วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
157 ดวลยามเช้า
วารีตื่นมาที่ห้องกับวิว วันนี้วีมีงานเล่นคอนเสิร์ต เธอออกไปตั้งแต่เช้าเพื่อไปซ้อมและดูคุณภาพงานตั้งแต่เช้า
วิวน่าจะเหนื่อยจากเมื่อวานที่ขอเป็นฝ่ายโยกเอวเป็นเวลานาน
ต้นเดือน 9 วารีอายุ 24 ปี
วารีกดเครื่องชงกาแฟ และเลือกชงมอคค่า เขาชงเอง 2 แก้วให้วิวด้วยอีกแก้วหนึ่ง
เมื่อมอคค่าชงเสร็จกลิ่นมันหอมคลุ้งห้อง
วิวรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมา เธอแปลงร่างด้วยดีเอ็นเอค็อกเทลกลายเป็นร่างแมงมุม
วารีรู้อยู่แล้วว่าเธอทำแบบนี้ทุกวันโดยให้เหตุผลว่ามันเป็นร่างที่เธอเอาจริงที่สุดได้เพราะเป็นร่างที่อยู่กับเธอมานานที่สุด
วารีดูเธอยืดเส้นและยิ้ม ขาแมงมุมเธอเงาสวยเหมือนเดิม
เมื่อวิวยืดเส้นเสร็จเธอหยิบมอคค่าซด “โอ้ย ร้อนๆ! ฟู่วฟู่วฟู่ว”
“ระวังหน่อยซี่เราต้องเอาลิ้นไปใช้ประชุมกับพี่ฟลอร่าอีก” วารีหัวเราะเบาๆแล้วพูดยิ้มให้วิว
“ว่าแต่พี่ฟลอร่าได้ข้อมูลอะไรมาใหม่ที่ไม่ได้รายงานลงรายงานของพี่เขาเหรอ?” วิวเอานิ้วชี้ดันคางและเอียงหัวด้วยความสงสัย
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรียกวาโรกับฉันพร้อมกันและตัวแทนเหล่าแฟนคนนึงด้วยแบบนี้มันน่าจะเป็นเรื่องลับอะไรซักอย่างที่สืบได้จากการสอบสวน” วารีพูดแล้วซดมอคค่า
กลิ่นช็อกโกแลตมันหอมลึกและรสกาแฟเข้มข้นเข้ากันได้อย่างดี
วิวซดมอคค่าแล้วพูด “แต่เรื่องนั้นไว้ก่อน มันได้เวลาออกกำลังกายแล้ว วันนี้ฉันได้เธอไว้คนเดียว เราจะได้ซ้อมกันอย่างเต็มที่”
“ก็ใช่ ไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ” วารีพูดเสร็จก็นุ่งผ้าเช็ดตัว เพราะเขาเปลือยอยู่
วิวที่ไม่ได้ใส่เสื้ออยู่ก็เอาผ้าเช็ดตัวมามัดตัวปิดช่วงอกและช่วงล่าง
สองคนเดินออกจากห้องและไปห้องบ่อน้ำร้อนของวังซาลาดูน
ทั้งสองคนแช่น้ำร้อน ไม่มีใครมาจนทั้งสองคนอาบเสร็จแบบไม่เจอใคร
เพราะลูกอยู่กับพี่เลี้ยงแล้วตอนนี้ไม่ต้องกังวลถึงการเลี้ยงเด็ก
แต่ใจนึงวารีและวิวรู้ลึกๆว่าห่างลูกเกินไปหรือเปล่า
แต่เพราะสงครามที่จะมาในปีหน้า มันเป็นเรื่องที่ดีกว่าและปลอดภัยในระยะยาวมากกว่าถ้าซ้อมให้ตัวเองเก่งขึ้นเป็นถาวร
วารีใส่ชุดออกกำลังกายพร้อมวิวและพากันเดินไปที่ลานหน้าวัง
เมื่อเดินมาถึงวารีก็เห็นแฟนจับกลุ่มกันเต้นแอโรบิคอยู่ด้านหน้าโดยมีเรดจำปาเป็นคนนำ
วารีวิ่งรอบลานกับวิว ตาหนึ่งก็อยู่กับเหล่าแฟนที่เต้นกันจนก้นเด้ง
เมื่อวิ่งท่าต่างๆได้จนเหนื่อยกำลังดีวารีและวิวก็ซ้อมต่อยเตะ
การต่อยเตะทำให้เหนื่อยลงนิดหน่อยแต่ตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงเด็ดสุดของการต่อสู้
วารีและวิวยืนตรงข้ามกัน รอบนี้ไม่มีแฟนคนไหนว่างจนเป็นกรรมการ กฏิกานับคะแนนสามแต้มจึงไม่มีในการต่อสู้ครั้งนี้
วารีหายใจลึกๆ กำดาบและโล่เล็กในมือให้แน่นแล้วถาม “พร้อมยัง?”
