วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
180 เมื่อใกล้จะถึง
วารีตื่นมาในห้อง เมื่อเขามองไปด้านล่าง เขาเห็นเรฟเนสนอนเปลือยอยู่ข้างกายใต้ผ้าห่ม
วารีแง้มผ้าห่มดูหน้าอกเธอ ก่อนลุกขึ้นและแชตสั่งแม่บ้านให้เอากาแฟมา เพราะไม่ได้เอาเครื่องชงกาแฟหนักๆมาด้วย
เขารู้สึกเหมือนพลาดอะไรบางอย่าง แต่เพราะอิ่มใจอยู่จากเซ็กส์เมื่อวาน
เขาดูของตัวเองและมันอักเสบนิด เขาทายาบำรุงตอนแม่บ้านเดินมาพอดี
เมื่อแม่บ้านประจำหน้าห้องเห็นก็ยิ้ม “ให้หนูช่วยมั้ยท่าน?”
“ใจเย็น ฉันไม่ไหวแล้วบอกตรงๆ” วารีปฏิเสธไปพร้อมรอยยิ้ม
แม่บ้านไม่พูดอะไร
วารีคิด ‘เธอน่าจะล้อเล่นมากกว่า ฟาวล์แล้วสิฉัน’
‘ฉันคุยกับคนเยอะขึ้นกว่าโลกเก่ามาก มีแฟนหลายคนหลากหลายแนวหลายอาชีพ แต่ทำไมยังรู้สึกไม่ดี เดี๋ยว เมื่อกี้ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นนี่… หรือมันเปลี่ยนไปแล้ว… คงเปลี่ยนไปแล้วแหละ นานขนาดนี้แล้ว’ วารีบ่นตัวเองและชมตัวเอง
‘ตอนแรกมันมีแต่วีกับวิว ฉันมาไกลแล้ว’
หลังยอตัวเองอิ่มทั้งกายใจวารีซดกาแฟ
ตู้ม
วาโรเข้ามา วารีไม่สะดุ้งและกาแฟไม่หก เพราะกาแฟยามเช้าสำคัญกว่าความปลอดภัย
วาโรแหกปาก หน้าโกรธจัด “รู้มั้ยมันกี่โมงแล้ว อีตาบื้อเอ้ย มันจวนจะถึงเวลานัดขนทหารทั้งหมดและกลับบ้านแล้ว ยังช้าอะไรอยู่”
วารีรีบควักมือถือดู “โอ้ตายห่า”
มันสายมากแล้วและใกล้เวลานัดเดินทางทัพและวารีกับครอบครัวแล้วด้วย
“ไม่ได้การ ต้องรีบแล้ว” วารีบอกตัวเอง เข้าเกียร์ออกรบ
เมื่อซดกาแฟหมดแก้วเขาปลุกเรฟเนส “เรฟเนส เรฟเนส ต้องกลับบ้านแล้ว ตื่นๆ”
เรฟเนสตื่นขึ้นมางัวเงีย วารีตัดสินใจคว้าผ้าเช็ดตัวสองผืนและเธอวิ่งไปห้องอาบน้ำ
ถึงอยู่นอกประเทศแต่วารีขอใช้ห้องอ่างใหญ่ของเมืองมูจิมบู้ว ที่ตอนนี้ใส่น้ำร้อนเต็มอ่างแล้วด้วยแรงแม่บ้าน
เพราะเหลือแม่บ้านประจำการน้อยเนื่องจากเตรียมกลับบ้านกันหมดแล้ววารีทำให้พวกเธอไม่พอใจไม่ได้ แต่เรื่องนี้มันจำเป็น วารีถอดเสื้อผ้ากองทิ้ง ห่มผ้าเช็ดตัว ที่เหลือก็แค่ให้แม่บ้านมาเก็บ
จากนั้นวารีอาบน้ำกับเรฟเนส เมื่อโดนน้ำเย็นเรฟเนสเริ่มตื่นดีขึ้นและอาบเองได้แล้ว
จากนั้นสองคนจูงมือกันแทบกระโดดลงอ่าง แช่ประมาณสามนาทีเหมือนบะหมี่สำเร็จรูปต้มและรีบออก
เขารีบดึงเรฟเนสออกและวิ่ง แม่บ้านตามทางยกมือไหว้และเขาไหว้มือเดียวตอบเพราะเวลากระชั้นชิด เขาไม่ได้หยุดให้ใคร
สุดท้ายเขาก็ใส่เสื้อผ้าเสร็จ แต่มันไม่หมดแค่นี้ เรฟเนสและเขาต้องเก็บของส่วนตัวกลับบ้านด้วย
วารีเดินหาที่ไว้วางของตัวเองข้างเตียงห้องเขา แต่ปรากฏ ว่ามีคนเก็บให้เรียบร้อยแล้ว
วารีจับคาง “ใครอ่ะ?”
