วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
181.1 สาวตาแดงขอออกตัวแรงบ้างนะ
วัยรุ่นคนหนึ่งกำลังดูของในห้องกระจก
ด้านในเป็นรองเท้าส้นสูงลายใยแมงมุม
มันเป็นสินค้าของร้านทูอเดล ร้านเสื้อผ้าชั้นสูงสำหรับผู้หญิงในเครือข่ายห้างฮาโมนี่
ฮาโมนี่มีขายทุกอย่าง ตั้งแต่ผักสดที่หาได้ตามตลาดเช่นในถุงใหญ่ที่เธอกำลังหิ้ว ถึงรถบรรทุกสำหรับอุตสาหกรรมใหญ่ รวมถึงบ้านและการก่อสร้างใหญ่ ลามไปถึงประกันชีวิตและประกันข้าวของเครื่องใช้
เธอดูด้วยความอยากได้ แต่เธอไม่มีเงินซื้อ แล้วรอบนี้มันเป็นรุ่นมีจำกัดที่คอลแลบกับท่านหญิงวิลเฮล์มมีน่า
เธออยากได้มันมาก แต่เธอไม่มีเงินเป็นของตัวเอง เธอกัดฟัน ตั้งแต่เห็นท่านหญิงวล็อดซีเมียใส่มันออกทีวีในวันนั้น ทรงโค้ง การที่มันยกส้นเท้าขึ้น มันกินใจเธอด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้
แถมเธอมีความกลัวว่าจะไม่มีขายซ้ำอีกด้วย
หลังจากออกมาเหล่าขุนนางขั้นสูงเริ่มใส่มัน รวมถึงเหล่าขุนนางที่เป็นแม่บุญธรรมเธอใส่และติดต่อด้วย
เธอเคยเอามันมาลองใส่และมันเดินยาก แต่เธอรู้สึกดีตลอดเวลาได้ใส่มัน
แต่มันน่าเสียดายที่ไม่มีใครเคยเห็นเธอใส่ เพราะมันไม่ใช่ของเธอ เธอใส่มันออกมานอกบ้านไม่ได้
และเธอที่ไม่มีเพื่อนไม่มีเงิน จะมีพลังทำอะไรได้
เธอเดินกลับด้วยความเศร้าใจ มันมีหลายคอลเลกชันแล้วที่เธอพลาด และเธอเศร้าทุกครั้งเพราะอยากได้มันทุกครั้ง
เธอขอพ่อและแม่บุญธรรม แต่กลับได้คำตอบที่เย็นชากลับมา
เธอทำงานให้พ่อแม่บุญธรรม เธอใช้เงินไม่เปลือง ถ้าได้อย่างน้อยตามค่าแรงต่ำสุด เธอสะสมเงินซื้อได้
เธอถอดใจและเธอก็เดินด้วยความเศร้าที่ทำให้เธอไหล่ตก
เมื่อเดินไม่นานก็ถึงคฤหาสน์ใหญ่ของพ่อแม่บุญธรรม
เธอเดินเอาผักไปไว้ในห้องครัว และเดินไปถึงห้องสมุด เธอกลืนน้ำลายก่อนเคาะประตู
“ใคร?”
“แชมปิญองค่ะ” เธอพูดใส่ประตู
“เข้ามา” ผู้ชายในห้องตอบ
เมื่อแชมปิญองเข้ามาก็รายงาน “ซื้อผักมาแล้วค่ะ แล้วก็กำลังจะไปออกกำลังกาย จากนั้นทำบัญชีค่ะ”
“อืม ตั้งใจทำมัน เธอมีหน้าที่อยู่ข้างหน้า อีกเดือนกว่าเธอจะถึงวัยผู้ใหญ่แล้ว ด้วยแผนของฉัน เธอจะเป็นจุดเปลี่ยนของบ้านนี้ และจำไว้ว่าอย่าถอดมันออก” ผู้ชายผมยาวที่ดูแลอย่างดีพูด
เธอได้กลิ่นยาสระผมเขาตั้งแต่เธอเข้ามา เธอแค่ตอบว่า “เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอกำลังจะหันหลังออกนอกห้อง แต่ใจที่อยู่กับรองเท้าส้นสูงมันรั้งเธอไว้ เธอเตรียมตัวโดนดุเป็นชั่วโมงแล้วถามขึ้นมา “หนูขอเงินค่าทำงานได้มั้ยคะ?”
