วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
147 แอบรักแบบใด?
ท้ายเดือน 7 วารีอายุ 24
วารีกำลังรอเวลานัดกับเจ้าหญิงออเบียที่เธอบอกจะไปดื่มกับเขา
วารีเตรียมไวน์ดีที่สุดที่ร้านเหล้าไม่ยอมขายให้เขาและเขาต้องซื้อเกินราคาจำเป็น
เขานั่งรูดมือถือในห้อง ดูข่าวที่ใหญ่ใหญ่ถ่ายทอดสดออกทีวีในวาโรซีเมียเรีย
คอมเมนต์ส่วนใหญ่บอกว่าหลายคนสงสัยว่าทำไมวาโรซีเมียเรียไม่ซื้อให้เป็นเมืองขึ้น
คนส่วนน้อยที่ไม่ชอบวารีบอกต่อว่าว่าวารีทำให้ราชินีไม่มีเงินซื้อและต้องตกลงแค่การเป็นพันธมิตร
แต่คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อและด่าคนที่คิดแบบนั้นว่าไม่มีสมองที่จะดูรายงานของกระทรวงคลังวาโรซีเมีย
วารีคิดตอบโต้ด้วยตัวเองแต่เขาเป็นราชาและทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่
วารีรูดดูคลิปแมวเล่นของเล่นต่อแทนเพื่อทำให้เวลาผ่านไปและไม่เดินไปมาในห้องเปล่าตื่นเต้น
ก๊อก ก๊อก
เสียงประตูห้องดังขึ้น วารีลุกไปส่องกระจก เครื่องแต่งกายเขาพร้อม เขาใส่สูทเที่ยวเรียบร้อย กางเกงขายาวพอดีขา เสื้อพอดีตัว ต่างหูเพชรเม็ดใหญ่ สร้อยทองเส้นหนา กำไลโรสควอตซ์ช่วยเรื่องความรัก
เขาเปิดประตูออกไปเจอทหารหญิง เมื่อเปิด เธอให้ความเคารพแบบทหารของซาลาดูน เอามือไว้เหนือคิ้วแบบที่ช่วยให้มองไกลขึ้น
วารีคำนับเล็กๆเพื่อตอบกลับ แต่นั่นทำให้เธอตกใจเล็กน้อย
เธอพูด “ทหารส่วนตัวของเจ้าหญิงออเบียค่ะ เจ้าหญิงใกล้พร้อมแล้ว ท่านส่งมาเพื่อถามว่าท่านพร้อมหรือยังจะได้พาไปหาเจ้าหญิงเลยค่ะ”
“ผมพร้อมแล้ว ไปเลยมั้ยจะได้ปิดห้อง?” วารีถามกลับ
“ได้เลยค่ะ” เธอพูดแล้วถอยกลับหนึ่งก้าวให้วารีปิดประตูได้ถนัด
วารีตามเธอไป ขึ้นรถกิ้งก่าหน้าบ้านพัก
กิ้งก่าวิ่งไปเรื่อยๆ เพราะรถกิ้งก่าวังที่นี่ติดโช้คอัพที่ผักชีผลิตแล้วเลยนั่งได้นิ่มกว่าช่วงแรกๆที่มาที่นี่
ไม่นานพวกเขาก็ถึงวัง วารีเดินผ่านวังที่เริ่มคุ้นเพราะอยู่ซาลาดูนและมาที่นี่หลายครั้งแล้ว
วารีเดินผ่านห้องเข้าพบเจอราชา เข้าสู่ช่วงอยู่อาศัย
จากนั้นเขามาถึงสวนใน “ที่นี่เป็นสวนส่วนตัวของครอบครัวราชาฮัซซา เจ้าหญิงจะมาเจอท่านที่นี่ ได้โปรดนั่งม้านั่งรอนะคะ ฉันจะรีบไปบอกเจ้าหญิง ขอตัวค่ะ”
