วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
176 ความโกลาหลของเหล่าเมีย
เรฟเนสอยู่ในห้องพักหลังมีการบุกเข้ามาหลังกำลังลังจะมีอะไรกับวารี
เรฟเนสเต็มไปด้วยความสับสน เดินวนไปมาอยู่ในห้อง และคิดถึงเรื่องที่เกิด
‘มันเกิดอะไรขึ้น?’ นั่นคือความคิดในหัวที่เธอมี และไม่ว่าเธอจะคิดไปทางไหน เธอหาคำตอบไม่ได้เลย
กลางเดือน 11 ยุคตีกันปี 124 หลังวาโรซีเมียเรียยึดมาร์แลนด์
ในด้านกลางเมือง ด้วยความช่วยเหลือของเผ่าผงทราย เมื่อวาโรซีเมียเรียยึดเมืองเผ่าทรายร้อนได้ เผ่าผงทรายดำเนินการโอนย้ายหน้าที่ในเผ่าทรายร้อนและให้ทั้งหมดเป็นของวาโรซีเมียเรีย
การทำแบบนั้นทำให้ครึ่งมาร์แลนด์ตกเป็นของวาโรซีเมียเรีย
และหลังจากนั้นเผ่าผงทรายตัดสินใจมอบเมืองหลวงเผ่าตัวเองและเมืองอื่นทั้งหมดเป็นของวาโรซีเมียเรีย
ดังนั้น ตอนนี้ วาโรซีเมียเรียเป็นเจ้าของมาร์แลนด์ ซึ่งนั่นทำให้วาโรซีเมียเรียเป็นจักรวรรดิ แต่วาโรซีเมียเรียไม่คิดเป็นจักรวรรดิ แต่เลือกเป็นประเทศที่หน้าที่ตัดสินใจทุกอย่างเป็นของทั้งราชาและรัฐบาล
เผ่าผงทรายเคยยิงคำถามเรื่องนี้ไป แต่คำตอบกลับมากลับทำให้เขาไม่เข้าใจมากขึ้น สุดท้ายก็ทิ้งคำถามที่ว่า ทำไมต้องแบ่งรายได้จากภาษีให้รัฐบาลด้วย
วาโรเข้ามาในห้องพร้อมวิว สองคนหน้าดูโทรมมาก
มันผ่านไปแล้วคืนหนึ่งหลังจากที่เรฟเนสกำลังจะมีอะไรกับวารี แน่นอนว่าเรื่องของเมืองเผ่าทรายร้อนยุ่งยาก และการต้องไล่หาทหารหนีทัพก็ยากลำบาก แต่สุดท้ายผลตอบแทนก็ได้กลับมาด้วยเมืองที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นให้ต้องเห็นเลือดและไฟหลังวาโรซีเมียเรียเข้ายึด
และนั่นก็จ่ายด้วยแรงงานวาโรและวิว ตัวแทนหัวหน้าเหล่าแฟน
หลังจากวาโรและวิวเข้ามานั่ง สองคนมองหน้าเรฟเนส จากนั้นนวดขมับตัวเองด้วยหน้าเจ็บปวด
เมื่อนวดเสร็จ วาโรถามเรฟเนสตรงๆ “มีอะไรกับเขาหรือยัง?”
