้นมาดูในปาก เจ็นกิ้นทำเหมือนคนจะเป็นจะตาย เธอพยายามไอแรงๆ
วารีเอามืออ้อมไปกำหมัดวางที่ท้อง มืออีกข้างล้อมไปกำหมัดนั้น นิ้วโป้งอยู่ใต้ชายโครงกระแทกดันขึ้น เมื่อทำไปสองสามครั้งมีบางอย่างกระเด็นออกมา
วารีปล่อยเจ็นกิ้น เจ็นกิ้นเอามือยันโต๊ะ หายใจหืดหาด จากนั้นหันกลับไปกอดวารี “หนูคิดว่าหนูจะตายซะแล้ว! กระซิก ข้าน้อยขอบคุณราชาวารี!”
“ไม่ต้องข้าน้อย พูดธรรมดา” วารีดันหน้าเจ็นกิ้นพยายามแงะออกจากตัว เมื่อจับเจ็นกิ้นนั่งได้ เขากลับไปนั่งด้านตรงข้ามเธออีกครั้ง
“อย่างที่พูด... เดี๋ยว! หยุดกินก่อน” เมื่อวารีเริ่มพูด เจ็นกิ้นหยิบแก้วชาไข่มุขจะมาดูดอีกครั้ง แต่วารีหยุดเธอไว้
วารีมองหน้าเจ็นกิ้นและเจ็นกิ้นมองแบบไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด
วารีถอนหายใจแล้วพูดอีกครั้ง “พี่ไม่ได้จำเป็นต้องรับผิดชอบน้อง”
“แต่หนูจับของพี่แล้ว” เจ็นกิ้นพูดด้วยหน้าเข้ม
“กั่กๆ” วีหัวเราะแบบแปลกๆ วารีหันไปมอง เธอเก็บมือถือเข้ากระเป๋า
“ใช่หนูจับ แต่มันไม่ได้จำเป็นว่าจับได้แล้วจะต้องเป็นแฟนกัน รักหรือความสัมพันธ์ทั่วไปมันไม่ได้ทำงานอย่างนั้น” วารีเน้นประเด็นหวังว่าจะให้เจ็นกิ้นเข้าใจ
“แต่หนูอายุยังไม่ถึง แล้วหนูจับของพี่” เจ็นกิ้นยังมุ่งมั่นคิดให้วารีรับผิดชอบ
วารีวางมือบนโต๊ะ “ใช่ ถ้าน้องอายุมากกว่า น้องจะโดนข้อหาล่วงละเมิดพี่ แต่เพราะน้องเด็ก เราทำแบบนั้นไม่ได้”
“ต่อให้โดนล่วงวารีก็ไม่ลงโทษหรอก” วีแย้งขึ้นมาทันที
วารีหันไปมอง “เฮ้! เธอมาช่วยใครเนี่ย?”