วารีนั่งเงียบๆรอ ห้านาทีผ่านไป เขารอเงียบๆด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่อยากพลาดที่จะเห็นออเบียแบบไม่มีถือมาขัดจังหวะ
วารีรอและรอ ประมาณ 15 นาทีออเบียก็มา
วารีมองเธอ เธอแต่งหน้ามาด้วยความสามารถของหนูนาทำให้เธอสวยและร้อนแรงกว่าปรกติ
เธอใส่ชุดเดรสเกาะอกและกระโปรงสั้นไม่รัด มันประดับด้วยด้ายทองและลูกไม้
ที่คอเธอมีสร้อยมุขสีม่วง น่าจะเป็นมุขน้ำลึก แต่มันเป็นมุขที่วารีเห็นเป็นครั้งแรกในโลกนี้
จากการเดินทะเลลึกครั้งแรกของวารี วารีเชื่อว่ามุขเส้นนี้มีค่าสูงมาก และต้องแลกมาด้วยเหงื่อและแรงกายของลูกเรือ
วารียิ้มให้ออเบีย เธอยิ้มตอบแล้วถาม “ชอบมั้ย? ฉันใส่มาเพราะอาจได้เต้นวันนี้”
“ท่านสวยมากครับ” วารีบอก
“เป็นพันธมิตรกันแล้วไม่ต้องเรียกท่านก็ได้ เรียกฉันว่าออเบียธรรมดาเถอะวารี ฉันไม่ชอบพิธีการ” ออเบียพูดมา
“ครับ ออเบีย วันนี้เราจะไปที่ไหนกันดีครับ” วารีตื่นเต้นอยากรีบไป
“เพราะทุกคนรู้จักฉันแล้ว บาร์ธรรมดาจะมีคนเข้ามาล้อมฉันตลอด ฉันจะไปบาร์ลับที่คนน้อย และมีแต่ลูกค้าพ่อค้ากับข้าราชการขั้นสูง ที่นั่นเพลงเพราะและต่างคนต่างอยู่ดี” ออเบียบอก
“ไม่ชอบการเป็นศูนย์กลางของความสนใจเหรอครับ? ออเบีย ผมนึกว่าคุณจะชอบที่มีคนเข้าหาและให้ความเคารพ” วารีอยากรู้ถึงนิสัยของเธอบ้าง
“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่เลย การมีคนล้อมรอบมันทำให้ฉันเกร็งและทำตัวไม่ถูก ฉันชอบมองนู่นนี่นั่นเงียบๆมากกว่า” ออเบียอธิบาย
“ครับผมก็เป็นเหมือนกัน เอาล่ะ ไปกันเถอะครับ” วารีบอก
“ตามมา” ออเบียเดินเลื้อยนำหน้า
วารีเร่งฝีเท้าให้ได้เดินข้างเธอ เขาอยากจับมือแต่คิดว่ามันเร็วเกินไป
วารีเดินไปขึ้นรถกิ้งก่าหน้าวัง
รถกิ้งก่าขับไปเรื่อยๆ ออเบียมองข้างนอกเงียบๆ ไม่มีการพูดกันบนม้านั่ง
แต่นอกจากข้างนอกที่เธอมอง เธอมองหน้าวารีและเขามองตอบ ทั้งสองคนไม่พูดอะไร จ้องตากันใต้เสียงเดินของกิ้งก่าตัวใหญ่
เธอมองวารีสลับกับข้างนอก แต่พอมากันได้ซักพัก ออเบียก็พูด “ถึงแล้ว”
รถกิ้งก่าจอดและออเบียรีบลงก่อน วารีรีบตาม แต่เมื่อเข้าร้านที่ข้างนอกมีแต่ป้ายเก่าๆ เขาตกใจที่ข้างในเป็นร้านขายเหล้าสุดหรู
ชั้นวางของทำจากโลหะผสมทองร่วมกับไม้แข็ง ทุกมุมของร้านดูสะอาด และมีเสียงพิณเบาๆมาจากไหนก็ไม่รู้
เมื่อคนขายเหล้าในสูทโบราณหรูเห็น เขาก็ทักทาย “สวัสดีครับเจ้าหญิงออเบีย ซื้อหรือดื่มครับวันนี้”
