“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,ยุคปัจจุบัน,รัก,ไสยศาสตร์,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สาปไสยเวท
“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
หลังสูญเสียแฟนหนุ่มที่กำลังจะแต่งงานกัน อันวาดถึงกับเสียศูนย์จนเลือกเดินทางผิดจนจิตใจถูกครอบงำ ศิลา เขากลับยื่นมือเข้าช่วยฉุดรั้งให้กลับตัว ความแค้นที่ยังฝังใจจะพาให้คนทั้งคู่ที่อยู่กันเหมือนเส้นคู่ขนานให้มาบรรจบกันได้ยังไง
“ตอนนั้นฉันก็เตือนแล้วว่าอย่ายุ่งกับคนของฉันอีก”
“หึ…คิดว่ากูจะกลัวคำขู่ของเด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงเหรอ”
“อืม งั้นมึงก็รอรับผลที่จะตามมาจากการไม่ฟังคำเตือนกูให้ได้แล้วกัน” คำแทนตัวเปลี่ยนเหมือนน้ำเสียงผู้พูดก็เย็นเยียบลงแม้กระทั่งสายตายังไร้ซึ่งแววอารมณ์ ดึงสร้อยใต้คอเสื้อออกมาแล้วบริกรรมคาถา สายตายังจับจ้องเพียงร่างของหมอผีเฒ่าตรงหน้านิ่ง
ไม่นานฤทธิ์ของคาถาก็แสดงผล หมอผีเฒ่าตรงหน้าที่พยายามจะท่องมนตร์โต้ก็ไม่สามารถขยับได้แม้กระทั่งปาก ตอนนี้มีเพียงเลือดที่ทะลักล้นปากออกมา สองดวงตาเริ่มแดงคล้ายจะถลน
“อึก อึก อื้อ” หมอผีเฒ่าในตอนนี้เสื้อช่วงหน้าอกอาบด้วยเลือดแดงฉาน เริ่มทุรนทุรายตะแคงล้มกับพื้น
“มึงรนหาที่ตายเองนะ” เมื่อท่องคาถาจบลงก็ผละมือจากสร้อยยอบตัวนั่งยองลงข้างร่างที่กำลังจะสิ้นลมของหมอผี มุมปากยกยิ้มแตะนิ้วลงบนหน้าผากหมอผีเฒ่า กำลังจะลงคาถาสุดท้าย
“พี่อัน อย่า!” เสียงร้องห้ามดังจากด้านหลังพร้อมร่างที่วิ่งถลาเข้ามารีบจับมือของพี่สาวเอาไว้
“อันวาปล่อย มันฆ่าพี่ลม” อันวาดผลักตัวอันวาออก จากนั้นแตะนิ้วชี้ลงบนหน้าผากของหมอผีเฒ่าแล้วเริ่มร่ายคาถาอีกครั้ง
“พี่อันอย่าทำนะ เรายังไม่แน่ใจว่าเป็นมันจริงหรือเปล่าอาจมีคนอื่น” อันวารีบรั้งมือพี่สาวอย่างร้อนรน
“แค่มีส่วนมันก็ควรตาย ถ้ามีคนอื่นอีกไม่ว่าจะเป็นใครพี่จะส่งพวกมันตามพี่ลมไปให้หมด” อันวาดสะบัดมือน้องชายออก ดวงตาขุ่นอารมณ์คุกรุ่นด้วยโทสะเต็มอก
“พี่ไม่กลัวจะเป็นเหมือนคุณตาเหรอ” อันวาพยายามพูดโน้มน้าวใจพี่สาวอย่างสุดความสามารถให้ใจเย็นลง
“ไม่กลัว พี่จะเป็นเหมือนคุณตา และจะเป็นให้ยิ่งกว่าจนไม่มีใครกล้ามาแตะต้องครอบครัวและคนรอบตัวเราอีก” อันวาดพูดจบผลักอันวาสุดแรงจนเซล้ม ใช้คมของกริชเล่มเล็กที่หยิบจากพื้นขึ้นมากรีดลงกลางฝ่ามือประทับลงบนศีรษะหมอผีเฒ่า พร้อมท่องคาถาสาปแช่งสำทับลงไป