วีหัวเราะ “แน่นอน ช่วยน้องเขาดิ ใช่มั้ยพี่ฟลอร่า”
พี่ฟลอร่าพยักหน้าให้วารี
วาโรจับคางนั่งเงียบๆ
วารีมองไปทางพี่อายะ พี่ใหญ่ของฮาเร็มวารี “อายะ เราจะเอาเด็กคนนี้เข้ามาเพื่อหวังว่าจะเอามาเป็นเมียอีกคนเหรอ? ตอนนี้เรามีคนเพิ่มจนหยุดไม่อยู่ และหาเวลาให้แต่ละคนก็ยากอยู่แล้ว”
พี่อายะยิ้มเจื่อนๆ “ถ้าพูดในมุมเมียมันก็ใช่ แต่จากประวัติที่พี่อ่านในหอสมุดวาโรซีเมียเรีย คนเป็นราชารับคนมาเป็นเมียเยอะกว่านั้นอีก ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทางการเมืองหรือเพราะรสนิยมตัวเอง มีหลายตัวอย่างที่เอาคนมาอยู่ในฮาเร็มมากกว่าเธอแล้วก็ยังเป็นราชาที่ดี ระดับเธอมันถือว่าเกินน้อยไปนิดเดียวเพราะบางคนมีเป็นร้อย”
“ร้อย...” เลือดจากหน้าวารีหาย เขารู้สึกเย็นหน้า
“นั่นก็เป็นหนึ่งในเหตุผล และเธอควรรับน้องเขาไว้เพราะวีดีโอตอนน้องเขาจับออกไปแล้ว จากที่ตรวจดูแค่ไม่ถึงชั่วโมงมันก็ปาไปห้าแสนวิวแล้ว ถ้าเธอปฏิเสธมันจะดูไม่ดี แน่นอนเหล่าขุนนางจะไม่พูดอะไร แต่ประชาชนที่เห็นเธอเดี๋ยวดึงคนนั้นคนนี้มาเข้าฮาเร็มแบบไม่มีเหตุผลจะมองว่าเธอเหลาะแหละ และใจไม่ถึง มันดูไม่ดี” วาโรพูดเข้ามาเป็นครั้งแรกหลังนั่งเงียบ
วารีกอดอก เขาเริ่มไม่อยากฟังใครเพราะไม่มีใครเห็นด้วยกับเขาเลย “ดูดีหรือไม่ดีก็ช่าง ฉันไม่สนแล้ว พี่จะไม่รับน้อง แต่พี่จะไม่ลงโทษน้อง ถือว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์แล้วปล่อยๆไปแล้วกัน”
“แต่พี่! หนูกับพี่หนูจะทำยังไงล่ะ? เราจะไม่เหลืออะไรเลยนะพี่ คิดดูก่อนได้มั้ย? เลี้ยงหนูไว้เป็นนางบำเรอไม่ต้องเป็นเมียก็ได้ แค่ให้หนูได้มีลูกของพี่ซักคนสองคนที่ไม่ยุ่งกับบัลลังก์ หนูขอแค่นั้น” เจ็นกิ้นน้ำตาตก “หนูกับพี่สาวหนูไม่เหมาะกับโลกภายนอก”
วารีตบโต๊ะ “แต่หนูไม่มีอะไรที่ให้พี่ได้ เรื่องใต้หว่างขาก็หนึ่งละเพราะหนูยังไม่โตพอ วิชาอะไรก็ไม่มี อาจใช่ว่าพี่สนวิชาของขโมยเพื่อไปฝึกให้ตำรวจเราจับขโมยได้ดีขึ้น แต่นอกนั้นหนูไม่มีอะไรเลย หนูลองบอกอะไรที่ทำให้พี่บ้างสิ? ไม่ใช่กระโดดคว้าแล้วจะได้ความสบาย มันไม่ได้ทำงานอย่างนั้น!” เขาพูดเสียงดัง
“หนูทำงานบ้านเป็น! ถูบ้านกวาดบ้าน ล้างจานซักผ้า แบกน้ำใส่บ่อ ขุดดินปลูกผัก หนูทำได้หมด!” เจ็นกิ้นพูดทั้งน้ำตา เธอคิดอะไรออกเธอพูดมันออกมา
เธอแค่อยากพิสูจน์ให้วารีเห็นว่ามีค่า แม้มันเล็กน้อย เธออยากให้เขาเห็นมัน และคว้าเธอไว้ใต้แขน