“ดื่มคะตา เข้าไปได้เลยมั้ย?” ออเบียตอบกลับ
คนขายเหล้าหยิบกุญแจจากอก และเดินไปไขประตูไปหลังร้านและเปิดมัน
จากนั้นเสียงพิณเริ่มชัดขึ้น มันน่าจะมาจากหลังร้าน
ออเบียหันกลับมาหาวารีและจับมือเขา จูงเขาพาเข้าห้องที่เพิ่งเปิด
เมื่อเข้ามาวารีเห็นบาร์ขนาดกลาง
เฟอร์นิเจอร์เป็นโลหะผสมทอง วารีไม่คิดว่ามันเป็นทองล้วนเพราะถ้าเป็นแบบนั้นมันจะอ่อนและพังง่าย
ออเบียพาวารีไปนั่งมุมห้อง แต่ห้องนี้ไม่เหมือนห้องอื่น หน้าห้องเป็นซุ้มดอกไม้สดและบนโต๊ะมีแจกันดอกไม้
วารีนั่งที่นั่งบุหนังสุดหรูและเอาขวดไวน์ที่ซื้อมาด้วย
เมื่อออเบียเห็นก็สงสัย “โอ้ ไวน์อะไรล่ะนั่น?”
“เห็นคนขายบอกเป็นไวน์สัปปะรดที่น่าจะอายุเกินร้อยปี เพราะฉันมีเวลาน้อย ฉันไม่ได้เตรียมเครื่องดื่มมาด้วยแล้วซื้อเอาเท่าที่หาได้” วารีบอก
“ร้อยปีก็โอเคอยู่ สัปปะรดเป็นของโปรดฉันพอดี เราจะเริ่มกันด้วยขวดของเธอนั่นแหละ วารี” ออเบียพูด
“ฉันดีใจที่เธอชอบใจ เจ้าหญิงออเบีย” วารียิ้มแล้วตอบ
“ไม่ต้องเจ้าหญิง… มันไม่ชินเหรอ?” ออเบียคิ้วขมวดตอนเธอว่า
แต่ไม่นานหน้าก็กลับมาเป็นปรกติหลังจิบไวน์
“ฉันไม่ค่อยชินกับการเรียกชื่อตรงๆกับคนที่ยังไม่เป็นแฟนกัน ขออภัย” วารีเกาหัว
“มันมีเหตุผลมั้ย?” ออเบียพูดแล้วจิบไวน์อีก
“นิดหน่อย มันเป็นเรื่องของโลกเก่า” วารีทำหน้าเหนื่อยกับความเคยชินของทั้งชีวิตในโลกเก่า
“โลกเก่า ใช่สินะ เธอมาจากต่างโลก ที่นั่นมันเป็นยังไงบ้าง?” ออเบียยิ้ม เลิกคิ้ว
“อยากฟังเหรอ?” วารียิ้มและพูดให้เธอยิ่งสนใจ
เขาคิดว่าตัวเองจีบสาวไม่เก่ง โลกเก่าหน้าตาเขาไม่ดีเหมือนโลกนี้ เขาเลยยั่วออเบียแบบนี้
“สนสิ ถ้าไม่สนไม่ถามหรอก” ออเบียขมวดคิ้วอีกครั้ง
“เทคโนโลยีที่นั่นมันไปไกลมาก มีเครื่องบินที่ใหญ่เท่าบ้านหลายหลังบินบนฟ้าด้วยความเร็วสูง มีเครื่องอุ่นไฟฟ้าที่อุ่นอาหารด้วยเวลาแค่พริบตา และอินเตอร์เน็ต ฉันไม่รู้ว่าอินเตอร์เน็ตโลกเก่าและโลกนี้มันเหมือนกันมั้ยในด้านเทคนิคที่ใช้ แต่ฉันดีใจที่โลกนี้ใช้ได้เหมือนกัน” วารีเล่า
“อินเตอร์เน็ต ฉันเคยใช้มันอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่บริษัทที่ขายสัญญาณเน็ตทำงานได้ไม่ดี ฉันตื่นเต้นที่จะได้ใช้อินเตอร์เน็ตของแท้ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอดาวเทียมขึ้นฟ้าอยู่ที่จะเสร็จกลางเดือนหน้า” ออเบียพูด