ชายผมยาวใส่ที่ขั้นหนังสือ ปิดมันเสียงดังจนผมปลิว วางดังโครมใส่โต๊ะ “เธอก็รู้แล้วว่ามันเปลือง อย่างเธอจะเอาไปทำอะไร? เงินไม่มีประโยชน์สำหรับเธอ”
เขายังพูดแบบนั้นอยู่ จนถึงตอนนี้ คำเดิมๆที่พูดมาตลอดตั้งแต่เธอยังเด็ก คำที่ไม่มีค่า และมันไม่เป็นความจริงอีกด้วย
เธอพยักหน้าด้วยหน้านิ่ง เธอไม่แปลกใจ เพราะมันเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่เธอยกเรื่องนี้ขึ้นมา
“ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีก เธอหัวดีเพราะเก่งแต่ตัวเลข แต่เรื่องอื่นเธอโง่บัดซบ เพราะแบบนี้ ถึงไม่มีใครคบเธอ หรือจองเธอไว้” ชายผมยาวพูดเสียงดัง
เธอได้ยินแม่บ้านนอกห้องหัวเราะขำคิกคัก
เธอเคยโกรธจนมันทำให้เธอเย็นชาแล้ว เธอแค่ออกห้องเงียบๆ แล้วไปออกกำลังกาย
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อรัดรูปที่ออกกำลังกายง่าย ถอดคอนแทคเลนส์พักสายตา เธอหลับตาประมาณห้านาที นึกภาพรองเท้าส้นสูง ลืมตามามองกระจก
สิ่งที่มองกลับมาคือตาสีแดงของเธอในกระจก กับผมสีส้ม หน้าตาดีๆที่ดูแลด้วยเครื่องบำรุงใบหน้ามีราคา ผมยาวเปล่งประกายด้วยแชมพูและครีมนวด ฟันเรียงสวยรวมถึงเขี้ยวที่ใหญ่จนเด่นเป็นเอกลักษณ์
ทั้งหมดมันมีหน้าที่ไว้ล่อผู้ชาย ผู้ชายที่ครองอำนาจส่วนใหญ่ของวาโรซีเมียเรีย
เธอจะเป็นผู้ใหญ่ปีหน้า และมันเป็นเริ่มต้นแผนการของบ้านนี้แผนการส่งเธอไปให้ฮาโมนี่
เธอไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก แต่เธอต้องไปเป็นคนของบ้านฮาโมนี่ จากที่พ่อบุญธรรมผมยาวบอกมา
เธอล้างคอนแทกเลนส์สีส้มและใส่มันกลับเข้าไปอีกครั้ง และเดินไปห้องออกกำลังกาย
เธอเดินไปเรื่อยๆ เมื่อผ่านเหล่าแม่บ้านพวกเขาก็นินทาเธอ แบบไม่ระวังตัว พูดกันเสียงดังเข้าหูเธอ
“นี่ๆ มาแล้วเจ้าหญิงบ้านอดัม”
“คิกคิก วันนี้ก็ฝึกเป็นเมียน้อยวารีด้วยสินะ ดีนะที่อย่างเราไม่ต้องไป”
‘บ้านอดัม’ บ้านนี้เกลียดบ้านฮาโมนี่เข้าไส้
ตอนแรกบ้านเป็นมิตรกับราชินีวาโรซีเมียเรีย แต่หลังวารีเข้ามา เปิดธุรกิจใหญ่ เริ่มขายสบู่ รายได้จากของใช้ในห้องน้ำของบ้านนี้ก็ตกลงดิ่งจนเป็นที่น่าเป็นห่วง
จากบัญชีที่เธอเป็นคนดู บ้านนี้จะไม่รอดในอีกไม่ถึงสองปีข้างหน้า ถ้าคิดสูตรสบู่ใหม่ไม่ได้
และนั่นเป็นหน้าที่เธอด้วย ไปเป็นคนของฮาโมนี่ ล้วงข้อมูลวิธีผลิตของใช้ภายในห้องน้ำส่งมาให้บ้านนี้ กู้การเงินบ้านนี้ให้เป็นที่ยิ่งใหญ่อีกครั้ง