แต่เขารีบส่ายหน้า เพราะมันต้องเอาเรื่องนั้นไว้ก่อนและรีบไป
เขาเดินไปหาเรฟเนส เรฟเนสออกมาพอดี “ของฉันเก็บหมดแล้วอ่ะ”
“เอาไปใส่โดรนแล้วรีบไปกัน” วารีพูดเสร็จก็ดึงแขนเรฟเนส
สองคนวิ่งไปหน้าปราสาท เจอวาโรรออยู่ เธอด่าเสียงดัง “เสียเวลาอะไรนักหนา ไม่ต้องมามอง เอาไปใส่โดรน! เรดจำปาบอกแม่บ้านที่เหลือทั้งหมดให้พร้อมกลับบ้านทีนะ”
เธอเสียงดัง แต่เมื่อพูดกับเพื่อนซี้ เรดจำปา เธอพูดเสียงอ่อนโยน
“โอยอย่าดุนักจ้า” วารีขอ
“ถ้ามีเวลาบ่นก็เร่งเข้า เร็ว!” เธอกลับมาดุอีกครั้ง
“ทำไมไม่รู้จักเวลา” วีบ่นบ้างในครั้งนี้
“เวลามันสำคัญกับนักธุรกิจนะวารี” แม้แต่วิวก็มีความเห็น
วารีเริ่มนึกอยากบ่นตัวเอง แต่นั่นมันไม่ดีต่อใจ เขาไล่มันออกจากหัว มันไม่ช่วยอะไร
จากนั้นเขาวิ่งไปลานจอดโดรน เอาของใส่โดรนตู้ด้วยการโยน เรฟเนสทำเหมือนกัน สุดท้ายทั้งคู่วิ่งกลับไปหน้าปราสาท
เมื่อมาถึงวาโรก็เท้าเอวรออยู่ เธอล้วงมือถือโทรเรียกโดรนไปหากองทัพ
ไม่ถึงสามนาทีโดรนก็มา ทุกคนรีบขึ้นด้วยความรวดเร็ว บางคนยังไม่ทันนั่ง วาโรสั่ง “ออกเลยเร็วเข้า บินบินบิน”
โดรนรีบขึ้น คริสซ่าร้อง ว้าย เกือบล้ม แต่วารีพุ่งตัวไปดึงหลังเสื้อเธอไว้
ถึงเขาไม่ทำอย่างนั้นกลีน่ายังรอรับน้องเธออยู่ด้วย
วารีกลับมานั่งที่ โดรนออกและเหมือนคนขับถูกกดดันด้วยออราวาโร เขาเร่งเครื่องมากกว่าปรกติเยอะ
เมื่อมาถึงลานจอดใกล้กองทัพ โดรนลงด้วยความรวดเร็วจนวารีทึ่งกับฝีมือ
แต่ไม่มีเวลาว่างคิดเรื่องพวกนั้น ทุกคนเดินไปเพื่อหากองทัพ
ก่อนถึงวารีดูเวลา “ฟู่ว… ทันแฮะ”
““ไม่ต้องเลย เร็ว ไปทำงาน”” วารีบ่นพร้อมวี เมื่อสองคนพูดมาก็หันมองหน้ากันแล้วยิ้ม
‘เดี๋ยวนี้สองคนสนิทกันขึ้นดีจัง หวังว่ามันจะดีขึ้นเรื่อยๆนะ เอ… พูดเป็นลางหรือเปล่าวะ?’ วารีคิดกับตัวเอง
ลางหรือไม่ก็ช่างมันแล้ว เขาเดินถึงหน้ากองทัพแล้วและทหารเป็นหมื่นคนกำลังมองเขา
วารีมีบทพูดที่เขียนไว้ซักพักแล้วในกระเป๋า เขาล้วงกระเป๋าเปิดหยิบและเอามันวางไว้บนโต๊ะ
เขาอ่านคร่าวๆ ‘เวลาเขียนมันเป็นแบบนี้ทุกที มันดีในหัว แต่พอออกมามันไม่มีรสชาติเลย ทหารเบื่อแหง เอาแต่ประเด็นสำคัญและให้มันกระชับๆดีกว่า’
วารีตัดสินใจด้นสดและเดินไปหาไมโครโฟน เขาเอามือวางที่อก ทหารทำตามดังพรึ่บ เขาเอาลง เริ่มพูด “ขอบคุณทุกนะทุกคน การได้ประเทศใหม่มาร่วมกับประเทศเรา สำเร็จด้วยดี เพราะแรงงานทุกคนที่อยู่ที่นี่”
