วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
150 คมดาบจากด้านบน
กลางเดือน 8 วารีอายุ 24 ปี
นาตกใจ เธอกำลังจะกดมือถือแต่มือสั่น เมื่อเธอติดต่อวาโรซีเมียเรียและสั่งทหารซาลาดูนเสร็จ เธอถามวารี “เราจะโดนบุกเหรอ? เป็นสงครามจริงๆเหรอ? วารี”
“ฉันไม่รู้… แต่แน่นอนว่า ‘ลงโทษ’ นั้นมันเป็นเรื่องชีวิตและความตาย เพราะทิศต้นเสียง ฉันต้องยืนยันก่อนว่าศัตรูจะมาจากไหนและบุกใคร” วารีพูดตามตรง
เหล่าเมียหลายคนที่ได้ยินทำอะไรไม่ถูก วาโรกำด้ามดาบที่เอวแน่น
มือถือนาดัง เธอรับ “รับทราบ” จากนั้นเธอโทรไปอีกที่
เธอสั่งให้ทหารทุกคนเตรียมตัวพร้อม ทั้งทหารที่ยังใช้ดาบอยู่และทหารที่ใช้ปืนและมีมันด้วย
“โดรนเร็วเห็นสิ่งมีชีวิตมาจากฟ้าที่ภูเขา มันเป็นสิ่งมีชีวิตบินได้กลุ่มใหญ่ประมาณการว่าห้าหมื่นหน่วย ทิศทางที่คำนวนเห็นว่ามาทางซาลาดูนอย่างเดียวและไม่ไปที่อื่น” นารายงานด้วยเสียงสั่น
แน่นอนมันเพราะเธอไม่ใช่คนชอบสู้
“เตรียมเข้าสู่สงคราม สั่งอพยพคนล่วงหน้าให้เข้าที่ปลอดภัย และชายที่มีแรง ไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวไปเบิกดาบที่หน่วยของทหารใกล้ตัว”
วารีกลืนน้ำลาย เขาแทบไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แน่นอนว่า มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
วารีมองเหล่าแฟน หลายคนตื่นตัวและเตรียมพร้อม
วารีมีคำเดียวในใจ ‘เป็นห่วง’
ที่ห่วงคือลูก เขาเชื่อในประเทศซาลาดูนและไม่ได้ห่วงว่าประเทศใหญ่แบบนี้จะปกป้องประเทศตัวเองไม่ได้
แต่เขาไม่อยากเสี่ยง บอกตรงๆเขาไม่กล้าเสี่ยง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกเขา เขาต้องตายทั้งเป็นแน่ๆ
สมองเขารับมันไม่ได้ เชื้อความเศร้าที่บ้าคลั่งระดับฆ่าคนตายได้มันมาถึงชีวิตนี้ แม้มันแค่เสี้ยวเดียวและไม่ใช่สมองเดิม แต่แผลทางใจมันติดมาด้วยอย่างแน่นอน
เขารู้สึกเศร้าสุดหัวใจ แต่เขาต้องกลืนความรู้สึกประหม่าให้หายไปและพูดเงียบๆ “แฟนทุกคน ฉันขอให้พวกเธอพาลูกหนีไปวาโรซีเมียเรียโดยโดรน”
“หา!!!?” คนแรกที่ตะโกนคือวาโร เธอเดินมาหาวารี กระชากคอเสื้อ “หมายความว่าไง? จะมาทำเป็นลูกผู้ชายแล้วไล่เราไปไกลๆจะได้ไม่เกะกะเพื่อหล่อคนเดียวหรือไง วารี!!!”
