วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
141.1 เปิดทวีปเหนือ
กลางเดือน 6 ยุคตีกันปี 124
เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังอยู่ในห้องของวารี
นาหันหน้าหากระจกและมีวารีอยู่ข้างหลัง กำลังซอยด้วยจังหวะเร็วปานกลาง แต่ทุกการกระแทกสะโพกเน้นอย่างแรงจนโต๊ะเครื่องแป้งโยก
“เบาหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวแว่นหลุด” นาพูดบ่นแฟนที่ชอบใช้แต่แรงและหัวล่าง
วารีคิ้วขมวด “มันยังไม่เต็มแรงเลยนะ แค่แย้กๆเอง” วารีบ่นกลับ
“ยิ่งนับวันเธอยิ่งบ้าพลังมากขึ้นทุกวันนะ ถ้าเป็นอย่างนี้อาจมีเวลาข้างหน้าที่เรามีอะไรกันไม่ได้แล้วมั้งเนี่ย” นาพูดถึงอนาคตชีวิตรักกับหัวกล้ามหลังเธอ
“ไม่เอาอ่ะ ฉันรักเธอ ฉันติดเธอ” วารีเอื้อมมือไปบีบหัวนมบนหน้าอกเล็กๆของนา “ฉันชอบหน้าอก ฉันชอบท้องเรียวๆที่กล้ามยังไม่เปรี้ยะมาก ฉันชอบผมที่หอมกลิ่นดอกไม้ของเธอ และตาสีเขียวของเธอ โอ้แม่เอ้ยแม่เอ้ย ตาเธอมันดูดฉัน ยิ่งสบตา ของของฉันยิ่งสู้”
นาที่หน้าและหูแดงอยู่แล้วจากกิจกรรมของสะโพกยิ่งดูแดงขึ้นอีกเมื่อได้ยิน
“ว่าแต่… หน้าฉันมันหล่อเหรอ? ฉันส่องกระจกกี่ครั้งก็เห็นหนุ่มธรรมดา มันมีอะไรที่ดูดเธอได้เหรอ?” วารีถามคำถามที่อยู่ในใจเขาตลอดตั้งแต่เขาเป็นผู้ใหญ่
แน่นอนกับวีกับวิวมันมีความเป็นพี่น้อง แต่กับนาที่เป็นผู้จัดการและเพื่อนห่างๆสมัยเด็กมันไม่เหมือนสองคนนั้น
และมันก็ไม่เหมือนกับวาโรที่จ้องตั้งแต่เขาเด็ก
“ใช่หน้าเธอธรรมดา แต่ตาเธอ มันมีอะไรซักอย่างที่ดึงดูดฉัน มันเหมือนเธอแบกความเศร้าไว้ในใจและใส่หน้ากากคนร่าเริง มันทำให้ฉันอยากใกล้เธอ อยากช่วย และซักวันที่เธอยอมทิ้งหน้ากาก ฉันจะได้เห็นตาของเธอที่สดใสจริงๆซักที เหมือนตอนนี้ที่เธอรบชนะกลับมา” นาพูด
“แค่ตาเหรอ? กล้ามมันไม่ดูดมั่งเหรอ? ฉันลงทุนไปเยอะกับร่างกายนี้นะ” วารีเค้นต่อ อยากฟังคนชมตัวเองอีก
มันดีที่เราได้รับการตอบรับดีๆจากคนอื่น
“ตูดพอได้ กำลังพอดี ไหล่เธอใหญ่กว่าคนทั่วไป นั่นก็ดูมีเอกลักษณ์ดี แต่ที่ชอบคือกล้ามเธอเหมือนนักสู้ ไม่ใช่นักกล้ามที่กล้ามปูดๆเหมือนค่านิยมสมัยใหม่” นามองหน้าวารี เอามือจับคางตัวเองพินิจพิเคราะห์
วารียกนา ย้ายเธอจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไปนอนหงายบนเตียง
“ฉันใกล้แล้ว” วารีพูดและเร่งความเร็ว