“เข้ามาเลย” วิวยิ้มมั่นใจ พร้อมตั้งท่าเตรียมรับดาบ
วารีพุ่งเข้าและฟันจากด้านบน
วิวเอียงตัวหลบดาบ ถีบด้วยขาซ้ายเล็งไปที่ท้องวารี
วารีเอาโล่กันท้อง จากแรงถีบของวิว เท้าวารีขูดดินและเลื่อนไปข้างหลังประมาณสามนิ้ว
วารีปัดขาวิวเลื่อนออกไปด้านซ้าย จากนั้นทิ้งดาบอย่างรวดเร็วคว้าข้อเท้าวิวกระโดดถีบเอาสองขารัดเหนือเข่าวิวและทิ้งตัวลงพื้น
วารีล็อกข้อเท้าวิวและกำลังจะเริ่มดัด แต่วิวเตะลงพื้นใต้ตัวเองด้วยขาที่โดนล็อก
แม้มีคนเกาะขาเธอด้วยน้ำหนักทั้งตัว วิวเตะพื้นอย่างแรงจนหลังวารีกระแทกและมือหลุดจากการล็อก
วิวดีดตัวถอยหนึ่งก้าวและแทงดาบใส่วารีที่นอนหงายอยู่ที่พื้น
วารีรู้สึกตัวทัน รีบพลิกตัวหนีและลุกขึ้นแล้ววิ่งไปจะหยิบดาบ
วิวทิ้งดาบโล่และวิ่งหาวารี เมื่อเข้าใกล้ เธอพุ่งกระแทกไหล่เข้าเอววารี
เมื่อไหล่กระแทกวิวคว้าต้นขาวารี ยกเขาจากด้านหลัง
จากนั้นวิวงอตัวพับไปด้านหลังให้วารีหัวปักพื้น
แต่วารีรู้ทัน เตะขาขึ้นหัวเพื่อหมุนตัวกลางอากาศกลับหลัง
ตัววารีหลุดจากการโดนจับ เท้ายันพื้น วิวหันตัวกลับมาคว้าใต้ก้นวารี
วารีคว้าใต้ก้นวิวเหมือนกัน คราวนั้นทั้งสองพยายามยกคู่แข่งขึ้นทั้งคู่
มันเป็นแรงของผู้ชายสู้กับแรงของผู้หญิง ผู้หญิงที่ตัวใหญ่กว่าผู้หญิงคนอื่น
วารีออกแรงสุดตัว ในที่สุดขาวิวก็ลอยขึ้นข้างนึง แต่วิวไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา วิวเป็นครึ่งแมงมุม
เธองอกขาแมงมุมออกมาจากหลังและเอาแปดขาต่อยวารีจากด้านข้าง
เมื่อวารีถูกขาแมงมุมต่อยเข้าท้อง แรงยกเขาก็น้อยลงและร่างวิวกลับมาเหยียบพื้นอีกครั้ง
เพระวิวปล่อยแล้ว วารีปล่อยแขนที่คว้าวิวไว้และเตะสูงเล็งไปที่คอวิว
วิวเอาแขนข้างนึงกัน ตัวโยกไปด้านขวาของตัวเอง แต่เธอยิงใยแมงมุมเข้าเข่าข้างซ้ายที่ยันพื้นของวารี
วิวดึงใยสุดแรง เข่าวารีพับและโดนดึง
วารีตัดสินใจเปลี่ยนเข่าที่โดนดึงเป็นเข่าลอยเล็งให้เข้าหน้าวิว
วิวหงายตัวหลบเข่าที่วิ่งผ่านหน้าตัวเอง ใยขาดออกและวิวเปลี่ยนเป็นเล็งเสยคางสวนเข้าคางวารี
วารีกันด้วยแขนสองข้าง รับเสยคางเข้าแขน เขาเห็นดาบตกพื้นอยู่ใกล้ๆที่น่าจะเป็นดาบของวิวแล้วพุ่งตัวไปทางนั้น
วารีกระโดดลังกาหน้า หยิบดาบและลุกฟัน เล็งไปที่หลังวิว
แต่วิววิ่งไปข้างหน้าหลบดาบ สไลด์เข่าหยิบดาบหลบการฟัน
วิวลุกและฟันใส่วารีเล็งเข้าไปที่คอ วารีฟันใส่ดาบวิว ดาบปะทะกันและเป็นการดวลแรงอีกครั้ง
