วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
140 แค่ที่เล็กๆในใจ
ที่หมู่บ้านเล็กๆใกล้ๆเมืองหลวงโคเม่
กลางเดือน 4 ยุคตีกันปี 124
สาวคนหนึ่งตื่นมาเมื่อตะวันสาดแสงเข้าลอดใต้ผ้าม่าน
แม้บ้านเธออุ่นกว่าที่อื่น อากาศหนาวทำให้ต้องปิดหน้าต่าง มันทำให้เธอไม่ได้รับอากาศสดชื่นยามเช้า
เธอลุกขึ้นมาจากเตียง เตรียมอาหาร
เธอเดินไปที่ชั้นวางอาหาร มันเป็นชั้นวางผักดองเป็นขวดๆอยู่ในน้ำใส และใกล้ๆกันเป็นเนื้อแห้งของสัตว์เล็กต่างๆเช่นกระต่ายและนก
เธอเตรียมอาหารสำหรับสองคน ข้าวสองถ้วย วางผักดองลงด้านบน และเนื้อหน่อยนึงไว้ด้านข้าง
เธอเอาชุดที่ข้าวน้อยวางหน้าโกศอัฐิ “กินข้าวกันแม่จ๋า” หลังโกศ มีรูปวาดแม่เธออยู่
เธอเปิดม่านรับแดด เอาข้าวไปวาง
ส่วนที่เธอวางให้แม่เธอจะเอาไว้กินตอนเที่ยง
ตัวเธอมีคำถามเกี่ยวกับการกินอยู่ของคนที่จากไปแล้ว แต่เธอไม่รู้จะไปถามใคร
คงไม่มีใครตอบเธอได้
เธอเปิดประตูหน้าบ้านและเจอหนังสือพิมพ์
เธอซื้อหนังสือพิมพ์รายเดือนด้วยรายได้ของฟาร์มเธอ
แต่วันนี้เธอรู้สึกว่ากระดาษหนังสือพิมพ์คุณภาพดีขึ้น และเมื่อลูบตัวอักษรดำ มันไม่ติดมือเหมือนครั้งก่อนหน้าทุกครั้งที่มันมา
หลังจากหยิบหนังสือพิมพ์ เธอเลิกคิดเยอะ และเข้าบ้าน สุดท้ายก็ได้เวลาอาหาร เธอกางหนังสือพิมพ์ กินไปด้วยอ่านไปด้วย
‘ต้อนรับเจ้าของใหม่ของโคเม่ กับเสาหลักประเทศเจ้าของใหม่ วารีและวล็อดซีเมียแห่งวาโรซีเมียเรีย’ หัวข้อหนังสือพิมพ์ว่าแบบนั้น
ต้นเดือน 4 ที่ผ่านมาเธอรู้สึกกล้าๆกลัวๆเพราะประเทศโคเม่เกิดสงคราม และวาโรซีเมียเรียบุกยึดได้เกินครึ่งประเทศ
แต่เธอที่อยู่ใกล้ๆอารูสิเยถูกหนังสือพิมพ์ที่อ่านทุกวันบอกว่าสบายใจได้เพราะพวกเขาจะกลับไป
สุดท้ายมันไม่เป็นแบบนั้นเพราะวาโรซีเมียเรียยึดสำเร็จ และจนวันนี้ที่หนังสือพิมพ์เธอเปลี่ยน เธอยังกลัวอยู่ว่าประเทศใหม่จะเรียกร้องบางอย่างจากเธอ
“ย้ายไปอารูสิเยดีมั้ยแม่?” เธอพูดขึ้นมาคนเดียว
แต่แม่เธอเป็นทาสเก่าที่หนีมาจากอารูสิเย และเธอเกลียดที่นั่นเข้าไส้
เธอไม่อยากย้ายไปประเทศที่แม่เธอเกลียด
เธอตัดสินใจอ่านหนังสือพิมพ์และล้มเลิกการคิดย้ายบ้าน