เรฟเนสตกใจที่วาโรถามถึงเรื่องนั้น ไม่เคยมีใครถามแบบนี้เพราะการมีอะไรกับวารีมันเป็นเรื่องปรกติ
เรฟเนสส่ายหน้าและพูดตามตรง “ยัง เรายังไม่มีอะไรกัน มากสุดคือของเขาแตะปากล่าง”
สองคนถอนหายใจครั้งใหญ่ วาโรฟุบหน้าลงโต๊ะ วิวจับอก
“โอ้ ขอบคุณเหล่าเทพ” วิวกำมือใส่สร้อยเทพสามองค์ น้ำตาซึมจนไหลลงมา
“มันไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ทุกอย่างมันก็เหมือนเดิมนะ” เรฟเนสถาม
“เรายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับวารี จากปากคำของพี่วี” วิวตอบแทนวาโร
“มันเกิดอะไรขึ้นกับวารี?” เรฟเนสถามต่อ
“วีบอกว่ากลิ่นวารีเปลี่ยน และวิวเป็นคนยืนยันมัน เรายังไม่รู้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้วารีถือเป็นคนอันตราย และเราต้องปกป้องคนอื่นจากเขา” วาโรตั้งตัวเหมือนเดิมให้เรฟเนสเห็นตาขาวที่แดงๆเพราะจะร้องไห้นิดๆ
“แค่กลิ่นเปลี่ยนมันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาอาจจะเปลี่ยนน้ำหอมก็ได้” เรฟเนสออกความเห็น
“ถ้าแค่นั่นมันก็ดีและน่าโล่งใจ” วิวบอก “แต่ดูเหมือนหลังที่เขาสลบกลางสนามรบ เขาตื่นมาและสิ่งแรกที่จะทำคือหาคู่นอน ซึ่งเขาทำกับวีก่อน และรอบนี้ทำกับเธอ”
“แล้ว… วีโดนมั้ย?” เรฟเนสกลืนน้ำลายอึกใหญ่และถาม
“สบายใจได้ วารีโดนซ้อมก่อนจะทำแบบนั้นได้” วิวเล่าด้วยหน้ายิ้ม ปาดน้ำตาที่ยังติดอยู่ที่ตา
“แล้วจะทำยังไงต่อ?” เรฟเนสถอนหายใจหลังได้ยินเรื่องนั้นและถามหนทางข้างหน้า
“เพราะพี่ฟลอร่าติดงาน สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือเรียกเฟทมาช่วย เพราะเธอเป็นศิษย์พี่ฟลอร่า” วาโรเล่า “แต่ฉันสองจิตสองใจที่ใช้เธอ พอเข้าใจเหมือนกันใช่มะ เธอเป็นลูกวารี”
“เฟทน่าจะช่วยได้ดี” เรฟเนสมีความคิดต่างจากสองคน
“ทำไมล่ะ? เธออาจจะอคติและเข้าข้างพ่อตัวเองนะ” วาโรถาม
“หมอตรวจดีเอ็นเอหรือยัง?” เรฟเนสตอบคำถามด้วยคำถาม
“ตรวจแล้ว เป็นวารีปรกติ” วิวตอบ
“ถ้าแบบนั้นก็เหมือนที่ลางฉันคิด บางทีสิ่งที่เปลี่ยนในตัววารี อาจไม่ใช่เปลี่ยนร่าง แต่เปลี่ยนบางอย่างข้างใน” เรฟเนสผายมืออธิบาย
“วิญญาณ… ใช่มั้ย?” วาโรพอรู้คำตอบ แต่ขอยืนยันกับเรฟเนส
“ใช่… มันเป็นไปได้ว่าตอนนี้เป็นร่างของเขา แต่วิญญาณเขาไม่อยู่ในตัว” เรฟเนสขยายความสิ่งที่เธอคิด
“งั้นคำถามใหญ่… เขา… จะกลับมาได้มั้ย? โอ้” ฟืด วิวหายใจเข้าดูดน้ำที่จะออกมาจากจมูก “ทำยังไงดีอ่ะ? เราเสียวารีไปแล้วเหรอ?”