วารีคิ้วขมวดมองเด็กข้างหน้า เขาไม่ชอบภาพที่เห็น เขาไม่ชอบเห็นใครร้องไห้เพราะเขา โดยเฉพาะผู้หญิง และมันกัดกินใจเขาอย่างมาก เขารู้สึกว่ามือถือสั่นเหมือนแชทเข้า แต่เขาไม่คิดหยิบมันมาดู
“เรามีแม่บ้าน มีคนสวน” วารีมองตาเหลืองซีดของเด็กข้างหน้า อยากให้เธอยอมแพ้
เพราะเขาคิดด้วยสมองด้านล่างบ่อยครั้ง เขาไม่อยากรับวัยรุ่นที่อายุไม่ถึงเข้ามา แม้มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาคิดจะลงมือทำ แต่บางอย่างมันห้ามไม่ได้ อย่างการกอดแขน จับมือ จูบกัน ที่ฝ่ายหญิงจะทำ เรื่องพวกนี้มันไม่ได้หนักหนา แต่สำหรับเขา มันไม่ถูกต้อง
“เธอต้องไปมีชีวิตของเธอ เจ็นกิ้น ฉันเห็นค่าของเธอ แต่เธอไม่เหมาะกับฉัน” วารีเรียกตัวเองว่าฉันเพราะสิ่งที่เขาพูดเขาไม่ได้พูดกับเด็ก เขาพูดกับผู้ใหญ่ในตัวคนข้างหน้า
เจ็นกิ้นลุก “เพราะหนูไม่มีอะไรให้พี่ใช่มั้ย? กระซิก หนูมีนม นี่! ตูดหนูใหญ่ นี่! พี่มีแฟนตั้งหลายคน แค่เด็กอีกคนมันไม่สะเทือนขนแขนพี่หรอกหนูต้องมีอะไรพี่ถึงจะรับหนู? กระซิก ทำไม? ชีวิตหนูเจอแต่เรื่องห่วยๆ ตอนเป็นเด็กก็โดนกระทืบ พี่สาวก็ถูกฝึกมาเป็นนางบำเรอ พอเจอผู้ชายที่ดีพี่ก็ปฏิเสธ ทำไมพี่? ชีวิตมันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอบหนูที” ตอนแรกเธอพูดเสียงดัง แต่เสียงมันเหมือนหมดเรี่ยวแรงเมื่อยิ่งพูด
วารีกัดฟัน “อายุเราห่างกัน เราคงเจอกันได้แค่นี้ พี่จะส่งเธอ…”
“หยุด” เสียงวีดังขึ้นมา “เธอต้องรับน้องเขา”
“จะเอาไปทำอะไร? ฉันคิดไม่ออกจริงๆวี” วารีหันไปหาวี
วีหยิบมือถือออกมา เลื่อนมันแล้วเปิดคลิป
มันเป็นคลิปที่วารียืนหลังเจ็นกิ้นแล้วกระแทก
เขากระแทกท้องแต่มันดูเหมือนเขาทำเรื่องไม่เหมาะสมอยู่ ยิ่งชื่อคลิบมันเขียนว่า ‘วารีลงมือทันที’ มันไม่ช่วยให้คนเข้าใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสม
“น้องเขามีนี่” จากนั้นวีปิดมือถือ “อ่านแชทกลุ่มสิ” หน้าวีเอาจริง มันมีจิตสังหารออกมา
วารีกลืนน้ำลายเพราะวีไม่พอใจแรงอยู่ และเมื่อเขาหันไปหาวาโร เธอก็คิ้วขมวดอยู่ด้วย
วารีหยิบมือถือมา แชทกลุ่มของเขาและฮาเร็มกับเพื่อนสนิทมีแชทมาเป็นร้อย
เขาเลื่อนดู วิวถ่ายทอดสดอยู่
‘หนูก็ทำอะไรไม่เป็นซักหน่อย ทำไมพูดแบบนั้น?’ หวานพิมพ์มา
‘หมายความว่าฉันต้องออกจากกลุ่มเหรอ?’ จากฮิเมะ