ราชาฮัซซาเห็นเหตุการณ์และใช้ความเป็นผู้อาวุโสมาจับมือวาโร เขาจับเบาๆ ไม่ได้ออกแรง มันเหมือนแค่จับเพื่อบอกเป็นนัยๆ “ใจเย็นก่อนท่านราชินี ข้าก็สั่งให้เมียและออเบียอพยพเหมือนกัน ท่านราชินีต้องเข้าใจ ไม่มีอะไรฆ่าผู้ชายให้เหมือนนรกทั้งเป็นได้เท่าเห็นเมียและลูกหายไปจากชีวิต”
วาโรเริ่มใจเย็นขึ้น วิวอุ้มลูกเตรียม วีจับมือน้องน้ำมองวารีนิ่งๆ วิวเห็นพี่อายะเริ่มรวมเหล่าแฟนเป็นกลุ่มใหญ่แล้วเข้าไปร่วม
“วาโร… เธอต้องเข้าใจ มันไม่ใช่ว่าฉันอยากเป็นพระเอก ฉันอยากสู้พร้อมกับพวกเธอ มันเป็นพลังให้ฉันได้มากกว่าทุกอย่างบนโลก แต่เราไม่รู้ว่าอะไรจะมา และตามหลักความปลอดภัย ถ้าเราไม่รู้จักศัตรู เราต้องศึกษาพวกมันก่อน และฉันจะไม่ยอมให้ลูกเสียทั้งพ่อและแม่ ฉันเชื่อมากกว่าอย่างอื่นว่าถ้าเลือกได้แค่คนเดียวให้ลูก ฉันเชื่อว่าลูกอยู่กับแม่ยังดีกว่าทั้งเรื่องทางพันธุกรรมและวิธีการ ฉันมองถึงเรื่องนี้ลึกไปถึงหลักการณ์ ฉันขอร้องให้เข้าใจฉันบ้าง” วารีพูดทั้งน้ำตา
แค่มีบางอย่างมาทางนี้ก็แย่พอแล้ว เขาไม่อยากต้องทะเลาะกับเมียต่อหน้าลูกก่อนเพื่อทำให้กำลังใจลดลง
วาโรปล่อยมือ ตบหน้าวารี แต่เธอไม่ได้ออกแรงเยอะ เมื่อตบเสร็จ เธอจูบเขา
วารีขอบคุณฟ้าและเมียเขาที่เข้าใจได้ง่ายๆ วาโรเดินไปรวมกับพี่อายะและออกไป
วีเดินรั้งท้ายกับน้องน้ำหันไปมองพ่อ “บอกพ่อซิว่าโชคดี ให้พรพ่อหน่อยเร็ว”
เมื่อน้องน้ำได้ยิน เขาก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสา “โชคดี! พ่อจ๋า!”
วารียิ้มและโบกมือลาลูก วีนิ่งผิดปรกติ และเธอปล่อยออราแปลกๆที่น่ากลัว
แต่สุดท้ายวีเดินออกไปตามด้วยนารั้งท้ายเพราะเก็บของไม่ทัน
นาเดินถึงประตู หันควับมาหาวารี เดินเร็วๆไปหยิกแก้มเขาแล้วพูด “ห้ามตายหนีไปไหนนะเจ้าบื้อ ฉันยังห่วงทุกคนในประเทศอยู่”
“แน่นอน” วารีพูดให้เธอมั่นใจ ยืดอกพูด ไม่ทำตัวอ่อนแอ
เมื่อทุกคนออกไป วารีถามคนในศูนย์บัญชาการการปล่อยดาวเทียม “รองเจ้าหน้าที่สื่อสารมารับหน้าที่แทนนาให้ที”
เมื่อมีสาวเอลฟ์มืดเดินมาวารีลุกให้เธอนั่ง
วารีหันไปถามราชาฮัซซา “ท่านพูดแล้วตอนแรก แต่ภรรยาท่านกับลูกอพยพแล้วใช่มั้ยครับ”
ราชาฮัซซาพูดตอบทันที “ใช่ ฉันให้พวกเธอไปที่วาโรซีเมียเรีย ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะเจออะไร แต่เพราะฉันมีลางไม่ดี ฉันให้พวกเธอหนีไปไกลๆก่อนจะได้ไม่ต้องกังวลเมื่อสู้ศึกหนัก”
“เพราะมีอุปกรณ์และตึกสร้างมาแข็งแรงเพื่อกันระเบิด เราให้ที่นี่เป็นศูนย์บัญชาการทหารชั่วคราวได้มั้ยครับ?” วารีถามราชาฮัซซา
“ได้ ฉันจะโทรหาทหารให้ต่อสายมาที่นี่” ราชาฮัซซาตอบและหยิบมือถือมา
เขารอสายและมีคนต่อกลับมา “ครับท่านราชาฮัซซา”
“อ่ะคุยกับเจ้าหน้าที่สื่อสาร ต่อสายตรงที่ไว้สั่งทหารรวมเข้ากับทหารของวาโรซีเมียเรีย” ราชาฮัซซาพูดและยื่นสายให้เจ้าหน้าที่
สาวเอลฟ์มืดรับโทรศัพท์ คุยเรื่องเทคนิคและพิมพ์มือเดียวด้วยความเร็วสูง จากนั้นเธอพูด “ต่อสายตรงสั่งการสองทหารเข้าด้วยกันแล้วค่ะ”
“ติดต่อเรียกทหารวาโรซีเมียเรีย ยกพลทหารสำรองจากวาโรซีเมียเรียมาให้หมด และขนปืนใหญ่ป้องกันทางอากาศมาที่ซาลาดูนให้เยอะเท่าที่ขึ้นโดรนได้” วารีกางมือสั่ง
เขารอเธอพิมพ์และโทรสั่งการ หลังจากนั้นเธอพูด “เสร็จแล้วค่ะ”
ราชาซาลาดูนสั่ง “ให้ทหารทุกเมืองตั้งแนวป้องกันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือทุกเมืองใหญ่และเล็ก”
เจ้าหน้าที่สื่อสารสั่งด้วยความรวดเร็ว
ราชาฮัซซาหันหาวารี “คิดว่าเราจะเจอกับอะไร?”
