วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
135 ระเบิดเพลิง
จักรพรรดิเปตูโนอยู่กลางป่ากับนายพลคิตตี้
เปตูโน่มีธนูใหญ่ ส่วนนายพลคิตตี้ เขามีดาบที่อยู่ข้างเอว
ต้นเดือน 3 ช่วงท้าย ยุคตีกันปี 124
ตั้งแต่เข้ามาเปตูโน่ไม่พูดอะไร
และการไม่พูดอะไรเลยกดดันคิตตี้มากกว่าทุกคำด่าทอ
“เจ้าล้มเหลว…” เปตูโน่พูดขึ้นมาลอยๆ
คิตตี้เหงื่อออกเต็มหน้าผาก รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น “ครับท่าน”
“ทำไม?” เปตูโน่มองคิตตี้ ความโกรธของเขาที่ไม่แสดงออกมันแผ่ออกมาเกินการทำร้ายกันโดยตรง
“พวกเขามีอาวุธที่ชี้แล้วสั่งตาย ต่อหน้าอาวุธนั้น เราไร้ทางป้องกัน” คิตตี้พยายามรายงานทุกสิ่งที่เขาคิดได้ “และเมื่อทหารตะโกนว่า ‘สลานุช’ พวกเขามีเรี่ยวแรงมากขึ้นสามสี่เท่า แม้ทหารที่ชอบโอ้อวดในพลังของตัวเองยังทำได้แค่ป้องกันตัวเมื่อเจอกับทหารเหล่านั้น”
เปตูโน่ยกธนูขึ้นมา “เรามีธนู มันชี้สั่งตายเหมือนกัน มันต่างกันตรงไหน?”
“ระยะอาวุธพวกมันไกลกว่าครับ พลธนูที่เรามีและเอาไว้ด้านหน้าเพื่อรอให้พวกมันเข้าใกล้ระยะยิง พวกเราจะโดนยิงก่อนและแตกแถวก่อนได้ยิงธนู” คิตตี้มีผ้าปิดแผลปิดอยู่หลายแห่งที่ใบหน้า สภาพเขาดูไม่ได้
เปตูโน่แหวกพงหญ้าด้านหน้า “สิงโต” เขาวางลูกธนูบนธนู “เหยื่อที่ดี”
คิตตี้เริ่มระวังตัว ถ้าเขาเจอสิงโต อาวุธที่เขามีมันเสี่ยงที่จะสู้กับสัตว์ใหญ่
เปตูโน่เดินตามรอยเท้าสิงโตเงียบๆ “พวกเขาไม่โจมตีคนที่ไม่มีอาวุธใช่มั้ย?”
“ใช่ครับ” คิตตี้รายงาน “จากสายลับที่ส่งเข้าเมืองที่โดนยึดไปแล้ว ไม่มีรายงานเรื่องการข่มขืนและปล้นสะดม แม้แต่บ้านเหล่าขุนนางที่มีทรัพย์สินเยอะ บ้านเหล่านั้นก่อนหน้านี้อยู่ยังไงก็อยู่อย่างนั้น”
“มีศีลธรรมดี” เปตูโน่ค่อยๆเดินไม่ให้มีเสียง “นั่นจะเป็นจุดอ่อนของมัน”
แซ่กแซ่ก ในพุ่มไม้ด้านขวามีการเคลื่อนไหว
คิตตี้ชักดาบ ยกขึ้นเหนือหัวพร้อมป้องกันตัว
“ข้ายังคิดว่าเจ้ายังมีความสามารถอยู่” เปตูโน่พูดขึ้นมา “แสดงให้ข้าเห็นหน่อย”
“แต่ท่านจะให้ข้าสู้สิงโตด้วยดาบเหรอ!? มันบ้าบิ่นเกินไปนะท่าน” คิตตี้แย้งและเริ่มหน้าซีด
“นั่น… ไม่มีเวลาแล้ว นายพลคิตตี้” เปตูโน่ชี้สัตว์สีเหลืองหลังพุ่มไม้
สิงโตเตรียมกระโจน และในที่สุดมันก็พุ่งออกมา