แชมปิญองมาถึงห้องออกกำลังกาย ที่มีแค่ดัมเบลสองอันและเบาะนอนเตี้ยๆ
เธอเริ่มวอร์มร่างกายตามตำราออกกำลังกายของวารี และจากนั้นเธอเอามือเท้าเบาะนอนเตี้ย วางเข่าข้างหนึ่งบนเบาะ เอนตัวขนานกับพื้นดึงดัมเบลเข้าหาตัว
เธอทำท่าที่เธอชอบที่สุด ท่าออกกำลังกายหลัง ทั้งๆที่พ่อบุญธรรมอยากให้ออกกำลังกายให้อกใหญ่ขึ้น
ถึงจะโดนกดดันให้เล่นอก แต่เธอไม่ยอมและสนแต่หลัง
เธอเล่นอยู่ชั่วโมงหนึ่ง เหงื่อท่วมตัว เดินผ่านเหล่าแม่บ้านที่อุดจมูกรังเกียจเมื่อเธอเดินผ่าน
เมื่อมาถึงห้อง เธอเปิดน้ำใส่ถังสีทาบ้าน ถอดเสื้อผ้าซัก เอาขันตักน้ำอาบ ถูสบู่ให้ผิวดี ตบด้วยครีมบำรุงหน้า
เมื่อเสร็จก็ใส่เสื้อกล้าม เพราะมีแต่เสื้อแบบนี้ และไปห้องสมุดอีกครั้ง เคาะหน้าห้อง “มาทำบัญชีค่ะ”
“เข้ามา” ชายผมยาวพูดผ่านประตูออกมา
“อีกสองนาทีก็ถึงเวลานัดแล้ว ทำไมไม่หัดรู้จักเวลา ปรับปรุงตัวมั่งนะ เอาล่ะ สำนึกแล้วไปทำงานให้คุ้มที่รับมาเลี้ยงหน่อย” พ่อบุญธรรมพูด
เธอพยักหน้า ในใจไม่รู้สึกอะไร เธอโกรธ เกลียดที่นี่จนเอียนแล้ว
และหลังอ่านหนังสือพัฒนาตัวเองที่ยืนอ่านในร้านหนังสือห้างฮาโมนี่เคยบอกว่าการถืออารมณ์พวกนั้นมีแต่ทำให้ตัวเองเจ็บ เธอเริ่มตัดอารมณ์พวกนั้นออกจากหัวใจ
เธอทำบัญชีเงียบๆ
งานนี้จะไม่ยากเท่าไหร่ถ้าเธอทำปรกติแบบซื่อสัตย์และเที่ยงตรง
แต่ที่มันทำให้เธอหนักใจคือเธอต้องทำสองเล่ม
เล่มหนึ่งเป็นรายได้จริงที่บ้านนี้ได้และต้องเสียภาษี
แต่อีกเล่มเป็นรายได้ที่จะส่งไปรายงานกรมภาษี ที่มีการโกงลดรายได้จริงและเพิ่มราคาต้นทุนที่ต้องซื้อ
คนซื่อตรงอย่างเธอจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ถ้ามันไม่ใช่หน้าที่ที่ถูกโยนมาให้เธอเพราะเธอทำได้ดีที่สุด
และที่แย่ที่สุดคือเธอไม่เคยได้รางวัลหรือส่วนแบ่งอะไรเลย แค่ขอเงินใช้ส่วนตัวยังไม่ได้
ชายผมยาวลุกขึ้นมาระหว่างที่เธอยังทำไม่เสร็จ เขาเลือกหนังสือที่จะมาอ่านต่อ และเดินมาหลังแชมปิญอง และเขาก็ทำสิ่งที่ทำบ่อย เขาจับไหล่เธอ
ถ้ามันแค่นั้นมันก็ไม่หนักใจมากเท่าไหร่ แต่ต่อจากนี้แหละเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดในบ้านนี้
มือที่จับไหล่เลื่อนมาจับหลัง ลูบขึ้นลง และลงต่ำไปเรื่อยๆ
แชมปิญองกัดฟัน ทนมันและเขียนบัญชีต่อด้วยความสิ้นหวัง
เมื่อพ่อบุญธรรมเธอพอใจเขาก็กลับไปนั่งที่เดิมอ่านหนังสือต่อ
“จำไว้ อีกไม่นานเธอก็จะโต และต่อให้โตแล้วก็ต้องอยู่ที่บ้านนี้ตลอดไป จำไว้” เขาพูดแล้วเปิดหนังสืออ่านต่อ
