วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
143 ช่วงพัฒนา
“ลูกต้องมีมารยาทนะ น้องน้ำ น้องอาย” แม่วีย้ำบอกลูกในแถวที่นั่งเหล่าแฟนของวารี
“มายาด?” น้องน้ำเอียงหัว
“มายาด! อร่อย!” น้องอายพูดด้วยเสียงดังเหมือนตื่นเต้นกับอะไรบางอย่าง
วีมองลูก แม้ทำหน้าเหนื่อย แต่เธอดีใจที่ลูกชอบพูดสื่อสาร
ต้นเดือน 7 วารีอายุ 24 ปี
วารีอยู่กับอ็อกโธ, หวาน, หงส์ฟ้า, ฟ็อกซี่, และฮิเมะ
อ็อกโธเป็นสาวผมทอง เธอมาจากทวีปตะวันตกเพื่อฆ่าวารี มันเป็นเพราะเธอติดตามวารีจากข่าวลือ
แต่เมื่อแพ้แม้มีพลังหมัดพลังงาน เธอตกเป็นนักโทษ แต่เธอยอมตกเป็นของวารีตามคำพูดที่จะยกตัวเองให้วารีเมื่อแพ้ เธอเลยหลุดจากตำแหน่งนักโทษทันที และตกเป็นสาวในฮาเร็มของวารี
ส่วนหวาน สาวหูกระต่ายผมชมพู เธอเป็นอดีตกระต่ายในร่างคนที่ยืนสองขา และก่อนหน้านั้นเธอเคยเป็นกระต่ายตัวเล็กๆ แต่เพราะดวงดาวให้พรเธอตอนเธอถูกสังหารเธอเดินทางด้วยโชคและการนำทางของดาวมาหาตัวผู้ในโชคชะตาที่จะนำเธอขยายลูกหลานเธอให้อยู่ต่อในโลกนี้พร้อมเผ่าพันธุ์ สุดท้ายเธอมาเจอกับวารี
แม้มันจะเป็นในรูปแบบของเครื่องเซ่นที่ราชาประเทศฟูลมูนแถมมาให้เพื่อสร้างความสัมพันธ์ สุดท้ายเธอเป็นคนสำคัญของวารีจนได้
นั่นคือสองคนในอันดับท้ายๆของเมียวารีที่มีลูก ที่เหลือสามคนตอนนี้ หงส์ฟ้า, ฟ็อกซี่, และฮิเมะกำลังตั้งท้องกันอยู่ และมีกำหนดคลอดเดือนนี้ท้ายเดือน
แต่ทุกอย่างยังไม่แน่ และว่ากันตามตรง พวกเธอมีสิทธิ์คลอดได้ทุกเมื่อ
ส่วนเมียสามคนที่ตั้งท้องในตำแหน่งสุดท้ายของเมียวารีคนแรกคือหงส์ฟ้า สาวผิวซีดขาวเผ่าผี อดีตเจ้าแม่ผู้ก่อการ้ายที่ขายของหนีภาษีไปทั่วประเทศ เธอโดนจับในคฤหาสน์ตัวเอง
สุดท้ายเธอกลายเป็นนักโทษและเสียทรัพย์สินทั้งหมด แต่เธอทิ้งทุกอย่างและล่อวารีเพื่อจะเป็นเมียเขาเพื่อชีวิตนอกคุกที่น่าเบื่อน้อยกว่า
เธอเป็นคนที่ไม่ได้คิดเรื่องอะไรที่ไม่สนุกและยุ่งยาก ยอมสละแลกเพื่อชีวิตที่บันเทิงขึ้น และเก่งเรื่องการหาเงินด้วยการทำธุรกิจสีเทา
วารีพยายามตีเธอเข้ากรอบไม่ให้ธุรกิจเธอก้ำกึ่งกับความเทามากเกินไป