วารีส่ายหัว “ผมไม่รู้ แต่มันไม่น่าจะดีแน่”
ราชาฮัซซาหัวเราะ ตบไหล่วารี “เจ้าอย่ากลัวสิ่งที่มองไม่เห็น”
วารียิ้ม “ท่านเพิ่งเห็นคนประหลาดโผล่ทุกจอแบบไม่มีสาเหตุ แต่ท่านจะบอกว่าเราไม่ต้องกลัวเรื่องลี้ลับอย่างนั้นเหรอ?”
ราชาฮัซซาหัวเราะดังขึ้น “อะไรที่ฆ่าเราไม่ได้ยิ่งทำให้เราเก่งขึ้น ถ้ามันลี้ลับนักเราก็ฆ่าพวกมัน และทำให้พลังเราเองลี้ลับกว่าพวกมัน”
วารีหัวเราะประสานกับราชาฮัซซา
เจ้าหน้าที่หลายคนหันมาสนใจชายหัวกล้ามสองคนและส่ายหน้า
จากนั้นมีทหารเข้าประตูมาพร้อมห่อของ
พนักงานหน้าประตูถามเขา “มาจากไหน?”
“ทหารคลังลับของซาลาดูน ราชาฮัซซาเรียกข้ามา” ทหารลับชูป้ายอนุญาต
“เชิญ” ทหารคุมประตูชูมือไปทางคนคลั่งกล้ามสองคน
ทหารคลังลับเดินถือห่อของมายื่นให้ราชาฮัซซา
“มันคืออะไรครับ?” วารีถาม สงสัยในใจ
“อาวุธ เจ้าเอาอาวุธไม่ถึงชีวิตมาใช่มั้ยล่ะ นี่เป็นดาบตำนานที่ข้าเก็บไว้นานแล้ว ข้ามีสามง่ามคู่ใจนี่” ราชาฮัซซาหยิบสามง่ามปลายเหล็กสีแดง
เขาเอาด้ามกระแทกพื้นกระเบื้องแตกแต่ส่งเสียงไพเราะ
“ข้ามีเพื่อนข้านี่ แต่เจ้าคงลำบากถ้ามีแต่ปืนอย่างเดียว ที่ข้ารู้ชัดเกี่ยวกับมันคือระยะใกล้มันห่วย” ราชาฮัซซายิ้ม
วันนี้เขาแทบไม่ร้องเพลงเลย มันทำให้เห็นว่าเขาจริงจังขนาดไป
วารีเปิดห่อของ มันเป็นดาบที่ตัวดาบสีแดง ดาบสั้น และมีด
“หินต้นกำเนิด มหัศจรรย์ที่ท่านหามาจนมาตีพวกนี้ได้” วารีถือดาบ เอามันฟันลม ความสมดุลย์กับน้ำหนักมันพอดีจนน่าตกใจ
ทหารที่ถือห่อมาหยิบฝักจากหลังเขามาให้วารี
ฝักมันประดับทองและอัญมณีที่งดงาม เด่นด้วยไพลินสีน้ำทะเลอ่อนเม็ดใหญ่และล้อมมรกตรอบไพลินนั้น
วารีวางอาวุธทั้งหมด หยิบเกราะกันกระสุนที่ห้องเก็บอาวุธฉุกเฉิน หยิบเครื่องสื่อสารพกพา หยิบปืนลูกซองอัตโนมัติซองกระสุนกลมใส่เข้าไปแล้วชักเอากระสุนเข้ารังเพลิง ห้อยปืนหน้าตัว เดินกลับมาหยิบดาบเหน็บเข้าเอวและเอามีดติดเข้าอก
ราชาฮัซซามีคนมาใส่เกราะให้ เกราะเขายังเป็นเกราะจากยุคเก่าทำด้วยเหล็ก และดูจากสี มันเป็นเกราะเหล็กไร้มนทิลที่หนัก
เมื่อสองคนพร้อม สองคนเดินออกจากศูนย์บัญชาการมาข้างหน้า
