วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
181.2 แผนการลับดับเพราะตา
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่สำนักงานเขตด้วยท่าขึงขัง
เมื่อพนักงานเห็นก็กดปุ่มใต้โต๊ะแบบไม่มีใครเห็น
ตอนนี้เป็นตอนดึก มันไม่มีคนในสำนักงานเขต มันเรียงไปด้วยเก้าอี้เป็นแถวไว้นั่งให้คนมาใช้บริการ
และด้านหน้ามีคอมพิวเตอร์อยู่เป็นสิบเครื่อง ถ้าเป็นตอนเช้ามันจะเปิดอยู่ และใครก็เข้ามาใช้ได้
ชายที่เดินขึงขังเดินได้ครึ่งทางก็ชะงัก มียามตัวหนาเดินออกมาจากข้างหลัง หน้าง่วงๆและดูเอาเรื่อง
ชายขึงขังคุมตัวเอง คงความขึงขังไว้ แต่ไม่ทำตัวให้น่าโดนไล่
ชายผมยาวเดินไปถึงเคาน์เตอร์ “ฉันเป็นขุนนางบ้านอดัม ฉันเชื่อว่าลูกเลี้ยงฉันมาที่นี่ เธอชื่อแชมปิญอง ผมสีส้ม ตาสีแด… ส้ม อายุช่วงวัยรุ่น ตัวสูงนิดๆ
เมื่อพนักงานได้ยินก็หันไปมองหน้ายาม “เห็นใครบ้างมั้ย?”
“ไม่เห็น” ยามพูดเสียงทุ้ม
จากนั้นพนักงานก็หันไปหาชายขึงขังข้างหน้า “ไม่มีคนแบบนั้นมาที่นี่ค่ะ”
เธอโกหกเต็มๆ เธอรู้ดีว่าเด็กผมส้มอยู่ในห้องที่นี่ และมันเป็นเคสใหญ่
คนข้างหน้าเธอเป็นแค่คนที่โกงภาษีและใกล้โดนจับ เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้วุ่นวายและเสี่ยงทรัพย์สินเสียหาย
แต่ชายขึงขังกลับคิดไม่เหมือนเธอ เขาตบเคาน์เตอร์เสียงดัง “เป็นไปไม่ได้! ฉันถามแม่ค้าขายลูกชิ้นข้างหน้า และเธอบอกว่าลูกฉัน แชมปิญองที่ฉันรักอยู่ที่นี่ สำนักงานเขตมีสิทธิ์อะไรกักตัวคนบ้านอดัม มันเกินไปแล้ว ฉันต้องการคุยกับวารี!”
“ใจเย็นครับพี่” ยามตัวหนาจับไหล่ชายขึงขัง หน้ายังคงนิ่งอยู่ แต่ตาดูดุกว่าเดิม เขากำไหล่แน่นจนชายขึงขังต้องระวังตัว
เขาไม่กล้าพูดมากกว่านั้น และพนักงานแค่มองหน้าเขานิ่งๆ
ชายขึงขังมองซ้ายขวา เมื่อไม่มีคำตอบมาและมีแต่คนมองเขามันทำให้เขาอายแม้ไม่มีใครอยู่ที่นี่ เขาหันหลังขวับ เดินไปนั่งที่แถวเก้าอี้ผู้มาใช้บริการ
ยามตัวหนาเดินมาใกล้ “ถ้าไม่มีธุระแล้วกรุณากลับด้วยครับ”
“อย่ามาบ้าอำนาจ ฉันจะรอลูกที่นี่ ฉันเป็นคนมาใช้บริการเหมือนกันมีสิทธิ์อะไรจะมาไล่” ชายขึงขังนั่งกอดอก หันหน้าหนีไม่สบตา
ใจเขากลัวสายตาดุๆของยามตัวหนา
ชายตัวหนาเดินไปหน้าเคาน์เตอร์ “ใส่บุกรุกแล้วแบนมั้ย?”