ส่วนคนต่อไปคือฟ็อกซี่ สาวครึ่งสุนัขจิ้งจอกผมชมพูรอยสักลายเต็มตัว
เธอเป็นช่างสักที่ตอนแรกขายตัวให้วารีอย่างเดียว
แต่หลังจากวารีเป็นลูกค้าคนเดียวของเธอมานานและเจอกันบ่อยมากขึ้น เธอลงลึกกับความสัมพันธ์และอยากขยายตัวเป็นเมียเพื่อเงินที่มากขึ้น
แม้วารีรู้ทันเธอ แต่ยังไงผู้หญิงสวยก็คือผู้หญิงสวย เขาไม่คิดมากและเอาเธอเป็นเมียในฮาเร็ม
คนสุดท้ายที่ท้องคือฮิเมะสาวเอลฟ์ผมบ๊อบสีชมพู เธอเป็นเหยื่อที่ถูกทรมานทุกวันด้วยตัวร้ายระดับท็อปขององค์การก่อการร้าย แต่หลังเจอทรมานมานาน วารีไปช่วยเธอและใช้การรักษาจิตใจด้วยรักและเซ็กส์ ตอนนี้เธอใช้ชีวิตได้เหมือนคนปรกติ
ส่วนที่แปลกเพราะการโดนทรมานมาอย่างยาวนานคือเธอชอบของใหญ่เท่านั้นก็ไม่มีปัญหาสำหรับวารีที่ฉีดเซรั่มปลาทองประหลาดที่บางทีเรียกว่ามังกรเข้าตัว ทำให้เขาใหญ่พอจะสนองความต้องการฮิเมะได้
เท่านี้ก็หมดรายการของเหล่าแฟนท้ายขบวน แต่มันยังไม่หมดแค่นั้น วารียังมีสองคนใหม่ที่เขายังไม่รู้จะทำยังไงกับพวกเธอ เจ็นกิ้นและพี่สาวซันกะกับสาวนักปลูกไกอา
เจ็นกิ้นเป็นสาวที่กำลังจะเข้าวัยผู้ใหญ่ในปีหน้าเธอมีหูหนู ตาตี่ที่ไม่รับแขกและนิสัยที่แปลกๆ
เธอการศึกษาต่ำกว่าเกณฑ์ตั้งแต่ยังไม่หนีออกจากบ้าน และหลังหนีมาเธอต้องอยู่ด้วยการหนีลงท่อน้ำทิ้งและลักขโมย แต่สุดท้ายด้วยแผนชิงคทาทองวารีเธออยู่ใต้การปกครองของวารีเพื่อหาว่าจะยังไงต่อไปในอนาคต วารีให้สัญญาจะดูแลเธอถ้าโตขึ้นและยังไม่มีใคร
ส่วนพี่เธอ ซันกะ วารีไม่รู้จักเธอมากเพราะความเด่นและน่าปวดหัวของเจ็นกิ้น แต่ดูจากความรักที่เธอให้น้อง วารีให้ราคาซันกะไว้สูงแต่ยังไม่คิดเข้าใกล้มากมาย
คนสุดท้ายที่ถือว่าเป็นสุดท้ายของฮาเร็มคือไกอา สาวนางไม้ที่มีใบไม้ตามตัว เธอเป็นขั้นเทพด้านการปลูกผักและทำสวน และมาพร้อมความสามารถพิเศษที่คุยกับเหล่าภูติธาตุต่างๆเช่นดิน, น้ำ, และลมได้เพื่อมาช่วยเรื่องการปลูกผัก
วารีชวนเธอลงมาจากทวีปเหนือเพื่อมาเป็นหัวหน้าแผนกเกษตรกรรมของทวีปตะวันออก