เมื่อพูดเสร็จวารียกมือไหว้ ทหารตื่นตัวฮือฮา ยกมือไหว้ตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“มันไม่ใช่แค่ทหารแนวหน้า ทหารปืนใหญ่รวมไปถึงทหารพลขับ ทหารเสบียง พ่อครัวทหาร ทุกคนช่วยกันเต็มที่จนทุกอย่างผ่านไปได้ดี” วารีพูด
เขามองทหาร “แต่ดีมันยังไม่พอ เราต้องมุ่งหน้าทำให้เยี่ยม ที่มันแค่ดีรอบนี้ เพราะเรายังมีจำนวนผู้ที่เสียไปอยู่”
วารีปั้นหน้าเข้ม
“มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำสงครามโดยคนไปรบรอดหมด แต่รู้มั้ย ตั้งแต่มาโลกนี้ ทุกอย่างมันเหมือนฝัน และฉันฝันว่าวันข้างหน้าจะรบได้โดยไม่ต้องเสียใคร ฉันแค่อยากให้มันเหมือนฝันบ้างพูดตรงๆ” วารีพูดเบาๆ
“และที่ฉันคิดไม่ใช่แค่ให้พวกเรารอดอย่างเดียวนะ สิ่งที่ฉันอยากทำ คือให้ทุกคนไม่ต้องตาย ให้ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตเต็มไปด้วยความสุข ฉันมองหาโลกที่เป็นอย่างนั้น… แต่แน่นอนไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี มันก็จะมีคนที่เลือกจับดาบเวลาทะเลาะกันแล้วไม่เข้าใจ มันจะไม่หายไปจากโลก แต่เราต้องป้องกันมันไม่ให้เกิดขึ้นมากที่สุด” วารีกล่าว
ทหารพยักหน้าตาม เห็นด้วยกับเขา แม้บางคนเป็นพวกหัวกล้าม ชอบต่อสู้ แต่ที่วาโรซีเมียเรียมีสังเวียนเยอะ เขาจะไปสู้กับใครเวทีไหนก็ได้ ทั้งมือเปล่าและดาบไม่คม
“เอาล่ะ เรื่องต่อไป สำหรับพวกคุณที่เสียเพื่อนไป ให้จำไว้ในใจว่าทุกคนจะได้รับการตอบแทนอย่างเต็มที่ ทั้งเงินก้อนและเงินเลี้ยงครอบครัววันต่อวัน รวมถึงเงินส่งลูกเรียนให้จบ เพื่อมาพัฒนาครอบครัวต่อ” วารีพูดต่อ
พอมาถึงตรงนี้ทหารเริ่มคุยกัน “รู้มั้ยว่าบางคนบอกว่ายอมตายมันคุ้มกว่ารอเงินเดือนเพราะเงินมันเยอะจนตาวาวเลย”
“เห้ยไอ้บ้า อย่าเสียงดังเดี๋ยวก็โดนไล่ออกหรอก”
“เรื่องนั้นบ้ากว่าอีก ถ้าไม่ขโมยและข่มขืน วารีไม่ไล่ใครออกง่ายๆหรอก ถ้าไม่โดนประเมินวินัยก่อน”
“หยุดเลยทั้งคู่ เขามองมาแล้ว”
ทหารสองคนที่คุยกันคำนับไปทางวารี และเขาพยักหน้า แสดงว่าน่าจะได้ยิน
เมื่อวารีพูดเสร็จ วาโรเดินมาหน้าไมโครโฟน “วารีพูดครอบคลุมเรื่องทั้งหมดแล้ว ได้เวลาเคลื่อนพลกลับบ้าน ทุกคนให้ไปหาเครื่องบินตามคำสั่งของตัวเอง ช่วยกันดูเพื่อนให้ครบด้วยจะได้ไม่ตกค้าง”