วาโรตบโต๊ะทันที ปัง เรฟเนสและวิวสะดุ้ง
“เป็นไปไม่ได้!” วาโรตะโกนเส้นเลือดขึ้นคอ
เรฟเนสและวิวคอตก
“ฉันรู้สึกได้ ไม่มีหลักฐาน แต่มันเป็นสัญชาตญาณจากเผ่าที่ฉันเป็น ความรู้สึกสัมผัสของเขา มันยังอยู่กับฉัน และรู้สึกเหมือนผูกสัมพันธ์กับเขาอยู่” วาโรพูดลั่นเสียงดัง
“แต่นั่นพิสูจน์ไม่ได้” วิวพูดเงียบๆ
“คิดสิ คิดถึงความรักที่มีให้กัน มันไม่หายไป ใช่มั้ยล่ะ” วาโรพูด เสียงเริ่มเบาลง
“ก็… ใช่นะ” วิวหลับตาคิด จากนั้นเอียงหัวสงสัยตัวเอง หน้าเริ่มยิ้มอ่อน
“ฉันก็รู้สึก” เรฟเนสจับอก คลำแหวนเพชรที่วารีเคยให้ตั้งแต่ยังเป็นแฟนไม่นาน
“มันยังมีความหวังอยู่ นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อ และยิ่งจากทฤษฎีของเธอ เรฟเนส ที่บอกว่ามันเป็นเพราะวิญญาณ เธอน่าจะช่วยได้ดีที่สุด และฉันมั่นใจ เด็กทองคำคนนั้นช่วยเราได้แน่” วาโรกอดอกพูดมั่นใจ
“โอย…” เรฟเนสผ่อนตัวพิงเก้าอี้ “อยากดื่มเลย เจอเรื่องแบบนี้เข้าไป”
วาโรเงียบและจับคาง “ฉันจะเอามาให้แก้วช็อตนึง หวังว่าจะช่วยได้ เธอเอาด้วยมั้ย? วิว”
“ขอด้วยหนึ่ง” วิวตอบ
“และฉันอีกหนึ่ง” วาโรพูดเสร็จก็เดินไปสั่งทหารข้างหน้า
สามคนกลับมานั่งเงียบ
ซักพักเหล้าก็มา พร้อมน้ำเย็นขวดหนึ่ง สามคนยกจอก “สู่การกลับร่างของผัว”
แก๊ง สามแก้วชนกัน และทุกคนซดทั้งหมดทันที
“““ช่าาาาา””” สามคนส่งเสียงหลังกระดกเหล้าหมดแก้ว
จากนั้นมันเป็นความเงียบ
เมื่อเริ่มเมานิดๆ วาโรลุก “ฉันจะไปเรียกเฟท
ที่วาโรซีเมียเรีย
เฟทเรียนหนังสือที่สถาบันการศึกษา ฟังครูพูด
ข้างเธอคืออุมิ อุมิดูไม่เข้าใจกับบทเรียนแล้วถามเฟทเบาๆ “ตรงนี้มันยังไงนะ? ช่วยหน่อยสิ”
เฟทเขียนลงกระดาษเพื่อไม่ให้เสียงดังและอธิบายโจทย์ให้อุมิดู
เมื่ออุมิเห็นก็พูดเบาๆ “ขอบคุณนะ”
หลังจากนั้นสองคนพยายามเงียบเพื่อฟังครูสอน
“วันพรุ่งนี้จะมีความสดใส วันต่อไปจะไร้เรื่องความวุ่นวาย” เพลงเรียกเข้ามือถือดัง
เฟทสะดุ้งและล้วงมือถือเร็วเหมือนตำรวจหยิบปืน
แต่เมื่อจะกดรับเธอกดผิดและมือถือเกือบหลุดมือ
เฟทเอามือรับมือถือเด้งไปมา กดรับสายแต่ยังไม่เอาเข้าหู
เพราะเสียงเรียกเข้าถูกปิด จะมีเฉพาะเสียงบุคคลที่เจาะจงไว้เท่านั้นที่โทรมาแล้วมีเสียง นั่นคือเหล่าพ่อแม่เธอ
เฟทลุกและพูด “ธุระสำคัญจากเหล่าแม่ค่ะ ขอตัวสักครู่นะคะ”
เมื่อครูได้ยินเขาก็พยักหน้าและเอามือไว้บนอก ทุกคนรู้กันและพูดในใจ ‘เพื่อวาโรซีเมียเรีย’
เฟทออกไปนอกห้อง ดูชื่อ เมื่อเห็นว่าเป็นแม่วาโรเธอก็เอาแนบหู
“ฮัลโหล ฮัลโหล ทำไมเงียบ เฟท! เป็นอะไรมั้ย!”