แม้มีความกังวลเรื่องสวนที่เธอได้รับมรดกจากพ่อแม่ที่สร้างมากับมือ ด้วยคำสัญญาว่าวารีจะดูแลสวนของเธอและดูแลทางไกลตลอดเวลา เธอยอมลงมาดูแลทวีปตะวันออก
และด้วยความคิดอะไรไม่รู้ เธอรั้นว่าจะต้องเป็นเมียของวารีด้วย เพราะเธอคิดว่าถ้าเธอไม่เกี่ยวพันกับวารี วารีจะไม่ให้ค่าเธอ
วารีอยู่ในการประชุมการเมือง วาโรอยู่ด้านหน้าอธิบายเรื่องการพัฒนาทั่วไปที่วารีไม่ได้ใส่สมาธิเข้าไปในการฟัง
มันทำให้เขารู้สึกงง แต่นาที่นั่งข้างเขาอธิบายให้เขาฟังคร่าวๆ “สรุปแล้ววาโรคิดเพิ่มค่าจ้างของเหล่าทหารขึ้นนิดหน่อยเพื่อเตรียมคนไว้ปีหน้าเมื่อสัญญาสงบศึกจบลง”
วารีเห็นช่องพัฒนาเพิ่ม เขายกมือ
“ว่ามา วารี” วาโรบอกหน้าห้องประชุม
“เราควรมีสวัสดิการให้เหล่าทหาร เช่นการออมเงินที่สนับสนุนโดยรัฐบาลเอาไว้ให้เหล่าทหารได้เงินสะสมก้อนใหญ่หรือเงินเดือนให้หลังเกษียณ รวมถึงสวัสดิการช่วยค่ารักษาพยาบาลเมื่อไม่สบายหรือป่วยหนัก ในโลกเก่าที่ฉันมา ประเทศที่พัฒนาแล้วจะสนับสนุนเรื่องพวกนี้มากขึ้นกว่าประเทศที่ยังไม่เจริญ เธอคิดว่าไง?” วารีพูดไอเดียที่เขามี
“สวัสดิการ? ฟังแล้วเหมือนการสนับสนุนชีวิตโดยได้มาแค่การได้เข้ารับใช้ประเทศเฉยๆแค่นั้นเหรอ? มันดียังไง แค่การเข้ามาได้รับใช้เราก็น่าจะเป็นเกียรติต่อครอบครัวเขาพอแล้วไม่ใช่เหรอ?” วาโรโต้แย้งด้วยความคิดที่เธอมี
“นั่นเป็นความคิดแบบโบราณที่ไม่ได้เห็นมูลค่าอะไรที่จับต้องได้ มันใช่อยู่ที่ว่าแค่การรับใช้ก็ได้เกียรติเยอะแล้ว แต่เราต้องมีอะไรที่จับต้องได้เป็นรางวัลให้พวกเขาด้วย ไม่อย่างนั้นค่าตอบแทนก็เป็นแค่บางอย่างที่เขาจับต้องไม่ได้ คนที่เข้าเป็นทหารแต่ไม่มีความคิดว่าอยากเจริญอะไรมากนอกจากเป็นทหารเป็นงานเพื่อรับเงินให้รอดไปวันๆ คนพวกนั้นจะรู้สึกว่า ‘โอ้ รัฐบาลเห็นหัวเรานะ’ อะไรแบบนี้ไง พอเข้าใจได้มั้ย?” วารีอธิบายมุมของเขาและจุดบอดของความคิดแบบเก่า
“อืม” วาโรจับคางคิด มองขึ้นไปบนเพดาน เมื่อผ่านไปซักพัก เธอหันลงมามองคนในที่ประชุม “มันเป็นเรื่องจริงที่คนมาเป็นทหารมีมากมายหลายแบบ ฉันเห็นด้วยกับความคิดของวารี ทุกคนในที่ประชุมมีความเห็นว่ายังไง?”