คิตตี้ฟัน เล็งไปที่ใบหน้าสิงโต แต่มันชะงักและหลบดาบ จากนั้นพุ่งกระโดดใส่คิตตี้
คิตตี้โดนสิงโตกระโดดทับ สิงโตอ้าปากจะขย้ำคอเขา
แต่มันโดนอะไรบางอย่างและนอนนิ่งทับคิตตี้
ตัวมันหนักมากแต่คิตตี้แข็งแรงเพราะฝึกหนักมาตลอด เขาดันสิงโตออกด้านข้างและลุกขึ้น
ข้างตัวมันมีลูกธนูปักเข้าไปช่วงหลังขาหน้า เข้าหัวใจอย่างแม่นยำ
“ตัดหัวมัน ข้าจะเอาไปแขวนที่ห้องทำงาน” เปตูโน่สั่งคิตตี้
มันเป็นงานของทหารที่ยศต่ำกว่าเขา แต่เมื่อถูกสั่งโดยตรง เขาต้องลงมือทำงานระดับล่างเอง
ลูกสิงโตสองตัวเดินออกมา คิตตี้มองแม้เขาเป็นนายพลเหี้ยมโหด แต่ลูกสิงโตสองตัวที่เพิ่งเสียพ่อเหมือนแมวน้อยในสายตาเขา
เปตูโน่ใส่ลูกธนู ง้าง
“ท่าน! เราต้องปล่อยให้พวกมันโตก่อน!” คิตตี้ปรามจักรพรรดิ
“ครอบครัวของมันไม่ใช่ธุระของข้า” เปตูโน่มองหน้าคิตตี้ ไม่แสดงอารมธ์ใดๆ
แต่จิตสังหารเขาแรงกล้า
แคมป์ไฟ
ทหารกำลังปิ้งหัวใจสองดวงที่ดวงเท่ากำมือ “เสร็จแล้วครับท่าน” ทหารยื่นหัวใจสองดวงให้เปตูโน่
คิตตี้มองเปตูโน่ด้วยความขยะแขยง
“เราจะใช้แผน 4” เปตูโน่พูดหลังกินหมดไปหนึ่งดวง
“แต่ท่าน! ถ้าใช้แผน 4 ตอนนี้โคเม่จะไม่เหลืออะไรเลย และจะได้รับความเสียหายที่ต้องฟื้นตัวอย่างยาวนานนะครับ” คิตตี้แย้ง เขารู้ดีว่าแผน 4 คืออะไร แต่ศีลธรรมในตัวเขารับมันไม่ได้
“โคเม่มันประเทศขยะ ถ้ามันทำหน้าที่กันชนให้อารูสิเยไม่ได้ มันก็ไร้ความหมาย” เปตูโน่พูดเหมือนเรื่องปรกติ
“...ผมพอรู้แล้วว่าทำไมท่านไม่เรียกประชุม ถ้าพูดในที่ประชุมท่านจะโดนแย้งจากหลายฝ่าย” คิตตี้ถอนหายใจ “แม้โคเม่หาเงินเข้าประเทศไม่ได้เยอะ แต่ระหว่างเป็นเมืองขึ้นแบบที่ผ่านมาพวกเขาพยายามรีดทรัพย์สินส่งมาให้เราเยอะ”
“ตอนนี้ที่มันโดนยึดไปครึ่งประเทศ มันไม่เหลือค่าอะไรแล้ว” เปตูโน่กัดหัวใจอีกดวง เคี้ยวเหมือนอร่อย “มันเหมาะที่จะใช้แผน 4 ตอนนี้”
คิตตี้เงียบ เขาอยากปลีกตัวและอยากเลิกเป็นนายพล
แต่เปตูโน่ยังมีหน้าที่ให้เขาอยู่ “เจ้าจะนำแผน 4 ไปใช้ พร้อมหน่วยหัตรอัคคี 100 คน อย่าทำให้ข้าผิดหวังเป็นครั้งที่สอง”
เมื่อคิตตี้ได้ยินชื่อหน่วยลับ เขาสะดุ้ง
“พวกยักษ์ที่ส่งไป มันสร้างผลงานอะไรบ้าง?” เปตูโน่ถาม