“อะไรคือระบบที่ดีที่สุดที่เธอชอบในอินเตอร์เน็ต?” วารีสนใจว่าเธอใช้มันทำอะไรบ้าง
“อืม… หาข้อมูลสินค้า แล้วก็… มันพูดเร็วไปมั้ยที่จะบอกว่า พร” ออเบียหน้าแดงระหว่างพูด
“แค่กแค่ก แค่ก แค้ก ฮืดดด… แค่กแค่ก” วารีสำลักไวน์ เขาจิบอีกครั้งแก้หน้า
ดีที่เขาไม่พ่นน้ำลายไปหาหน้าออเบีย เขารู้สึกขอบคุณปฏิกิริยาตอบสนองที่เขามีของโลกนี้
“ฉันไม่ได้เข้ารุกหรืออะไรนะ แต่ว่า ฉันชอบมัน ฉันไม่ได้ชอบแบบที่มาแล้วโจ๊ะจุ๊กันเลย ฉันชอบแบบที่มีเรื่องราว เรื่องราวแม่บ้านนอกใจ เรื่องลูกค้าที่ติดใจพนักงานขาย ฉันไม่ชอบเรื่องร้ายๆแต่ชอบดูสองคนรักกัน” ออเบียอธิบาย
“หนังมันไม่สนุกกว่าเหรอ?” วารีถาม
“มันก็ดีนะ แต่ฉันชอบมองก้นดาราทั้งชายหญิง” ออเบียยังหน้าแดงอยู่
“แล้วให้คะแนนก้นผมเท่าไหร่?” วารียิ้มแล้วจิบไวน์แก้เขิน
“ให้… หกละกัน แต่พอมองนานๆก็เป็นเจ็ดได้อยู่” ออเบียบอก
วารีคอตกมองโต๊ะ “ปัดโถ่… นึกว่าการออกกำลังกายหนักๆในโลกนี้จะทำให้มันได้คะแนนสวยซะอีก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันให้คะแนนแบบธรรมชาติก่อน ฉันพอดูออกว่าส่วนไหนเป็นกล้ามเนื้อและส่วนไหนเป็นธรรมชาติให้ เธอมีคะแนนธรรมชาติน้อย แต่คะแนนกล้ามสูง” ออเบียยิ้ม มันออกยั่วยวนอยู่เหมือนกัน
“เท่าไหรล่ะ?” วารีถามลึก
“ไม่บอกหรอก หุหุ” ออเบียปิดปากหัวเราะเบาๆ
วารีคอตกอีกครั้ง
ทั้งสองคนเริ่มเอนตัวมาข้างหน้านิดๆ ต่างคนต่างอยากให้ใกล้กัน
“แล้วฉันล่ะ กี่คะแนน?” ออเบียถามบ้าง
“แน่นอนว่าสิบ” วารีตอบทันที
“นั่นเร็วนะ หลอกกันรึเปล่า?” ออเบียซักไซร้
“ไม่ไม่ ฉันชอบทุกอย่างในเธอ จริงๆ” วารีพูดให้ออเบียมั่นใจ
“มันต้องมีระดับคะแนนมั่งดิ ไม่ใช่สนใครก็แจกสิบสิบ” ออเบียบ่น
“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ชอบคือชอบจริงๆ รูปร่างส่วนโค้งแต่ละคนไม่เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ นั่นแหละ เมื่อดูส่วนโค้ง มองหน้า มันก็เหมือนมีพลุแตกในหัวใจแล้วก็วิ้งวิ้งอะไรอย่างนี้ จากนั้นก็โอ้ ฉันชอบคนนั้นจัง แล้วสลัดความคิดนั้นเท่าไหร่ก็ไม่ไป” วารีเล่าถึงความคิดในหัว
“มันเป็นเพราะอำนาจเธอเยอะมากหรือเปล่า ใครๆก็อยากเข้าหา เธอคิดว่าเธอจับใครก็ได้เข้าฮาเร็มใช้มั้ยล่ะ?” ออเบียยิ้มมุมปากพูด