ทหารฮือฮา ส่วนใหญ่ดีใจ และเริ่มเดินกันไปตามที่ที่ตัวเองสังกัด
เหล่าแฟนเดินไปหาวารี และทุกคนพากันเดินเตรียมไปขึ้นโดรน
วารีดูเมืองมูจิมบู้วเป็นครั้งสุดท้ายก่อนไปในรอบนี้ เขาต้องชินกับมันเพราะน่าจะมีโอกาสได้มาที่นี่อีก
เมื่อถึงโดรน ประตูเปิดและวารีเข้าไป “หวัดดี แบร์”
“สวัสดีทุกท่านครับ ยินดีที่ท่านไว้ใจให้ผมรับหน้าที่ยิ่งใหญ่นี้” แบร์ยิ้มตอบและยกมือไหว้
“ขอบคุณๆ” วารีเดินไปหาที่นั่งตัวเอง
และคนที่นั่งใกล้สุดก็เป็นจอมโปรดในใจเหมือนเดิม วีตามด้วยวิว
วารีหันไปยิ้มให้เธอและเธอยื่นหน้ามาจูบแก้ม “ยินดีที่ได้กลับบ้าน”
วารียิ้มตอบ “เธอด้วยนะ”
วิวรีบแทรก “โห หวานกันตั้งแต่เครื่องยังไม่ขึ้น ฉันจะเอียนมั้ยเนี่ย? ฮ่าฮ่าฮ่า”
หลังจากเลิกหัวเราะ วิวทำหน้าจริงจัง “แต่ ขอบคุณจริงๆนะวารี”
“เรื่องอะไร?” วารีถามทันที
“ที่เธอกลับมา พี่วีเครียดมากจนไม่เป็นตัวของตัวเองเลยตอนที่เธอไป” วิวอธิบาย
วารีปากตกเพราะเสียใจเรื่องนั้นและทำอะไรไม่ได้
วาโรที่นั่งหลังวารียืนขึ้นและเอาหน้าอกวางบนหัววารี “อย่าลืมว่ามีหน้าที่ราชาอยู่ล่ะ คราวหลัง อย่าหายไปไหนอีก รู้มั้ยมันวุ่นวายจนฉันลืมความเป็นราชินีไปเลย”
มันน่าทึ่งที่วาโรพูดแบบนั้น เพราะตัวเธอคือประเทศ แต่วารีใหญ่กว่านั้นแล้วในความคิดเธอ
ทุกคนขึ้นโดรนเสร็จหมดแล้ว “โดรนจะขึ้นแล้ว นั่งซักทีดิ หัวหนักนะ ของเธอไม่ใช่เล็กๆ”
“ฉันจะชิงเอาใจเธอก่อนถึงเวลานัด”
“ใจเย็นน่า ฉันทำตามสัญญาอยู่แล้ว” วารีพูดกันไว้ก่อน
แบร์หันมามองทุกคนแล้วชี้นับ เมื่อครบตามกำหนดการ เขาพูด “กลับที่นั่งด้วยครับ ให้โดรนขึ้นบินก่อนนะครับค่อยยืน”
“โอเค” วาโรพูดแล้วกลับไปนั่ง
โดรนขึ้นอย่างระวัง และไม่นานมันก็บินบนฟ้าด้วยความเร็วเดินทาง
‘มันดีที่หินไฟฟ้าหรือหินจื่ดจื่ดปล่อยพลังงานได้ไม่มีหมด เราไม่ต้องแวะเติมพลังงาน’ วารีคิด
วิวหยิบเนื้อแห้งบางอย่างขึ้นมาถุงใหญ่พอกินได้ทั้งลำ วารีถามทันที “เนื้ออะไรอ่ะ”
“เนื้อแพะแห้งปรุง ฉันเหมาร้านมาเอามาเผื่อทุกคน” วีเริ่มกำเนื้อเต็มมือและแบ่งเนื้อ
หลายคนหยิบและเคี้ยวทันที “มันก็คล้ายกับเนื้อป่าที่ล่าได้เลย มันมีเนื้อเหมือนแกะ แต่ออกหวานด้วย อร่อยจัง” เรฟเนสพูด ตาเธอเริ่มปรือๆ
“นั่นดิ” วารีพูด “ว่าแต่ไปล่าสัตว์ป่ากันมั่งดีมั้ย?”