“มันฆ่าทหารได้เยอะ และยืนรับไม้เหล็กสั่งตายได้ดี แต่แนวหน้าวาโรซีเมียเรียยังสู้มันไหวและกำจัดได้เร็วกว่าที่เราคิดไว้” คิตตี้รายงาน
“เราจะติดเกราะเหล็กให้มัน เรามีเยอะ มันได้เวลาใช้มันให้เป็นประโยชน์” เปตูโน่วางแผน
“แต่เราสอนพวกมันไม่ได้ ทันทีที่ปล่อย พวกมันโจมตีเราก่อน ถ้าส่งไปเยอะเราจะเสียทหารด้วย” คิตตี้แย้ง
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ข้ากังวล…” เปตูโนกัดหัวใจคำใหญ่จนหมด “ทำไปตามคำสั่ง”
คิตตี้กลืนน้ำลาย “ครับ”
“และเจ้าจะลงไปในแนวหน้าอีกครั้ง” เปตูโน่มองคิตตี้ด้วยสายตาที่ดุร้าย
“ครับ… ครั้งนี้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” คิตตี้มุ่งมั่นจะคืนชื่อเสียงให้ตัวเอง
หน้าประตูเมืองหลวงสหพันธรัฐโคเม่
กองทัพประเทศวาโรซีเมียเรียมาจัดทัพเป็นเส้นตรงยาวเพื่อจะบุกโจมตีเมืองหลวงของโคเม่
แต่เมื่อมาถึง โคเม่ไม่ส่งทหารออกมา มันทำให้วารีและวาโรงงอยู่หน้าเมือง
เพราะทัพวาโรซีเมียเรียรู้สึกแปลกๆ พวกเขาเลยยังไม่บุกเข้าไป
“มันมีอะไรแปลกๆ” วาโรพูดขึ้นมา
“ประตูเมืองก็เปิดอยู่…” วารีชี้จุดที่ทุกคนเห็นอยู่ชัดเจน
“พวกเขาจะสู้ในเมืองเหรอ? หรือพวกเขามีแผนอะไรอยู่ในใจ” วีที่ลางสังหรณ์ดีออกความเห็น
“รอก่อนแล้วกัน ฉันว่า” วารีตัดสินใจและบอกเหล่าแฟน
วาโร, วี, และวิวพยักหน้า
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
“พวกนั้นไม่ออกมาจริงๆ และคงไม่ออกมาแล้ว… ส่งโดรนและทหารสอดแนมเข้าไป” วารีกดเครื่องสื่อสารที่หูแล้วบอกนา
“รับทราบ” นาตอบรับและปฏิบัติทันที
ที่เต็นปฏิบัติการหน่วยสนับสนุน นายื่นหยิบแก้วกาแฟมาจิบ
ทหารเดินมาหาเธอ “โดรนจะถึงใน 2 นาทีครับ”
“อืม” เธอวางแก้วกาแฟแบบไม่ได้ดู
แต่มันบังเอิญว่าเธอวางพลาด แก้วกาแฟไปทับอะไรบางอย่างแล้วทำท่าจะหก
เธอยิงมือออกไปเพื่อจะจับแก้วตั้งใหม่ แต่มือที่ยิงไปเลยไปโดนกรอบรูปถ่ายหมู่ของวารีและแฟน
กรอบรูปร่วงหล่นไปด้านข้าง นายื่นเท้าไปจะป้องกันไม่ให้มันแตก แต่เท้าที่ยื่นไปเล็งผิด กรอบรูปหล่นลงพื้น เพล้ง
นามองกรอบรูป ทหารรีบพูด “ผมจะกวาดเศษแก้วให้ครับ”
นามีความคิดไม่ดีในใจ ‘แบบนี้เหรอที่เรียกว่าลางร้าย?’ และเธอคิดถึงเรื่องเล่าต่างๆของวารี
เธอส่ายหน้า และกดเครื่องสื่อสาร “วารีและทุกคน… ระวังตัวด้วยนะ”