“ไม่เอาน่า ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย โลกเก่าฉันจีบสาวห่วยมาก ฉันคุยกับคนไม่เป็นด้วยซ้ำ” วารีมุมปากตก เสียใจกับตัวเองโลกเก่า
“ที่ว่าความรู้ใหม่ของโลก นิสัยอินโยเกิดกับอันฟ่าเวิดมั้ย” ออเบียถาม
“หา? เอิ่ม… อ๋อ อินโทรเวิร์ตกับเอ็กซ์โทรเวิร์ต โยเกิร์ตเป็นของกินเพื่อสุขภาพ อัลฟ่าเป็นสัตว์ที่เกิดมาเป็นจ่าฝูงและผู้นำ” วารีบอก
“ฮ่าฮ่า โทษที นั่นแหละๆ แต่โยเกิด… เพื่อสุขภาพยังไ?ง มันไม่มีขายที่นี่” ออเบียเริ่มสนใจ
“พอรู้จักแบคทีเรียมั้ย?” วารีถาม
“อืม… พวกสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นมั้ย? ที่ทำให้อาหารบูดอะไรแบบนั้น” ออเบียถามกลับ
“นั่นแหละนั่นแต่ มันจะมีพวกตัวนั้นฝ่ายดีอยู่ในโยเกิร์ต พวกที่ช่วยเหลือพวกดีเหมือนกันในท้อง ทำให้กินง่ายคลายดี” วารีชูนิ้วหน้าตัวพูด เขาชอบที่มีคนสนใจเรื่องที่เขาเล่า
“อ๋า? มันมีตัวเล็กๆอยู่ในนั้น… มันเริ่มไม่น่ากินละ” ออเบียบอก
วารีหัวเราะนิดๆ “รสชาติมันมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนทุกอย่างบนโลกนา… กินแล้วดีด้วย ถ้าเธอกินแล้วไม่ชอบค่อยเปลี่ยนใจ แต่มันดีและอร่อยนะ ยิ่งกินกับข้าวโพดอบและถั่วยิ่งอร่อย”
“เอามาขายที่นี่ได้มั้ย? ฉันอยากลองชิม” ออเบียเริ่มสนใจมากขึ้น
“อืม…” วารีจับคาง “ถ้าไม่ได้เปิดโรงงานที่นี่เองมันต้องส่งมาด้วยโดรนตู้เย็น มันจะแพงก่อนตอนแรกแต่ฉันยินดีส่งให้ไปค้างไว้ในคลังเย็นของวันให้พอกินทุกวัน ไม่คิดเงิน”
“ฉันไม่ชอบของฟรี ฉันจะจ่าย” ออเบียส่ายหน้าเบาๆ จิบไวน์และพูด
“เถอะน่า ฉันจะดีใจที่ให้อะไรกับบางคน ฉันจะสั่งหลังกลับบ้าน” วารีอธิบาย มันจริงที่เขาชอบมันจริงๆ
“คิดว่าจะได้กลับเหรอ?” ออเบียยิ้ม
“แค่ก โอย… แค่ก” รอบนี้วารีป้องกันได้ด้วยการรีบกลืนน้ำลาย เลยไอไม่เยอะหลังสำลัก “มันแน่นอนขนาดนั้นเลยเหรอ? มัน… ดูเหมือนง่ายไปกว่าที่คิดหลายเท่าเลย”
“ฉันไม่มีคู่แต่งงาน และฉันเลยสิบแปดมานานแล้ว มันเป็นเวลาดีและเป็นคนที่ฉันสนใจ บวกกับต่างโลกเป็นข้อมูลใหม่ที่ดีสำหรับประเทศ และบวกเพิ่มไปอีกด้วยอำนาจทางการเงิน ฉันทำหน้าที่เต็มที่ แต่ไม่ได้ว่าฉันจะให้ตัวเองทำงานจนแก่เดินไม่ไหว” ออเบียเล่าถึงเส้นทางชีวิตที่รออยู่