เธอทำบัญชีเรื่อยๆต่อในความเงียบจนมันเสร็จ เธอหยิบบัญชีสองเล่มมาเอาให้พ่อบุญธรรมดู
เขาดูผ่านๆ และยื่นกลับมา “ดีมาก ไปซะ ไปพักผ่อนเตรียมพรุ่งนี้ต่อ”
เธอเดินกลับห้องและคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจับมันเริ่มแค่ที่ไหล่ แต่มันลามลงล่างเรื่อยๆเมื่อเธอโตขึ้น
แล้วในอนาคตมันจะเป็นอะไร ถ้าเธอโตแล้ว เป็นเมียน้อยวารีที่ต้องอยู่บ้านตัวเอง เธอจะโดนอะไรต่อจากนี้อีก
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของแม่บ้านเธอเลิกคิดและวางแผนบางอย่าง
เธอไปห้องเธอปีนเก้าอี้ หยิบและเขียนบัญชีรายได้จริงที่บ้านนี้ได้ซ้ำอีกครั้ง
มันเป็นบัญชีที่เริ่มเขียนจากปีที่แล้วที่เธอวางแผนนี้ไว้ แผนปิดฉากถล่มบ้านหลังนี้ให้จมใต้เท้าเธอ
มันเป็นแผนแก้แค้นบ้านนี้ที่ดีที่สุดที่เธอมี เธอจะเอามันไปรายงานแบบไม่เปิดเผยตัวตนที่สำนักงานเขต และไม่เปิดเผยที่ตัวเองตาสีแดง
แผนนี้จะทำให้บ้านหลังนี้โดนตรวจสอบภาษี และต้องเสียทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้ค่าภาษีย้อนหลัง
นั่นคือแผนแก้แค้นดีที่สุดที่เธอมี แต่แผนมีจุดบอด
จุดบอดใหญ่ จุดหนึ่ง ที่จะทำให้เธอจมไปกับบ้านที่กำลังจะโดนดึงร่วงไปด้วย จุดที่เธอไม่ได้เตรียมทางออกไว้ให้ตัวเองเลย
เธอไม่มีเงินเก็บ เรื่องที่ว่าเธอจะพักที่ไหนและจะอยู่กับชีวิต จะหารายได้จากไหนไม่เคยถูกคิดเลย
พนันที่น่าจะได้ทางออกดีที่สุดของเธอคือไปปรึกษากับคนของฮาโมนี่ พวกเขามีบอกว่ารับปรึกษาปัญหาชีวิตเบื้องต้นได้
ถ้าเธอมีเงินเธอจะไปหาหมอใจ
แต่เรื่องอนาคตต่อจากปีหน้า หลังจากนี้ เธอไม่รู้เลย
แผนจะสำเร็จในอีกไม่กี่วัน ในเดือน 12 ก่อนเธอถูกเปิดเผยว่าเป็นคนมีตาสีแดงที่บ้านฮาโมนี่ตามหาปีหน้าเมื่อโต
‘แต่เรื่องนั้นมันดีจริงเหรอ?’ เธอคิดกับตัวเอง
ที่วารีประกาศตามหาคนตาแดง ทุกคนคิดว่าจะหาเมียใหม่กันหมดเพราะวารีเมียเยอะ
‘แต่ถ้ามันไม่ใช่อย่างนั้นล่ะ? ถ้ามันเป็นอย่างอื่น เช่นวารีตามหาเพื่ออะไรซักอย่างแบบนี้ เขาจะทำยังไงกับคนที่มีตาสีแดง?’ เธอถามตัวเอง
‘หรือฉันจะพนันกับเขา พูดถึงมันก็ไม่แย่นัก ไอ้การต้องไปเป็นเมียผู้ชายคนเดียวเนี่ย แล้วอีกอย่าง ถ้าอยู่กับวารีมันแน่นอนว่าฉันจะอยู่สบายไปตลอดในอนาคต’ เธอคิดต่อ
‘แต่ฉันอยากหามัน หาความรัก สิ่งที่ทำให้ใจฟูตลอดเมื่ออ่านนิยาย รักแท้… มันจะเป็นยังไง?’