หลายคนส่ายหน้า “เรามีกินพอแล้วไม่ได้จำเป็นต้องไปล่าหรอก เสียดายสัตว์ป่า”
เมื่อหลายคนไม่เห็นด้วยวารีจ๋อยไหล่ตกทันที
แต่มีบางคนที่ให้ความสนใจเรื่องนี้อย่างฟ็อกซี่ เธอรีบพูด “แต่การล่าสัตว์มันต้องทำบ้างในป่าที่สัตว์เกินจำนวนเยอะไปก็ต้องถูกล่าบ้างให้วัฐจักรมันเข้าที่นะ จากที่ฉันอ่านมา”
“ก็ใช่อยู่แต่ก็มีคนที่ไม่ชอบอ่ะดิ” วารีพูด
แต่เมื่อหลายคนได้ยินและคิด ความเห็นเริ่มเปลี่ยน พี่อลิสพูด “ก็นะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าสนใจ”
“แต่เราไปกันหมดไม่ได้หรอก ไม่งั้นหมดป่าแน่ถ้าเราไปกิน” วารีเตือนเหล่าแฟน
แฟนหลายคนทำหน้าจ๋อย
“แล้วเราจะทำอะไรดีตอนกลับบ้านล่ะ มันเป็นเวลาว่างที่หาได้ยากแล้วในช่วงนี้ เอางี้ดีมั้ย มาฉวยโอกาสผลิตลูกเพิ่มกัน” พี่อายะออกความเห็น
วารีสังเกตเห็นไกอาหน้าแดงขึ้นทันที แต่ไม่พูดอะไร
หลายคนเห็นด้วย “เพื่อวาโรซีเมียเรียสินะ” หงส์ฟ้าพูดและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ถ้าพูดแบบนั้นมันยิ่งดูแย่ ฉันแห้งพอดี” วารีบ่น
“โด้ปเอาก็ได้นี่ สมุนไพรเยอะแยะที่เกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น” อ็อกโธพูดจากความเชี่ยวชาญในสายอาชีพ
“มันยิ่งดูแย่ที่หาตัวช่วยจากภายนอก…” จากนั้นวารีคิด “ถ้าหาเซรุ่มสัตว์ประหลาดล่ะ?”
“บ้าน่าเรื่องนั้นอ่ะ เธอมีเซรุ่มตัวนึงอยู่ในตัวแล้วถ้าฉีดเข้าไปแล้วตัวดีเอ็นเอตีกันจะทำยังไง” วีบ่น
เธอเริ่มรู้เรื่องวิทยาศาสตร์เยอะขึ้นแล้วหลังจากอยู่ด้วยกันนานและสนใจตามวารี
“สงสัยต้องหาวิธีปรับเซรุ่มก่อน ฉันเสียดายที่มันถูกแบน ถ้าใครเอามาฉีดก็ได้ผู้ชายคงไม่มีปัญหาน้ำไม่ออก” วารีพูดเป็นห่วง
เรื่องน้ำออกไม่ออกและเรื่องอย่างความอยากมีเซ็กส์เป็นเรื่องยากและละเอียดอ่อน บางคนน้ำไม่ออกเพราะเรื่องที่เรียบง่ายอย่างอารมณ์เครียด
แต่นั่นเป็นปัญหาใหญ่ในโลกที่เขามาและหาทางแก้ก่อนปัญหาเกิดมันก็เป็นเรื่องดี
ถึงตอนอยู่มันไม่มี แต่มันก็เป็นไปได้ว่าโรคอย่างพญามัจจุราชเป็นเชื้อที่แพร่ได้ ไม่ว่าจะเป็นทางอากาศหรือน้ำในร่างกาย
วารีรู้สึกขอบคุณพลังที่ไม่เคยเจอที่ทำให้เขามาเกิดโลกนี้ มันไม่มีโรคทางเพศ เขายังชอบเรื่องนั้นสุดๆและขอบคุณเทพ แต่ไม่ใช่ไอ้บ้าเซท
ทั้งหมดนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ผลัดกันหลับและนั่งคุย วารีได้นอนไปนิดหน่อย
มันใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงก่อนจะผ่านทะเลทรายได้ และสุดท้าย ด้านล่างเขียวขจี