นายพลหวีนหนวดม้วนสองชั้นพูดเสียงดังขึ้นมาเป็นคนแรก “ถ้าตอบแทนทุกคนแบบนี้ คนอยากมาเป็นทหารจะเยอะขึ้นและความรักชาติจะมากขึ้น ถึงมันฟังดูไม่เหมือนช่วยด้านการรบ แต่มันช่วยเพิ่มกำลังใจให้ทหารที่อยู่แค่รอดไปวันๆได้มากขึ้น นั่นทำให้ด้านการรบดีขึ้นไปด้วย ผมสนับสนุน” เขามองวารีระหว่างพูด
วารีสบตา เมื่อเขาสบตากลับวารีรีบหลบตาตามแบบคนไม่เข้าสังคม แกล้งมองอย่างอื่น และค่อยหันไปมองเขา
แน่นอนนายพลหวีนยังมองเขาอยู่ แต่หลังจากครั้งที่แล้วที่โต้แย้งกัน นายพลหวีนไม่มีสายตาดูถูกเขาเลย
หลายคนในที่ประชุมหันไปปรึกษากันเอง ออกความเห็นสนับสนุนทั่วไปและส่วนใหญ่เห็นด้วยกับความคิดของวารีและวาโรที่สนับสนุนเขาด้วย
“ถ้าอย่างนั้นเราจะอนุมัติข้อเสนอนี้และปรับใช้ทันทีในเดือนหน้า” วาโรมองเอกสารในมือ เลื่อนใบบนสุดและเอาไว้หลังปึกเอกสาร จากนั้นอ่านกระดาษแผ่นต่อไป
วารีเฝ้ารอเรื่องต่อไปที่วาโรจะพูด เพราะมันไม่เหมือนประชุมสงครามที่เขาเข้าบ่อยช่วงหลังๆ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการพัฒนาและหาเงิน เขาชอบการประชุมแบบนี้มากกว่ามาก
วารีเห็นไกอาจดทุกอย่างลงสมุด เธอกำลังเข้าสู่การปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อเข้ามาเป็นบุคลากรที่มีประโยชน์
ส่วนเจ็นกิ้นและซันกะก็จดทุกอย่างเหมือนไกอา
วารีมีความเห็นว่าเธอไม่ควรได้เข้ามาในการประชุมของผู้ใหญ่ แต่วาโรโต้ว่าเธอที่เป็นคนของทวีปเหนือมาก่อนมีความเห็นที่มีน้ำหนักต่อการได้ข้อมูลของชาวบ้านในทวีปเหนือ
“ราชาฮัซซา ราชาของประเทศซาลาดูนในทวีปใต้ติดต่อมา เขาสนใจเจรจาเป็นพันธมิตรกับเรา ซาลาดูนเป็นประเทศส่งออกปลาและแมลงทะเลให้เราและทวีปตะวันออกเยอะที่สุดในทวีปใต้ มันมีของมีค่าอย่างอื่นอีกเช่นเครื่องประดับและอะไรประมาณนั้น เขาต้องการทุกอย่าง แต่ไม่คิดขายประเทศเพื่อเป็นเมืองขึ้นอย่างที่เราต้องการ” วาโรมองวารี
วารีรู้ว่ามันเป็นตอนที่เขาต้องตอบ “มันดีที่เราจะมีพันธมิตร ถ้ามันยืนนานพอ การเปลี่ยนพวกเขาเป็นเมืองขึ้นก็แค่เป็นขั้นต่อไปของการใกล้ชิดกันมากขึ้น ฉันเห็นด้วยที่จะผูกสัมพันธ์กับพวกเขา”
วาโรพยักหน้า “เขาต้องการให้เรา ทั้งราชินีและราชาไปเซ็นสัญญาที่นั่น”
“เขาบอกมั้ยว่าเป็นสัญญากี่ปี?” วารีถาม
“มันเขียนไว้ว่ายาวไปเรื่อยๆจนกว่าเราจะยกเลิก เขาให้พวกเราตัดสินใจได้เลย มันดูเหมือนว่าพวกเขาคิดเป็นเมืองขึ้น แต่ไม่อยากทำตัวให้เราเห็นว่าเขาได้มาง่ายมากเกินไป” วาโรบอกข้อมูลในกระดาษและความเห็นของเธอ
วารีคิดหน้าคิดหลัง “หลังจากการประชุมทั้งสองแบบเสร็จแล้วเราก็มีเวลาว่างอยู่นี่ มันไม่ใช่ความคิดที่แย่ที่เราจะรีบไปเป็นพันธมิตรกับเขา เราน่าจะไปหลังจากนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อกำไรจากการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ ยิ่งเราเร็วเราก็ได้เงินเยอะขึ้น
วาโรพยักหน้า มองทั่วห้องประชุม “มีใครเห็นเป็นอื่นมั้ย?”