“แน่นอน” วารีที่ยืนหน้าเมืองที่ไร้ศัตรูตอบรับ
เขามองเหล่าทหารของตัวเอง
ทหารสอดแนมกลับมาจากการเข้าไปดูเมือง
เขาลงมอเตอร์ไซค์ “ในเมืองไม่มีศัตรู ผมไม่ได้ดูในบ้านเลยยังยืนยันไม่ได้ นอกบ้านเรือนไม่มีผู้คน ไม่มีร้านค้าที่ไหนขาย มันดูคร่าวๆเหมือนเมืองร้างแต่มันมีอะไรแปลกๆ ผมรู้สึกเหมือนมีคนเฝ้าดูอยู่ และในบ้านหลายหลังปิดมิดชิดแปลกเกินไป”
“เข้าใจแล้ว” วารีรับรายงาน เขาพยายามคิดถึงแผนที่เปตูโน่จะใช้
มันมีหลายอย่าง แต่ที่น่าจะเป็นไปได้คือเปตูโน่ทิ้งโคเม่แล้ว และจะกลับไปตั้งมั่นที่อารูสิเย
“เริ่มบุกแบบช้าๆและระมัดระวัง ทหารจู่โจมนำทัพไป วาโรและคนอื่น รอเข้าไปหลังทหาร” เขาสั่งทหารและบอกแฟน
เหล่าแฟนพยักหน้า ทหารจู่โจมชี้ปืนไปข้างหน้าและเดินไปเพื่อเข้าไปในประตูเมือง
เมื่อเข้ามาหทารจู่โจมตรวจซ้ายขวา
วารีเข้ามาในเมือง มองบ้านเรือน
บ้านมีการทาสีเหมือนกันหมด หน้าต่างใช้สีขาว ผนังบ้านใช้สีแดง และหลายบ้านมียอดแหลมอยู่
“นา ส่งโดรนตรวจจับอุณหภูมิมา ทหารยืนประจำตำแหน่งก่อน” วารีรู้สึกไม่ค่อยดีและสั่ง
ซักพักโดรนก็มา มันบินต่ำอยู่หน้าบ้านหนึ่ง บินไปอีกบ้านหนึ่ง “ในบ้านมีคนอยู่ และเยอะด้วย พวกเขาน่าจะเอาทหารอัดกันไว้ข้างในบ้าน”
“รับทราบ” วารีรับผลการตรวจบ้าน “ทหาร ติดกล้องตรวจจับความร้อน และใช้การบุกแบบสายฟ้าแบบที่ใช้กับผู้ก่อการร้าย”
ทหารเริ่มแบ่งเป็นทีมและตั้งแถวเรียงหนึ่งต่อกันตามหน้าบ้าน
ทหารไม่มีระเบิดแสงและระเบิดประตูที่จำเป็นต่อการบุกบ้านแต่ไม่มีใครบ่นอะไรเพราะทุกคนฝึกมาแล้วเมื่อไม่มีของพวกนั้น
ทหารเปลี่ยนเป็นลูกซองยิงกลอนประตู ถีบประตูและวิ่งกันเข้าไป
ปัง ปัง ปัง เสียงปืนกลยิงในบ้าน วารีรอรายงาน
ทหารเดินออกมาหาวารี “ในบ้านมีการจับประชาชนเป็นตัวประกันครับ เราคิดว่าบ้านทุกหลังเป็นเหมือนกัน”
และวารีก็เข้าใจแล้วว่าเปตูโน่ใช้แผนที่ร้ายที่สุดสำหรับเขา
เปตูโน่เปลี่ยนจากการรบนอกเมืองธรรมดามาเป็นการรบแบบกองโจร
“บุกอย่างระมัดระวัง อย่าให้มีผู้เสียหายเกินความจำเป็น” วารีสั่งเหล่าทหาร
“รับทราบ” ทหารรับคำสั่ง
“น่าเกลียดที่สุด” นาพูดมาในเครื่องสื่อสารที่หูวารี
วารีพูดไม่ออก
หลังจากเคลียร์บ้านได้ซักพัก มีความเคลื่อนไหวบนหลังคา
วาโรใช้ปืนสไนเปอร์ไรเฟิลยิง “หลังคามีคนออกมา!”
