วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
144 ทวีปใต้
กลางเดือน 7 วารีอายุ 24 ปี และลูก 3 คนของ หงส์ฟ้า, ฮิเมะ, และฟ็อกซี่ พร้อมคลอดได้ทุกเมื่อ
“น้ำ! น้ำเต็มไปหมดเยยแม่!” เสียงของเด็กที่เห็นทะเลเป็นครั้งแรกในชีวิตพูดขึ้น
“น้องน้ำเบาๆหน่อย เดี๋ยวน้องโชวดกับน้องเลิฟตื่น” วีปรามลูกไม่ให้เสียงดัง
ในโดรนตู้ที่ผลิตใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่ามีที่วางเปล เปลถูกล็อกไว้กับพื้นโดรน และแม่ที่ต้องการพักวางลูกไว้ในเปลได้
ลูกวารีส่วนใหญ่อายุได้ครึ่งปียกเว้นน้อง น้ำ, อาย, และลูมเมนัว
แม้มีที่ให้วางเปล แต่แม่ส่วนใหญ่ให้ลูกนอนตักตัวเองเพราะแข็งแรงและอดทนกว่าคนทั่วไปหลายเท่า พวกเธออยากอยู่ใกล้ลูกมากกว่า
“ทำไมดินสีเหลืองล่ะแม่” น้องลูเมนัวถามแม่ตัวเอง
วาโรลูบหัวลูก “นั่นเรียกว่า ‘ทราย’ มันเป็นเม็ดๆและบางครั้งมีเปลือกหอยขนาดจิ๋วที่ตามองไม่เห็น อธิบายยากแบบนี้ลูกจะงง แต่พอลูกไปได้เล่นเองลูกจะชอบมัน” เธอบอกลูก
“ทราย… หนูชอบทราย เหมือนชื่อเพื่อนซี้หนูเลย” น้องทรายเอามือถือมาเปิดและเอารูปคู่ให้แม่ดู “นี่ไงน้องทราย”
“นั่นทอมบอยตัวแสบลูกนายพลหวีนนี่? ลูกเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่” วาโรสอบสวนลูก
“หนูจะเดินไปหาขนมที่ครัวแล้วเค้ามาท้างัดข้อ เค้าแข็งแรงแต่ไม่เท่าหนู อะไรคือทอมบอยเหรอแม่?” น้องลูมบอกและถามต่อ
“เด็กผู้หญิงที่ชอบทำตัวแบบผู้ชาย ส่วนใหญ่เธอชอบไปกวนการฝึกทหาร มิน่าล่ะหลังๆไม่ค่อยมีรายงานเข้ามา เธอได้เพื่อนใหม่นี่เอง” วาโรประทับใจที่ทหารกำลังฝึกจะมีเรื่องปวดหัวน้อยลง
“หา! ทรายเป็นผู้หญิงเหรอแม่!? เค้าดูไม่เหมือนเลย” น้องลูมตกใจ
“ฮ่าฮ่า เธอทำตัวไม่เหมือนเด็กหญิงทั่วไปใช่มั้ยล่ะ นั่นแหละทอมบอย” วาโรยิ้มไปบอกลูกไป
ฟ็อกซี่ที่นั่งหลังอยู่กับเจ็นกิ้นกำลังลำบากใจ
เธอเข้าใจว่านี่จะเป็นการเดินทางที่นานและมีความเสี่ยงที่ลูกจะคลอด
แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ความลำบากใจตอนนี้ เพราะตั้งแต่นั่งมา เจ็นกิ้นที่นั่งข้างเธอหันมามองเธอบ่อยมากจนเธอกังวล