“ขอโทษค่ะ พอดีหนูอยู่ในห้องเรียน หนูสบายดีค่ะ”
“โอเค ฟู่ว เอาล่ะ มีเรื่องฉุกเฉินเกิดกับวารี เราต้องการตัวเธอด่วน เหล่าแฟนรวมหัวกันและคิดถึงสิ่งที่จะแก้มัน ทุกคนออกความเห็นว่ามันต้องเป็นเธอ เราจะเริ่มจากการไล่วิญญาณร้ายออกจากวารี”
เฟทเบิกตากว้าง รีบถาม “เกิดอะไรขึ้นกับพ่อคะ? แม่”
“วารีเปลี่ยนไปเหมือนคนละคน ร่างกายปรกติ อาการทางแพทย์ไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่แฟนทุกคนเห็นตรงกันว่าในหัวเขาไม่เหมือนเดิม เราเห็นว่ามันน่าจะเป็นวิญญาณสิงอะไรแบบนี้ แต่เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” วาโรเล่าผ่านมือถือเสียงดังชัดเจนเพื่อจะได้เล่ารอบเดียว
“อาการตอนเริ่มมันเป็นยังไงคะ? เพราะท่านพ่อไปทรมานใครในสนามรบหรือเปล่า?” เฟทถามเพื่อหาข้อมูล จะได้ออกทางแก้ได้
“เขาไม่ได้ทำให้ใครแค้น มันเลยแปลก แต่เพราะมันเป็นสงครามใหญ่และเขาเป็นราชา เรื่องนั้นเราก็ไม่แน่ใจ ส่วนอาการตอนเริ่ม เขาเริ่มจับหน้าอก มีอาการเหมือนคนเป็นหอบหายใจไม่ออก ล้มลง จับหน้าอก จากนั้นตื่นหลังหลับไปนาน” วาโรอธิบายทั้งหมด
“เข้าใจแล้วค่ะ ขอถามอีกเรื่อง ความดันค่าเลือดค่าตับปรกติมั้ยคะ?” เฟทถามต่อ หาข้อมูลทุกมุม
“ทุกอย่างปรกตินอกจากความดันสูงนิดๆเวลาเห็นผู้หญิง และก็มีอีกอย่าง สองหมอลองวัดความดันเองแล้วได้ผลมาว่าสูง แต่พอบอกตัวเองมีงูความดันลด แต่ก็สูงกว่าปรกติที่วารีเคยเป็น หมอตรวจละเอียดมาก เพราะฉะนั้นข้อมูลนี้มีความผิดพลาดต่ำสุดในทุกเรื่อง” วาโรเล่าเหตุการณ์
“เข้าใจแล้วค่ะ” เรฟเนสเร่งความคิด วิชาที่วารีเคยสอน ตัดความรู้สึกทุกอย่างแล้วโฟกัสกับการคิดหาวิธีแก้อย่างเดียว
เมื่อคิดได้หลายอย่าง เฟทเข้าสู่โหมดนักรบ เฟทหยิบปืนพกกระสุนเงินมาชัก กระสุนกระเด็นออก เฟทคว้ากระสุนกลางอากาศ ดีดซองกระสุนคว้าและใส่กระสุนกลับ
อุมิออกมาหน้าห้อง เฟทตกใจแล้วถาม “มีอะไร? โดนเรียกเหมือนกันเหรอ?”
“เปล่า ฉันใช้พลังเจ้าหญิงออกมา” อุมิยิ้ม หลิ่วตาชี้แก้มโพสแบบไอดอล เหมือนที่แม่วีสอน
เธอเริ่มเรียกเหล่าเมียวารีว่าแม่เหมือนกันแล้วตอนนี้
“กลับไปเรียนเถอะ ฉันต้องไปมาร์แลนด์ โดนเรียกเรื่องระดับประเทศ” เฟทพูดและหันหลังออกวิ่งไปเตรียมตัว
“อ่าว เดี๋ยวสิ!” อุมิเรียก ชี้มือไปทางเฟทจนเธอหายลับไปหลังเฟทเลี้ยว
อุมิจับปลายกระโปรง กัดฟัน
ผักชีกำลังจับแปรงระบายสีฟิกเกอร์หัวรถไฟอยู่
เธอจุ่มสีอ่อน กำลังจะระบายรายและเอียดแสงและเงา
เมื่อลงแปรง ปั้ง! ประตูดีดเปิดแรงจนบานพับหลุดหนึ่งอัน
“แม่ผักชี!” เฟทเรียกผักชี
“จ้าๆเรื่องวารีใช่มั้ย?” ผักชีเหมือนรู้เรื่องอยู่แล้ว
“ใช่ค่ะ ขอคุยกับเอโกะหน่อยค่ะ”
ผักชีหยิบกุญแจที่ห้อยคอ เอาให้เฟท “เต็มที่เลย”
เฟทวิ่งไปไขกุญแจที่ห้องด้านใน
เมื่อประตูเปิดความร้อนที่สูงขึ้นเหมือนกลางแดดโดนเฟท
แต่เธอไม่ตกใจ เดินผ่านตู้เก็บข้อมูลที่เยอะเต็มตา จนมาถึงจอแสดงผลตรงกลาง แต่เฟทพิมพ์ไม่ถนัดและจับไมโครโฟน
“พี่เอโกะ นี่เฟทนะ เกิดเรื่องกับพ่อ ขอความเห็นเรื่องวิญญาณหน่อยค่ะ” เฟทพูดเข้าไมโครโฟน
“สวัสดีค่ะ เฟท หนูบอกแล้วว่าอย่าเรียกหนูว่าพี่ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อวารีคะ?”