นาขมวดคิ้ว “ฉันถึงไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว นี่มันสามชั่วโมงแล้วนะ”
วารีเร่งซอยให้ถี่ขึ้น มันเร็วขึ้นเรื่อยๆ
นาขาสั่น พยายามดึงสะโพกออก แต่วารีกดเธอไว้กับเตียง
และด้วยการกระแทกแรงๆสามครั้ง วารีก็ถึงที่หมาย หลังโดนน้ำฉีดใส่อย่างมากมาย
วารียกหัวนา เอาแขนตัวเองสอดไปใต้หัวเธอ แล้วนอนหงายข้างเธอ
“มันหลวมขึ้นบ้างมั้ย?” นาถามด้วยความสงสัย
“ไม่นะ ฉันลองนึกก่อน… ไม่น่า แต่ก่อนเธอยังซิงด้วยอะไรด้วย แต่หลังคลอดมันละมุนขึ้นยังไงก็ไม่รู้ มันอธิบายยาก ยังไงดี… มันเหมือนแต่ก่อนฉันเป็นผู้มาเยือน แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนในบ้าน อะไรแบบนี้ มันเข้าออกได้ง่ายขึ้นไม่ต้องเกร็งลุ้นทุกครั้งที่แทง พอเข้าใจป่ะ?” วารีพยายามนึกถึงความรู้สึกของสมัยก่อนกับสมัยนี้
นาเอานิ้วชี้ดันแว่น “ไม่เข้าใจซักนิด โอ๊ะ” นาฉีดน้ำออกจากหว่างขาจากความเสียวสะท้อน
วารีนอนตะแคงหันหานา เอามือไปเล่นเม็ดกระสันของเธอ
“รู้มั้ยว่าเธอเทียบตรงนั้นของฉันเป็นบ้าน ที่ว่ามาเยือนหรือเป็นส่วนหนึ่งนั่นน่ะ” นาตะแคงหาวารีดึงหูเขาเล่น
แต่อีกมือกับลังรีดหัวนมวารี เธอรีดข้างเดียวซ้ำๆ
วารีรู้สึกไม่ค่อยสมดุลแต่เขาไม่บ่น
“รู้มั้ย ถ้าเป็นชีวิตที่แล้ว ฉันเอามันไว้บนแท่นจัดแสดงด้วยซ้ำ” วารีนึกไปถึงอดีต
“มันไม่ได้สวยขนาดนั้นซักหน่อย บางทีก็หยึยๆ มันหยึยๆดำมั่งชมพูมั่ง แถมดูบอบบางอีก” นาไม่ได้ให้ค่าของของตัวเองมากมาย
“ฉันก็พูดได้สำหรับของฉันเหมือนกัน มันก็แค่เห็ดชมพูกับหนังยืดๆเวลาเลือดไม่ฉีดเต็มที่” วารีสวนเธอกลับ
“เธอห้ามบ่นเจ้าหนูเธอนะ!” นาขึ้นเสียง จากนั้นชักของวารี “มันดูทรงพลังและแข็งปั๋ง ไม่เคยทำฉันผิดหวัง”
“เธอให้ค่ามันมากกว่าความเห็นฉันอีกเหรอเนี่ย?” วารีชี้และต้องการปุ่มกดเพื่อคัดค้าน
“แน่นอน” นาพูดแล้วตีหัวให้มันแปลงเป็นไซส์มังกร จากคราวที่แล้วที่มันมีอะไรกับวาโร มันขรุขระเหมือนหนามอยู่ “เปลี่ยนมันให้เรียบให้หน่อย”
วารีได้ยินแล้วก็หลับตานึกภาพ เพ่งจิตไปที่ของของเขาเพื่อเปลี่ยนให้ผิวเรียบ
“นั่นแหละ ดี” นาเอามือไว้หน้าตัวเอง ถุยน้ำลายใส่และไปลูบหัวล่างวารีต่อ
สองคนถึงไหนถึงกันมานานแล้วในศึกคืนนี้ แต่ทั้งสองยังเล่นของกันและกันไม่หยุด
“ฉันอยากลองร่างนี้ ขอขึ้นหน่อยนะ” นาพูดและดีดตัวขึ้นคร่อมวารี
วารียักคิ้วข้างหนึ่ง “หลังจากที่เลี่ยงมานักหนาตั้งนานเนี่ยนะ?”