ทั้งสองคนเกร็งกล้ามหน้าแขนงัดกันเพราะวิวชนะครั้งที่แล้ววารีกลัววิวชนะอีกครั้งเลยตัดสินใจปล่อยดาบคว้าแขนวิวทุ่มข้ามไหล่
วิวตีลังกาโดยมีแขนที่วารีคว้าเป็นแกนหมุนลอยหัวกำลังจะปักพื้น แต่วิวหมุนตัวกลางอากาศ ชี้เท้าลงพื้น เมื่อวิวลงพื้นอย่างปลอดภัยเธอกระชากแขนกลับ
ที่วารีไม่รู้คือวิวยิงใยใส่แขนวารีไว้ แขนวารีพุ่งเข้าหาวิว ตัวลอยจากพื้น
วิวคว้าแขนวารีได้ครั้งนี้แล้วทุ่มข้ามไหล่สวน
วารีหมุนตัวไม่ทัน เขาเก็บหัว จากนั้นไหล่กระแทกลงพื้นนอนแผ่
วิวขึ้นคร่อม ง้างหมัด แต่วารีพูด “ยอมแล้ว ยอมแล้ว”
“ว้า… ยังไม่หนำใจเลย” วิวทำปากจู๋บ่นวารี จากนั้นลุกขึ้นยืนและชูมือให้เขา
วารีคว้ามือวิว วิวดึงเขาขึ้นมายืน วารีเกาหัว “สนุกพอแล้วมั้ง? น่าจะได้เวลาเจอพี่ฟลอร่าแล้ว”
“นั่นสิ ป่ะ อาบน้ำใหม่” วิวชวนวารีวิ่งกระโดดด้วยความดีใจที่ชนะ
ทั้งสองคนอาบน้ำเย็นกระตุ้นกล้ามเนื้อ เปลี่ยนเป็นเสื้อสุภาพ มีคนมาเคาะห้อง เมื่อวารีไปเปิดก็เจอวาโร
“พร้อมมั้ย?” วาโรถาม
““อื้ม”” วารีและวิวพูดพร้อมกัน
ทั้งสามเดินไปหาห้องที่นัดไว้กับพี่ฟลอร่า
เมื่อเจอห้อง วารีก็นำสาวๆเปิดเข้าไปในห้องเจอกับพี่ฟลอร่าที่นั่งหน้ากระดาษปึกหนึ่ง
“นั่งเลย” พี่ฟลอร่าเชิญทุกคน
วารีเลื่อนเก้าอี้ให้วิวและวาโร เมื่อสองคนนั่ง วารีลงนั่งและถาม “มีอะไรที่สำคัญถึงเรียกเรามาห้องที่ไม่มีใครเดินผ่านล่ะพี่”
“มันมีปัญหาที่พี่เจอนิดหน่อย…” พี่ฟลอร่าพูดเสร็จก็ไม่ยอมบอกว่าปัญหามันคืออะไร ปล่อยทั้งสามคนเดาไป
วารีมองหน้าวิวและวาโร ทั้งสองคนดูพร้อมแล้ว วารีเลยบอกพี่ฟลอร่า “ไม่ว่ามันเป็นเรื่องอะไร เราพร้อมที่จะได้ยินมันและปรับตัวเพื่ออนาคตที่พร้อมกับมัน”
เมื่อพี่ฟลอร่าได้ยิน ในที่สุดเธอก็เริ่มพูด “จากที่สืบได้จากเขี้ยวท้องฟ้าไม่ได้มีแต่ศัตรูที่บุกซาลาดูน คนบนฟ้ามีผู้นำเพียงหนึ่งเดียวคือมหาเทพที่เราไม่รู้ชื่อ แต่มันน่าจะเป็นคนที่โผล่ขึ้นมาในหน้าจอของทุกคนก่อนเหล่านางฟ้าบุกเรา”
วาโรนั่งเงียบ รับฟังทุกอย่างแบบไม่พูดขัด
“และยังมีเทพขึ้นสูงที่เหมือนผู้บัญชาการหลายคน เหล่าเทพพวกนั้นดูแลเมืองบนฟ้า ใช่… มันมีเมืองบนฟ้า และทุกคนที่เกิดจากเมืองบนฟ้าที่ไม่ได้เป็นเทพขั้นสูงกลายมาเป็นกำลังรบ หรือเหล่าเทวดาและนางฟ้าที่มารบกับเรา จากที่ฟังมา ครอบครัวนางฟ้าและเทวดาหนึ่งครอบครัว มีลูกได้เป็นร้อยคน แต่เรายังไม่รู้ว่าบนนั้นมีกี่ครอบครัว แต่ที่แน่ๆกำลังรบมันเยอะมากและรวบรวมได้เรื่อยๆแน่” พี่ฟลอร่าอธิบาย