‘จะอะไรนักหนา?’ จากหงส์ฟ้า
‘แต่ก่อนฉันก็แม่บ้าน’ จากเรดจำปา
มีหลายคนไม่เห็นด้วยกับวารี และความเห็นส่วนใหญ่คิดว่าวารีมีเมียเพราะผลประโยชน์
มันกินใจวารี แม้เขาไม่คิดแบบนั้น แต่เขาทำและพูดแบบนั้น
มันทำให้เขามีน้ำตาออกมาเอง ความเศร้าจากก้นหัวใจมันเอ่อขึ้นมา เขาเกลียดการถูกเข้าใจผิด ยิ่งเหล่าเมียเข้าใจผิดเขายิ่งรับไม่ได้
เมื่อวีเห็นวารีร้องไห้ เธอเลิกคิดทำร้ายเขา เธอเดินมาจับไหล่ จากนั้นวาโรจับไหล่อีกข้าง วีมองหน้าวาโร วาโรมองนิ่งๆ
“ฉันอาจจะชักใยมากไป เรารู้ว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดีและน้องเขายังเด็ก จากมุมเมีย ถึงเธอรับน้องเขามา เธอก็ไม่ทำอะไรหรอก” วีรู้ว่าที่วารีกลัวคือเรื่องอายุ
วารีปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา “ฉันกลัวตัวเอง”
วาโรกำไหล่เขาแน่น “เราจะอยู่กับเธอ รับน้องเขามา ฉันเห็นค่าน้องเขา”
วารีหายใจลึกๆ เมื่อหายใจออกเขาปิดหน้าเช็ดน้ำตา “ก็ได้” เขาหันไปหาเจ็นกิ้น “เพราะหลายๆอย่าง ลืมที่ฉันพูด ฉันจะรับเธอ และฉันพอรู้ว่าจะเอาเธอไปทำอะไร ขอโทษ แต่ถ้าคิดจะอยู่กับฉัน วันนี้อาจเป็นตัวอย่างสำหรับวันที่ทะเลาะกันครั้งหน้า ฉัน…” วารีเหมือนพยายามสำรอกคำที่ไม่อยากพูดออกมา
เจ็นกิ้นตาเป็นประกายที่ได้รู้ว่าสุดท้ายเขาจะรับเธอ เธอตั้งใจรอคำที่วารีไม่อยากพูด
“พี่ผิดเอง” วารีหน้าแดง อาย อายกับคำที่พูดด้อยค่าเจ็นกิ้นก่อนหน้า ตอนนี้แค่เขามองหน้าเธอก็รู้สึกผิด เขาลุกแล้วเดินออก วีและวาโรตามออกไป
พี่ฟลอร่าถอนหายใจ “จะให้คำปรึกษาใครก่อนดีล่ะเนี่ย? นิสัยวารีเป็นแบบนี้แหละน้อง ไม่มีใครทำเขาเจ็บ เขาก็ทำตัวเองเจ็บ”
“พี่ฟลอร่าไปดูพี่เขาก่อนก็ได้ หนูเป็นห่วงพี่เขา…” เจ็นกิ้นพูดจากใจ
“เอางั้นเหรอ? ใจถึงอยู่นะน้องนี่ ตั้งแต่เจอกันพี่ว่าน้องจะเป็นหนึ่งในคนสำคัญของชีวิตเขา อย่าทำตัวให้เขาและแฟนต้องผิดหวังล่ะ” พี่ฟลอร่าพูดแล้วลุกออกไป ไปช่วยวารี
“ส่วนน้องมากับพี่ เดี๋ยวพี่รับช่วงต่อเอง” พี่อายะที่คอยดูทุกอย่างเงียบๆมองน้องเขาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแฟนแล้ว เธอชวนเจ็นกิ้นออกจากห้อง
ในห้องเหลือไว้เพียงเบอร์เกอร์หนึ่งคำกับชาไข่มุขก้นแก้ว กับความเงียบ
เจ็นกิ้นเปิดเข้ามาโยนเบอร์เกอร์ใส่ปากและดูดชาไข่มุขจนหมด จากนั้นยิ้มให้ตัวเองในกระจก ยืดอกเดินออกห้องอีกครั้งด้วยตัวเอง