บ้านนี้ที่แม่กับพ่อเธอสร้าง เธออยู่มาตั้งแต่เด็ก
แต่เธอต้องเสียพ่อเพราะสงครามกลางเมืองนานก่อนแม่เธอ เธอไม่มีแม้แต่อัฐิไว้ไหว้
เธอกินจนอิ่ม ล้างจาน และเดินไปหน้าบ้านเพื่อเริ่มงานเช้า
เธอถามพวกพ้อง “ภูติดิน ภูติไม้ ภูติลม วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
จากนั้นมีหัวไชเท้าอ้วนมีขาแขนเล็กๆเดินมาหาเธอ หน้ามันเป็นจุดและเส้นเหมือนภาพวาดของเด็กอ่อน
เธอถามไถ่เรื่องคุณภาพของดินตอนนี้และทางเลือกสำหรับปุ๋ยเพื่อฤดูที่จะมาถึง
ภูติพูด “ตอนนี้แดดร้อน แต่ข้าคุยกับภูติลม พวกเขาบอกว่าฤดูหน้าน้ำจะหลาก และต้องเตรียมรับมือด้วยดินที่ไม่อมน้ำ”
เธอเอาสมุดเล็กๆมาจดว่าต้องเตรียมและใส่ทรายเพื่อฤดูหน้า
ใส่ทรายอาจจะทำให้ผักไม่ออกมาคุณภาพดีสุด แต่มันจำเป็นเพื่อให้น้ำระบายออก ดีกว่าปล่อยให้ดินจมน้ำขังทั้งฤดู
จากนั้นลูกบอลเจลลี่สีฟ้ากลิ้งมาหาเธอ มันหันหน้าจุดเหมือนภูติดินหาเธอและพูด “วันนี้น้ำดีอยู่ ไม่ต้องรดน้ำดีกว่าเดี๋ยวจะเยอะไป”
เธอจด ‘ไม่ต้องหามน้ำมารดผัก’
จากนั้นใบไม้ลอยสวนแรงลมมา และแขนขางอก และหน้าภูติหันหาเธอ “วันนี้ฝนไม่ตก แต่ลมจะแรง”
เธอจด ‘คอยโม่แป้งขนมปังบ่อยๆ’
เมื่อรู้แผนสำหรับวันนี้ เธอเดินไปดูกังหันน้ำและกังหันลมข้างบ้านเธอ
พ่อเธอสร้างมันมากับมือ มันใช้ทั้งแรงน้ำไหลจากลำธารและลมที่แรงของโคเม่
เมื่อเธอตรวจพบว่ามีตรงไหนสึกหรอ เธอเอาไม้คั่นหยุดกังหันและปีนไปซ่อมมันด้วยตัวเอง
เธอเอาแผ่นไม้ใหม่มาตอกซ้อนตัวตักน้ำของกังหันให้มันตักได้เต็มที่เหมือนเดิม
เธอเดินเข้ากังหันโกยแป้งขนมปัง ถุงเล็กไว้กิน ถุงใหญ่ไว้ขาย จากนั้นเทข้าวลงถ้วยม่อ
จากนั้นเธอไปพรวนดิน เก็บผัก ดองผัก ปลูกผักชุดใหม่
หลังตัวเต็มไปด้วยดินและความเหนื่อยล้า เธอปาดเหงื่อ
ตะวันใกล้ตกดิน แต่เธอมีเวลาอ่านนิยายอยู่
ที่เธอปลีกตัวมาโสดอยู่ที่ฟาร์มนี้คนเดียวเพราะงานที่ฟาร์มหนัก และคนที่คบกันก่อนหน้าไม่ชอบที่สันโดษเกินไปและจากเธอไป
เธอไม่คบคนเยอะ และมีแฟนเก่าแค่สองสามคนที่ถึงเนื้อถึงตัวกับเธอ
เธอมองตะวันตกดิน ใจอยู่กับนิยายที่กำลังจะเข้าไปอ่าน