“ใส่แค่บุกรุกก็พอ ถ้าแบนแล้วต้องทำเอกสารเยอะ” พนักงานบอก
“ยืนยันนะ?” ยามตัวหนาพูด
“ยืนยันใส่บุกรุก มีภาพแล้ว เดี๋ยวฉันไปทำเอกสารก่อน” พนักงานพูดและลุกขึ้นเดินไปห้องข้างหลัง
ยามตัวหนาเดินไปที่ชายขึงขัง ยืนกอดอกหน้าเขา ถ่างขาเล็กน้อยพร้อมสู้ “คุณถูกเชิญออกจากที่นี่ด้วยข้อหาบุกรุกพื้นที่วัง กรุณาออกไปก่อนจะโดนจับข้อหาบุกรุกหรือออกไปก่อนที่จะมีปัญหา เชิญครับ”
“บุกรุกบ้าอะไร! กูมานั่ง” ชายขึงขังลุก เอานิ้วชี้ไปจิ้มอกยามตัวหนา “กูมานั่งรอใช้บริการ มึงเป็นใครมาไล่กูขุนนางบ้านอดัม!”
“คุณกำลังบุกรุกสถานที่วัง กรุณาออกไปก่อนจะโดนข้อหาบุกรุกครับ”
“กูไม่ไป ไอ้ชาติชั่ว มึงมันแค่ขี้ข้ายามกระจอกมึงเอาอำนาจที่ไหนมาไล่กู!”
เมื่อเตือนสองรอบไม่ฟัง ยามตัวหนาจับข้อมือชายขึงขัง ดึงและขัดขาให้เขาล้มหน้าทิ่มทั้งๆที่โดนจับข้อมืออยู่
ยามเอามือเขาไปไว้หลังเขา จากนั้นยกเขาขึ้นทั้งตัวและเดินไปด้านหน้า ยามเอามือที่ว่างเปิดประตู แล้วเดินไปข้างหน้า โยนชายก่อปัญหาออกไป ปัดมือ และหันหลังกลับ
ชายขึงขังลูบหัวตัวเองที่กระแทก ในใจมีแต่เพลิงความโกรธ ยามกลับเข้าไปในสำนักงานเขตแล้ว เขาไปที่ประตูหน้าอีกครั้ง ถีบมันเข้าไปจนบานประตูหล่นพื้นแแตก
“กูจะฟ้อง ไอ้ชาติชั่ว มึงทำกับกูอย่างนี้ได้ไง กูจะฟ้อง!”
ยามตัวหนาเดินกลับมา ผลักเขาออกไปนอกสำนักงานเขตพนักงานได้เสียงประตูพังก็ออกมาดู
ยามตัวหนาหันไปบอก “เรียกตำรวจเลย เดี๋ยวคุมไว้ให้”
“ได้ๆ อย่าไปทำเขาเลือดออกล่ะ” พนักงานเตือนยาม
“มึงเป็นใครมาทำกับกูอย่างนี้ ไอ้ยามลูกอีตัว กูเถ่งบ้านอดัม ขุนนาง มึงรู้จักมั้ย” เถ่งพูดด้วยความโกรธท่วมหัว
“ไม่รู้จักครับ แต่คุณกำลังบุกรุกที่นี่ กรุณาอย่าใช้เสียงดัง อีกไม่นานตำรวจจะมา ถ้าเป็นไปได้นั่งอยู่ข้างหน้าที่พื้นนิ่งๆรอจะดีที่สุด” ยามตัวหนาบอก
“นี่แกก็ไปแหย่เขาอีก ตาลูกเจี๊ยบ” พนักงานเตือนลูกเจี๊ยบทันที
“โห่กิ่ง พี่บอกแล้วว่าทำงานอยู่ให้เรียกพี่สิงห์หิมะ” ยามรีบบอก
สองคนมองหน้าและคุยกันหัวเราะ