ทหารทั้งสองประเทศเรียงกันอยู่หน้าศูนย์บัญชาการ
ราชาฮัซซาชิงพูด “เพราะทหารเจ้ามีน้อย ข้าจะให้ทหารข้าอยู่หน้า”
“ครับท่านราชา ผมไม่มีคำคัดค้าน” วารีเห็นด้วย
“อีกอย่าง ข้าอยากให้ทหารข้าได้ประสบการณ์การใช้อาวุธใหม่เจ้าด้วย” ราชาฮัซซาพูดถึงประโยชน์แฝงที่ได้จากการอยู่หน้าในสงคราม
“มันจะรวดเร็วจนทำให้ท่านตกใจในความง่ายในการใช้งานของมันครับ” วารีบอก
หลังจากนั้นหูฟังวารีดัง “โดรนเร็วได้ภาพศัตรูแล้ว มันเป็นมนุษญ์มีปีก แนวหน้าใส่เกราะสีทอง และแนวหลังใส่ผ้า อาวุธที่ติดมาด้วยเป็นดาบและหอก จากการวิเคราะห์ภาพรวม ศัตรูดูจะไม่มีอาวุธสำหรับระยะไกล”
วารีบอกราชาฮัซซา “ศัตรูเป็นมนุษย์บินได้ บางส่วนมีเกราะและใช้อาวุธระยะประชิด”
“ถ้าอย่างนั้นความเห็นข้าที่ให้ทุกคนติดดาบไปด้วยเป็นเรื่องที่ข้าคิดถูกต้อง” ราชาฮัซซาพูดแล้วแสยะยิ้ม
วารีมองฟ้า เขาเริ่มเห็นจุดมาจากระยะไกล
“ความเร็วศัตรู 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พวกเขาเข้าซาลาดูนแล้ว แต่เมินเมืองเล็กและบินหาจุดปล่อยจรวดดาวเทียมอย่างเดียว ความสูงอยู่ที่ห้าพันเมตร” เสียงจากศูนย์สั่งการดัง
“รับทราบ” วารีตอบกลับ
“พวกเขาจะถึงท่านใน 300 วินาที ขอให้สลานุชและอีกสองเทพคุ้มครอง” ศูนย์บัญชาการที่เพิ่งเปลี่ยนมาจากศูนย์บัญชาการปล่อยดาวเทียมดัง
เอลฟ์มืดคนนั้นดูเหมือนจะเป็นผู้ศรัทธาเทพใหม่ที่เราบูชา
ดูเหมือนมันได้เวลาตั้งชื่อเทพแล้ว แต่แค่มนุษย์ธรรมดาจะตั้งชื่อเทพเองได้ไหม มันน่าจะเป็นโอกาสดีถ้าได้กลับไปขอให้เฟทถามชื่อเทพมาให้เป็นชื่อทางการ
ณ จุดปล่อยโดรนอพยพ
“ท่านหญิงทั้งหมดพร้อมแล้วใช่มั้ยครับ? ศัตรูจะถึงใน 300 วินาที แต่เราจะออกบินแล้ว เราน่าจะออกจากสนามรบอย่างปลอดภัยครับ เอาล่ะ ออกบิน!” ทหารขับโดรนพูดมาดังในห้องโดยสารโดรนอพยพลำใหญ่
ประตูห้องโดยสารเริ่มปิดเมื่อโดรนเริ่มลอยขึ้นฟ้า
วิวมองพี่ที่เงียบผิดปรกติและรู้สึกไม่ดีที่เป็นแบบนี้
ในที่สุดวีก็ทำลายความเงียบ และพูดเบาๆ “วิวดูน้องน้ำด้วยนะ พี่เสียวารีไม่ได้”
วิวรีบจับแขนพี่ “ไม่ได้นะพี่วี จะทำอะไร!?”