‘หรือฉันจะเป็นเมียน้อยไปก่อนแล้วค่อยหนี ฉันไม่เคยนึกเรื่องนี้เพราะฉันเพิ่งโต แต่ฉันไม่ได้ไร้พลัง ถ้าใช้วิชาทำบัญชี เข้าไปทำงาน และโกงบัญชีเอา ฉันหาเงินให้ตัวเองได้นี่’
‘พอเลย ไม่ไหว ฉันทำตัวเป็นคนแบบนั้นไม่ได้ ความคิดนี้ไม่ผ่าน’ เธอถอนหายใจ ท้อชีวิต
หลังเธอเขียนบัญชีเสร็จ เธอเอาเก้าอี้วางกลางห้อง เพื่อขึ้นไปให้ใกล้เพดาน
ห้องเธอเป็นห้องโทรมๆและเพดานผุอยู่หลายจุด เธอเอาสมุดบัญชีลอดผ่านช่องว่างซ่อนไว้ข้างบน
ตั้งแต่ต้นปีมันไม่เคยถูกเจอ มันคงไม่ถูกเจออีกในอนาคต
หลังจากซ่อนเสร็จ เธอเดินไปห้องหนังสืออีกห้อง ห้องนี้มันไม่เหมือนห้องที่พ่อเธออยู่ เพราะมันเป็นหนังสือที่เขาว่าไร้สาระ มันเป็นพวกนิยายและข่าว
เธอหยิบข่าววันนี้มาและนิยายเรื่องที่ยังไม่ได้อ่านมา
พ่อเธอเป็นคนบ้าหนังสือ เขาไม่ได้ฉลาดอะไรมากมาย และฉันว่าหนังสือส่วนใหญ่เขาอ่านไม่รู้เรื่อง หนังสือพวกนั้นมันจะมาอยู่ในห้องนี้หลังเขาคิดว่าเรื่องไหนไม่มีค่าพอไว้โชว์อำนาจ
เขาแค่ซื้อหนังสือให้ตัวเองดูฉลาด เธอกลับห้องพร้อมข่าววันนี้และนิยาย
เธอนั่งอ่านและเปิดข่าวก่อนด้วยความรวดเร็ว เปิดไปหาหน้าที่เป็นรูปวาดประกาศ มันเป็นรูปดวงตาสีแดง และประกาศตามหา
แต่วันนี้มันมีบางอย่างมากกว่าเดิม มันมีบทความพิเศษ ที่ตีพิมพ์ใหม่ โดยจะมีบทความพิเศษที่บอกเหตุผลว่าทำไมตามหา และสิ่งที่คนตาแดงต้องทำ รวมถึงเงินรางวัล
‘นี่มัน… สิ่งที่ฉันรอเลย หนทางการเลี้ยงตัว’ เธอตื่นเต้นสุดๆ
เงินรางวัลคนเสนอข้อมูล 100 ทอง ถ้าคนตาแดงมาเองจะได้ 150 ทอง
และบทความต่อไปเป็นรายการสิ่งที่ต้องทำ มันเขียนไว้ว่า ต้องมาเป็นคนบ้านของวารี โดยหลักๆเป็นลูกบุญธรรมวาโรหรือเป็นอย่างอื่น
คนที่มาจะไม่มีการโยนงานไปให้ทำ เรียกร้องต้องการร่างกายตามข่าวลือ หรือต้องเสียเงิน
ไม่จำเป็นต้องออกจากงานเก่า แต่ถ้าให้ดีควรมาทำงานกับฮาโมนี่ ให้ใกล้ตัวบ้านฮาโมนี่ตลอด
“นี่มัน…” แชมปิญองทึ่งกับข้อมูลใหม่ที่ออกมา
เธอคิด ‘ถ้าพ่อบุญธรรมรู้ มันจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ เพราะวารีไม่ต้องการตัวฉัน แต่ด้านนี้ต้องการ ฉันไม่เอานะ ชีวิตแบบนั้น’
แล้วจะทำยังไง เธอคิดอยู่กับตัวเอง
‘อย่างแรกต้องทำลายหลักฐานก่อน’ เธอเอาหนังสือข่าวพับสอดไว้หลังกางเกง แล้วเอาเสื้อปิด เธอเดินออกเพื่อไปนอกตัวบ้าน
เมื่อออกมาห่างสายตาแม่บ้านเธอเริ่มวิ่ง เธอเดินไปถึงเตาเผา เธอเอาหนังสือพิมพ์ใส่ จุดไฟ
เมื่อหนังสือพิมพ์ไหม้หมด เธอถอนหายใจ “นี่น่าจะถ่วงเวลาได้”
แต่มันจะนานแค่ไหนล่ะ เวลาบ้านฮาโมนี่จะประกาศอะไรพวกเขาไม่ห่วงพื้นที่สินค้าของตัวเอง เขาน่าจะบอกเรื่องนี้ในทีวี แต่เพราะพ่อบุญธรรมไม่มีทีวี มันน่าจะพอรอดไปได้
แล้วเหล่าแม้บ้านที่มีล่ะ ถ้าพวกเธอเอาไปฟ้อง จะเกิดอะไรขึ้น
เธอกลับเข้าห้อง เตรียมกระเป๋า เอาของสำคัญส่วนตัวใส่เข้าไป ‘ฉันต้องเตรียมออกนอกบ้าน’
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ใจแชมปิญองตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม อ้าปาก ปิดมัน ตัวเริ่มสั่น
เธอถามด้วยเสียงสั่น “ใครคะ?”