“ก็มันดูทรงพลังอ่ะ มีไรมะ?” นาดีดหัววารี
“ไม่มี ไม่มี ตามสบายเลย” วารีปล่อยให้นาขึ้นคร่อมตามสบาย
นานั่งกระแทกใส่แท่งของเขาเบาๆแต่เน้นเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่เธอทิ้งตูดใส่จนแท่งมันอัดมดลูกเวลาสุดโคน เธอร้อง ‘อั่ก’ ‘อึ่ก’ ‘อา’ ตลอดเวลา
นานั่งทับและโยกเอวไปมา น้ำไหลออกมาเรื่อยๆ แต่ไม่ฉีดแรง วารีไม่ลืมยกสะโพกรับแรงเพื่อความเน้น
“จะสุดอีกครั้งยัง?” นาถาม
“ใกล้แล้ว เร่งให้ที” วารีบอกและจับตูดนา
นานั่งทับของวารีแรงๆหลายครั้ง
ในที่สุดเมื่อเธอรับน้ำเธอก็มานอนใต้แขนวารีต่อ
“ตูดเธอแข็งแต่เด้งดีจัง ทำอะไรมา” วารีถาม
“ฉันเดทลิฟต์วันละร้อยน่ะ แล้วก็มีออกกำลังต้นขาอีกคู่กันไป” นาพูดเหมือนเรื่องง่ายๆ
“มิน่าล่ะ” วารีชื่นชมเธอ “เก่งจังผู้จัดการที่รัก”
นาตบแก้มวารีเพราะเขิน จากนั้นลุกเดิน
เพราะขายังสั่นจากเซ็กส์เธอเอามือเท้าเตียงเดินเหมือนคนขามีปัญหา
เธอเดินไปหน้าเครื่องชงกาแฟ “เอาไรดี ช็อกโกแลตหรือนม?”
“ช็อกโกแลต” วารีตอบ
วื้ดวื้ด เครื่องชงกาแฟสดทำงาน
วารียกตัวขึ้นและรับกาแฟจากนา
นาเดินกลับเคาน์เตอร์ไปชงอีกแก้ว
แต่เธอไม่ได้กินกาแฟเหมือนวารี จากกลิ่น วารีรู้สึกได้ว่าเธอชงชาไทย
วารียืนมองตูดนา แต่ของของเขาตั้งขึ้นมาอีกเมื่อเห็นส่วนโค้ง
นาถือแก้วเดินมาหาวารี ตีหัวล่างของเขาให้เล็กแล้วนั่งจิบชานมร้อน
วารีจิบกาแฟด้วยความเอร็ดอร่อย
สองคนดื่มเครื่องดื่ม สนุกสนานกับเวลาที่ดีๆใต้ความเงียบ
“พรุ่งนี้มีอะไรบ้าง?” วารีถามถึงงานข้างหน้า
“อืม” นาควักมือถือมารูดดู
วารีดื่มจนหมดแล้วลงนอน เอาแขนวางไว้บนหมอนของนา
“พรุ่งนี้มีพิธีเปิดรางที่โพเบต้า และอีกวันเปิดรางต่อที่โคเม่ จริงอยู่ที่รถไฟใช้ได้แล้ว แต่มันยังไม่มีพิธีเปิดทางการที่จะไว้ถ่ายทอดสดและเอาไปฉายให้คนในเน็ตหรือทีวี” นาบอกถึงกิจกรรมของพรุ่งนี้
“เข้านอนเร็ว” วารีตบหมอนนา
นาหันมามองเขาด้วยหน้าค้อนๆและนอนทับแขนของเขา
แต่เธอยังเล่นมือถืออยู่
“อ่านอะไร?” วารีถาม เขารู้ว่าเธออ่านหนังสือตอนดึก แต่วันนี้เขาอยากรู้ถึงความรู้ที่นาหาเข้าหัว
“วิธีปั้นวีทูบเบอร์โมเดล รู้มั้ยน้องที่เขียนหนังสือเล่มนี้อายุสิบเจ็ดเอง…” นาอธิบาย “วารี ถ้าเด็กรุ่นใหม่เก่งกว่าฉัน เธอจะทิ้งฉันมั้ย?”