“งั้นคราวนี้ไม่ใช่มีแต่ทวีปเหนือที่เราต้องเป็นห่วง มีเมืองบนฟ้าที่เราต้องดูแลอีก แต่ทหารเราก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าต้องแบ่งกองกำลังไว้สำหรับสองที่เราก็น่าจะพอทำได้อยู่” วาโรพูดและบอกรายละเอียด
“ถ้ามันมีวิธีที่ป้องกันศัตรูจากฟ้าได้อย่างง่ายๆมันน่าจะดี แต่ตอนนี้ฉันแค่มองเห็นทางเป็นไปได้ลางๆ ยังไม่เห็นเป็นรูปร่างชัดเจน” วารีพูดถึงความคิดที่มีในใจ
“มันมีวิธีอย่างนั้นด้วยเหรอ? มันจะไว้ใจได้มั้ย?” วิวถาม
“มันมีแวว ต้องทดสอบจริงก่อน” วารีพูด
“พอบอกได้มั้ยว่ามันคืออะไร?” วาโรถาม ใจอยากรู้เต็มที่
“มันคือการเชื่อมระบบเอโกะ เอไอของเรา เข้าที่ระบบปืนกลต่อต้านอากาศยาน ถ้าสร้างปืนต่อต้านอากาศอัตโนมัติไว้ทุกที่ที่สำคัญ เราไม่จำเป็นต้องแบ่งคนไปป้องกัน แค่ใช้ทหารประจำแต่ละเมืองร่วมกับปืนต้านอากาศแต่ละเมืองก็พอแล้ว” วารีอธิบาย
วาโรฟัง แต่ใจยังไม่เชื่อใจระบบเอไอเต็มที่ “มันจะไว้ใจได้เหรอ?”
“เอโกะเก่งออก ฉันคุยกับเธอบ่อยและปรึกษาหลายเรื่องกับเธอ ฉันไว้ใจเธอ เธอเหมือนนักรบที่มากไปด้วยประสบการณ์” วิวช่วยเชียร์เอโกะ
“แต่… เธอเป็นหุ่นยนต์ ไว้ใจเธอได้จริงๆเหรอวารี?” วาโรถามวารีจากใจ
“มันมีวิธีดูก่อน เราแค่สร้างโดรนราคาถูกมาเยอะๆ ปล่อยพวกมันเป็นเป้าล่ออากาศ ให้พวกมันบุกเอโกะทีเดียวพร้อมกันหมด ที่เหลือแค่ดูว่าเอโกะไหวไม่ไหว มันน่าจะได้ผลอยู่” วารีพูด
“ที่เหลือก็คือให้เอโกะโชว์พลังให้เราเห็น เธอรอถึงตอนนั้นแล้วค่อยตัดสินน้องเอโกะดีกว่าวาโร แต่เชื่อฉันเถอะว่าน้องเอโกะมีความสามารถจริงๆ เธอเป็นคนฉลาดและมากฝีมือ” วิวพูด
“ไม่ใช่คน หุ่นยนต์ต่างหาก” วาโรยังติดใจเรื่องนี้อยู่
“เอาน่า เอาน่า ที่เหลือแค่สร้างร่างให้สมองเอโกะเอง เท่านั้นเธอก็เป็นพวกเราแล้ว ฮ่าฮ่า” วิวพูดไปหัวเราะไป
“เรื่องที่ฉันต้องรายงานมีเท่านี้ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมอีกฉันจะเอามาบอกให้ทีหลัง อาจเป็นทางข้อความเข้ามือถือ อย่างลืมอ่านมันเป็นช่วงๆล่ะทั้งสาม” พี่ฟลอร่าพูดแล้วลุก
ทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน
เมื่อพี่ฟลอร่าเห็นรุ่นน้องมั่นใจ เธอก็เดินไปจับประตู หันมาคำนับ “วาโรซีเมียเรียจงเจริญ”