เฟทเล่าเรื่องทั้งหมด และคำถามทั้งหมดที่เธอคิดว่าจะเกิดเมื่อไปมาร์แลนด์
ผักชีกำลังลงสีฟิกเกอร์อีกครั้ง สรุปแล้วการปาดยาวเพราะตกใจเสียงประตูกลายเป็นไฮไลต์รูปดาวในแบบคนพ่นสีกำแพง
เธอคิดทำให้อีกด้านเป็นปรกติ แต่เมื่อจิ้มพู่กัน ปึง! เฟทออกมาจากห้องและวิ่ง “ขอบคุณค่ะแม่”
“จ้าๆ เดินทางระวังล่ะ เอาคนขับรถไปด้วย” ผักชีบอก
เฟทวิ่งออกห้อง ไม่ปิดประตูและแชตนัดพี่แบร์คนขับโดรนก่อนไปเตรียมอุปกรณ์ เธอย้ำเขาว่าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้
จากนั้นไม่ถึงสิบห้านาทีที่ลานจอด พี่แบร์เอาโดรนรุ่นล่าสุดมาจอดและเปิดประตู
เฟทขึ้นโดรนและมองนอกหน้าต่าง ใจวิงวอนให้พ่อปลอดภัย
แม่วาโรโทรมาพอดี จากเสียงเรียกเข้าที่ไม่เหมือนโทรด้วยอินเตอร์เน็ต เรฟเนสรู้ว่าแม่ใช้ระบบนกรักแบบเก่า
นกรักโลกนี้เป็นสัตว์เครื่องมือถือยุคที่แล้ว แต่ของที่วาโรซีเมียใช้ยังเป็นสองระบบ
เฟทพูด “แม่วาโร” รับสายเรียกเข้า
เสียงแม่วาโรดังขึ้นมา “ขึ้นโดรนยัง?”
เฟทตอบ “ขึ้นแล้วค่ะ”
“มาถึงกี่วันนี้มั้ย?” วาโรถามกลับ
“สักครู่นะคะ” เฟทกดปิดไมโครโฟน “พี่แบร์ ถึงมาร์แลนด์กี่โมงคะ?”
“ถึงช่วงเย็นวันนี้ หลังบ่ายเล็กน้อยแต่ก่อนค่ำแน่นอนด้วยความเร็วนี้ครับ”
เฟทนำคำนี้ไปบอกแม่วาโร
เธอเงียบไปซักพัก แล้วพูดมา “คงต้องให้เธอทำเรื่องที่ขอพรุ่งนี้ วันนี้มีอะไรที่พวกเราช่วยเธอได้มั้ย? ให้เธอทำงานง่ายขึ้นหรืออะไรแบบนี้”
เฟทคิด เมื่อคิดได้เธอตอบ “ช่วยยืนยันว่าไม่ใช่พ่อจริงๆทีค่ะ เพราะพ่อเป็นคนต่างโลก ที่จากประวัติแล้วมาเปลี่ยนร่างคนที่เกิดมาแล้วโลกนี้แต่ยังอายุน้อยมาก หนูกลัวว่าจะไล่ไปโดนวิญญาณพ่อหลุดออกจากร่าง เพราะเป็นคนต่างโลก วิญญาณต่างโลก หนูกลัวพ่อหายไปแล้วกลับไม่ได้ หรือต้องไปเกิดใหม่”
“โอเค แค่ยืนยันว่าไม่ใช่เขาจริงๆใช่มั้ย? มีรายละเอียดอะไรหรือเปล่า” วาโรถามต่อ