เจ็นกิ้นไม่ได้มองหน้าหรือพูดอะไรมาตลอดทาง แต่เธอหันมามองถี่สุดๆแล้วไม่พูดอะไร จนฟ็อกซี่มีความสงสัยว่าเธอมองอะไรบ่อยๆ
เจ็นกิ้นหันมามองเธออีกครั้ง และครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย “ทำไมน้องมองบ่อยจัง? เจ็นกิ้น”
“อ้ะ! เอ่อ… ขอโทษค่ะ…” เจ็นกิ้นพูดและหันหนี
“ไม่ไม่ไม่ แบบนั้นไม่ได้” ฟ็อกซี่จับไหล่เจ็นกิ้น เริ่มหงุดหงิด”
เจ็นกิ้นหันหา แต่เมื่อเห็นหน้าฟ็อกซี่หงุดหงิดเธอถูมือตัวเองอย่างเขิน
“พูดมาเหอะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก” ฟ็อกซี่ยังไม่หยุดถาม
“หนูมองรอยสักของพี่ มันสวยมาก หนูเห็นแล้วอยากมีบ้าง ถ้าหนูมีรอยสักแบบหวานๆ น่ารักๆ คนส่วนใหญ่น่าจะกลัวหนูน้อยลง” สุดท้ายเจ็นกิ้นก็ยอมพูด
“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ? รอให้โตขึ้นอีกนิดก่อนน่า อย่าเพิ่งไปรีบ เธอต้องตัดสินใจดีๆ ว่าแต่อยากได้รูปอะไรล่ะ?” ฟ็อกซี่ถามเพราะอาชีพเธอ
“ดอกไม้…” เจ็นกิ้นยังไม่กล้ามองหน้า
ฟ็อกซี่จับหน้าเธอมามองตา “เธอต้องฝึกพูดบ่อยๆ นั้นจะทำให้มีเพื่อนเยอะขึ้น”
“อย่างนั้นเหรอคะ?” เจ็นกิ้นพูดด้วยเสียงแหบ
“ใช่ๆ ถ้าเธอพูดด้วยง่ายๆ หน้าดุๆไม่ใช่ปัญหา” ฟ็อกซี่แนะนำรุ่นน้อง
“ขอบคุณค่ะพี่” เจ็นกิ้นยิ้ม “เอิ่ม… ปล่อยหนูได้ยังคะ?”
“จ้าจ้า” ฟ็อกซี่หัวเราะเบาๆแล้วปล่อยเธอ จากนั้นเจ็นกิ้นมองข้างนอกต่อ
ซันกะที่มองน้องยิ้มอยู่ตลอดเวลา มันดีที่น้องเธอมีเพื่อนมากขึ้น
วีที่นั่งหน้าข้างวารีโดยมีลูกนั่งตักหันไปถามวารี “เราจะพักร้อนกันที่นี่จริงๆเหรอ? มีแต่ทรายกับเรือ น้ำก็เต็มไปหมด”
“มันเป็นเวลาที่ดี เราหยุดสงครามได้ ได้ประเทศใหม่ และทะเลเป็นเรื่องที่ฉันสงสัยมานานแล้ว” วารีที่ตั้งใจขับโดรนพูด
“ทำไมล่ะ?” วีงง
“มันมีทะเล มันมีเรือ แต่… ทำไมเรายังไม่เจอทวีปอื่น นั่นเป็นเรื่องที่ฉันสงสัย ฉันเคยถามวาโร แต่เธอบอกว่าเรือไปไม่ได้ไกลมาก และนั่นเป็นเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ ฉันอยากวิจัยการเดินเรือ และการได้พันธมิตรที่เชี่ยวชาญเรื่องเรือน่าจะช่วยได้เยอะ” วารีบอก
วีมองหน้าวารีด้านข้าง เงียบแล้วไม่พูดอะไร เธอหันไปมองทะเล แล้วหันกลับมาอีกครั้ง “ที่โลกเก่าเธอมันการเดินเรือมันเป็นยังไง?”