แต่เธอเห็นบางอย่างไกลๆอยู่บนฟ้า
ถ้าตามแผนที่ มันบินมาจากเมืองหลวงโคเม่
และสุดท้ายเมื่อมันเข้ามาใกล้ เธอก็พบว่ามันเป็น ‘โดรน’ เครื่องบินประหลาดของวาโรซีเมียเรีย
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และตัดสินใจหยิบคราดที่มีซี่เหล็กแหลม อย่างน้อยก็เอาไว้ป้องกันตัว
โดรนค่อยๆลงห่างจากบ้านเธอ
“เรามาอย่างสันติ เราเป็นทูติจากวาโรซีเมียเรีย” โดรนส่งเสียงชายหนุ่มไพเราะออกมา
มันเป็นเสียงที่อัดมาจากนักพากย์อนิเมะของวาโรซีเมียเรีย และมันทำให้คนส่วนใหญ่วางการป้องกัน
โดรนจอด ปิดใบพัดที่เสียงดัง
เมื่อโดรนปิดใบพัด เธอเห็นภูติต่างๆมารายล้อมเธอ เหมือนจะยกพวกไปตีใคร
เธอลูบหัวภูติไชเท้าที่ถือแครอทตีใส่มือเล็กๆของมันเอง ดูพร้อมสู้
“บางทีมันอาจไม่มีอะไรน่า อย่าตื่นตระหนก” เธอบอกภูติ
มีคนลงมาจากโดรน คนแรกเป็นชายกล้ามแน่นท่อนแขนเรียว เขาลงมาและชูมือไปหาโดรน
มีหญิงท่อนแขนกล้ามแน่นเรียวๆเหมือนกันจับมือเขาแล้วค่อยๆลงออกมาหลังจากนั้น
สองคนเดินชูสองมือมาหาเธอ
เธอเอาศอกเท้าคราดไว้ ไม่ให้ห่างมือ “มีอะไร?”
“เรามาจากผู้ปกครองใหม่ของโคเม่ ส่งตรงมาจากราชินีวล็อดซีเมียด้วยข้อมูลของลูกท่านราชินี ท่านเฟท เรามาเพื่อยืนยันว่าบ้านนี้มีพลังวิเศษ ท่านคือไกอา ลูกสาวไกอาถูกต้องมั้ยครับ?” ทหารหนุ่มพูดเสียงนุ่ม แต่ไม่นุ่มเท่าเสียงจากโดรนก่อนหน้า
แม้เขาเห็นภูติถือแครอทพร้อมฟาดหัวเขา เขาเห็นสิ่งมหัศจรรย์ต่อหน้า แต่เขายังต้องถามเพื่อความถูกต้อง
“ใช่ ฉันไกอา ลูกไกอา แต่วาโรซีเมียเรียมีอะไรกับฉัน? ฉันไม่ยุ่งสงครามและการเมือง และจะไม่เป็นประโยชน์อะไรกับประเทศใหญ่อย่างนั้น รู้มั้ย?” ไกอายืดอกพูด
อย่าว่าแต่การเมืองและสงคราม คนทั่วไปธรรมดาเธอยังเลี่ยงที่จะเจอกับพวกเขา
ทหารหนุ่มหน้ากากปิดปากดำเอากระดานสี่เหลี่ยมที่เธอรู้ว่ามันคือ ‘มือถือ’ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เปิดเสียง “ภูติดิน ภูติน้ำ ภูติลม วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
เธอผงะ และเหงื่อออกหน้า หันมองภูติ
ภูติทั้งหลายต่างพากันออกความเห็น
“บวกเลย!”