เหล่าแฟนชะโงกดูพื้นและฮือฮา หลายคนตื่นเต้น ที่ที่สงบที่สุดในใจ บ้านของทุกคน แต่มันยังไม่ถึง แค่อีกนิด
วารีเริ่มคิดเรื่องที่จะทำหลังกลับบ้าน นึกถึงสิ่งที่อยากทำในใจ
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดที่เกิดกับวังคือพื้นที่หลังวังอันโล่งและว่าง
แน่นอนมันต้องทำอะไรซักอย่างกับที่นั่น เมื่อวารีคิดถึงเรื่องนั้น เขานึกในใจ ‘สวน… นั่นเป็นที่อยากทำที่สุดเหรอ? ตอนนี้มันแย่ไปมั้ยหรือมันทำได้แล้ว? แล้วเหล่าแฟนจะคิดยังไงกับมัน… อืม…’
เขาเกาหัวตัวเองจนยุ่ง และวีลูบ จัดผมให้เขา
“คิดถึงบ้านมั้ย?” วารีถาม
“ฉันอยู่ไหนก็ได้ที่มีเธอ” วีตอบอย่างรวดเร็ว
“แบบนั้น… แล้วบ้านล่ะ? การมีบ้านมันสำคัญนะ”
“บ้านมันก็คือที่ที่เธออยู่”
“แบบนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับบุคคลน่ะสิ ฉันหมายถึงสถานที่อ่ะ? แบบเป็นสิ่งก่อสร้างอะไรอย่างนี้”
วีจับคาง
หลังเธอคิดอยู่นาน “ที่บ้านนั้นก็ดีนะ ที่ที่น้องน้ำเกิด”
วารียิ้มกว้าง ลูบหัววี เกาหัวเกาหลัง
“จีบกันอีกแล้ว” วิวแซว
วารีลุกไปเกาหัวเธอบ้าง “ถ้าเป็นแต่ก่อนฉันจะดูจากขาแมงมุมเธอเวลาเธอมีความสุข แต่ตอนนี้ เธอแสดงออกจากหน้าตาจนฉันว่าหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“โห รื้ออดีตตั้งไกล แต่ก็นั่นแหละ ที่นี่ ฉันเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ต้องคอยระวังตัวในเมืองโทรมๆ และที่ต้องระวังตัวตอนทำงานซ่อง ตอนนี้ ไม่ว่าไปที่ไหนฉันก็เห็นคนยิ้มให้ เวลาทำงานขายของหน้าร้าน หลายคนทักทาย พูดคุย เหล่าแม่บ้านแซวผัว” วิวมองข้างนอกและพูด
วารียิ้มให้แผ่นหลังกว้างๆ เขายิ้มให้เธอ เขารู้สึกดีแม้เธอไม่เห็น เหตุการณ์ตอนนี้มันสบายใจสุดๆได้แบบนี้
วิวหันมาพูด “และมีสาวคนนึง เธอเข็นลูกอ่อนมาในรถเข็น และคุยกับฉันเป็นชั่วโมงๆเรื่องการเลี้ยงลูก ที่นั่นแหละ ฉันจะเรียกมันว่าบ้าน”
เรฟเนสที่นั่งหลังพวกเขาชะโงกมา “ขอบคุณที่พาฉันมา วาโรซีเมียเรียเป็นประสบการณ์ที่ฉันจะไม่ลืม และถ้าทำได้ ฉันอยากอยู่ประเทศนี้ตลอดไป”
ท่านหญิงเสือดำที่นั่งข้างๆพูด “อาหารที่ห้างฮาโมนี่อร่อย และไม่ว่าไปเมืองไหนก็มีร้านข้างทางขายอาหาร มันดีที่ได้เที่ยวดูผู้คนระหว่างเป็นแมวมองหาหนุ่มสาวมาทำงาน”
หลายๆคนพูดต่อเหมือนโดนโซ่ใจลาก วารีฟังไม่ทันกับหลายคนที่พูดพร้อมกัน
แต่คริสซ่านั่งเงียบ หันไปหาพี่กลีน่า “เราเรียกวาโรซีเมียเรียว่าบ้านได้หรือยัง?”