คนที่อยู่บนหลังคาร่วงลงไปทหารวิ่งไปบ้านหลังนั้น กระโดดจับขอบหลังคา เอาเท้าถีบกำแพงดันตัวและโดดขึ้นหลังคา “เขามีซองอะไรซักอย่าง”
ทหารแกะซองเทออกมา มันเป็นก้อนใสๆเล็กๆ เหมือนน้ำตาล เขาลองชิมมัน
เมื่อยืนยันได้เขารายงาน “คนบนหลังคาพกซองน้ำตาลอยู่ห้าซองทั้งหมด ผมไม่รู้สาเหตุ และมีไม้เท้าเล็กๆอยู่”
“เข้าใจแล้ว ลงมาก่อน อย่าอยู่ที่เปิดนาน” วารีรับรายงานและสั่ง
จากนั้นทหารวาโรซีเมียเรียก็เคลียร์บ้านต่อ
ไม่มีคนบนหลังคาออกมาอีก จนมันรู้สึกเงียบเกินไป
เรฟเนสเริ่มเบื่อเลยชวนพี่อายะ “ไปบุกบ้านกับพวกทหารมั้ย?”
“ให้ทหารทำงานไปน่า เรฟเนส ตอนนี้มันบรรยากาศแปลกๆ ฉันไม่ค่อยไว้ใจพวกโคเม่” อายะไม่เห็นด้วย
แต่เรฟเนสอยากทำอะไรที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง เรฟเนสเดินไปหาบ้านที่ทหารต่อแถวรอบุกเข้าไป
และแล้ว มันก็มีคนออกมาจากหลังคาแหลมด้านขวา วารีเห็นและตะโกน “หลังคาขวา!”
เขายกปืนยิงและคนนั้นล้มลง จากนั้นด้านหลังมีคนออกมาอีก เขายกไม้เท้า ซักพักมีลูกไฟบนหัว และยิงใส่บ้านที่เรฟเนสอยู่
ตู้ม ลูกไฟมันระเบิด ทหารล้มกระจายและเศษหินและดินกระเด็นขึ้นฟ้า
“เรฟเนส!” วารีตะโกนและวิ่งเข้าไปดูจุดที่ระเบิด
“วารี!” วาโรตะโกนเรียกวารีก่อนยกสไนเปอร์ไรเฟิลมาเล็งคนบนหลังคา แต่คนบนหลังคาหลบไปอยู่หลังยอดแหลม “บัดซบเอ้ย!”