มันทำให้เถ่งยิ่งเต็มไปด้วยความเดือดดาล เขาเลือกทำสิ่งที่จะทำให้ชีวิตเปลี่ยนตลอดไป เขาตบหลังหัวลูกเจี๊ยบดังเพี๊ยะ
ลูกเจี๊ยบหันหลังกลับมาอย่างช้าๆ จนหันหาเถ่ง
“นี่เพราะที่มึงทำกูไว้ มันเป็นการป้องกันตัวถูกกฎหมาย มึงทำกูก่อนเพราะมึงทำร้ายขุน…” ก่อนเถ่งจะพูดเสร็จยามตัวหนาคว้าใต้แขนเขา ยกด้วยแขนข้างเดียว และทิ้งมันลงพื้นด้วยความรุนแรง
เถ่งสลบไปทันที
“ลูกเจี๊ยบ!” พนักงานวิ่งเข้ามาดูเถ่ง เช็กลมหายใจ เมื่อเถ่งยังหายใจอยู่เธอก็จับอกตัวเอง จากนั้นหันไปมองค้อนใส่ลูกเจี๊ยบ
“ไม่ผิดซักหน่อยกิ่ง” ลูกเจี๊ยบพูด
“ผิดสิ! มันเพิ่มเอกสารให้ฉันต้องทำ ตาบ้าเอ้ย ไม่นานตำรวจก็จะมาแล้วแกทำอะไรแรงทำไม ดีนะเลือดไม่ออกเนี่ย” กิ่งดุลูกเจี๊ยบทันที
เสียงหวอตำรวจดังมาจนสองคนได้ยิน จากนั้นไม่นานตำรวจก็มาจอดข้างหน้า ลงโดรนมาและพูด “ผู้ก่อเหตุล่ะครับ?”
“นอนอยู่นั่นค่ะ” กิ่งชี้
“อ่าว โดนอะไรล่ะเนี่ย” ตำรวจถามด้วยหน้าไม่เครียด
“ทำร้ายเจ้าหน้าที่ครับ เขาทำประตูพังด้วย ใส่ข้อหาให้สุดๆไปเลยนะครับพี่” ลูกเจี๊ยบพูด ยกมือไหว้ตำรวจ
“ฮ่าฮ่า โอเคๆ ข้างในมีอะไรเสียหายมั้ย?” ตำรวจถาม
ตำรวจอีกคนที่ยังไม่พูดจับเถ่งหันหลังให้เขานอนคว่ำและใส่กุญแจมือยกเขาไปไว้หลังโดรน
“ไม่มีอะไรเสียหายข้างในค่ะ แต่ห่วงประตูอ่ะค่ะ” กิ่งพูดด้วยหน้ากังวล
“โทรเรียกประกันเลยครับเดี๋ยวเก็บเงินกับผู้ก่อเหตุเอา เหตุอย่างนี้เรียกได้ครับ” ตำรวจบอก “โอเคนะครับ ผมขอถ่ายรูปประตูก่อนแล้วเดี๋ยวไปเลย”
“ได้ค่ะๆ” กิ่งพูด
จากนั้นกิ่งหยิบมือถือมากดหาสำนักงานประกัน
ตำรวจไปถ่ายรูปประตูและขึ้นโดรนบินออกไป
ในโดรน เถ่งตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหลัง เมื่อมองซ้ายขวาก็เห็นว่าตัวเองถูกขังอยู่ในกรงและอยู่บนฟ้า
เขาด่าตำรวจคนขับข้างหน้าทันที “อะไรเนี่ยปล่อยกูนะ!”
“ไม่ได้ ลุงโดนหลายข้อหา วันนี้ก็นอนคุกไปก่อนนะ” ตำรวจพูดพร้อมยิ้มให้เพื่อน
“แกเป็นใครมา…” เถ่งด่าทอตำรวจหลายอย่าง แต่ที่แปลกคือตำรวจไม่ตอบโต้และขับเงียบๆ
มันยิ่งทำให้เถ่งโกรธมากขึ้น เขาเอาหัวโขกกรงหลายครั้งด้วยความโกรธ “กู! ขุน! นาง!”