นาพูดและมองหน้าวารี หน้าตาจริงจัง
“ไม่” วารีตอบ
“ทำไม?” นาอยากรู้เหตุผล
“ความรู้สึกมันจะไม่เหมือนกัน ใช่ว่าเด็กใหม่อาจวางงานดีกว่าเธอในแง่ของการทำให้งานเสร็จ ถ้ามีคนแบบนั้นจริงๆอ่ะนะ พวกเธอจะไม่รู้ใจฉัน สิ่งที่ฉันอยากทำ และอนาคตที่ฉันคิดพัฒนา” วารีอธิบาย
นายิ้มอ่อนๆ หน้าแดง
“เธอรู้จักฉันตั้งแต่เล็ก ถึงไหนถึงกันมานาน ถ้าเป็นเด็กใหม่ ฉันจะไม่เข้าหาพวกนั้นเหมือนที่ฉันทำกับเธอ” วารีชื่นชมเมีย
“อย่างนั้นเหรอ?” นาหันหน้าหนีไปตะแคงข้างมองมือถือ
เมื่อเห็นว่านาไม่หันกลับมามองเขา วารีหลับตาและเข้านอน
เช้าตรู่ ยังไม่สว่าง
วารีตื่นมากับแขนที่ชาข้างหนึ่ง เมื่อหันไปมอง เขาเห็นนากรนเบาๆอยู่ข้างเขา
วารีนอนต่อ
เพี้ยะ วารีเจ็บหัวล่างแล้วสะดุ้งตื่น
เพราะมันเป็นตอนเช้าและเขาเป็นหนุ่ม หัวล่างเขาแข็ง แล้วเมื่อมันโดนตี มันชูตระหง่าน
วารีตีหัวล่างให้กลับไปขนาดปรกติ
นายืนค้อนอยู่ข้างเตียง “มันเช้าแล้วทำไมไม่รีบตื่น!”
วารีอยากย้อนว่า ‘เพราะเธอนั่นแหละ’ แต่ไม่ทำเพราะเขาไม่ใช่เด็ก
วารีรีบวิ่งไปอาบน้ำ วิ่งกลับมาซดกาแฟแช่ชาอังกราและเปลี่ยนเสื้อผ้า
เมื่อทุกอย่างเสร็จวารีและนารีบไปหน้าบ้าน
เมียทั้งหมดยืนรอกันอยู่หน้าบ้านรวมถึงเจ็นกิ้นและไกอาที่มาจากทวีปเหนือ
เมียวารีไปเพราะจะให้ไปออกทีวีว่าพวกเธอไปช่วยสนับสนุนการพัฒนาประเทศอย่างโคเม่
ส่วนเจ็นกิ้นและไกอาติดไปด้วยเพื่อไปเยี่ยมชมประเทศเก่า
แม้พวกเธอไม่มีความทรงจำที่ดีอยู่ที่นั่น แต่บางครั้งการกลับไปเยี่ยมที่เดิมๆที่เคยอยู่เพื่อดูว่ามันดีขึ้นยังไงช่วยทำให้ใจรู้สึกชุ่มชื้นเหมือนพืชที่เพิ่งรดน้ำ
มีโดรนตู้เปิดท้ายอยู่และรอวารีกับแฟนเข้าไป
ทุกคนเอาลูกฝากไว้กับสถานเลี้ยงเด็กแล้วและพร้อมออกงาน
หลายคนใส่ชุดแล้ว แต่ก็มีคนที่ยังไม่ได้ใส่อย่างวีและวิว
แต่เพราะหนูนาไปด้วย พวกเขาก็เลยไม่ต้องห่วงเรื่องการแต่งหน้า
เมื่อขึ้นจนครบหมด ยกเว้นผักชี โดรนก็ขึ้นบินไปโพเบต้า
ผักชีอยู่ที่สถานีรถไฟในโพเบต้าเพื่อเปิดตัวรถไฟของโพเบต้า และเธอจะจูนรถไฟให้มีประสิทธิภาพสูงสุดก่อนใช้งานจริง
แม้วารีต้องไปทวีปเหนืออีกครั้ง เขาไม่รู้สึกมีอันตรายเพราะอารูสิเยไม่ได้เดินหมากอะไรเลยในรอบสองเดือนที่ผ่านมา
วารีถามข้อมูลจากสายลับและทางสายลับบอกมาว่าต้อนนี้พวกอารูสิเยกับลังวิจัยอาวุธใหม่อย่างลับสุดยอด
แต่เพราะมันลับสุดยอดคนเลยไม่ได้ไปร่วมวิจัยเยอะ มันเลยทำให้การวิจัยช้าเป็นเต่าคลาน