จากนั้นเธอเดินออกจากห้อง
“ไม่เคยเห็นเธอทำแบบนั้นเลย” วาโรพูด เธอเจอพี่ฟลอร่าบ่อยเพราะไปบ่นกับเธอเรื่องโดนสาวๆแย่งวารีไปอยู่กับตัวบ่อย
“เพราะเธอฝากชีวิตไว้กับเราแล้วมั้ง เธอทำเพื่อบอกเราทางอ้อมอย่างนั้นมั้ย?” วิวเอียงหัว พูดถามลอยๆ
“เป็นไปได้ ที่เหลือสำหรับเราคือเป็นผู้นำประเทศให้ดี และไม่ให้ประเทศต้องตกอยู่ในไฟสงคราม” วารีพูด
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ใจหนึ่งก็กังวลถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แต่อีกใจหนึ่งก็ตื่นเต้นที่จะได้ใช้กลยุทธ์ใหม่ที่เตรียมไว้ใช้กับพวกนั้น
ที่เขตแบ่งทะเลตื้นและทะเลลึก
กองเรือใหญ่ถูกส่งมาเพื่อเริ่มสร้างฟาร์มมุกน้ำลึก
เพราะเป็นเขตริมน้ำลึก ที่นี่ไม่ค่อยมีสัตว์ประหลาดน้ำลึกมาก แต่ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อสร้างฟาร์มมุกขึ้นมาจะเป็นยังไง
ตาข่ายเริ่มกางในเขตทะเลตื้นที่ใกล้กับทะเลลึก มันเป็นตาข่ายใหญ่ตั้งแต่ก้นทะเลจนเหนือน้ำ
เพราะมันไม่ได้อยู่ในเขตทะเลลึก เลยไม่ต้องกังวลมาก
แต่ปัญหามันไม่ได้มีแค่นั้น กัปตันที่อยู่หลังพวกมาลัยเหงื่อออก
เพราะอายุงานที่มากมาย เขาเคยเจอกับสัตว์ประหลาดทะเลลึกที่ข้ามมาในน้ำตื้นแล้วบุกเรือในอดีต
กองเรือที่มีคนใช้อาวุธพิเศษได้ประจำการอยู่ออกไปลาดตระเวนใกล้ตาข่ายแล้ว นั่นช่วยให้รู้สึกปลอดภัยได้นิดหน่อย
แต่เพราะยังไม่เคยใช้อาวุธมนุษย์แบบนั้นกัปตันยังไม่รู้ว่ามันจะใช้งานได้มั้ย
“อย่าเสียสมาธิ คอยลาดตระเวนไว้อย่าให้อะไรหลุดเข้ามาในเขตได้!” กัปตันตะโกนสั่งบนดาดฟ้าเรือ
“เปลือกหอยทั้งสามรายงานแล้ว! ไม่มีศัตรูอยู่ในเขตครับ!” ทหารหน้าเครื่องสื่อสารระยะกลางพูด
“เบิกตาให้กว้าง ให้คนคอยส่องกล้องทางไกลตลอดเวลา” กัปตันตอบทหารสื่อสาร
เปลือกหอยเป็นชื่อกองเรือทหารคุ้มกันหอยทั้งสี่ลำ ลำของกัปตันคนนี้เป็นเปลือกหอยหนึ่งที่อยู่ในน้ำตื้นไกลจากน้ำลึกที่สุด
“เปลือกหอยสองเจอบางอย่างมุ่งหน้ามาทางเขตเราครับ!” ทหารสื่อสารรายงาน
“ให้เปลือกหอยสองใช้กล้องใต้น้ำ! จับสัญญาณศัตรูให้ได้! ให้ใช้ระบบโซนาร์ได้เลย!” กัปตันสั่ง
ที่เปลือกหอยสอง ทหารที่ส่องกล้องส่องทางไกลจับการเคลื่อนไหวของศัตรูเหนือน้ำได้ เขารายงานพวกเดียวกัน “ศัตรูเป็นปลาหมึก น่าจะขึ้นมาเพื่อหายใจ… มันดำลงไปแล้ว! มีคำอนุญาตให้ใช้โซนาร์ได้เลย!”