วิววิ่งไปเอาเท้าแมงมุมไต่หลังคา ชี้ปืนไว้ด้านหน้าและปืนกำแพงบ้าน
คนที่เพิ่งยิงเรฟเนสออกมาอีกด้าน กรอกซองน้ำตาลเข้าปากและยิงลูกไฟอีกลูก
วิวขึ้นมาพอดีตอนลูกไฟพุ่ง เธอกระโดดหมอบหลบ เอาขาแมงมุมเกี่ยวขาคนบนหลังคา
ลูกไฟตรงไปทางวาโร แต่มันพลาดและเลยไปโดนบ้านด้านหลัง ตู้ม กำแพงบ้านกระเด็น
วาโรนั่งชันเข่าหันข้างให้ระเบิดและหันหน้าออก เศษหินกระเด็นโดนเธอแต่โดนแค่จุดที่ไม่สำคัญอย่างเดียว
วิวดึงขาเสร็จก็ลากหัวเขามาใกล้ๆ หลังเสียง ปุ้ง แช้กแช้ก จากนั้นก็ไม่ต้องสงสัยอีกว่าหัวใจเขาเต้นจังหวะอะไร
วารีวิ่งหาเรฟเนสในฝุ่น เขาดูข้างหลุมระเบิดและเห็นเธอ เขายกเธออุ้มในแขนและดูเธอ
แขนเรฟเนสขาด หน้าเปื้อนเลือด ตาลอย เธอพยายามพูดแต่ไม่มีเสียง
“ไม่นะ… แพทย์ทหาร!” วารีร้องหาหน่วยแพทย์
หน่วยแพทย์วิ่งมาอย่างเร็วพร้อมวาโรและวี
วิวอยากวิ่งมาด้วยแต่เพราะเธอวิ่งพุ่งกระโดดใช้ขาแมงมุมไต่ขึ้นที่สูง เธอวิ่งสำรวจหลังคาหลายบ้านและจัดการกับพวกคนบนหลังคาอยู่
วาโรและวีพูดไม่ออกหลังเห็นสภาพเรฟเนส แต่สิ่งที่สองคนกลัวที่สุดหลังจากนี้คือสภาพจิตใจวารี
เวลานี้ทหารวาโรซีเมียเรียต้องใช้การระมัดระวัง ถ้าวารีเลือดขึ้นหน้าและสั่งยิงคนมั่วซั่วนั่นคือสิ่งที่วาโรกลัวที่สุด ‘ความไม่ถูกต้อง’
ส่วนวี วีกลัววารีวิ่งบ้าและสร้างโอกาสให้ตัวเองบาดเจ็บ ถ้าเธอเสียวารีไป ตัวเธอเองก็ไม่รู้จะอยู่อย่างไรหลังจากเสียเขา “วารี…”
เผลอๆเธอจะบ้าไปกับเขาอีกคน
วารีนั่งนิ่งมองรอยระเบิดและแอ่งเลือดเรฟเนส
ทหารแพทย์เก็บแขนเรฟเนสไปด้วย และอีกคนพาเธอไป
นาเห็นท่าไม่ดีและรีบบอกทุกคน “มหัศศรีและคิเซกิอยู่หลังแนวหน้าด้วย เรามีแพทย์ที่ดีที่สุดในโลก เรฟเนสจะไม่ตาย”
“ใช่ ทุกคน อย่าเพิ่งหมดหวัง” พี่อายะเสริม
วิวจัดการคนบนหลังคาไปห้าหกคนแล้ว เธอเช็กด้านหลังและเจอคนกำลังถือคทาและมีลูกไฟบนหัว
เธอยิงใยใส่เขา ลูกไฟพุ่งออกมา เธอรีบดึงใยและคนบนหลังคา ที่ทุกคนใส่ฮูดแหลมเหมือนกันหมดเข้ามาเพื่อบังลูกไฟ
ตู้ม ลูกไฟระเบิดใส่คนมีฮูดแหลมหน้าเธอและเขานิ่งไป
แนวหน้าวาโรซีเมียเรียเกิดความปั่นป่วน
พวกเขายังคงบุกบ้านกันเรื่อยๆต่อ แต่ทหารหลายคนเริ่มโดนยิงระเบิดใส่และต้องยิงโต้คนบนหลังคา
นอกจากวาโรแล้ว ไม่มีสไนเปอร์คนอื่นอยู่ในแนวหน้า เมื่อวาโรไม่ว่างพวกฮูดแหลมพากันออกมาเหมือนยุงบนท่อน้ำ
วารี ที่เป็นราชาก็นั่งนิ่งไม่พูดอะไร มีน้ำตาไหลออกหน้า แขนเปื้อนเลือดเรฟเนส
เรดจำปาไม่ค่อยมีความรู้เรื่องกลยุทธ์แต่เธอพยายามคุมเหล่าทหาร “ค่อยๆบุกด้วยความระมัดระวัง”
พี่อลิสและไอซิสชี้ปืนเล็งไปมาตามหลังคา คอยระวังให้พวกทหาร
อ็อกโธวิ่งไปหาวารี “เฮ้ ลูกฉันยังเล็ก! ฉันยังไม่อยากตายที่นี่ ทำอะไรซักอย่าง วารี!”