วารียิ้มไปขับไป แต่เขาไม่หันเพราะต้องตั้งใจขับ “ตอนแรกสมัยก่อนนู้นเรามีเรือแต่ล่องเรือได้แต่ใกล้ๆดิน จากนั้นเราทำเรือใหญ่ยักษ์ และมีการเจอทวีปใหม่ บุกเบิกประเทศใหม่เกิดขึ้น ฉันอยากรู้ว่าเราจะเป็นประเทศแรกที่ทำแบบนั้นได้มั้ย แต่ทะเลเป็นเรื่องที่ฉันรู้และสนใจน้อยมาก ฉันเลยต้องเรียนรู้ใหม่หมด”
“เธอมีเรื่องที่ไม่รู้ด้วยเหรอเนี่ย? นั่นหายากนะ… โอเค ไม่กวนละ” วีหันไปมองข้างนอกต่อกับลูก
“มีอีกเยอะ อ้ะ นั่นไง วังซาลาดูน” วารียิ้ม
“ถึงแล้วเหรอ?” วาโรถามมาจากด้านหลัง
“นั่นไง เจอที่จอดแล้ว ดีจังทีนาแจ้งพวกเขาก่อนว่าเราต้องการที่กว้างแถวหน้าวัง พวกเขาเตรียมที่ให้เราลงจอดล่วงหน้าก่อนด้วย” วารีชี้ที่ว่างเป็นวงกลมหน้าวังที่วาโรให้พวกเขาเตรียมไว้
วารีตั้งใจขับเพื่อลงจอดให้นิ่ม และในที่สุดเขาก็ลงจอดได้
วารีและแฟนกับลูกพากันลงมาจากโดรน เหล่าแม่ส่วนใหญ่ต้องอุ้มลูกลงเพื่อความปลอดภัย
“ยิ้นดี้ต้อนรั้บ เหล่าสห้ายจากวาโร้ซีเมียเรี้ย พวกเร้าซาล้าดู้นยินดี้ต้อนรั้บพวกท้านนน ฉั้น… ร้าชี้นี้แห่งซ้าลาดูน” ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวประดับด้วยสร้อยคอเปลือกหอยพร้อมมงกุฎพูดขึ้น เสียงเธอเหมือนกำลังร้องเพลง
แต่เพลงไม่ใช่เพลงธรรมดา มันเป็นเพลงที่เพี้ยนบัดซบและเสียงห่วยแตก ไม่มีทำนอง ไม่ตรงจังหวะ แถมสูงต่ำไร้รูปแบบ
วารียืนงงหน้าเธอ วาโรที่รีบมาอยู่ข้างเขาก็ดูสับสนและพยายามจะหาบางอย่างมาพูด
วีทำหน้าสุดเคือง เกร็งกล้ามเนื้อพร้อมบวกเพราะนึกว่าเธอล้อเลียนนักดนตรี แต่วิวล็อกเธอไว้ไม่ให้พุ่งเข้าไป
เหล่าลูกวารีที่หลับตกใจตื่นและร้องเสียงดัง
เหตุการณ์เริ่มตื่นตระหนก เหล่าแม่ตกใจ คนที่เข้ามารับการต้อนรับพูดไม่ออก พี่อายะอุ้มน้องโชวดเดินไปข้างหน้า
“โอ้ววว นั่นเป็นเสียงที่น่าประทับใจมากค่ะท่าน ฉันอายะคู่หมั้นรองของราชาแห่งวาโรซีเมียเรีย ขอรับการต้อนรับนี้” อายะพยายามกู้หน้าให้ทุกคน เธอหาคนที่จะมารับบอลต่อจากเธอ วาโรสบตาเธอปุ้บ เธอพูดปั้บ “นี่ราชินีแห่งวาโรซีเมียเรีย วล็อดซีเมียค่ะ”
“อ้ะ” วาโรตกใจที่อายะส่งบอลอัดหน้า “อะแฮ่ม ฉันและวารีมาแล้วค่ะ นั่นเป็นเสียงที่สวยงามมาก… แต่หลังจากนี้ ได้โปรดท่านพูดธรรมดาได้มั้ยคะ?” วาโรพยายามพูด
แต่วารีกำลังงง เขามองผู้หญิงข้างหน้า ตัวเธอด้านบน ธรรมดา ถูกต้อง เหมือนมนุษย์ แต่ด้านล่างไม่ถูกต้อง ขาเธอไม่ใช่ขา มันเป็นหนวดปลาหมึก วารีนับ มันมีแปดหนวด ถูกต้องเหมือนปลาหมึก