แต่สายลับตีให้ว่ามันเดินหน้าไปประมาณ 25%
และจำนวนนั้นถือว่าเยอะแล้วสำหรับวารีในช่วงเวลาสองเดือน
เขาพยายามคิดหาอาวุธใหม่ แต่เพราะปืนรางที่แรงสุดยอดทำให้เขาคิดถึงอาวุธที่ดีกว่าไม่ได้
เขาคิดไปถึงการสร้างรถถังปืนรางใหญ่เคลื่อนที่แต่กลัวมันจะทำลายล้างเกินไปและควบคุมผู้เสียหายไม่ได้
อารูสิเยพัฒนาอาวุธได้ง่ายเพราะไม่สนใจชีวิตคนธรรมดา
แต่วาโรซีเมียเรียทำแบบนั้นไม่ได้เพราะต้องคำนึงถึงชีวิตชาวบ้านทั่วไปที่อยู่ใกล้ทหารศัตรูด้วย
วารีมองหน้าต่างและคิดเรื่องพวกนี้ จนกระทั่งวิวสะกิด
เมื่อวารีหันไปมองเห็นวิวยืนอยู่หน้าวี ทำหน้าอ้อน
วารีลุกไปและพาพวกเธอไปห้องนอนในโดรน
ใช่ เพราะโดรนมันใหญ่มาก มันมีห้องนอนและห้องน้ำใหญ่ในตัว
เมื่อเข้ามาวีและวิวเปลื้องผ้า โยนตัวเองไปนอนบนเตียงและอ้าขา
วารีจับขาวิวยกข้างหนึ่ง ปลดกางเกงและเริ่มบรรเลงเพลงรัก
วารีใช้เวลานานกับเพลงของเขาและเมียเบอร์ 1 และ 2
แต่ไม่ได้นานเกินไปจนหมดแรง เขาเก็บแรงไว้และกลับไปนั่งที่ในห้องโดยสาร ส่วนวีและวิว เขาปล่อยให้พวกเธอนอนในห้องนอน
เมื่อบินมาด้วยความเร็วสูงได้นานจนเบื่อ วารีและเหล่าเมียก็มาถึงโพเบต้า
พวกเขาลงจอดในสวนของสถานทูตวาโรซีเมียเรียในโพเบต้าที่กว้างใหญ่
วีและวิวเดินหน้ามันจับมือกันมา
ทูตโพเบต้าเดินมาหาวารี “เชิญเหล่าภรรยาเข้าไปเตรียมตัวในบ้านก่อนครั้ง จากนั้นเราจะนั่งโดรนไปพร้อมกันที่หน้างานเลย”
วารีพยักหน้าและถามต่อ “มีห้องว่างพอมั้ย?”
ทูตพยักหน้า “เพราะสร้างมาใหญ่เผื่อหลายอย่างมากแม้ค่าที่ดินในประเทศนี้แพง เรามีทีเพียงพอสำหรับหลายอย่างครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น”
“ดีจังที่เตรียมพร้อมดี” วารีพูด มองสถานทูตที่สูงสามชั้นและกว้างเป็นหลายร้อยเมตร
เหล่าแฟนเข้าไปเตรียมตัว คนที่ใส่ชุดแล้วจัดชุด และหนูนาวิ่งแต่งหน้าให้ครบทุกคน
ทูตวาโรซีเมียเรียโทรหาวารี และวารีออกมาพร้อมเหล่าเมีย
เมียวารีแต่ละคนอยู่ในชุดที่สวยงาม และมันแสดงเนื้อหนังมาก
มากจนทูตคิดจำกัดอายุคนเข้าชม
แต่เพราะเหล่าเมียแต่ละคนมีกล้าม รวมถึงไกอาและเจ็นกิ้นที่เพิ่งฝึกได้ไม่นานนี้ มันเลยทำให้ดูเหมือนแสดงออกถึงความแข็งแกร่งมากกว่าที่จะเป็นเซ็กซี่ในแบบผู้หญิง
เจ็นกิ้นที่อายุไม่ถึงเลือกชุดเปิดหลัง กล้ามที่หลังเธอเริ่มลายกล้ามขึ้นเพราะซัดโปรตีนทุกวันหลังออกกำลังกายสองรอบต่อวัน
ส่วนไกอายังกล้ามน้อยอยู่ และเพราะเธอที่มีเนื้อเยอะแถมก้นกับต้นขาใหญ่มาก มันทำให้เธอดูหวือหวาที่สุดกับชุดเปิดต้นขา