วาโรคอยความเห็นที่ขัดแย้งจากคนอื่น
เมื่อซักพักผ่านไปแล้วไม่เห็นว่ามีใครมีความคิดเป็นอื่น วาโรประกาศ “เราจะไปภายในอาทิตย์หน้า นายพลด้านการเมืองกับนายพลด้านการค้า พวกท่านจะต้องพาลูกน้องไปกับเราเพื่อตกลงสัญญาพันธมิตร เตรียมตัวให้พร้อม ส่วนวารีว่างอยู่แล้ว ฉันคงไม่ต้องถามนะ?”
วารีถอนหายใจ “หงส์ฟ้า ฟ็อกซี่ และฮิเมะคลอดเดือนนี้นา… ไปเดือนหน้าได้มั้ย?”
วาโรส่ายหน้า มองดุ “เราจะพามหัศศรีกับคิเซกิไปด้วย” ยิ่งนานไปเธอเหมือนดุวารีขึ้นเรื่อยโดยที่วารีไม่ทราบสาเหตุ
“เอาล่ะ เราพูดเรื่องนี้พอสมควรแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ตัวเอง แด่วาโรซีเมียเรีย…” ทุกคนในห้องพูดเสียงดังเหมือนกัน ‘แด่วาโรซีเมียเรีย
วารีลุก เขากำลังจะแชทในมือถือหาคนไปกินข้าวด้วยกัน แต่ไกอามาหาเขาก่อนที่เขาจะได้ทำ
เธอเอานิ้วชี้จิ้มหากัน มันซักพักแล้วตั้งแต่เธอมาเป็นคนของวาโรซีเมียเรีย วารีคิดว่าเธอมีปัญหาเรื่ององค์ประกอบหลายๆอย่างของประเทศ
แต่สิ่งที่เธอพูดไม่ใช่เรื่องพวกนั้น “ไปกินข้าวกับฉันได้มั้ย?”
มันไม่ใช่การถามข้อมูล แต่มันเป็นการจะเข้าใกล้ชิดกับเขา
ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นคนของวาโรซีเมียเรีย วารีตั้งกำแพงระหว่างตัวเขากับเธอ เขาพยายามจะไม่รุกหนักเข้าไปหาเธอแม้เขาชอบสร้างความสัมพันธ์กับเหล่าผู้หญิง
วารีไม่ได้คิดว่าการกินข้าวกับเธอเป็นเรื่องไม่ดี และเขาตอบรับ “เอาสิ ไปกัน”
วารีเดินและทำช่องสอดมือแบบทุกครั้งที่เขาทำกับแฟน
เมื่อไกอาเห็นเธอกล้าๆกลัวๆ แต่สุดท้ายก็สอดมือใส่ช่องนั้น
วาโรมองตามทั้งสองคนที่เดินออกไป เธออยากไปด้วย แต่ไม่ไปเพราะจะเปิดโอกาสให้ไกอาที่ประกาศว่าจะผูกวารีด้วยความสัมพันธ์ลึกซึ้ง
วารีเดินไปหาโดรนหน้าวัง ระหว่างนั้นเขามองไกอา และเห็นว่าเธอก้มหน้าทุกครั้งที่ผ่านทหารหรือแม่บ้านที่ทำงานอยู่ตามทาง
วารีบอกไกอา “เธอมีหน้าที่ในวาโรซีเมียแล้ว และมันไม่ใช่งานง่ายๆ แค่การเข้าชมนาและสวนใหญ่ๆทั้งหลายในวาโรซีเมียเรียและเจรจากับภูติก็ทำให้เราเห็นการพัฒนาเยอะมากแบบที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน และยิ่งนาและสวนผลิตได้เยอะ นั่นหมายถึงภาษีและเงินเข้าประเทศที่มากขึ้น เธอมีผลงานในวาโรซีเมียแล้ว เธอมีตำแหน่งในวาโรซีเมียแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องก้มหน้าเลี่ยงการมองของคนอื่น และเป็นคนที่สมควรมีคนทำความเคารพ”
ไกอามองหน้าวารี หน้าเธอสว่างขึ้นทันที เธอยิ้ม และถาม “เธอเห็นเป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ? มันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ?”