ไม่ใช่เขากลัว ไม่ใช่เขารังเกียจ แต่สิ่งหนึ่งที่หนวดแบบนี้ดังในโลกเก่าเพราะเหล่าอีโรเกะมีพระเอกเป็นหนวดเยอะ มันเป็นแนวที่บางคนไม่ชอบ แต่มันดึงดูดให้คนชอบมันพอสมควร
เขาประทับใจหนวดขาเธอ แต่เขาไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงปลาหมึกมีอายุด้านหน้า
“หมายคว้ามว้ายังไง้ธรรมด้า นี้แหล้ะธรรมด้า ของงงฉ้านนน” ผู้หญิงในมงกุฎยังไม่หยุดร้องเพลง
วิวเริ่มยั้งพี่ตัวไม่ไว้ เท้าเธอที่ปักหลักกับพื้นดินปนทรายเริ่มขูดดินลึกไปร่องและตัวเธอกับพี่เคลื่อนไปด้านหน้า
“วิว! ปล่อย! พี่ต้องอัดหน้า ร้องแบบนี้ไม่ไหว มันไม่ถูกต้อง!” วีบอกน้อง เธอพูดในลำคอเพราะไม่อยากให้เหยื่อรู้ตัว
วาโรมองวี เหตุการณ์เริ่มคุมไม่อยู่ เสียงเด็กร้องดังจ้า “โอเค ธรรมดาก็ธรรมดาค่ะ พวกเราขอรับการต้อนรับ พวกเราเดินทางมาไกลจนเหนื่อยแล้ว พอมีที่ให้เราพักมั้ยคะ?” เธอพูดเพื่อหาที่หลบภัย
“เชิ้ญมากับช้านนน ฉั้น ร้าชินี้แห่งซาลาดู้น ที่หนึ้ง และหนึ้งเดี้ยว ชีล่า จะพ้าไปห้าทห้ารนำท้างงง” เพราะอะไรไม่รู้ ตอนเธอพูดชื่อเธอพูดด้วยเสียงต่ำเหมือนผู้ชายและเหมือนหุ่นยนต์
หลังจากนั้นหนวดเธอเดินไป เดิน? มันไม่เหมือนการเดินมันเลื้อยๆไถๆไปด้านหน้าวัง เหล่าเด็กเริ่มเงียบลง วารีกับวาโรเริ่มเดิน เหล่าแฟนพากันเดินตาม
เธอเปิดประตูและพาเข้าไปในวัง สิ่งที่ต้อนรับคือเสาใหญ่ที่ประดับด้วยหอยแบบเดียวสีเดียว มันน่าประทับใจที่หามาได้แทบเหมือนกันทุกตัว และหลังเสาเป็นทหารใส่เกราะทองแดงเรียงแถวกัน
วารีพยายามเดินแบบไม่เกร็ง เมื่อเดินมาสุดทางก็เจอทหารหญิงคนหนึ่ง ชีล่า ราชินีซาลาดูนชี้ไปทางเธอ “เธ้อคนนี้จะพ้าท่านป้ายยย ส่วนช้านนน ขอล้าาา”
ชีล่าพูดเสร็จก็เดินเข้าประตูหายไป วาโรจับอกถอนหายใจ น้องลูมบนไหล่เธอหลับน้ำลายยืดแม้ได้ยินเสียงร้องแบบแปลกตั้งแต่ต้น
“ข้าน้อยจะพาพวกท่านไป ตามข้าน้อยมาค่ะ” เมื่อทหารหญิงพูดเสร็จก็รีบเดินไปคนละทางกับชีล่า
วารีเดินตามมาเรื่อยๆ สุดท้ายเจอห้องใหญ่สุดทาง ทหารหญิงเปิดเข้าไป “นี่คือห้องรับแขกใหญ่ที่สุดของเรา หวังว่าการต้อนรับของพวกเราพอเพียงกับความคาดหวัง ข้าน้อยกับเหล่าทหารกล้าจะคอยปกป้องพวกท่านด้านหน้า ถ้ามีอะไรขาดเหลือเชิญท่านบอกข้าน้อยได้ทุกเมื่อ”
“ขอบคุณ” วารีพูดและเดินเข้าห้อง เมื่อทุกคนเข้ามาหมด วารีปิดประตู
“ฟู่ว” ทุกคนถอนหายใจพร้อมกัน