“เอามันไปเป็นปุ๋ย”
“ข้าอยากสู้”
เธอส่ายหน้าเมื่อภูติจะบู้อย่างเดียวและหาทางออก
“รู้มั้ยว่าเราก็มองเห็นอยู่กับตาว่ามีสิ่งมหัศจรรย์อยู่ตรงหน้า กำลังตีแครอทใส่มือจะฟาดหัวเรา เราต้องพิสูจน์จริงๆเหรอคะ? ช่วยเราเถอะนะคะ” สาวหน้ากากปิดปากดำพูด
“ไม่! ข้อมูลนั้นเป็นของปลอม พวกนี้เป็นตุ๊กตาชักใย ฉันแค่เก่งสุดๆที่ขยับมันได้” ไกอาโบ้เบ้หนีไปเรื่อย
เธอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมั่ว
“เอาเป็นว่า ข้อมูลที่เราสืบมา ฟาร์มนี้ ส่งผักและผลไม้เลี้ยงคนในโคเม่ได้ครึ่งเมืองเทียบกับอีกสิบฟาร์ม อัตราการนำเข้าได้มาจากที่นี่ถึง 50% เราไม่ได้มาเพื่อจะชิงตัวคุณไปไหน และคุณจะช่วยที่นี่ เพียงแต่ว่า ทำให้มันเจริญทั้งประเทศ ไม่ใช่เจริญแค่ที่นี่ คุณก็รู้ใช่มั้ยว่าสภาพการเกษตรโคเม่แย่มาก อากาศก็ห่วย มีแต่หนาวกับหนาว แต่ที่นี่กลับอุ่น ผิดธรรมชาติ เราขอให้คุณมาช่วยเราเพื่อให้ระดับการเกษตรก้าวกระโดดทั้งชาติ รวมไปถึงฟูลมูนในทวีปตะวันตกด้วย เพื่อปากท้องที่ดีกว่าของประชาชน คุณจะไม่สนใจจริงๆเหรอ?” หนุ่มในหน้ากากปิดปากดำพูด
สาวกดมือถือ วางแนบหู ซักพักกดมือถือแล้วยื่นไว้ข้างหน้า
“ผมวารี คุณกลัวอะไร คุณไกอา?”
“วารี!? ไม่เชื่อ! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! ถ้าจะคุยจริงๆมาเองดิ ยี้ พวกคนใหญ่โตเป็นเหมือนกันหมดแหละ ยี้ยี้ ไปชิ้วๆ อย่ามายุ่งกับฉันไอ้ผู้ชายหลายใจ เมียแกแกยังเลือกไม่ได้เลย อย่ามาตอแหล!” หลังพูด ไกอารู้สึกเสียใจเพราะไม่เหมือนตัวเอง แต่เธอทำเพื่อชีวิตสงบของเธอ เธอยอมเสียมารยาท เป็นคนเลวๆ เพื่อตัวเอง
“โอ้ย มันเจ็บนะรู้มั้ย? โอเค เดี๋ยวจะไป…”
ตู้ด ตู้ด ตู้ด หลังสายตัด ทหารหญิงเก็บมือถือ มองหน้าหนุ่มที่มาด้วยกัน
“ท่านไกอา ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จัก” หนุ่มถอดถุงมือดำชูมือมา
ไกอาหน้าแดงเพราะพวกเขามารยาทงามชั้นเลิศ เทียบกับเธอที่ปากไก่ ตัวมอมแมม
เธอถอดถุงมือยื่นมือไปจับ ถ้าเธอไม่ทำ มันเสียถึงชาติเกิด
สาวถอดถุงมือดำเหมือนกัน เมื่อไกอาจับ เธอพูด “คุณจะเป็นหัวหลักของเราในอนาคต หนูเชื่อค่ะ พี่สาว”
“เธออายุพอๆกับฉันมั้ยอ่ะ? ฉัน 25 เองนะ” ไกอาขัดคอ เธอมีปมเรื่องอายุเพราะโสดบ่อยจัดแถมทำงานหนักจนหน้าแก่
“หนู 23 แหละค่ะ ไปนะ พี่สาว” สาวปล่อยมือ ใส่ถุงมือกลับเข้าไป
สองคนที่ผิดหวังพากันขึ้นโดรนเมื่อไกอาเห็นหนุ่มทำดีกับสาวช่วยยื่นแขนให้จับตอนขึ้นโดรน เธอรู้สึกเหงา
ภูติพากันวิ่งไปดูโดรน
ปี้ด ปี้ด โดรนบีบแตรและภูติกระจายหนี จากนั้นบินขึ้น
ไกอาถอนหายใจ “แปลว่ารอดแล้วใช่มั้ย?”