วารีพยักหน้า “ใช่ เงยหน้าขึ้นเถอะ ให้คนได้เห็นหน้าตาและยิ้มให้งดงามเหมือนต้นขานางฟ้าของเธอ”
“แฟนเก่าๆฉันบ่นว่าฉันอ้วนเพราะต้นขาฉัน” เธอมองขาตัวเอง “มันดียังไง?”
วารีส่ายหน้ารัวๆ “โอ้ไม่เลย ไม่เลย การมีต้นขาแบบนั้นมันเต็มไปด้วยพรจากสวรรค์และการพัฒนาด้วยการยืนทำงานหนัก มันไม่ใช่สิ่งที่พวกนั้นที่ไม่เห็นค่าจะมาออกความเห็น และมันเป็นความเห็นที่ไม่มีสาระ” วารีพูด
ไกอามองขาตัวเอง หันมายิ้มให้วารี “อื้ม…”
เธอมองตรงไปข้างหน้าหลังจากคุยกัน เธอพัฒนาอย่างเร็ว
ไม่นานทั้งสองคนก็ขึ้นโดรนหน้าวัง และไปที่ห้างฮาโมนี่
ไกอามองข้างล่าง “ไม่ว่ากี่ครั้ง ที่นี่ก็สวยงามเสมอ แม้ฉันคิดถึงสวนที่ฉันสร้างมา แต่ฉันชอบที่นี่มากขึ้นมากขึ้นทุกวัน”
วารียิ้มไปขับไป “หวังว่าเธอจะไม่เบื่อมันเร็ว”
เมื่อโดรนถึงห้างในไม่นาน สองคนก็ตรงไปหาเจ๊คุมะ
วารีให้ไกอาสั่งก่อน เธอสั่งทันที “ซีซาร์สลัดใส่ถั่วขาวเยอะๆ เบิ้ลน้ำมันมะกอกและน้ำสลัด ใส่กุ้งด้วยนะคะ”
เมื่อวารีได้ยินเขาก็ดูเมนู เขาเห็นมันบ่อย แต่เมนูมันเยอะและเปลี่ยนตลอดมันทำให้เขาเห็นเมนูใหม่อยู่ตลอด
วารีสั่งอาหารที่อยากกิน “แฮมเบิร์กเนื้อขุนเกรดท็อปใหญ่ 5 ชิ้น”
เจ๊คุมะจ้องกระทะไม่ละสายตาและตอบ “รอที่โต๊ะได้เลยจ้า”
สองคนเดินเข้าห้องวีไอพีท่ามกลางเสียงคนมากมายด้านนอก
เมื่อเข้ามามันเห็นได้ชัดเจนว่าบรรยากาศไม่ได้วุ่นวายเหมือนด้านนอกห้อง
แม้วารีชอบและเห็นค่าของความเงียบและส่วนตัว ใจหนึ่งเขาเสียดายบรรยากาศที่เหมือนงานเลี้ยงสนุกสนาน
เมื่อต่างคนต่างนั่ง วารีเริ่มชวนคุย “ยังไม่ชินกับเมนูเนื้อเหรอ?”