วารีดูห้อง มันมีเตียงเกือบยี่สิบเตียง และเป็นเตียงไม้แกะสลัก เหล่าแฟนเริ่มเดินจองเตียง
เตียงใหญ่สุดทางตรงกลางที่ทุกคนไม่อยากนอนเพราะเด่นไปเหลือเป็นเตียงสุดท้ายของวารี
วารีนั่งข้างเตียง มีคนเคาะประตู วาโรเดินไปเปิด
“สัมพาระพวกท่านมาแล้วครับ” ทหารถือกระเป๋าหลายคนพากันเดินแถวมาวางของ
วารีเดินไปหากระเป๋าตัวเองเมื่อหาเจอ เขาแกะข้าวของวางโต๊ะข้างเตียง
พี่น้องวีและวิวนอนเตียงใกล้กัน วีบ่นจนวีหูดับ “มันล้อเลียนคนร้องเพลง แน่นอน! เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้วิว! ไม่มีใครจะร้องแย่ขนาดนั้นถ้าไม่ได้ตั้งใจทำให้มันห่วย มันเป็นไปไม่ได้!”
“ใจเย็นพี่วี น้องน้ำกลัวออร่าพี่หมดแล้วเนี่ย เห็นใจลูกเถอะ” วิวพูดพร้อมน้องน้ำและน้องอายที่กอดเอาหน้าซุกตัวเธอหนีวี
“ฟู่ ฟู่ ฟู่ว… โอเค พี่ต้องพอ” วีพูดและเปลี่ยนออร่า “ขอโทษนะจ้ะน้องวีและน้องอาย มานั่งบนเตียงมา แม่จะร้องเพลงให้ฟัง”
เด็กสองคนเหลียวตามอง เมื่อเห็นตาวีเปลี่ยนโทนพากันเดินจับมือกันนั่งบนเตียง
วารีเดินไปหาอายะ เขาต้องขอบคุณเธอก่อนที่กู้หน้าให้แขกวาโรซีเมียเรียทั้งหมด “ขอบคุณนะอายะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเราเสียหน้ากันทั้งหมดแน่”
“จ้า” อายะยิ้มให้ผัว
“ว่าแต่ เธอไม่ตกใจกับเสียงแบบนั้นได้ไง?” วารีสงสัย
“เธอไม่รู้หรอกว่าในห้องแต่งหน้าเหล่าเพื่อนร่วมอาชีพฉันบรรยากาศเป็นยังไง มันอธิบายยาก แต่มันเกือบแย่เท่ากันแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า” อายะพูดพร้อมหัวเราะกับความทรงจำเมื่อไม่กี่ปีก่อน
วารียิ้ม จูบลาที่แก้มและกลับไปนั่งที่เตียง
เรฟเนสหาห้องน้ำ มันมีหลายประตูอยู่ในห้องจนเธอเปิดหาเกือบไม่เจอ เมื่อสุดท้ายเจอเธอล้างหน้าเพราะอากาศมันร้อนกว่าที่วาโรซีเมียเรีย
เหล่าวารีและแฟนพักผ่อนเลี้ยงลูกป้อนนมเตรียมตัวเพื่องานเลี้ยงตอนค่ำ
ค่ำวันนั้น
ณ งานเลี้ยงอาหารต้อนรับแขกจากวาโรซีเมียเรีย
วารีเดินเข้าห้องโถงใหญ่สำหรับงานเลี้ยงอาหาร เมื่อเข้ามามันมีลมเย็นของท้องทะเล
สถานที่จัดใกล้ทะเล ตามแนวชายหาดมีการจุดคบเพลิงให้เห็นทะเลอยู่ใกล้ๆ
กำแพงเป็นหินขัดขาวเนียนตา หลังคาประดับไปด้วยหอยสีรุ้งและหอยเรืองแสง มันส่งแสงเหมือนแสงของดวงจันทร์
วารีและเหล่าแฟนกับลูกนั่งกันรอบโต๊ะกลม
น้องลูมเมนัวชี้และเซ้าซี้ “แม่ หนูอยากไปตรงนั้น นั่นอ่ะ ตรงนั้นมีไฟ ไปได้มั้ยแม่?”