เมื่อทูตพินิจพิเคราะห์เรื่องจำกัดอายุเสร็จและปัดมันทิ้งไปเพราะพระเอกของงานที่แท้จริงเป็นรถไฟที่พวกเขาจะไปเปิดใช้ เขาเปลี่ยนเป็นหน้าจริงจังพร้อมต้อนรับแขกและเชิญวารีขึ้นโดรน
วารีมองข้างล่างดูโพเบต้า
มันไม่เหมือนบ้านแดงหลังคาขาวในโคเม่ บ้านส่วนใหญ่มีหลากสีและหลายแบบ
วารีหันไปหาทูตและถาม “แนวทางการออกแบบบ้านทำไมมีสีสันดีจัง? ไม่เหมือนที่โคเม่เลย”
ทูตจับคาง นึกถึงคำตอบ และตอบ “ในอดีต โพเบต้าเป็นชายแดนอารูสิเยที่อารูสิเยไม่ได้มาควบคุม ส่วนใหญ่ พื้นที่ในประเทศโพเบต้าถูกคุมด้วยเผ่าพื้นเมืองต่างๆหลายเผ่าที่ตัดสินใจอยู่ร่วมกัน และแต่ละเผ่ามีศิลปะที่ตัวชอบไม่เหมือนกัน เมื่อมันถึงเวลาที่ทุกเผ่าเลิกรบและคิดแต่เรื่องสร้างสรรค์ ศิลปะพัฒนาไปมาก และสุดท้ายศิลปะเหล่านั้นก็ได้มาแสดงให้เห็นในบ้านเมืองของลูกหลานเผ่านั้นๆ”
“แต่ละประเทศก็มีประวัติที่ลึกซึ้งสินะ มันรู้สึกดีนะ ที่ได้รู้ว่าคนในอดีตสร้างเพื่อคนรุ่นหลังอย่างดี ให้คนรุ่นหลังสร้างต่อและพัฒนาเรื่อยๆ” วารีพูด
“ใช่ครับ นั่นคือความสามารถของแต่ละประเทศ แต่ประเทศเราสิครับ ตอนนี้มันมีแต่เรื่องมหัศจรรย์ตั้งแต่ท่านวารีเข้าเป็นราชา มันก้าวกระโดดตั้งแต่ท่านยังไม่ได้รับตำแหน่ง รู้มั้ย ผมนึกไปข้างหน้าถึงลูกหลานเราที่จะได้เรียนรู้สิ่งต่างๆที่ท่านสร้าง เมื่อนึกแล้วผมรู้สึกซาบซึ้งกับท่านจริงๆ ขอให้ข้าน้อยอย่างผม ได้รับใช้ท่านกับท่านราชินีตลอดไปนะครับ” ทูตพูด น้ำตาไหล
“โอ้ อย่าขนาดนั้นเลย ผมก็คนธรรมดา แต่โอเค ผมจะรับคำชมไว้ ท่านทูต” วารียิ้มให้ทูต ยื่นมือไปจับกับเขา
ทูตจับมือและตาเขาเป็นประกายตลอดทาง
จากนั้นวารีชื่นชมเมืองด้านล่างเงียบๆ จิบกาแฟไปด้วยถ่ายรูปไปด้วย
และในที่สุดก็ลงหน้างาน ข้างรางรถไฟ
มีคนนั่งรออยู่มากมายที่แสตนด์ใหญ่เหมือนที่ไว้ใช้กับงานกีฬาสี รวมถึงจุดที่ให้คนยืนดู
เด็กหลายคนขี่คอพ่อแม่ ชะโงกดูพร้อมถือธงวาโรซีเมียเรียกับธงโพเบต้า
รถไฟใหญ่ที่ดูเรียวทอดลำสง่าเป็นขบวนยาว
วารีและเหล่าเมียเดินออกจากโดรน
เสียงเฮครั้งใหญ่จากผู้คนดังจนวารีรู้สึกเหมือนพื้นสั่น
“เอาล่ะครับ เจ้าพิธีมาแล้ว เราจะให้พวกเขานั่งพักก่อน ระหว่างนี้เรามาดูวีดีโอวิธีใช้และจุดหมายกันนะครับ” ผู้บรรยายงานพูด
วารีเห็นทีมงานของใหญ่ใหญ่พากันถือกล้องมาส่งเขา และส่องผู้มาร่วมงาน
งานทั้งหมดมีเต็นท์หลังคากางเพื่อกันแดด