“ใช่ค่ะเช่น ของที่ชอบ อาหารที่ชอบ และการปฏิบัติกับเหล่าแฟนเปลี่ยนไปอะไรแบบนั้น หนูต้องทุ่มเวลาที่เหลือทั้งหมดวางแผนพิธี แม่ๆต้องช่วยกันสร้างแผน” เฟทอธิบายและรู้สึกเสียใจที่ยังช่วยพ่อไม่ได้เพราะความสามารถ
เฟทคิดทันที ‘เพราะฉันยังฝีมือน้อยเกิดไป ถ้าไม่ใช่แบบนั้นฉันคิดช่วยพ่อได้แน่’ เฟทกำมือคนที่นั่งข้างๆ
แบร์ที่เห็นว่าเฟทจับความว่างเปล่ายิ้ม
‘ซิ่นเนี่ยนน่าจะช่วยได้นิดๆ แต่ก็นะ เขากำลังศึกษาอยู่’ เฟทคิดต่อ
วาโรตอบกลับมา “แน่นอน ง่ายมาก เราเต็มไปด้วยคนมีฝีมือ”
“แน่นอนค่ะแม่ แค่นี้นะคะ เพื่อวาโรซีเมียเรีย” เฟทพูดและวางมือที่ว่างหน้าอก
เฟทเห็นซิ่นเนี่ยนทำเหมือนกัน
“เดินทางปลอดภัย เพื่อ… วารี” วาโรตัดสาย
เฟททำหน้าหนักใจทันที ‘แม่วาโร พ่อใหญ่ในใจแม่เกินประเทศท่านตาตัวเองแล้วเหรอ? ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ ประเทศต้องได้รับผลกระทบแน่’
ซินเนี่ยนพูดบางอย่างที่ไม่มีเสียงบอกเฟท
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะทำให้ได้ ถึงตอนนี้แล้ว มันเพื่อคนที่จะเปลี่ยนโลกอย่างท่านพ่อ” เฟทพูด
จากนั้นเฟทมองกระจกหลังเห็นพี่แบร์แอบยิ้มจากความโล่งใจ
เฟทกางสมุดโน้ต เพื่อจดหาพิธี ทั้งที่มีในโลกนี้และโลกเก่าของพ่อ
หลังจากนั้นวาโรประชุมเมีย ทุกคนระดมความเห็นที่มีอยู่ในหัว เมื่อผ่านไปเป็นชั่วโมง แต่ละคนออกมาหน้าตาเหมือนกำลังจะไปฆ่าบางคน
เหล่าทหารได้แต่เงียบ กลืนคำถามที่มีและเรื่องที่รู้ไว้ในใจ ไม่มีใครกล้าพูดถามออกมาเสียงดัง
เมื่อทหารให้เตรียมของที่ต้องใช้ ทหารวิ่งวุ่นกันเกือบชั่วโมงหาของ สุดท้ายทุกอย่างก็พร้อม
วารี? อยู่ในห้อง เหม่อลอย นึกถึงตอนที่จะได้เสียบเรฟเนส
ตอนนี้เขาอยู่ในห้องปิด มีห้องน้ำ มีอาหารให้กินทุกอย่าง แต่ไม่ได้คุยกับใครหรือเจอสาวที่ไหนเลย
มีคนเปิดประตูเข้ามา วารี? เบื่อขนาดไม่มองหน้าเขา “มามีอะไรกันมั้ย?”