จากนั้นวีใช้วิชากระชากแขนคืนและถอดสายนิรภัย จากนั้นเธอออกวิ่งไปหาที่ประตู
คริสซ่ารู้สึกแปลกๆเลยลุกตามเพราะจะช่วยพี่วิวจับพี่วี
ประตูใกล้ปิดสนิทแต่ยังมีรูใหญ่อยู่
คริสซ่าวิ่งพุ่งเอาไหล่กระแทกเอววี
แต่วีแข็งแรงกว่าเยอะเป็นหลายเท่า เธอไม่สะทกสะท้านกางเล็บปีนประตูให้ที่ปิดจากล่างขึ้นบนและปีนออก
แต่ทว่า คริสซ่าติดเธอไปด้วย
คริสซ่าคิดในใจ ‘ตายห่าแล้ว!’
วีลงพื้นนิ่มๆ แต่คริสซ่ากระแทกดังอั้กลมออกปาก
วียืนมองโดรนลอยขึ้นไปและห่างไปเรื่อยๆ จากนั้นเธอมองที่เอวและเห็นคริสซ่า “อ้าว! มาไงวะเนี่ย? เฮ้ย ไอ้ต้นอ่อน แกติดมาได้ไง?”
คริสซ่าไอจากนั่นค่อยๆลุก “หนูจะหยุดพี่ แต่ผิดแผน… ว่าแต่ ยังไงต่อดีพี่? หนูไม่คิดว่าจะติดมาด้วย”
“ฉันจะไปแนวหน้า เธอรออพยพกับคนอื่นละกัน ไปบอกทหารแถวนี้ว่าจะหนี แล้วก็ชูป้ายสัญลักษณ์คนในครอบครัวถ้ามีใครกล้าขัดก็เตะก้านคอได้เลย” วีบอก
“แนวหน้า…” คริสซ่ากลืนน้ำลายและคิด กำหมัดหน้าตัวเอง “หนูจะไปด้วย!”
วียิ้มจับมือคริสซ่าและลากเดินไปหาโดรนซิ่งของทหารลานบิน ขึ้นไปขับจากนั้นหันบอกคริสซ่า “ขึ้นมา เราต้องรีบไป”
คริสซ่ารีบโดดขึ้นโดรนซิ่ง กอดเอววี
วีออกโดรนด้วยความเร็วจนคริสซ่าเกือบตก
ณ นอกฐานบัญชาการชั่วคราว ที่เพิ่งเปลี่ยนจากศูนย์บัญชาการการปล่อยดาวเทียม
180 วินาทีก่อนปะทะ
วารีเปลี่ยนจากซองกระสุนที่ใส่กระสุนลูกปรายเป็นกระสุนเม็ดเพื่อระยะที่ไกลขึ้น เช็กปืนพกและสั่งทหาร “เตรียมปืนเล็งแบบประทบบ่า! เล็งไปที่จุดที่เล็งได้!”
เพราะเห็นศัตรูจากไกลๆเลยเล็งได้ตั้งแต่ตอนนี้
“เข้าระยะยิงแบบหวังผลต่ำ” เสียงรายงานมาจากในฐาน
“อย่าเพิ่งยิง! เล็งไว้” วารีสั่งเหล่าทหาร
“เข้าระยะยิงแบบหวังผลปานกลาง” เสียงรายงานมาอีกครั้ง
ศัตรูมาด้วยความเร็วสูง และทหารทุกคนเห็นหมดแล้วว่าศัตรูเป็นมนุษย์มีปีกเหมือนที่เห็นมาจากโดรนเร็ว
“เล็ง! อดทนไว้!” วารีสั่งทหารเสียงดังอีกครั้ง
ทหารหลายคนกลืนน้ำลายและจินตนาการถึงไม่กี่วินาทีที่จะมา
“เข้าระยะยิงหวังผล” เสียงรายงานดังปนความประหม่า
หลายคนเล็งได้อย่างง่ายดายแล้วตอนนี้
“ยิง!” วารีสั่ง
จากนั้นสนามรบเสียงดังสนั่นจากเสียงปืนไรเฟิลอัตโนมัติหลายกระบอกที่ทหารฝึกใหม่ของซาลาดูนถือ รวมถึงทหารคุ้มกันส่วนตัวของวารีและวาโร
นี่จะเป็นการใช้อาวุธปืนในสนามรบจริงครั้งแรกของทหารซาลาดูน และทหารส่วนใหญ่รู้สึกทรงพลังเกินคาดหมาย
เหล่ามนุษย์มีปีกร่วงลงจากท้องฟ้า
หลังวารีเล็งแล้วยิงร่วง เขารีบรายงาน “ศัตรูไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอมตะ เราชนะศึกนี้ได้ ทุกคน! สู้!”