ตะวันตกดินและมืดพอดี
เหมือนความเหงาจากการเป็นคนโสดในใจเธอ
“ชิ” เธอวิ่งเข้าบ้าน เกือบกระแทกประตู แต่เพราะไม่ทำบ้านตัวเอง เธอนั่งอ่านหนังสือใต้แสงเทียน
พอได้เวลานอนเธอกลิ้งไปมาอยู่ไม่สุข เหงาถึงกลางดึกกลางดื่นก่อนหลับ
วันต่อมา
ไกอาเริ่มวันเหมือนเดิม กินคนเดียวเหมือนเดิม อ่านหนังสือพิมพ์เหมือนเดิม
แต่เมื่อเดินออกจากบ้าน เธอโดนต้อนรับด้วยโดรนหลายลำบินมาจากทางเมืองหลวงโคเม่
เธอมีลางไม่ดี เหล่าภูติมารวมตัวกันถืออาวุธน่ารักๆเตรียมบู้อีกครั้ง
เมื่อโดรนลงจอดมีหนุ่มหน้าหล่อลงมา หน้าเขาเหมือนวารีในหนังสือพิมพ์ แต่ในหนังสือพิมพ์หล่อกว่า
เธอไม่รู้ว่าทางวาโรซีเมียเรียมีเอไอแต่งภาพ
และหลังจากนั้นมีเหล่าเมียวารีพากันลงมา ไกอาวิ่งเข้าบ้าน ไปเอาหนังสือพิมพ์เมื่อวานมาแล้วเปิดดูเทียบหน้าแต่ละคน
ปรากฏว่าแฟนวารียกพากันมาหมดแม้กระทั่งคนที่ตั้งท้องอย่างหงส์ฟ้า, ฟ็อกซี่, และฮิเมะ
หลายคนอุ้มลูกมาด้วย
จากนั้นเด็กผมดำสองคนที่เพิ่งเดินเตาะแตะเดินเข้าหาแปลงผัก ไล่จับภูติที่วิ่งหนี
ถึงภูติทำท่าจะบู้ แต่พวกมันไม่มีแรงทำร้ายใครได้เลย แม้แต่เด็กอ่อน
“อย่าไปไกลนะลูกแม่” สาวหางแมวสองหางตะโกนบอกลูก
วารีเดินมากับราชินีวล็อดซีเมีย ยืนหน้าไกอา
ไกอาเหงื่อออกหน้าผาก เปิดปากปิดปากซ้ำๆ “เอิ่ม…”
“เรามากันหมดเพราะจะให้เห็นความจริงใจ หวังว่าเราพอทำเรื่องนั้นได้” วารีพูด
“เธอเป็นนางไม้นี่ วารีเธอเก็บสะสมเผ่าต่างๆให้เป็นเมียอยู่เหรอ?” แต่ก่อนไกอาพูดอะไร ราชินีวาโรเอ็ดผัวและเธอไม่กล้าพูด
“ฉันมีเอลฟ์สองคนนะ แน่นอนว่าฉันเปล่า” วารีโต้เมียก่อน ห่วงความปลอดภัยในชีวิต
“สองคนสีผิวไม่เหมือนกันและเป็นเอลฟ์มืดกับเอลฟ์ธรรมดา… มันแก้ต่างไม่ได้” วาโรจกเรื่องนี้ ไม่วาง
“นั่นสินะ… ขอไม่ตอบดีกว่า งั้น” วารีป้องกันตัวเอง
ไกอามองเพชรบนมงกุฏของวล็อดซีเมียและมงกุฏของวารี พวกเขามาเต็มยศ
และอีกฝ่ายเป็นเธอที่ใส่เสื้อทำงานไม่สุภาพ