“ใส่ดูหมิ่นเจ้าหน้าที่ด้วยได้มั้ย?” ตำรวจคนขับพูดถามเพื่อน
“ได้ดิพูดยาวขนาดนั้น” เพื่อนพูดพร้อมยิ้ม
หลังเอาหัวโขกกรงหลายครั้งเข้าเถ่งก็เวียนหัวและเจ็บหน้าผาก เขาหยุดและนั่งเงียบๆ ตลอดการเดินทาง
ตอนเช้า สำนักงานเขต
แชมปิญองลืมตาตื่น เธอหันหน้าเข้ากำแพงอยู่ เธอลุกมามองทีวีที่เปิดอยู่ มันเป็นอนิเมะ ภาพการ์ตูนเคลื่อนไหวที่เธอไม่เคยดู
เธอดูอยู่ได้ประมาณห้านาที พระเอกกำลังเบ่งกล้ามจะสู้กับเอเลี่ยนนอกโลก
“รายงานเธอช่วยได้มาก บ้านอดัมถือว่าแตกแล้วแน่นอน” เสียงผู้หญิงที่ไพเราะแต่น่าเกรงขามดังขึ้นมา
แชมปิญองสะดุ้ง “จ้าก!”
เมื่อเธอหันข้างเธอเจอสาวเอลฟ์มืดกล้ามแน่นอุดหูแต่หน้านิ่ง แชมปิญองรีบใจเย็นลงและจับหน้าอกถอนหายใจ
“ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นนะ ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดซักหน่อย” สาวเอลฟ์มืดพูด
“พี่เป็นใครคะ?” แชมปิญองถามตรงๆ
“นา ผู้จัดการส่วนตัววารี และสายพานห้างฮาโมนี่” นาแนะนำตัวเอง แต่มือไม่ยื่นมาจับ
เธอมีหนังสืออยู่ในมือและกำลังเปิดมันอยู่
“คนตำแหน่งขนาดนั้น…” แชมปิญองเริ่มตื่นเต้นมากขึ้นที่คนสำคัญมาพูดกับเธอ
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่มีเหตุผลที่ไม่บอกเรื่องตาสีแดงมั้ย?” นาถาม
แชมปิญองสะดุ้ง หยิบคอนแทกเลนส์ข้างหัวเตียงมารีบใส่มัน
“ไม่ทันแล้วน้องเอ้ย…” นายิ้ม เอามือปิดปากและขำคิกคัก
“แผนที่วางไว้… ไม่นะ” แชมปิญองพูดเหมือนมันเป็นจุดจบของโลก คอนแทกเลนส์ก็ยังใส่ไม่เสร็จ
นาปิดหนังสือ ลุกไปมองนอกหน้าต่าง
ซักพักเธอหันมา “เถ่ง ผู้นำบ้านอดัมโดนจับเมื่อวาน ทำลายทรัพย์สินวัง ดูหมิ่นตำรวจ ทำตัวเป็นอันตรายต่อคนรอบข้าง และดูหมิ่นและทำร้ายพนักงานวัง เขาโดนหลายข้อหาอยู่แล้วแค่ในช่วงข้ามคืนและต้องติดคุกอีกยาว รวมโกงภาษีเข้าไปด้วย เขาไม่รอดแน่นอน เอาล่ะ คนที่เธอกลัวติดคุกแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องใส่คอนแทกเลนส์นั่นอีกแล้ว”
แชมปิญองถอนหายใจ หน้าออกเศร้าๆ ไม่ยอมถอด
“หืม… สีหน้าน่าสนใจ ไหนเล่ามาซิว่าตรงไหนทำให้เธอดิ่งต่ำ ฉันมีวิชาหมอใจอยู่บ้าง” นาพูดและนั่งไขว่ห้างหน้าแชมปิญอง
“หนูไม่มีที่ไปแล้ว ถ้าแย่ที่สุด หนูจะไม่มีหลังคาคุ้มหัว” แชมปิญองพูด
นาแค่ส่ายหัว “เป็นไปไม่ได้หรอก”
“แถมยังต้องเป็นเมียวารี คนที่ฉันไม่ได้รัก” แชมปิญองมีหน้าเคร่งทันทีเมื่อพูดเรื่องความรัก