กลีน่าหันไปมองหวานที่นั่งหลับข้างๆ หันมาและจับมือคริสซ่า เงียบ ไม่พูดอะไร
คริสซ่าน้ำตาจะไหลทันที “คงยังไม่ได้สินะ”
“แม่เคยสอนไว้เรื่องหนึ่ง ชายหลายคนมีโอกาสทิ้งผู้หญิงได้หลังได้สิ่งที่ต้องการแล้ว และชายหลายคนที่พี่เจอดูจะเป็นแบบนั้น ชะตาเราไม่ค่อยดีกันน่ะ รู้มั้ย เราไม่รู้ว่าพี่วารีเขาจะเป็นยังไง” กลีน่าสอนน้องถึงสิ่งที่แม่สอน
คริสซ่าคอตกทันที กลีน่ารีบพูด “แต่เท่าที่พี่ดูเรื่องนั้นมันน่าจะยากและไม่เกิดขึ้น พี่ว่าวารีคิดรับเราจริงๆแล้ว แต่ที่สำคัญคือเขาจะรับเมื่อไหร่ และท่าทางมันจะนาน”
“หนูจะไปฝึกกับพี่อายะ ให้พี่เขาสอนวิธีรุกให้หนักที่สุด เราต้องทำได้สิ” คริสซ่ากำหมัดชูนิ้วโป้ง
“เรื่องนั้น… ไว้ปีน่าก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปด้วย” กลีน่าเตือนน้อง
“ได้ค่ะ” คริสซ่ายิ่งมุ่งมั่นมากกว่าเดิม
‘จากเด็กที่ทำอะไรก็ห่วย เธอเปลี่ยนไปเยอะ และที่ฉันขอบคุณท้องฟ้ามากที่สุดคือความมุ่งมั่นเธอไม่เคยหายไปแม้อยู่จุดต่ำสุด’ คริสซ่าคิดระหว่างลูบหัวน้อง
เฟทที่นั่งหลังสุดและเห็นไกอาคอตก ไม่พูดอะไรตอนทุกคนพูดเรื่องบ้าน “พี่ยังไม่คิดว่าวาโรซีเมียเรียเป็นบ้านเหรอ?”
ไกอาตกใจ เพราะตลอดทางเธอพูดแต่กับเพื่อนที่มองไม่เห็น เธอหันควับไปแล้วรีบปฏิเสธ “ไม่ ไม่… ไม่ใช่อย่างนั้น”
“แล้วทำไมพี่ดูเศร้าๆ” เฟทรุกต่อ
“ก็นะ พี่มีบ้านอยู่แล้ว ให้เรียกอีกที่ว่าบ้านด้วยเหมือนกันมันหวังสูงเกินไป” ไกอารีบอธิบาย
“พี่เป็นซ้อจอบทองคำแล้ว พี่ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ความสามารถที่พี่มี ที่ทำให้พื้นที่แห้งแล้งโตได้แค่พริบตา มันเยี่ยมมากและราคาสูง พี่มีค่าและสมควรได้มัน พี่จะมีกี่บ้านพี่ก็เรียกว่าบ้านได้หมด” เฟทพูดหวังให้พี่ไกอามีกำลังใจ
ไกอาใจชื้นขึ้นทันที ยกมือไหว้เฟท เฟทตกใจแล้วเอามือทำกากบาทส่ายหัวทันที “พี่! หนูเด็กเกินไปอย่าแกล้งหนูแบบนี้ซี่!”
“ฮ่าฮ่า” ไกอาพูดแล้วตบหลังเฟทด้วยกล้ามที่เริ่มขึ้น
เมื่อผ่านพื้นและป่าเขียว สุดท้ายทุกคนก็ถึง ‘บ้าน’