“ฉันเอง” เสียงพ่อเธอดังมาจากหน้าห้อง
‘ฉันต้องไปแล้ว!’ เธอยกเตียง หยิบผ้าที่มัดเป็นเส้นยาวมา โยนออกนอกหน้าต่าง ย่องออกไปและปีน
เมื่อขาออกข้างนอกข้างหนึ่งเธอดึงขากลับ เธอรีบปีนเก้าอี้หยิบบัญชีลับใส่กระเป๋า แล้ววิ่งกระโดดจับเชือกโรยตัวออกนอกบ้าน
เธอวิ่งไปเรื่อยๆในค่ำคืน ถึงวาโรซีเมียเรียคุมเข้มเรื่องความปลอดภัยของทั้งวัน เธอก็ยังต้องดูแลตัวเองอยู่ดี
การวิ่งเข้าซอยเปลี่ยวเป็นเรื่องอันตราย เธอวิ่งไปตามถนนหลัก เป้าหมายคือสำนักงานเขต
เธอวิ่งไปเรื่อยๆจนวิ่งไม่ไหว เดินอีกสิบห้านาที และแล้วในที่สุดก็ถึง
เธอเข้าไปที่สำนักงานเขต มันเปิดตลอดเวลา
เมื่อเข้ามาข้างในโล่งไม่มีคน มีพนักงานคนเดียวนั่งหลังเคาน์เตอร์ พูดออกมาก่อน “ถ้าเรื่องไม่ด่วนมาพรุ่งนี้เช้านะหนู”
เธอเดินไปใกล้ๆ “หนูเอารายงานคนหนีภาษีมา และมาให้ข้อมูลเรื่องคนตาสีแดง”
เมื่อพนักงานได้ยินเธอรีบหยิบโทรศัพท์ จากนั้นทำท่าจะกด แต่นึกบางอย่างได้และวางมันลงก่อน ถามแชมปิญอง “เธอมีคนตาแดงมาด้วยไหม?”
“ไม่มี มันเป็นคนอื่น ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่” แชมปิญองกุเรื่องขึ้นมา
“ที่ไหน?” พนักงานถาม
“ฉันตอบไม่ได้ เขาซ่อนตัวอยู่ มันเชื่อมต่อกับอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องคนโกงภาษี ถ้าบ้านที่โกงยังไม่ถูกลงโทษ ชีวิตคนตาแดงจะไม่ปลอดภัยและเขาจะยังออกมาไม่ได้” แชมปิญองรีบคิด พูดแผนที่คิดได้ออกมา
“เข้าใจแล้ว” เมื่อพนักงานได้ยินอย่างนั้นก็โทรตามหัวหน้ากลางดึก
แชมปิญองขาอ่อนเมื่อความตื่นเต้นหมด เดินไปที่เก้าอี้พักสำหรับผู้มาใช้และนั่งพักหายใจ
พนักงานรายงานผ่านมือถือ “ค่ะ ใช่ค่ะ ผู้ให้ข้อมูลอยู่ที่นี่ อ๋อ ได้ค่ะจะทำตามนั้นค่ะ”
จากนั้นพนักงานลุกไปข้างหลัง หายตัวไป
เมื่อแชมปิญองหายเหนื่อยก็ลุกขึ้นมองออกนอกหน้าต่างสำนักงานแบบซ่อนๆ ถ้าเขารู้ข่าวแล้ว เขาน่าจะมาที่นี่ก่อนเพราะนึกว่าแชมปิญองจะเอารางวัลชี้ตัวไว้คนเดียว
พนักงานออกมาพร้อมเพื่อนพนักงานด้วยกัน
พนักงานคนใหม่มาประจำที่เคาน์เตอร์ และจากนั้นพนักงานคนแรกเดินมาหาแชมปิญอง “มากับฉัน”
แชมปิญองพยักหน้า ลุกแล้วเดินไปได้สองก้าว หันกลับไปหยิบกระเป๋าหน้าเคาน์เตอร์และเดินตามพนักงาน