ไกอาเบะปาก “มัน… ไม่ชิน ฉันกินแต่ผักมาตลอด และมาเปลี่ยนเอาตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป”
“แต่อาหารทะเลไม่มีปัญหาใช่มั้ย? ฉันเห็นเธอกินมันบ่อยขึ้นมากหลังๆ” วารีถามต่อ
“ก็ใช่ แต่ฉันอยากกินให้เหมือนแฟนๆคนอื่น แต่ละคนชอบเนื้อสัตว์กันมากและฉันอยากกินให้ได้ครึ่งของพวกเธอ” ไกอาบอก
“เธอไม่จำเป็นต้องไล่ตามใคร ตัวเธอมีค่าของเธอเอง และไม่จำเป็นต้องเหมือนคนอื่น ถ้าเธอวางแผนดีๆ การกินแต่ผักมันก็ทดแทนเนื้อได้ แต่ที่ให้เธอกินเนื้อเพราะมันหลากหลายและดีกับร่างกายเธอมากกว่า เพราะแต่ก่อนเธอขาดสารอาหารที่ครบมานาน” วารีอธิบายเหตุผลที่ไกอาต้องรีบกินเนื้อ
หลังมหัศศรีตรวจเธอ เขาเห็นได้ชัดว่าเธอขาดโปรตีนและมีไขมันเยอะ เขาแนะนำให้เธอกินเนื้อทดแทน
“ฉันเข้าใจ ฉันจะพยายาม” ไกอาก้มหน้าพูด
“ถึงอย่างนั้น แต่ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกกดดัน” วารีพูดเรื่องที่เขากังวล
“มันไม่เป็นไร ฉันไม่รู้สึกกดดันอะไรหรอก” ไกอามองวารี
เมื่อสบตากันไม่พูดอะไรซักพัก ไกอาคิดในใจ ‘อะไรกัน… ฉันคิดมาจีบเขา แต่พอเห็นหน้าเขามันทำให้ฉันใจเต้นและไม่กล้า ไม่ได้นะ! ฉันต้องรีบ ฉันมีคนที่จะมาปัดฉันตกถนนเต็มไปหมด ฉันต้องรีบทำให้เขาหลงฉันให้ได้!’
วารีเห็นว่าเธอไม่พูดอะไรนาน “คิดอะไรอยู่เหรอ? ลองบอกฉันมาได้มั้ย?”
“เอ่อ… เปล่าๆ ไม่มีอะไร” ไกอารีบพูดบ่ายเบี่ยง
วารีหรี่ตา แต่ไม่พูดอะไร
เด็กเสิร์ฟมาวางอาหารของสองคน
แม้ช้าไปนิดแต่เด็กเสิร์ฟวางแจกันดอกกุหลาบกลางโต๊ะ วางเทียนหน้าสองคนและจุดมัน จากนั้นก็ไป ให้สองคนมองกันด้วยความโหยหาและฮอร์โมน
ไกอาเห็นวารีผ่านบรรยากาศแบบนี้ก็ยิ่งใจเต้น
แม้วารีที่เชี่ยวเรื่องผู้หญิง พอเขาเจอบรรยากาศเข้าที่กับคนที่เขาวางกำแพงเขาก็ยิ่งประหม่า
เขาวางแผนรุก “เย็นนี้ว่างมั้ย? มีอนิเมะที่ฉันอยากหาเพื่อนดู ไปดูกับฉันที่ห้องมั้ย?”
ไกอาเห็นช่องทางทันที เธอตอบรับด้วยเสียงดัง “ไปแน่นอน!”
หน้าเธอแดงหลังจากนั้น ในห้องวีไอพีมีแขกแค่สองสามโต๊ะแต่เธออายมาก
ทั้งสองคนกินเงียบๆหลังจากนั้น ปล่อยให้ฮอร์โมนที่ออกมาจากสองคนคลุกกรุ่นปนกันและกัน
หลังจากอิ่มเต็มท้องวารีรีบพาไปอาไปห้องเดี่ยว เปิดคอม เปิดอนิเมะ
ทั้งสองคนดูเงียบๆจนจบตอนสองที่มีฉากเซ็กส์
ไกอาเอาหัวพิงไหล่วารี เมื่อวารีเห็นช่อง เขาจับคางไกอาเพื่อจูบ
ตอนจูบกัน วารีล้วงเสื้อ ไกอาล้วงกางเกง
วารีถอนหน้า ไกอาหลบตาและมองไปทางอื่น
วารีมองด้านข้างของไกอาที่นั่งอยู่
เมื่อสองคนมองกันอีกครั้ง มันก็เป็นเวลาของพวกเขาที่มีแต่แม่บ้านหน้าห้องบางคนที่ได้ยิน