“เรามาเพื่อพาเธอไปช่วยเรื่องการเกษตรของโคเม่ เราไม่ใช่ประเทศที่ชอบสงคราม และรายได้หลักของโคเม่มาจากการส่งออกทหารรับจ้าง เราจะเปลี่ยนมันเป็นการเกษตรและวัฒนธรรม มันเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและแรงงานสูง แต่เราพร้อมเปลี่ยน เพราะเราจะเปลี่ยนโลกจากการตีกันเหมือนคนป่าเป็นการพัฒนาเทคโนโลยีและวัฒนธรรมของประเทศต่างๆ เราติดเรื่องที่ว่าถ้าเราตัดทหารรับจ้างออก โคเม่จะเลี้ยงตัวเองไม่ได้ และวัฒนธรรมก็ยังไม่มีการส่งเสริมจนมันไม่แข็งแรง เราต้องการเธอ ช่วยเราเถอะ” วารีร่ายยาวตามบทที่ท่องมาตั้งแต่เมื่อวาน
“กว่าฉันจะพูดกับภูติได้มันใช้เวลา และนอกจากการพูดถึงคุณภาพดิน, น้ำ, และลม ภูติช่วยอะไรโดยตรงไม่ได้เลย มันไม่ได้มีประโยชน์ขนาดนั้น” ไกอาแก้ต่างให้ตัวเอง
วารีหันไปหาเหล่าเมีย “เฟท ช่วยพ่อที”
เด็กวัยรุ่นผมขาวเดินมาข้างหน้า
มีภูติเดินเข้าหาเธอและยื่นแครอทให้
เธอหยิบและกัดกินหนึ่งคำ จากนั้นคืนภูติ
ภูติเต้นไปมาดูดีใจ
และเธอก็เดินมาถึงหน้าไกอา
เธอไหว้ไกอา “สวัสดีค่ะ” จากนั้นทำอีกครั้งใส่บางอย่างข้างหลังไกอา
ไกอาหันไปมามองว่าเธอไหว้ใคร แต่เมื่อไม่พบ เธอหันไปหาเฟทใหม่
“จากที่หนูดู ภูติจะมาเมื่อทุกอย่างทำด้วยความตั้งใจจริงและการเลี้ยง เพราะพี่วางเครื่องเซ่นให้แม่ ภูติมารับตรงนั้นด้วยทำให้ออกมาเจอกันได้ง่ายขึ้น แล้วก็ เมื่อแม่พี่เห็นหนู เธอบอกว่า ‘ช่วยทำให้มันมีผัวซักที แม่จะได้ไปอยู่กับผัวบ้าง’ นี่คือคำพูดแม่พี่ค่ะ” เฟทฟังคนข้างหลังไกอาและพูด
“หา? แม่พี่” ไกอาอุทานและมองไปรอบตัว
เมื่อไม่เจอใคร ไกอาโกรธมาก
“เธอไม่ควรโกหกอะไรแบบนั้นนะ! มันเสียมารยาท!” ไกอาโกรธใหญ่ แต่ไม่ใช่ไม่เชื่อ
เฟทยังนิ่งและไม่ตื่นตระหนก จากนั้นบอกเธอเบาๆ “หนูเห็นวิญญาณ หนูก็มีพลังพิเศษเหมือนพี่ หลังจากหนูทำงานจริงจัง วิญญาณร้ายก็ไม่มีที่จะอยู่ในวาโรซีเมียเรียไม่ว่าในทวีปตะวันออก ตก หรือที่ไหน พี่เป็นได้มากกว่าที่เป็น หรือว่าพี่ทำไม่ได้?”