วารียิ้มเหนื่อยๆ “ผมคิดไม่ถึงเลยว่าพลังการเงินมันยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แฟนหลายคนก็มีเหตุผลเดียวกันในตอนแรก”
ออเบียยิ้มมุมปาก “แน่นอนสิ โลกนี้เราหาเงินด้วยการใช้เงิน มันเป็นเรื่องปรกติมานานแล้ว ขุนนางที่รวยหาเงินได้มากกว่าคนทั่วไป ระหว่างที่คนทั่วไปที่ไม่ได้ทะเยอทะยานหาเงินแค่กินไปวันๆ ไม่มีเงินเก็บไปทำอะไรทั้งนั้น แต่!” ออเบียพูดดัง “นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว”
ออเบียจิบไวน์ เธอดื่มเริ่มเยอะแล้ว เธอดื่มมากกว่าวารี เท่าที่วารีสังเกตได้
“แล้ว… อีกเหตุผลมันคือ?” วารีล้วงข้อมูล
“...กล้าม” ออเบียพูดมาคำเดียว
“หา? เธอชอบตรงนั้นเหรอ? จริงอ่ะ?” วารีพูดระหว่างรู้สึกว่าความสัมพันธ์มันเริ่มเร่งไปสู่เพื่อนกับเพื่อนแล้ว
“ตอนเด็กฉันตัวเล็ก หนวดลีบ… ฉันหมายถึงหนวดขาฉันน่ะ ฉันเดินตลก ยกของไม่ไหว เรียนไม่เก่ง หลังจากนั้นพ่อฉันแนะนำให้ออกกำลัง ให้ออกไปทำกิจกรรมนอกบ้าน รู้มั้ย พวกการเล่นของเด็กน่ะ ปีนต้นไม้ วิ่งไล่เพื่อน แต่เขาเสริมการยกของหนักซ้ำๆ เพิ่มน้ำหนักของเรื่อยๆ ต่อมา หนวดฉันใหญ่ขึ้น เดินนิ่งขึ้น ยกของไหว โลกมันเปลี่ยนไปเลย คนปฏิบัติกับฉันดีมากขึ้น มีคนมาจีบ ลองคบผู้ชาย” ออเบียบอกยิ้มๆ นึกถึงวันเก่าๆ
“เคยมีแฟนด้วย ฉันดีใจกับเธอนะ” วารียิ้มแล้วชื่นชมเธอ
“มันตอนเด็ก หลังจากนั้นฉันทำงานในวังแล้วเราห่างกันตามธรรมชาติ เขาไม่มีพลังอำนาจพอเป็นแฟนกับฉันเขาเลยยอม คนใจอ่อน ฉันไม่เคยหายโกรธที่เขาบอกว่า ‘ดีไม่พอ’ แล้วจากไปเฉยๆ” ออเบียชูสองนิ้วสองข้างแล้วขยับมันแบบคำพูด
“บางทีเขาอยากให้เธอไปไกลกว่าที่เธอจะอยู่กับเขามั้ง? มันแย่กับเขาพอๆที่แย่กับเธอแหละมั้ง” วารีชอบนึกถึงเหตุผลของคนโดยอัตโนมัติ แต่เขาไม่รู้ตัวว่าทำให้โอกาสกับออเบียสั่นคลอน
“ลดคะแนนเลย ทำไมเข้าข้างเขาก่อนจะไปกับฉันล่ะ โถ่ นี่สินะตัวอย่างที่บอกว่าจีบไม่เก่ง” ออเบียหักแต้มวารี
“อ่า แย่จัง แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ชอบปมในใจ ไม่ว่าจะกับใคร ถ้าฉันหาเหตุผลให้มองปมพวกนั้นดีๆได้ฉันก็จะพูดมัน เวลามีปมพวกนั้น มันจี้ดๆในใจใช่มั้ยล่ะ ถ้ามันคลายได้ฉันก็อยากคลายมัน” วารีอธิบาย
“ก็ใช่อยู่นะ จะว่าไป มันหวานปนขม ตอนนี้มันหวานอย่างเดียว เฮ้อ… มาๆเลิกพูดแล้วเต้นดีกว่า” ออเบียพูดแล้วลุกพรึ่บมาดึงวารีลุกจากโต๊ะ