ทหารหลายคนต่างเก็บแต้มการสังหารและนับในใจ ตื่นเต้นกับรางวัลที่จะได้มาเมื่อศึกจบลง
แต่ไม่นานเหล่าทหารก็ต้องตกใจอีกครั้งที่มนุษย์มีปีกที่พุ่งมาไม่มีทีท่าว่าจะแตกทัพหรือหยุดเพราะกลัวปืน
พวกมันพุ่งเข้ามาและเข้าระยะประชิด
“ทัพหน้าเปลี่ยนเป็นอาวุธระยะประชิดเข้าปะทะ ทัพหลังแยกออกสองหน่วยเดินทัพไปที่ทางซ้ายและขวา!” วารีสั่งทหาร
เพราะตอนนี้ทัพหลังอยู่ตรงๆจากแนวหน้าและศัตรู แผนวารีคือให้ทัพหลังแยกออกไปซ้ายขวาและยิงทำมุมตัดหลบทหารทีมเดียวกันและยิงเข้าใส่ศัตรู
ทหารทัพหลังเดิน แต่ศัตรูมาจากฟ้าและทัพหลังต้องชะลอการเดินทัพเพื่อเข้าปะทะกับศัตรู
“ทัพหลังที่ยังเดินทัพได้เดินไปต่อ! ส่วนคนที่เข้าปะทะเน้นป้องกันตัวเองและสู้ให้รอด!” วารีสั่งทหารอีกครั้ง
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสั่งทหารแล้ว มนุษย์มีปีกเข้าปะทะเขา
วารีชักดาบจากเอว ดาบแดงหินต้นกำเนิด เขาฟันแนวนอนใส่คนมีปีกด้านหน้า
คนมีปีกเอาดาบป้องกัน แต่นั่นเป็นวาระสุดท้ายที่เขาได้สู้
เพราะดาบวารีตัดผ่านดาบคนมีปีกและผ่าเต็มๆเข้าเอวขวาทะลุไปเอวซ้าย
สองส่วนหล่นลงพื้นและหมดภัย
วารีมองดาบแล้วทึ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่หลังจากนั้นรีบหยิบปืนยิงให้กระสุนหมด กดดีดซองกระสุนสะบัดทิ้งจากนั้นหยิบซองกระสุนลูกปรายใส่ เล็งไปที่กระจุกกลุ่มคนมีปืน ยิงรัวใส่
ตู้มตู้มตู้ม เสียงลูกซองดังลั่น คนมีปีกร่วงสองคนมั่งสามคนมั่งพร้อมกันทีเดียว
วารีเริ่มใจไม่ดีเพราะคนมีปีกไม่มีทีท่าว่าจะกลัว
หน้าพวกมันไม่เปลี่ยนเมื่อเห็นเพื่อนตาย ไม่โกรธที่โดนยิง หน้าไม่เบี้ยวเมื่อได้รับบาดเจ็บ
มันอาจเป็นไปได้ที่คำว่ามนุษย์หรือคนใช้กับพวกนี้ไม่ได้เพราะมันไม่ใช่คนหรือมนุษย์
พวกมีปีกเริ่มมองวารีและเห็นว่าเขามีปัญหา พวกมันพุ่งมาทางวารีพร้อมชี้หอกพุ่งใส่เขาด้วยความเร็ว
เพราะทิศมาจากข้างบนลงพื้น วารีใช้ลีลาเท้าถอยหลังด้วยความเร็วสูง เขาซ้อมทำแบบนี้ทุกวันและมันเป็นเรื่องปรกติที่เขาจะทำมันได้ง่ายๆ
พวกมีปีกพุ่งเอาหอกปักพื้น เมื่อรู้ตัวว่าเป้าหมายเปลี่ยนตำแหน่งแล้วก็ไม่ทัน
พวกมันมองตาวารีหลังกินลูกปรายและหล่นแหมะลงพื้น