วารีนั่งที่โซฟาและดูชาวบ้าน
ชาวบ้านมีกันหลายเผ่ามาก วารีเห็นครึ่งตั๊กแตนเป็นครั้งแรก
เมื่อวีดีโอจบ “เอาล่ะครับ ขอเชิญเจ้าพิธีพูด”
วารีเดินจูงวาโร สองคนใส่มงกุฎทั้งคู่
วารีให้วาโรพูดก่อน “สงครามโคเม่จบไปแล้ว แต่ทุกคนรู้ดีว่าศัตรูที่แท้จริงคือใคร ถึงกระนั้น อย่าให้ศัตรูใกล้ตัวทำให้กลัวจนต้องหยุดหรือหนี ด้วยทหารของเรา ไม่ว่าพวกมันมีลูกไม้อะไร เรารับมือได้หมด และโพเบต้า จะไม่ถูกใครเหยียบย่ำอีกต่อไปภายในยุคของฉัน และยุคข้างหน้าที่จะมาถึง”
คนเฮเสียงดัง ดังกว่าครั้งที่แล้ว
วารีและวาโรทำสัญญาณมือให้คนเบาและเงียบก่อน
“เรารับสมัครทหาร ถ้าใครแข็งแรง ฉลาดหลักแหลม ลองเข้าสมัครดู ส่วนคนอื่น ฉันแนะนำและสนับสนุนการค้าขาย อาวุธจะราคาตก และศิลปะจะได้เงินเยอะกว่าในอนาคต ไม่เหมือนเดิมที่มันเคยเป็น แต่เราเน้นสนับสนุนการเปิดธุรกิจพื้นเมือง และธุรกิจบนอินเตอร์เน็ต เราจะเชื่อมต่อกันทุกประเทศของวาโรซีเมียเรีย แต่คนทุกคนมีค่าของตัวเอง พัฒนาสมองด้วยการเรียนรู้จากคลังความรู้ในเน็ต และเอามาปรับใช้จริง ถ้าไม่มีเงินทุน ลองปรึกษาคนของเรา ไม่ว่าจะที่วาโรซีเมียเรียหรือที่นี่ ฉันขอฝากไว้เท่านี้ ขอบคุณ ที่มาร่วมงาน” วาโรพูดเสร็จก็ไปยืนข้างแท่นปราศรัย
วารีเหงื่อตก ยืนหน้าแท่นปราศรัย “เมียฉันพูดหมดแล้ว… นึกก่อนนะ เอิ่ม อ๋อ อินเตอร์เน็ตมีสื่อบันเทิงเยอะ แต่อย่างดื่มด่ำจนเลิกดูโลกแห่งความจริง ถ้าอยากได้สื่อบันเทิงที่ดี ก็ต้องลงมือทำงานที่โลกความจริงด้วย ไม่ว่างานอะไรระดับไหน โลกความจริงก็สำคัญกว่า ผู้ปกครองที่ให้ลูกเล่นอินเตอร์เน็ตต้องคุมเค้มและสอนการใช้ที่พัฒนาตัว ไม่ใช่ดูเพื่อฆ่าเวลา ถ้าโลกดี งานจากโลกก็จะดีตาม ส่วนด้านประเทศ เรากำลังวางแผนที่และดูจุดที่ชุมชนหนาแน่นเพื่อสร้างรถไฟประจำทางในประเทศ มันจะทำให้คนที่ไม่มีรถหรือโดรนเดินทางง่ายและเร็ว ก็… ตามนั้นนะ มาๆเริ่มๆ”
มีคนเดินมาเอาขวดไวน์มาให้วารีและวาโร
สองคนเดินไปหน้าหัวรถไฟ
วารีง้างให้พร้อมวาโรและฟาดขวดไวน์พร้อมกัน
เมื่อฟาดแตกคนก็เฮกันยกใหญ่
“โอเค โอเค สนุกกับงานเลี้ยงจนงานปิดได้เลย อาหารและเครื่องดื่มฟรี โพเบต้าจงเจริญ! วาโรซีเมียเรียจงเจริญ!” ผู้บรรยายพูด
หลายคนกินจนลุกไม่ไหว
หลายคนอ้วกจนหมดไส้และสลบ
เด็กหิ้วของเล่นที่แจกฟรีสองมือสองไม้กลับบ้าน
แม้จะปั่นป่วนมากกว่าที่คิด แต่สำหรับประเทศหน้าด่านสงคราม ความสุขของคน มันสูงกว่าเพดานไหนๆทั้งสิ้น