หลังจากนั้นสองคนไปเต้นกันที่ลานเต้น ออเบียเต้น เดินไปจิบไวน์ กลับมาเต้น จิบไวน์ อยู่แบบนี้เรื่อยๆ
วารีเต้นงึกๆงักๆ เขาไม่เคยเต้นเก่งแม้รู้จักวิธีการเต้นในงานบอล
เขาและเธอเต้นได้ 15 นาที หลังจากนั้นมันเริ่มเปลี่ยน
ออเบียจับมือวารีไปอ้อมคอตัวเอง เหมือนให้วารีคว้าคอเธอไว้
นั่นทำให้สองคนใกล้กันมากขึ้น
เพราะวารีไม่ได้รุกเลยระหว่างเต้นมันทำให้เขาเริ่มรู้สึกเขินมาก เขายิ่งประหม่ามากขึ้น
จากนั้นเริ่มมีเหตุการณ์แปลกๆ
หนวดออเบีย มันเริ่มมาเลื้อยท่อนล่างวารี
วารีพยายามจับดันๆ แต่มันแรงเยอะกว่าที่คิด และมันมีหลายหนวด มือวารีมีไม่พอดันมันให้ห่างตัว
หนวดมันเริ่มเลื้อยที่ๆปรกติไม่ให้ใครจับ เป้า ก้น หัวนม มันเลื้อยและทำเสื้อผ้ามีเมือกนิดๆ ไม่เยอะเท่าที่สัตว์น้ำปล่อย แต่มันเลอะ
วารีเริ่มทำตัวไม่ถูก แต่เขาเป็นผู้ชาย และถ้าเขาโดนลูบ เขาจะลูบคืนบ้าง
วารีเอื้อมไปจับก้นออเบียก่อน มันเป็นก้นคนก่อนเป็นขวดปลาหมึก วารีอยากลูบเป้าคืน แต่เขาไม่รู้ว่าจุดเนื้อแยกมันอยู่ตรงไหน
ทั้งสองคนลวนลามกันเรื่อยๆ เมาขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มล้วงขึ้นเรื่อยๆ
วารีเจอจุดสำคัญ มันอยู่ระหว่างสองหนวดหน้า ออเบียล้วงวารีลึกและดูเหมือนสนรูหลังวารี
“ไปต่อที่ห้องมั้ย?” วารีพูดหลังจูบแก้มเธอ
“ป่ะ” ออเบียพูดและลากวารีไปขึ้นรถกิ้งก่า
สองคนจูบกันเรื่อยๆในรถ วารีเริ่มล้วงหน้าอก ออเบียเริ่มล้วงเสื้อวารี
ในที่สุดก็ถึงวังซาลาดูน ออเบียรีบพูด “ฉันอยากให้เป็นในห้องฉัน”
“ฉันไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน” วารีไม่เคยไปห้องเธอ
“มาๆ ตามมา” สองคนเร่งเดิน สุดท้ายก็ถึงห้องออเบีย เมื่อเปิดเข้ามา มันมีตุ๊กตาสีม่วงอยู่เยอะบนที่นอน ส่วนใหญ่มันเป็นตุ๊กตาออเบียที่ทำมาแบบน่ารักๆ
“ไม่นึกว่าเธอชอบอะไรพวกนี้” วารีตกใจ
“มันมีอีกเยอะที่เธอไม่รู้” ออเบียยิ้ม
ทั้งสองคนจูบกัน ถอดเสื้อของกันและกัน ในที่สุดสองคนก็อยู่บนเตียง
วารีเข้าหาจุดสำคัญ สีมันแปลกกว่าที่เขาคาดแต่เขาไม่ตกใจ เขาบรรเลงเพลงลิ้น ทำเธอถึงยอดภูเขาและฉีดน้ำ แต่วารีค่อยๆช้าลงและเข้าท่ามาตรฐานมิชชันนารี
ของเขาแข็งมาตั้งแต่ที่บาร์เป็นชั่วโมงแล้ว เขาถามออเบีย “พร้อมมั้ย?”
