“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,ยุคปัจจุบัน,รัก,ไสยศาสตร์,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สาปไสยเวท
“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
หลังสูญเสียแฟนหนุ่มที่กำลังจะแต่งงานกัน อันวาดถึงกับเสียศูนย์จนเลือกเดินทางผิดจนจิตใจถูกครอบงำ ศิลา เขากลับยื่นมือเข้าช่วยฉุดรั้งให้กลับตัว ความแค้นที่ยังฝังใจจะพาให้คนทั้งคู่ที่อยู่กันเหมือนเส้นคู่ขนานให้มาบรรจบกันได้ยังไง
(ลินณ์ ลูกสาว ศิลา&อันวาด)
กลุ่มหมอกควันล่องลอยอยู่กลางอากาศเหมือนเงาร่างของคนแต่ก็คล้ายจะไม่ใช่ แสงสลัวทำให้มองรอบด้านได้เพียงเลือนลางไม่ชัดเจนมากนัก
เมื่อหญิงสาวไม่สนใจกับสิ่งนั้นอีก จากที่มันกำลังลอยไปอีกทางตอนนี้กลับเปลี่ยนทิศเข้ามาทางด้านหลังของเธอเป็นเหมือนเงาที่เริ่มแผ่ขยายคลุมทั่วร่างและเหนือศีรษะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
ร่างเล็กที่กำลังจะเดินออกจากฉากถ่ายทำอยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาตรึงเท้าเอาไว้ทำให้เธอต้องหยุดยืนอยู่กับที่
เสียงรอบด้านดังอื้ออึงขึ้นแต่โสตเธอกลับฟังไม่ได้ศัพท์จากนั้นที่รู้สึกได้คือแผ่นหลังถูกสิ่งของบางอย่างกระแทกและเฉียดท้ายทอยไปเล็กน้อยจนร่างเธอซวนเซยืนได้ไม่มั่นคงและล้มลงในที่สุด
ตอนนี้เหมือนมีมวลอากาศหนักกดทับทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก ดวงตาเริ่มพร่าแต่ยังเห็นทีมงานที่เข้ามารุมล้อมตัวเธอ ปากที่เผยออ้าหุบของคนที่มุงอยู่นั้นไม่ดังเล็ดลอดเข้าหูแม้แต่น้อย
แต่สิ่งที่ดังจนเธอได้ยินชัดคือน้ำเสียงแหบแห้งแฝงความอาฆาตทะลุเข้าประสาทเหมือนเข็มทิ่มแทงเข้าสมองอย่างฉับพลัน
‘มึงจะต้องสังเวยชีวิตนี้แทนแม่ของมึง’
เสียงนั้นดังเสียดแทงหูไปพร้อม ๆ กับมีมือของใครไม่ทราบได้กำลังบีบอยู่ที่ลำคอของเธอ
‘ไม่ว่ายังไงกูก็จะพรากสิ่งที่มึงรักมากไปให้ได้’
แรงกระชับบีบที่คอเหมือนออกกำลังเร่งให้ขาดอากาศ สติที่จะหลุดลอยในวาระสุดท้ายนั้นพลันผุดภาพใบหน้าใครอีกคนที่ฝังอยู่เบื้องลึกของจิตใจ
รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นอ่อนโยน มือใหญ่ยื่นส่งมายังเบื้องหน้าเหมือนอยากจูงเธอเดินไปด้วยกัน เมื่อปลายนิ้วแตะมือเขาเธอก็ชักกลับอย่างตกใจเพราะมันเย็นชืดไม่ใช่อุณหภูมิของคนมีชีวิตอย่างแน่นอน
‘สายไปแล้ว มึงไม่มีวันกลับไปอยู่ที่นั่นได้อีก มึงจะต้องอยู่กับกู อยู่ที่นี่ ทุกข์ทรมานเหมือนกับที่กูต้องทน อยู่ดูคนที่มึงรักใช้วันคืนร่วมกับคนอื่นที่ไม่ใช่มึง ให้มึงได้ฟังคำว่าคิดถึงของครอบครัวมึงทิ่มแทงใจเหมือนเป็นคำสาปแช่งมึง ให้เห็นชีวิตสุขสันต์ของคนที่มึงรักทุกคนตามหลอกหลอนมึงเหมือนที่กูต้องเจอ’
ดวงตาเรียวงามเบิกโพลงมองเงาทมึนที่แสยะยิ้มให้เธอส่วนลึกในใจหวาดผวาอยากดิ้นรนแต่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนจึงได้แต่นอนแน่นิ่งเปลือกตาค่อยหรี่ปรือและปิดสนิทในที่สุด