“ยังไม่ได้ ลูก รอกินให้เสร็จก่อน กินเสร็จและแม่จะไปด้วย ทะเลมันอันตรายนะลูก” วาโรบอกและสอนลูก
เมื่อนั่งกันเรียบร้อย ดนตรีเริ่มเล่น แขกเริ่มเดินไปโต๊ะอาหารใหญ่ตรงกลางเพื่อหยิบอาหารเข้าจานตัวเอง
นั่งได้สักพัก ดนตรีก็หยุด เกิดการโซโล่พิณใหญ่ขึ้น
เมื่อพิณเล่นจบประตูค่อยๆเปิดและคนที่มาด้านหน้าคือชายกำยำผิวคล้ำพร้อมแผลเป็นหลายที่ เขาถือหอกปลายสามง่ามสีแดงประดับด้วยที่จับขอบทองพร้อมลวดทองดัดลาย กลางปลายสามง่ามประดับเพชรสีน้ำเงินเข้ม
ด้านบนเขาเหมือนคนทั่วไป แต่ด้านล่างเป็นหนวดหมึกใหญ่หนาไม่เหมือนของชีล่าที่เราเห็นก่อนหน้า
จากนั้นชีล่าเจ้าเดิมตามเข้ามา และตามมาด้วยครึ่งหมึกหญิง ที่รู้ว่าเป็นหญิงเพราะปลายผมยาวสีฟ้าอ่อนยาวผ่านผ้าคลุมสีขาวที่ปิดหน้าเธอไว้
เพราะไม่เห็นหน้า วารีมองทรวดทรงเธอและเธอน่าจะอายุได้ยี่สิบกว่าๆ
ทั้งสามคนเดินมาหน้าโต๊ะและผู้ชายร่างใหญ่หันหาแขก
“ทู้กค้นจงดู้ นี่คือแขกผู้ทรงเกรี้ยติของเราาา” เขาพูดด้วยเสียงเหมือนร้องเพลง
แต่แน่นอนว่ามันเพี้ยนเหมือนชีล่าก่อนหน้า
เขาหันควับกลับมา “ข้าคือราช้าแห่งซาลาดูน ฮั้ซซ้าาา ยินดีต้อนรั้บ ราชินีวล็อดซีเมียและราชาวารี้…”
เขาชี้หนวด กวักมัน จากนั้นเหล่าแม่บ้านเดินไปเปิดประตูด้านข้างห้องโถง
แม่บ้านพากันช่วยกันถืออาหารเข้ามา บางจานใหญ่จนต้องใช้สี่คนถือมัน บางจานสองคน
อาหารมาวางบนโต๊ะ มีปูใหญ่เท่าล้อรถเปลือกสีทอง กุ้งมังกรสีฟ้า ปลาหมึกย่าง และปลาหลายแบบ แมลงทะเลหลากหลาย
กลิ่นหอมจากเครื่องเทศกลิ่นแรงเข้าจมูกเหล่าแฟนทำให้หลายคนอยากกินมันทันที แต่หลายคนรอราชาฮัซซากับชีล่านั่งร่วมโต๊ะก่อน
วีเคืองราชาเหมือนตอนชีล่าก่อนหน้า วิวเอาแมงทะเลตัวใหญ่อุดปากกลั้นขำเสียงราชาฮัซซา
ราชาฮัซซาเดินไปข้างหญิงในผ้าคลุมหัว “ราชาวารีและราชินีวล็อดซีเมีย นี่คือลูกสาวข้าออเบีย”
สาวเปิดผ้าคลุมหัวและที่ออกมาคือสาวสวยหุ่นเหมือนนางแบบ
วารีตะลึงกับความสวย
ผิวสีเข้ม หน้าออกเท่ หนวดปลาหมึก ทุกอย่างถูกใจเขา
เขาไม่อยากออกอาการมากเกินไปว่าเธอทำให้เขาลืมหายใจ เขาเก็บอาการและพูด “ขอบคุณที่มาต้อนรับเราด้วยตัวเอง เจ้าหญิงออเบีย”