“หึหึหึ ฉันพูดอะไรไม่ได้เพราะถ้าพูดมันจะอวยผัวตัวเอง และฉันไม่อยากมีคู่แข่งอายุน้อยกว่า ฉันอยู่คนละฝั่งกับเธอ ฉันจะทำทุกอย่างที่ให้เธอเจอเขาได้ช้าลง และแท้จริงแล้วอ่ะ วารีไม่ได้หาเธอ แต่เป็นวาโร รู้จักมั้ย? ราชินีวล็อดซีเมียแห่งวาโรซีเมียนั่นแหละที่หาคนตาแดง” นายิ้มไปพูดไป
“อ่าว หนูต้องไปเป็นเมียท่านวาโรแทนเหรอ?” แชมปิญองพูดและจับคาง “ไม่นึกเลยว่าท่านเบนเข็มไปทางนั้น”
“เฮ้ ถ้ามีคนตามหา ทำไมต้องคิดว่าเขาจะเอาเป็นเมีย มันไม่มีเหตุผลสุดๆเลยนะ เลิกความคิดเพี้ยนๆได้แล้วมั้ง” นาพูดไปขำไป
แชมปิญองทำหน้าเหมือนทุกอย่างจบสิ้นแล้วทันที
“อะไรอีกล่ะนั่น ไหนเล่าความในใจมาหน่อยได้มั้ย ฉันเริ่มสนเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่อยากเข้าฮาเร็ม แต่นิสัยเธอเหมาะกับมันสุดๆ” นายังยิ้มไม่หุบ
“งั้นหนูมีประโยชน์อะไร? ไม่มีบ้าน ไม่ต้องเป็นเมียใคร ไม่มีใครต้องการ และถ้าเข้าวัง หนูเจอรักแรกข้างถนนไม่ได้ เจอหนุ่มหล่อแล้วให้ท่าในคาเฟ่ไม่ได้” แชมปิญองน้ำตาซึม
นาหลับตา นวดขมับ “นั่นเป็นความคิดที่ห่วยแตกที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน มันเป็นหลักฐานว่าเธอไม่โตเลย แม้ถล่มบ้านได้ด้วยหนังสือเล่มเดียว”
เมื่อแชมปิญองเห็นนาหน้าดุ เธอคว้าหมอนข้างปิดหน้า ใจกลัวนาตบหรือทำร้าย
“ฮึ่ยหงุดหงิด ฉันไม่ควรพูด แต่วาโรแค่น่าจะอยากหาน้องเขยหรืออะไรซักอย่าง สิ่งที่เธอไม่แหกสมองคิดเลยคือราชินีตาแดง เหมือนของเธอ” นาเดินมาเปิดหมอนข้างแล้วจิ้มหัวแชมปิญองรัวๆ
“โอ้ย” แชมปิญองไม่เจ็บแต่ออกอาการป้องกันตัว
“แล้วพอราชินีต้องการตัวคนตาแดงคืออะไรนั่นเหรอ? มันง่ายๆ มันแปลว่ามีเชื้อเผ่าโบราณ และเธอกับวาโรถือเป็นญาติกัน พูดให้ยิ่งเข้าใจง่ายคือเมื่อรับตัวเธอเสร็จแล้ว เธอจะเป็นคนตระกูลวาโรซีเมียเรียทางเทคนิค เธอจะสร้างฮาเร็มหนุ่มหล่อกระด… “ว้าย” ซุงกี่คนก็ได้” นาบ่น จิ้มหัวแชมปิญองรัวๆเร็วขึ้น
“ไม่เอาความรุนแรง แง…” แชมปิญองร้องแม้ไม่ได้เจ็บอะไรเลย
“แหมยิ่งเห็นยิ่งเหมือน” นาพูดแล้วหยุดนิ้ว หันหลังไปนั่ง พิงพนักพิงแหกขาให้นั่งสบาย “หลังจากนี้จะมีหมอมาทำการตรวจโรคตรวจอะไร และเอาตัวอย่างน้ำลายไปตรวจดีเอ็นเอ หยุดร้องไห้ได้แล้วเพราะวันนี้พรุ่งนี้ก็ต้องออกทีวีอีก วันนี้พักก่อนอย่าให้ตาบวม จะเอาอะไรบอกยามด้านหน้า เออใช่ เขาทำอะไรเธอถึงถล่มบ้านเขา?”