ทหารโซนาร์เปิดเครื่อง “ระบบเชื่อมโซนาร์และกล้องเล็งพร้อมแล้ว! เปลือกหอยสองถึงเปลือกหอยหนึ่ง ขอใช้ปืนรางพิเศษครับ!”
“นี่เปลือกหอยหนึ่ง ใช้ได้เลย…ขอให้ปลอดภัย” เปลือกหอยหนึ่งตอบกลับมา
ทหารหน่วยพิเศษตัวใหญ่กล้ามหนาเดินไปข้างดาดฟ้าเรือ ทหารสองคนช่วยกันแบกปืนไรเฟิลใหญ่พิเศษมาพาดรั้วดาดฟ้า เล็งลงทะเล ทหารสองคนช่วยกันยกไรเฟิลไว้
ทหารหน่วยพิเศษจับปืน วางพาดไหล่ “เปิดกล้องเชื่อมโซนาร์ เป้าหมายเคลื่อนที่เร็วเท่าไหร่?”
ทหารโซนาร์กดเครื่องคำนวนความเร็ว “100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงครับ!”
“นั่นเร็วสำหรับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ กำลังคำนวณ… เล็งพร้อม! กัปตันครับ ขอคำสั่ง!” ทหารหน่วยพิเศษขออนุญาต
“ยิงตามใจได้เลย!” กัปตันเปลือกหอยสองตะโกนตอบ
“ชาร์จ!” วี้ดเสียงรางแม่เหล็กถูกสร้างและพลังงานไหลเข้าสู่ปืนเสียงดัง
เมื่อปืนเกิดประกายไฟ ทหารที่แบกปืนเกร็งช่วงร่างเพื่อรอรับแรงกระแทก
“สาม… สอง…” บู้มไรเฟิลดีดกลับใส่ทหารสองคนที่แบกและคนยิงถอยไปสองเมตร
“สัญญาณโซนาร์หยุดเคลื่อนไหวแล้ว ศัตรูถูกกำจัดเรียบร้อย!” ทหารหน่วยเรดาร์รายงาน
“กำลังขับเรือไปเพื่อกู้ซาก มาดูกันว่าเย็นนี้เราจะได้กินอะไร!” กัปตันหมุนพวงมาลัยไปหวังไปรอร่างศัตรูที่เหนือน้ำจุดที่ศัตรูหายไป
หลังลอยลำเหนือจุดนั้นได้ห้านาที มีปลาหมึกยักษ์ที่หัวเป็นรูลอยขึ้นมา
พ่อครัวเรือมองแล้วคิดเมนู “มาย่างปลาหมึกหวานสำหรับเจ้านี่ดีกว่าพวกเรา!”
เหล่าลูกเรือโห่ร้องอย่างร่าเริงกับของกินที่จะได้กินเย็นนี้ ถึงงานจะเป็นงานป้องกันฟาร์มมุกที่ใช้เวลาเยอะทุกวัน ถามันแลกมาด้วยอาหารโอชะทุกวันก็คุ้มอยู่สำหรับประสบการณ์ชีวิตของเหล่าคนงานที่กินค่าแรง
แต่ไม่ใช่แค่นั้น ศัตรูเป็นหมึกยักษ์ ถ้ากินไม่หมดมีโอกาสเก็บหมึกด้วยการแปรรูปถนอมอาหารเพื่อเอาไปขายและหารเงินกันได้เมื่อไปสลับเรือที่ฝั่งด้วย
มีแต่ชนะและชนะ อนาคตที่ดีของลูกเรือแต่ละคนอยู่ในสายตา และแววตาทุกคนดูพร้อมกับทุกเรื่องที่จะเกิดขึ้น
และแล้วฟาร์มมุกน้ำลึกฟาร์มแรกก็ก่อตั้งขึ้นโดยมีแววว่าจะปลอดภัยตั้งแต่ตอนนี้ถึงอนาคตข้างหน้า
ต่อให้ต้องใช้ไรเฟิลยักษ์ที่ยิงลงน้ำได้ไกล มันก็ดูเหมือนไม่มีใครกลัวที่จะต้องเจอกับสัตว์ประหลาดทะเลตัวใหญ่