เจ้าหญิงพยักหน้า หน้าเธอไร้อารมณ์ แต่ตาเธอที่มองวารี เธอมองด้วยความโกรธเคืองและไม่ชอบใจ เธอไปนั่งที่เงียบๆ
วารีไม่เข้าใจว่าเธอไม่ถูกใจหรือโกรธอะไร แต่นั่นจะไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องกังวล
วารีและเหล่าเมียนั่งกินอาหารคุยกับราชาและราชินี จนเมื่อราชาจิบไวน์ วารีถามเรื่องที่เขาสนใจ “ว่าแต่การเดินเรือของพวกท่านเป็นยังไง ผมเข้าใจว่าเรือมีมานานแล้ว แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่มีคนไปที่ทะเลลึก”
เมื่อเข้าเรื่องนี้ สีหน้าราชาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ทะเลลึกมันร้าย เราไม่ได้เดินเรือ และเราต้องระบำไปกับทะเล ทั้งทวีปใต้ มีแต่ข้ากับอีกคนที่ทำแบบนั้นได้ เราต้องมีหัวใจของเรือก่อน ถ้าท่านสนใจ ข้าจะพาไปดู”
วารีพยักหน้าตอบรับและไม่พูดอะไรต่อเพราะนั่นน่าจะเป็นความลับอยู่บ้าง
วาโรพาลูกไปลงทะเลยามค่ำคืน วิวพยายามดูของใช้ของเหล่าแม่บ้านเพื่อหาของไปขาย เรฟเนสเที่ยวคุยกับไฮโซของงานเพื่อแอบส่องลายเครื่องประดับ อายะซุบซิบกับชีล่า น่าจะคุยกันเกี่ยวกับเรื่องบนเตียง
วีเดินไปหาเหล่านักตนตรี หลังจากนั้นเธอสั่งเปลี่ยนทำนองและจังหวะให้มันเหมือนเพลงป๊อปที่เธอร้อง
เมื่อเพลงเข้าจังหวะ เธอเดินไปกลางงานและร้องเพลง เมื่อร้องได้สองสามท่อน เธอเต้นไปด้วย เธอน่าจะกรึ่มๆแล้ว
เพลงเล่นไปเรื่อยๆ ออเบียหลบตาวารีทุกครั้งที่สบตากัน วารีพยายามหาช่องคุยกับเธอ
สุดท้ายเธอทนสายตาสนใจของวารีไม่ไหว และเดินไปแถวๆข้างวี จากนั้นเต้นระบำคล้ายระบำหน้าท้องที่ท่อนบน ส่วนท่อนล่างระบำหนวดแบบแปลกๆแต่สวยงาม
ฟ็อกซี่บอกซันกะ “กุ้งต้องแกะแบบนี้ หยิบกิน เช็ดมือเช็ดปาก แล้วค่อยหยิบอย่างอื่น นี่คือมารยาทเมื่ออยู่กับคนชั้นสูง”
ซันกะทำตามอย่างตั้งใจ “พี่รู้หลายอย่างจัง”
“ไม่เยอะหรอก” ฟ็อกซี่บอก “มา มากับฉัน ไปหัดคุยกับแขก ฉันจะหาคนที่มีรอยสักเพื่อดูลายสักทวีปใต้”
เหล่าเมียเริ่มเมาเฮฮาคุยกันเสียงดัง แต่ไม่เมาจนกล่อมลูกให้หลับไม่ได้ หลายคนยกแก้วไปเอาเท้าจุ่มน้ำทะเล
วารีดูออเบียอย่างตั้งใจ และค่ำคืนก็ดำเนินต่อไป