แต่เมื่อเขาหันไปเห็นทหารหน้าเขาเหมือนจะอาเจียนแล้วพูด “ไปไกลๆถ้าไม่ใช่ผู้หญิง”
“ไม่ได้ครับ เหล่าเมียท่านเรียกตัว” ทหารพูดเชิงสั่ง
“ให้แฟนมามีอะไรกันก่อนค่อยเรียกฉันได้” วารี ชิงเอาแต่ใจออกคำสั่ง
“นี่ไม่ใช่คำขอ ถ้าท่านไม่ไป เหล่าเมียท่านจะมารุมกระทืบ และผมต่อยหน้าท่านได้ถ้าท่านไม่มา” ทหารเดินเข้ามาใกล้ วารี วารี ถอยตัวหนีติดกำแพงบนเตียง
“ไปๆ จะไปๆ อย่าต่อยฉัน มันเจ็บมากเลย” วารีพูด เอาหมอนข้างมาบังหน้า
“ลุก” ทหารพูดเสียงดัง
วารีดีดตัวลุก ทหารใส่กุญแกมือ และลากตัวไป
วารีถูกพามาที่ห้องที่มีกระจกใหญ่
เขานั่งเก้าอี้ที่ทหารพาไปนั่งและมองซ้ายขวา ในห้องไม่มีอะไร
ทหารหยิบมือถือมา และเปิดเว็บพรวางไว้หน้าวารี
วารีดูจอ กำลังจะเอื้อมมือไปจับ แต่ทหารเอาไม้เรียวตีมือ “ห้ามจับ จับโดนต่อย”
จากนั้นทหารออกจากห้องไป
“ในห้องมีแต่ฉัน แล้วรู้ได้ไงว่าฉันจับ?” วารีพูด แต่ไม่กล้าเอื้อมไปจับ
เมื่อเขาดูได้ซักพัก เขาเริ่มเขี่ยหัวล่างของตัวเอง
ปึง! ประตูเปิด
วารีสะดุ้งเอามือออก
ผู้หญิงเข้ามาห้าคน
เหล่าแฟนวารีเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม
จากนั้นคนตาแดงปรบมือ มีน้ำถูกขนมาสองแก้ว
เมื่อวางได้หน้าวารี มันเป็นแก้วสีน้ำตาลแก้วหนึ่ง และแก้วน้ำปั่นมีขนมเสียบเยอะ และอาหารสองสามจาน
วารีหยิบแก้วขนม หยิบขนมกินและดูดน้ำปั่น
ฝั่งเมียยังจ้องไม่หยุด
วาโรเริ่มถาม “เรามีกี่คน”
วารีชี้นิ้วนับ “ห้า”
จากนั้นวีถาม ชี้อาหารข้างหน้า “น่าจะหิวแล้ว อยากกินอะไร?”
วารีตอบ “อะไรก็ได้อร่อยๆ” จากนั้นกินพิซซ่า
ผู้หญิงผมฟ้าตัวเล็กๆพูด “ฉันจะเปิดให้ดูข้างในจุดหนึ่งของร่างกาย อยากเห็นอะไร?”
“อืม นม!” วารีตอบ
เรฟเนสถกเสื้อให้วารีเห็น จากนั้นเอาขึ้น หันหน้าหนี
สาวหูแมวลูบหลังสาวผมฟ้า หน้าตาเป็นห่วงสุดๆ
“มามีอะไรกันมั้ย? ทั้งหมดเลย” วารียิ้มแล้วพูด ชูมือเหมือนตัวเองเป็นพระเอกหนัง
“ไอ้หน้า… “พี่วีอย่า!”” สาวที่ชื่อวีพูดแล้วหันหลังกระโดดขึ้นรถมาจะเตะหน้าวารี
วารีตกใจหงายหลังตกเก้าอี้
ดีนะที่สาวผมขาวเอาตัวกอดขาเธอไว้และเตะไม่ได้
แต่เมื่อสองคนวุ่นห้ามกันอยู่ สาวผิวขาวอีกคนที่ไม่เคยพูดเดินมาข้างวารีที่นอนอยู่ที่พื้น
“อย่าบังอาจกับฉัน” เธอหยิบเข็มที่แอบเอาเข้ามา
เธอจิ้มเข็มเข้าปลายนิ้วกลางวารี
“อ๊ากกกกก!” วารีตะโกนลั่น
สาวผมฟ้าวิ่งมาดึงเข็มออก
แต่สาวผิวขาวชักเข็มออกมาอีกเป็นกำมือ
วารีรีบคลานหนีสี่ขา
“ใจเย็นหงส์ฟ้า!” สาวผมฟ้าชนสาวผิวขาวและชุลมุนกัน
สาวตาแดงที่นั่งนิ่งตบมือ ทหารมาพาวารีไป แต่เพราะวารีขดตัวเป็นลูกบอล ทหารต้องเอาวารีไปด้วยเปล
วาโรในห้องถอนหายใจ “ฉันจะเขียนรายงาน” บอกเหล่าแฟนชุลมุนกันให้พอใจ