“แต่ฉันมีตัวฉันและเหล่าภูติอยู่ที่นี่ มันดีอยู่แล้วและฉันไม่จำเป็นต้องไปไหนทั้งนั้น ฉันจะรักษาฟาร์มของแม่ฉันเพื่อให้มันอยู่ตลอดไป” ไกอาเถียง เธอไม่รู้จะยกอะไรมาเถียงและเค้นสมองพูดให้เหมือนมีเหตุผล
“เพื่อใครล่ะ?” วารีพูดและเดินมาข้างหน้า “ภูติทำฟาร์มเองไม่ได้และเธอไม่มีใครสืบทอด เธออยู่คนเดียว”
“อึก…” ไกอาเจ็บใจที่วารีพูดถูก
“คิดสิ เพื่อภูติด้วย เธอจะให้เหล่าภูติมีความสุขที่นี่ที่เดียว หรือให้ฟาร์มทุกแห่งหนของวาโรซีเมียเรียเป็นสวรรค์ของเหล่าภูติ แบบนั้นฟาร์มทุกแห่งจะได้ไม่ต้องเจอปัญหาเมื่อต้องสู้กับลมฟ้าอากาศ และเจริญไปด้วยกัน” วารียกประเด็นนี้มาพูด
หลังจากวารีพูดเสร็จ เหล่าภูติเริ่มมีความเคลื่อนไหว พวกมันเดินไปอยู่หลังกลุ่มวารีและแฟน
น้องอายเดินจูงมือภูติดินที่ตัวเป็นแครอทป้อมๆมา และน้องน้ำอุ้มก้อนเยลลี่ภูติน้ำมาหาแม่ที่อยู่หลังวารี
ไกอาเริ่มหมดสิ่งที่จะพูด
ใช่ ทุกอย่างที่วารีพูดมันฟังดูดีหมด แต่เธอยังห่วงที่นี่ ที่ฟาร์มของเธอ “แล้วใครจะดูที่นี่? แม่กับพ่อสร้างมันมา ถ้าเกิดฉันไปแล้ว ไก่กับหมูที่เลี้ยงไว้จะเป็นยังไง?”
“เรามีทีมพร้อมสำหรับเรื่องนั้น เรามีเหล่านักทำฟาร์มมืออาชีพเยอะ มาตรงจากวาโรซีเมียเรีย แถมถ้าเธออยากเห็นมันทุกวัน เราจ้างแม่บ้านทำความสะอาดบ้านเธอทุกวันได้ และเราวางเสาเพื่อติดกล้องให้เธอเห็นภาพบ้านทุกวันทุกมุมผ่านมือถือและคอมพิวเตอร์ได้ ยังมีอีก ถึงเธอเป็นคนของเรา เราจะไม่ห้ามวันที่เธอแค่อยากบินมาดูที่นี่ เราทำให้เธอได้หมด ขอแค่เธอมาช่วยเราพัฒนาประเทศ เรา… วาโรซีเมียเรียต้องการเธอ ทั้งหมดที่มีตอนนี้และในอนาคตที่มันจะขยายไปด้วย” วารีพูดทั้งหมดจากใจออกมา
“ถ้าอย่างนั้นมันต้องมีจุดตายของสัญญา ให้ฉันทิ้งเธอไม่ได้และเธอทิ้งฉันไม่ได้” ไกอาเริ่มวางแผน เธอคิดใช้แผนง่ายๆ และได้แรงบันดาลใจจากคำของแม่ที่เฟทพูด
“หมายความถึงอะไรเหรอ?” วารีงง
“มีลูกกับฉัน!” ไกอาประกาศกร้าว
“นั่นไง” เหล่าแฟนวารีหลายคนที่ได้ยินพูดพร้อมกัน
“เดี๋ยวดิ้เดี๋ยว! ไหงเป็นงั้นอ่ะ! เมียฉันเยอะจนนับสองมือไม่หมดแล้ว!” วารีเริ่มคิดว่าจะปฏิเสธแบบไหนดี