มันพลิกวงการทหารเรือทันที เมื่อก่อนสัตว์ประหลาดน้ำลึกยักษ์ต้องใช้เรือลำหรือสองลำเพื่อเข้าสู้
แต่ตอนนี้เรือสี่ลำกำจัดมันได้สี่ตัวพร้อมกัน มันไม่มีงานอะไรที่ง่ายได้เท่านี้แล้ว
เพราะกล้องเล็งที่เชื่อมกับโซนาร์ ทหารแทบไม่ต้องเล็งอะไรเองมากมายด้วย แค่เชื่อการคำนวณที่ดีและยิงจุดที่ต้องเล็ง งานก็จบอย่างง่ายดาย
กัปตันดีใจเพราะงานที่เสร็จอย่างไม่มีปัญหาอะไร มันได้เงินโบนัสแน่นอน
ที่ห้องคริสซ่าและกลีน่า
คริสซ่าหลับไปแล้วเพราะไปเชียร์และเต้นตามคอนเสิร์ตพี่วีตลอดเวลา เธอเหนื่อยมากและหลับตั้งแต่หัวถึงหมอน
แต่หลังจากที่เที่ยวบาร์และได้รับสัญญาจากวารี กลีน่าวางแผนข้างหน้าว่าต้องหาอะไรที่ตัวเองทำได้เก่งแบบจริงจัง
เธอค้นอินเตอร์เน็ตตามกระทู้ต่างๆเพื่อหาไอเดีย
ส่วนใหญ่ที่คนออกไปสร้างอาชีพสำหรับตัวเองคือด้านอาหาร มันง่ายที่สุดแต่ก็ยากที่สุดในเวลาเดียวกันด้วย
ใช่ว่ามันมีสูตรและแค่ทำตามสูตรก็ได้อาหารอร่อยไปขายแล้ว แต่อาหารยังมีกำแพงฝีมืออยู่ที่รสมือของแต่ละคน เวลาปรุงแต่งอะไรขั้นสุดท้าย คนที่มีรสมืออร่อยจะรสชาติดีกว่าเสมอ
ส่วนตัวเธอทำอะไรกินก็รสชาติอ่อนและเหมือนอาหารคนป่วย
ถ้ามีใครป่วยหนักกลีน่ามั่นใจว่าจะช่วยได้ แต่สำหรับคนธรรมดา อาหารเธอธรรมดาเกินไป
“หืม?” กลีน่าเห็นกระทู้นึงแปลกๆสะดุดตา
กลีน่าเข้าไปดู มันเป็นผู้ใช้คนหนึ่งที่โพสภาพว่า ‘เครื่องฉันมีภาพนี้ขึ้นมา มันจริงหรือโกหก’
มันคือภาพที่เขียนว่า ถ้าไม่ยอมจ่ายเงินเข้าบัญชีที่อยู่บนจอ เครื่องจะโดนล็อกและลบทุกอย่างบนเครื่องทิ้ง
หลายคนตอบ ‘ไปโหลดเกมเถื่อนมาสินะ ลาก่อนคอม’
หลายคนเตือนมันเป็นธรรมดาที่เวลาสนับสนุนของเถื่อนก็จะเสียความปลอดภัยไป
มีความเห็นหนึ่งเข้าตากลีน่า ‘แฮกเกอร์เยอะขึ้นนะเดี๋ยวนี้’
“นั่นคืออะไรน่ะ? ‘แฮกเกอร์’?” กลีน่าค้นหาคำนี้ในอินเตอร์เน็ตต่อ
เธอเข้าเว็บข่าวสาร และได้เรียนรู้ว่า คนเหล่านั้นคือคนที่เขียนโค้ดเป็น โค้ดที่ใช้สร้างแอพและเกมต่างๆ แต่เหล่าคนที่เรียกว่าแฮกเกอร์ใช้มันในทางที่ไม่ดีเพื่อทำร้าย เจาะข้อมูลเพื่อสร้างประโยชน์ให้ตัวเองเป็นฝ่ายเดียว
“โค้ด? ภาษาที่ไม่ใช่ภาษาคนสู่คน แต่เป็นภาษาคนกับโปรแกรมและคอมพิวเตอร์” กลีน่าพูด
“งืมๆ” คริสซ่าพลิกตัวและงึมงำ
กลีน่าตั้งมั่นในใจ ตัดสินใจเข้าเว็บ ‘การเขียนโค้ดสำหรับมือใหม่’