วารียิง หลบ ยิง หลบ ฟัน ยิง ฟันอีก แล้วยิงอีกจนกระสุนหมด เขาห้อยปืนลูกซอง เพราะปืนไม่มีกระสุนก็เป็นได้แค่กระบองเหล็กที่ไม่แข็งแรง ควักปืนพกมาย้ายมันไปที่มือซ้าย
เขาเริ่มยิ้ม ‘ได้เวลาอาละวาดแล้ว’ จากนั้นพุ่งเข้าใส่พวกมีปีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะปลิดชีพทหาร
วารีตัดคอคนมีปีกข้างหน้า พุ่งเดินหน้าแทงพวกมีปีกที่ง้างดาบอยู่ข้างหลัง
“พบมนุษย์มีปีกทำตัวแปลก มันลอยอยู่ข้างบนและชี้ดาบเป่าแตรอย่างเดียว” เสียงเอลฟ์มืดรายงานวารี
วารีมองบนฟ้าและเห็นคนที่เอลฟ์มืดรายงานจากไกลๆ เขาเก็บดาบจับปืนพกสองมือเล็งและยิงสามนัด
แต่หลังจากนั้นวารีต้องตกใจ แก้งแก้งแก้ง คนมีปีกเอาดาบกันกระสุน และฟันนัดสุดท้ายจนตัวปลอดภัย หลังจากนั้นมันชี้ดาบใส่เขา
และเหตุประหลาดเกิดขึ้นเมื่อคนมีปีกนั้นเป่าแตร แสงอาทิตย์แหวกเมฆลงมากลางวารีเป็นวง แล้วจากนั้น พวกมีปีกที่เห็นมันก็บินเข้าใส่เขาเป็นกลุ่มใหญ่
วารีหลบ หลบการฟันจากด้านบน กลิ้งหลบการฟันแนวนอน ชักดาบลุกมาฟันหัวคนมีปีก ถีบคนมีปีกข้างหลัง ยกดาบแทงคนที่อยู่ห่างไปสองเก้า ยิงคนซ้ายมือ เอาดาบกันคนขวาที่ฟันเฉียง
เมื่อดาบป้องกันเสร็จเขาเตะกวาดลานคนที่ฟันล้มลงและวารีเอาดาบจิ้มอกเขา
จากนั้นวารีโดนคนมีปีกบินมาประกบหน้าหลัง เขาหมุนตัวฟันสองคนแยกออกเป็นสี่ส่วนตกพื้น
แต่ศัตรูมาไม่หยุด วารีฟันแล้วฟันอีกก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ปืนพกกระสุนหมด เขาฟันไปเรื่อยๆ
“เหล่าพลกระสุนส่งกระสุนไม่ได้เพราะโดนพวกมันมาปิดทางจากฟ้า คุณวารี… ไหวมั้ยคะ?” เอลฟ์มืดถามด้วยความประหม่า
“ไหวอยู่” วารีพูดให้เธอมั่นใจ
แต่จากนั้นเขาโดนล้อมแปดทิศ นี่เป็นเรื่องที่แย่ที่สุด การหมุนฟันจะไม่โดนทุกคน ถ้าไปข้างหน้าก็โดนฟันจากข้างหลัง ถ้าไม่โจมตีศัตรูก็จะไม่หยุดโจมตี
วารีตัดสินใจจัดการกับแค่คนด้านหน้า และหวังว่าจะจัดการได้เร็วพอที่คนด้านหลังฟันไม่ทัน
วารีพุ่งไปด้านหน้าฟันแนวนอนใส่สามคนข้างหน้า แต่คนถัดมาหลบหนีได้
คนมีปีกหลายคนพุ่งเข้าด้านหลังของวารี ยกดาบเหนือหัว และจากนั้น…
ปุปุปุปุปุ เสียงปืนกลเล็กดังขึ้น
วารีเงยหน้ามองด้านบน เขาเห็นวีมากับคริสซ่าพร้อมอาวุธ
วารีโล่งใจแต่คำถามก็ผุดขึ้นมาในหัว แล้วน้องน้ำลูกเราล่ะ
แต่ศึกตรงหน้ายังไม่จบและที่ทำได้คือเขาต้องสู้ต่อไป