“มันไม่มีอะไรดีกว่านี้ ฉันโสด เธอหลายเมีย จะเอาฉันทำเมียหรือเมียน้อยหรือเด็กในสังกัดอะไรก็ได้ แต่เธอกับฉันต้องมีลูกกันเพื่อค้ำประกัน เธอจะรู้สึกเป็นห่วงที่นี่เพราะเป็นบ้านลูกเธอด้วยไปอีกแรงและทำชุ่ยๆไม่ได้” ไกอาแถลงความคิดเธอออกมา
จริงๆแล้วเธอไม่คิดและเลือกวิธีง่ายๆ
อีกอย่างวารีรวย ดูดี เป็นราชา ดีพร้อมหมด แม้ในหนังสือพิมพ์หล่อกว่า
เธอเบื่อเลือกผู้ชายแล้ว และวารีทรงพลังพอเลี้ยงเธอได้สบาย ไม่ต้องกังวลทั้งเรื่องเงินและที่อยู่
“แต่จะมีลูกมันต้องบูมบูม แถมเรายังไม่เดทดูใจกันเลยนะ?” วารีแย้ง
เมื่อไกอาพูดเรื่องพรรณนั้น วารีมองเธอหัวจรดเท้า
ผิวเธอสีเขียว ตาสีชมพู ผมสีส้ม เธอมีใบไม้ออกมาจากแขนขาบางที่ เธอมีหน้าอกใหญ่แต่ไม่มากเท่าวาโร เธอก้นใหญ่และสะโพกใหญ่ ขาแน่น แต่เธอแต่งเนื้อแต่งตัวไม่สวย และเธอดูมอมแมม
เขาตัดสินใจไว้ก่อนว่าผ่าน ที่เหลือแค่ดูว่าไกอาเอาจริงมั้ย เขากลืนน้ำลาย
ไกอามองพื้น “ฉันเบื่อแล้ว เราค่อยเดทเมื่อว่างได้”
วารีหลับตา ยอมรับความจริง ไปๆมาๆสุดท้ายเมียเพิ่มอีกแล้ว
เขายื่นมือออกไปหาไกอา “ยินดีต้อนรับสู่วาโรซีเมียเรีย”
“ยินดีค่ะ ผัว” ไกอารีบจับมือวารี
เจ็นกิ้นที่อยู่ข้างหลัง เธอที่ยังไม่ได้เป็นเมียวารีกัดผ้าเช็ดหน้า
ฮิเมะชูตุ๊กตากระต่ายหาเธอ ขยับหัวมัน “เป็นอะไรน้องสาว?” เธอดัดเสียงแหลม
ซันกะไม่ได้มาด้วยเพราะยังไม่รู้ตำแหน่งกับวารีชัดเจนเจ็นกิ้นเลยโดดเดี่ยว
เจ็นกิ้นหันไปจับกระต่าย เธอคุยกับฮิเมะบ่อยเพราะฮิเมะเป็นคนล่าสุด “พี่อูซามิ! ถ้าวารีไม่รับเมียเพิ่มหลังจากนี้หนูแย่แน่! หนูต้องรีบโต… ไม่ก็รีบปิดฉากวารี!”
“อย่าทำอย่างนั้นเด็ดขาด เรื่องปิดฉากน่ะ” ฟ็อกซี่พูดแทนฮิเมะ “ทุกอย่างจะพังหมด แค้นใจต่อไปและเก็บไว้เมื่อทุกอย่างเข้าที่ เชื่อพี่”
หลังฟ็อกซี่ลูบไหล่ เจ็นกิ้นลดความโมโหลง
หลังจากนั้นมีตัวแทนมืออาชีพมาคอยดูบ้านและฟาร์มของไกอา
มีกล้องทุกที่แม้ในคอกไก่และหมู และทุกมุมของฟาร์ม
ไกอาสอนมืออาชีพคุยกับภูติและบินไปเมืองหลวงวาโรซีเมียเรียหลังมืออาชีพทำได้
สุดท้ายวารีก็ได้ว่างกับธุระในโคเม่ซักทีและวันที่ได้กลับบ้านก็กำลังจะมาถึง