“พร้อม แต่มีข้อแม้” ออเบียพูด
วารีงงว่าเธอต้องการอะไร “ว่ามา ฉันยอมแลกทุกอย่าง”
“หุหุ ถ้าเธอได้เสียบ ฉันต้องได้เสียบด้วย” ออเบียยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยเห็น
“หา? เอิ่ม… จริงอ่ะ? ฉันหมายถึง เธออยากทำเหรอ?” วารีถามด้วยความสงสัย
“มันเป็นความชอบมานานแล้ว เธอรู้มั้ยว่าที่หนวดมันมีประสาทสัมผัส ทำไมล่ะ? มีสาวหลายคนไม่มีนิ้วบุกรุกมั่งเหรอ?” ออเบียยิ้มเหมือนรู้
“อ่า… มันก็มีอยู่ แต่นั่นมันนิ้ว นี่มันหนวด แล้วเป็นดุ้นเลยไม่ใช่เล็กๆ” วารีเริ่มลังเลและแท่งเข้าเกียร์ถอยห่าง
“น่า… มันจะรู้สึกดี” ออเบียยั่วดึงก้นวารีเข้าหาตัว
วารีกลืนน้ำลาย “ก็ได้ เอายัง?”
ออเบียหัวเราะดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า มาๆ หนึ่ง สอง เริ่ม!”
ทั้งสองคนเสียบกันทันที
เพราะออเบียเปียกเยอะเขาใช้ความเร็วเยอะ เธอไม่เจ็บจากครั้งแรกเยอะและออเบียแตกง่าย เธอน้ำเยอะกว่าผู้หญิงหลายคน แต่เขาไม่ได้ทำเพื่อเธออย่างเดียว
เพราะมีของนอกกายเข้าตูด เขาเกร็งและเสียวน้อยกว่าปรกติ
เขาเร่งความเร็วสูง เริ่มเอาจริง เริ่มเสียว ใช้วิชาเกร็งรูตูดให้ตัวเองอึด
เกือบถึงหนึ่งชั่วโมง ออเบียแตกหลายครั้งเกินนับ เธอเริ่มเหนื่อย
ออเบียบ่น “ไม่เสร็จซักทีอ่ะ จะนอนแล้ว”
วารีโยกหัวไปงับคอเธอ เบาๆให้แค่เนื้อบุ๋ม “คิดว่าจะได้นอนเหรอ?”
ออเบียจับมือวารีไปที่คอ มองหน้าสื่ออะไรบางอย่าง และมีหนวดหนึ่งเลื้อยมาที่คอวารีและรัดมัน
วารีบีบ เร่งความเร็วสูงสุด ยกหนวดเธอทั้งหมดขึ้นและจับท่อนล่างกระแทกแท่ง ทั้งสองรัดคอกัน
ในที่สุดเขาก็ถึง เขาปล่อยใน ถอนแท่ง สอดนิ้วเกี่ยว
ออเบียฉีดน้ำทั่ว วารีพลิกตัวเธอยกก้นขึ้นทำจากข้างหลังบ้าง
หลังจากนั้นค่ำคือก็เป็นของทั้งสองคน ออเบียถึงแล้วถึงอีก คำถามสำคัญในใจวารีคือมันเกินร้อยหรือไม่ และเขานอนเหมือนสลบไสลจนถึงเที่ยงกับคำถามนั้น