เธอถูกพาเข้ามาด้านในสำนักงานที่ไม่น่ามีใครเคยเห็น มันเป็นห้องเอกสาร ห้องขัง และอื่นๆมีทั้งครัวและห้องออกกำลังกาย จนมาถึงหน้าห้องหนึ่ง
‘ถ้าไม่ได้เข้าห้องขังหรือห้องสอบสวนแสดงว่าฉันไม่ได้โดนกักตัวสินะ’ แชมปิญองคิด
และในที่สุดก็ถึงห้องเธอ พนักงานเปิดเข้าไป แชมปิญองตามเข้าไปและเจอกับห้องเหมือนห้องนอนของบางคนที่ดูดีสุดๆ
มันมีเตียงที่น่าจะนุ่มมาก มีเก้าอี้ มีทีวี มีกระทั่งคอมพิวเตอร์ไว้ใช้
เมื่อแชมปิญองดูทั้งหมดแล้วเธอสงสัยจนต้องถาม “ฉันมาทำอะไรที่นี่?”
“เพราะเรื่องความปลอดภัย เราจะเปิดให้เธอพักที่นี่ตามคำสั่งเบื้องสูง ข้อมูลเธอสำคัญจนมันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นและเราเสียเธอไปไม่ได้” พนักงานพูด
“แล้วฉันออกจากห้องนี้ได้มั้ย?” นั่นคือเรื่องสำคัญที่เธออยากรู้
พนักงานส่ายหน้า “เสียใจด้วย… เอาง่ายๆ มันไม่ใช่แค่เบื้องสูงแล้วที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้และต้องการเธอ มันเกี่ยวกับคนของวัง และมันเป็นคำสั่งที่เทียบได้กับคำสั่งของบ้านฮาโมนี่ ที่เป็นของราชาวารีและราชินีวาโร”
“กักตัว…” แชมปิญองกลัวจนเดินไปนั่งเก้าอี้
เธอถอดกระเป๋า ทิ้งหลังไปพึ่งเก้าอี้ เอามือก่ายหน้าผาก
“ในที่สุดฉันก็ไม่รอด” แชมปิญองพูดลอยๆ
“เธอไม่ตายหรอก” พนักงานตัดบททันที “เธอจะรู้ในอีกไม่นาน พนักงานระดับสูงจะมา แล้วต่อจากนั้นก็เป็นคนของวัง เราพอรู้แล้วว่าใครจะมา สบายใจเตรียมรับลังใส่ทองเถอะ ใช่ๆ แล้วกินข้าวกินไรยัง?”
“ยังค่ะ” แชมปิญองพูด ไม่ได้รู้สึกดีขึ้น
“โอเค ฉันจะใช้งบซื้ออาหารพรีเมียมให้ หวังว่าเธอจะชอบ” พนักงานยิ้มมีเลศนัย
หลังจากนั้นอาหารมา มันเป็นซาชิมิ หรือปลาดิบในถ้วยน้ำแข็งที่ตั้งเป็นภูเขา แชมปิญองกินแล้วรู้สึกถึงรสนวลปาก จิตใจดีขึ้นเยอะ
จากนั้นพนักงานขั้นสูงมา ถามเรื่องการโกงภาษี และขอหลักฐาน การสอบสวนยาวไปเป็นชั่วโมง แต่ยังไม่ถึงเที่ยงคืนดี มันแค่อีกชั่วโมงกว่าจนพนักงานขั้นสูงไป
เธอถอดคอนแทคพักสายตา เธอเปิดทีวีดูหนัง
แชมปิญองนอนลงเตียงจากนั้นหลับไปบนเตียงนุ่มๆที่มีตุ๊กตารูปผู้ชายของใครไม่รู้