“แต่เรฟเนส…” วารีพูดลอยๆ
“เรฟเนสมีหมอดีๆดูแลให้แล้วตอนนี้! ถ้าฉันมันต่ำแหน่งเมียเบอร์รองก็คอยดูแลเมียเบอร์ต้นแบบวีด้วยเซ่! จะมัวนั่งน้ำลายยืดทำบ้าอะไร!?” อ็อกโธพยายามดึงสติวารี แต่ไม่ตบหัวเขา
วีทึ่งกับความสามารถของเธอ แม้อ็อกโธเป็นเมียเบอร์หลังๆ แต่ในตอนนี้เสียงวีน่าจะไปไม่ถึงวารี แต่เสียงของอ็อกโธกลับดึงเขากลับมาได้
แววตาวารีกลับมาดีอีกครั้ง
“ถ้าเธอกลับมาแล้ว เราจะทำยังไงต่อดี ฉันอยากยึดเมืองให้เสร็จ เธอคิดว่าไง?” วาโรถามวารี
วารีหายใจถี่ ใจไม่นิ่ง “ไอบัดสบเปตูโน่…” วารีพูดและมองเหล่าทหารที่ตอนนี้หันส่องหลังคาใจไม่อยู่กับการบุกบ้าน
ซักพักมีเสียงตึงและพื้นสั่น
มีทหารโคเม่ลากอะไรซักอย่างในผ้าคลุมมา มันยืนห่างกันอยู่ทั้งหมดสามที่
เมื่อผ้าคลุมเปิดมันเป็นยักษ์สีต่างๆ ที่เหมือนตัวที่วารีและเหล่าแฟนจัดการ
แต่รอบนี้มันใส่เกราะเหล็กหนา และกระบองไม้ติดไม้แหลม
เมื่อผ้าเปิดมันหวดใส่ทหารโคเม่จนพวกเขาไม่เหลือซากร่างให้ดู
บางคนตัวติดกับไม้แหลมที่กระบองมัน และยักษ์เอาพวกเขาใส่ปาก
วารีมองวาโรและพูดเบาๆ เขาดูมีสติดีและใจเย็นพอ “ถอยทัพ เราจะมาใหม่แบบพร้อมกว่านี้”
วาโรหลับตา ทำใจ และพยักหน้า “ได้… ทหารทุกหน่วย ถอยออกจากเมือง!”
ทหารเริ่มถอยออกจากตามบ้านเรือน วิววิ่งและกระโดดลงมาจากหลังคา
วีเดินตามวารีและไม่ยอมมองอย่างอื่นนอกจากเขา
วาโรมองหลัง ยกสไนเปอร์ไรเฟิลยิงคนบนหลังคาเปิดโอกาสให้ทหารถอย
หลายตำแหน่งโดนระเบิดไล่หลัง แต่เพราะทุกคนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ไม่มีทหารได้รับบาดเจ็บเพิ่ม
และสุดท้ายทหารวาโรซีเมียเรียก็ถอยออกจากเมืองหลวงโคเม่จนหมด
คนที่เป็นประชาชนในบ้านหลายหลังที่วันนี้ถูกจับเป็นตัวประกันทุกคนต่างพากันวิ่งตามทหารวาโรซีเมียเรีย
แม้เสี่ยงโดนระเบิดแต่พวกเขาหนีเพราะกลัวทหารโคเม่ที่จับชาวบ้านเป็นตัวประกัน
หลายคนคว้าแค่ของสำคัญที่ถือได้และวิ่งหนีตามทหารวาโรซีเมียเรียออกไป
เพราะวาโรซีเมียเรียบุกนาน ประชาชนหลายคนเลยอพยพได้
โคเม่ชนะ แต่เสียประชาชนในเมืองไปเกือบครึ่งเมือง
แต่เหล่าทหารโคเม่พากันเฮให้หลังใส่เหล่าทหารวาโรซีเมียเรีย
ทหารวาโรซีเมียเรียเก็บปืน กัดฟันกับการต้องถอยทัพครั้งแรก