“เขาลวนลามและรอหนูโต เพื่อ… เอิ่ม เรื่องแบบนั้น หนูว่า ช่วยบอกหนูอีกทีว่าเขาไปแล้วจริงๆได้มั้ยคะ?” แชมปิญองพูดเบาๆ
นาพยักหน้า “ฉันจะเพิ่มข้อหาให้ วันนี้พอเท่านี้ก่อน ไปนะ”
นาพูดเสร็จก็เดินถือหนังสือออกจากห้อง
แชมปิญองมองตามนาไป ถอนหายใจโล่งเพราะปลอดภัยแล้ว
เธอคิด ‘ทำไมฉันต้องออกทีวีให้คนเห็นเป็นล้านล่ะเนี่ย พวกเขาต้องการอะไรกับฉันกันแน่?’
แชมปิญองทุบหมอนข้าง ตุ้บตุ้บ โมโห โมโหเพราะไม่รู้อนาคตของตัวเองและคุมอะไรไม่ได้เลย
แต่พ่อบุญธรรม ไม่สิ ไอ้เลวนั้นติดคุกยาวแล้ว ฉันน่าจะรอดแล้วแหละ มั้ง?
ปึ้ง “จ้าก” ประตูเปิดอีกครั้ง นากลับมาพร้อมหนังสือใหม่ๆเล่มหนึ่ง
แชมปิญองสงสัยว่าพี่นามีอะไรกับเธออีก เธอเอียงหัว กำหมอนแน่น
“ฉันลืมนี่” นาพูดแล้วยื่นหนังสือให้เธอ
แชมปิญองรับและดูหน้าปก ‘ไกด์บุ๊คบ้านวารี’ มันเป็นหนังสือเล่มเล็ก
“มันเป็นรายละเอียดคนในบ้านฮาโมนี่ พนักงานตำแหน่งสูงในวังและอะไรแบบนั้น อ่านและจำเข้าไว้เพราะเธอต้องอยู่บ้านฮาโมนี่” นาบอก
แชมปิญองพยักหน้า
“ไปจริงล่ะครั้งนี้” เธอพูดแล้วออกจากห้องไปอีกครั้ง
หลังจากนั้นแชมปิญองพักผ่อนในห้องถอดคอนแทคเลนส์ เดินไปสวนพร้อมพี่ยามหน้าห้องดูนกดูไม้ จากนั้นกลับมากินข้าวและเตรียมตัว
วันต่อมา
มีคนเคาะประตูตอนแชมปิญองนอนอยู่ มันเป็นตอนเช้าตรู่
จากนั้นมีเสียงคนเข้ามาในห้อง แชมปิญองรีบปลุกตัวเองและตื่นมาดู
มีสาวผมม่วงคนหนึ่งมาพร้อมกล่องไม้ดูขลังๆ จากนั้นมีหนุ่มๆหุ่นนายแบบเดินเอาราวเสื้อเข้ามา
“ใครคะ?” แชมปิญองถาม เริ่มชินกับการบุกรุกห้องแบบไม่รอเธอเปิด แม้รอบนี้คนนี้เคาะประตูแต่เปิดเข้ามาเลยมันก็ยังไม่ดีอยู่ดี
“ฉันชื่อหนูนา เป็นช่างแต่งหน้าใหญ่วาโรซีเมียเรีย ฉันมาแต่งหน้าและเลือกเครื่องแต่งตัวให้เธอ” สาวผมม่วงตัวเล็กๆพูด
แชมปิญองมองเธอทั่วๆ และแขนเธอที่กล้ามแน่นแต่เรียวเล็กมันทำให้มันดูเหมือนนางแบบสุดๆ