“สิ เส อะหฺริ ชาตะ สิ เส อะหฺริ อาสัญ สิ เส อะหฺริ สปฺน อริจงตายตกไม่มีวันหลุดพ้นจากมนตร์ตราอยู่ภายใต้คำสั่งกูไปชั่วกัลป์”
สิ้นการร่ายคาถาดวงตาดำของหมอผีเฒ่าก็เหลือกขึ้นทั้งสองข้าง เลือดไหลออกจากหู ปากและ ดวงตา กระไอรอบตัวมีเพียงความคลุมเครือของอากาศที่ผิดปกติแล้วไม่นานรอยสักทั่วร่างของหมอผีเฒ่าก็เริ่มจางหาย
“พี่อัน!” อันวาเบิกดวงตากว้างมองพี่สาวที่ใช้คาถาสาปแช่งต้องห้าม
อันวาดยกยิ้มเมื่อคาถาได้ผล ความพึงพอใจที่บังเกิดคล้ายเกาะแน่นกลางใจ หันมองน้องชายที่มีสีหน้าหวาดหวั่นตื่นตกใจ ยกฝ่ามือตัวเองที่ยังมีเลือดแดงฉานไหลแล้วปิดดวงตาท่องคาถาอีกบท
“เส อตฺตา เน อตฺตา เม อตฺตา กูขออุทิศร่างกาย จิตใจ และวิญญาณจนกว่าจะสำเร็จอวิชา”
“พี่อัน!/ อันลูก!/ อันวาดลูก!” อันวาและสองคนที่เพิ่งมาถึงตะเบ็งเสียงเรียกลูกสาวเป็นเสียงเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วเพราะดวงวิญญาณทั้งหลายโดยรอบได้หลั่งไหลเข้าไปเบื้องหน้าอันวาด ในดวงตาที่หันมามองคนในครอบครัวตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายดั่งวันวานอีกแล้ว
“อันลูกแม่”
“อย่าเข้าไปสร” ฤหัสรวบร่างปภัสสรที่จะถลาเข้าไปหาลูกสาวไว้แน่น
“ฮือ…พี่ฤกษ์ปล่อย สรจะไปหาลูกเรา ปล่อย…” ปภัสสรพยายามแกะมือสามีออกแต่ไม่สามารถหลุดได้เพราะทั้งฤหัสและอันวาต่างช่วยกันรั้งตัวไว้ เธอร้องไห้ดวงหน้าอาบน้ำตาสะอื้นแทบขาดใจเมื่อมองสภาพลูกสาวที่ตอนนี้ราวไร้จิตวิญญาณ
“สร ใจเย็น ๆ วาพี่เราใช้คาถาอะไร” ฤหัสกอดร่างปภัสสรไว้แนบอก หันถามลูกชายเพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะใช่อย่างที่สงสัยหรือไม่ แล้วมองลูกสาวอย่างเจ็บปวดใจไม่ต่างจากภรรยา
“พี่อันใช้คาถาสาปแช่งอริกับอุทิศวิญญาณ” อันวาหันบอกผู้เป็นพ่อ สายตาจ้องไปยังพี่สาวที่ตอนนี้ทั่วร่างมีเงาดำทะมึนวนรอบตัว
“อันเรียนคาถานี้ได้ยังไง” ฤหัสมุ่นคิ้วทั้งตกใจเพ่งมองลูกชาย
“ผมไม่รู้” อันวาส่ายหน้าเขาเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวเรียนคาถานี้ได้ยังไงและตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะการจะเรียนคาถานี้แล้วยังปิดบังจากสายตาของบิดาได้นั้นเป็นไปได้ยากมากนอกเสียจาก…
“อาทิตย์!/ หลวงอาอาทิตย์!” สองพ่อลูกอุทานขึ้นมาพร้อมกัน