เมื่อวานเธออ่านเจอแล้วเรื่องเธอคนนี้ เธอเป็นช่างแต่งหน้าใหญ่ที่แต่งหน้าให้วารีและวาโรทุกครั้งที่พวกเขาออกทีวี
“เอาล่ะ อย่ารอช้า ในอีกไม่นานศาลจะเริ่มตัดสินโทษแล้ว พวกเขาจะเบลอหน้าเธอเมื่อถ่ายทอดสด แต่ไม่ได้จะเบลอหน้าเธอตลอดไป เพราะมันแค่ตอนเธออายุยังไม่ถึง เมื่อถึงปีหน้า เธอจะแนะนำตัวกับทุกคนในวาโรซีเมียเรีย” หนูนาชี้นิ้วขึ้นฟ้าหน้าตัวเองและพูดด้วยท่าทางน่ารักและสดใส
“ค่ะ” แชมปิญองตอบเงียบๆ ไม่รู้อยู่ดีว่าไอ้การแต่งหน้าหรือการเลือกเครื่องแต่งกายมันดียังไงถ้าไม่เห็นหน้าเธออยู่ดี
“เข้าใจแล้วก็มา จะพาไปอาบน้ำ” หนูนาพูดและดึงแขนแชมปิญองเดิน
แชมปิญองเดินตามด้วยความอาย ‘รอบแรกก็ความเป็นส่วนตัว พอมาตอนนี้ก็เป็นเรื่องในห้องน้ำ บ้านฮาโมนี่รุกหนักจริงๆ’
หนูนาพาเธอแช่อ่างที่เปิดน้ำร้อนใส่ ใช่ ขนาดสำนักงานเขตยังมีน้ำร้อนให้อาบ นั้นคือพลังของบ้านฮาโมนี่และวาโรซีเมียเรีย
แชมปิญองอาบน้ำเสร็จก็มีชุดชั้นในเลือกมาพร้อมให้ใส่แล้ว เธอดีใจที่ได้ใส่เองและชอบความน่ารักของมัน หนูนาห่อผ้าเช็ดตัวและพาเธอกลับห้อง
เมื่อกลับมาหนูนาลองเอาเสื้อตัวนั้นตัวนี้เทียบ พอเทียบได้หลายตัวเข้าก็เริ่มจับคางคิด
“หนูใส่ชุดอะไรก็ได้ พี่ไม่ต้องคิดหนักขนาดนั้นหรอก แล้วอีกอย่างหน้าหนูไม่ได้ออกทีวีด้วยซ้ำ” แชมปิญองพูด
“ไม่ได้ๆ เธอจะเจอวารีครั้งแรก และความประทับใจแรกมันสำคัญ” หนูนาทำนิ้วเป็นกากบาท
“แล้วมันติดตรงไหนคะ? ทำไมพี่ดูหนักใจ?” แชมปิญองถาม
“คือ ฉันเคยแต่งคนผมส้มมาอยู่ แต่ไม่เคยเจอคนที่ผมสวยเงาอย่างนี้ พอเลือกชุดเด่นๆให้ ผมเธอแย่งความสนใจไปหมด” หนูนาบอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ใส่พื้นๆสิคะ มันเหมาะกับหนูมากกว่าและไม่น่ามีปัญหานี่” แชมปิญองออกความเห็นบ้าง
“พื้นๆ… หรือจะลองนั่นดู” หนูนาพูดและเลื่อนราวผ้าด้วยความรวดเร็ว
จากนั้นเธอแต่งตัวแชมปิญอง ใส่ชุดที่ทำจากหนังและเป็นรัดเอวสีดำ ใส่กระโปรงสั้นสีดำ ถุงเท้าสูงขาวตัดชมพู เมื่อใส่เสร็จเธอพยักหน้า
“นี่สินะ พลังของกอธ” หนูนาพูด น่าจะกับตัวเอง
แชมปิญองแอบมองกระจกดูตัวเอง มันชุดดำๆนี้มันทำให้เธอดูดุ แต่ยังดีที่ถุงเท้าสูงน่ารักทำให้มันตัดกันดี
“มาๆ ได้เวลาแต่งหน้าแล้ว” หนูนาดึงแขนแชมปิญองไปนั่ง
หนูนาแต่งหน้าฮัมเพลง “ลาลา ฟากฟ้าข้างหน้า ลัลลั่ลล้า”
เธอดูมีความสุข มันทำให้แชมปิญองยิ้ม
เธอปะแป้ง ขีดคิ้ว ถอนคิ้วส่วนเกินแถวให้คิ้วคม เธอมองตาแชมปิญองและพูด “ว้ายขนตาง้อนงอน ไม่ต้องดัดเลย เอาล่ะ หลับตาๆ”
หลังแชมปิญองหลับตา หนูนาน่าจะเขียนขอบตาเธอ จากความรู้สึกผ่านผิว มันมีปากกาเล็ก กลาง ใหญ่ไล่กันไปสลับไปมา
“เอาล่ะลืมตา” เสียงหนูนาเข้าหูแชมปิญอง เธอสูดรับกลิ่นเครื่องแต่งหน้าหอมๆให้พร้อมและเปิดตา
“ว้าย” แชมปิญองเห็นหน้าตัวเองและเขินทันที หน้าเธอสวยมาก ตาคม ขนตาเด่น คิ้วสวย ผมเงา
หนูนาฉีดเสปรย์ใส่เส้นผมเธอ จากนั้นลูบๆ แต่ไม่หวี
“เอาล่ะสุดท้ายก็นี่! หนูนาคุ้ยกล่อง หยิบบางอย่างที่แชมปิญองไม่เคยเห็นออกมา
หนูนาเปิดมันและทาปากแชมปิญอง “เสร็จละ เม้มปากเบาๆทีนึง”
แชมปิญองทำตามสั่ง
หนูนาจับเธอลุกและเดินไปกระจกส่องทั้งตัว เธอใส่บูธดำ เครื่องแต่งกายออกดำตัดด้วยถุงเท้าสูง ขอบตาดำแบบดำสวยไม่ใช่ดำง่วงนอน พร้อมลิปสติกสีดำ ตัดทั้งหมดกระจายด้วยผมส้มสุดเงางามกับถุงเท้ายาวชมพู
“มัน… ดูดุ แต่หนูดูสวยและมีพลังมาก” แชมปิญองพูด
“แนวของชุดคือมันแสดงออกว่าเธอไม่รับการตอแหลจากใคร เยี่ยมมาก แนวนี้ครั้งแรกของฉัน” หนูนาชมตัวเองกำมือไว้ข้างหน้า
“ที่เหลือก็รอเวลาไปศาล เอาล่ะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเพราะไม่มีงานในวันนี้” หนูนาพูด
แชมปิญองยิ้มให้หนูนา และพักรอการตัดสินโทษคนที่ทำร้ายเธอ
