“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,ยุคปัจจุบัน,รัก,ไสยศาสตร์,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สาปไสยเวท
“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
หลังสูญเสียแฟนหนุ่มที่กำลังจะแต่งงานกัน อันวาดถึงกับเสียศูนย์จนเลือกเดินทางผิดจนจิตใจถูกครอบงำ ศิลา เขากลับยื่นมือเข้าช่วยฉุดรั้งให้กลับตัว ความแค้นที่ยังฝังใจจะพาให้คนทั้งคู่ที่อยู่กันเหมือนเส้นคู่ขนานให้มาบรรจบกันได้ยังไง
ร่างสูงที่ยอบตัวอยู่ก่อนหน้าคุกเข่าลงเหยียดแผ่นหลังตรงมือประคองเอวและท้ายทอยอันวาดให้รับองศาการกดจูบดูดดื่ม ฝ่ามือเล็กเปลี่ยนจับบ่าแกร่งอีกข้างกำเสื้อช่วงแผงอกกว้างไว้แน่น
ดวงตาสีนิลจับจ้องใบหน้าแดงเรื่อของอันวาดตลอดแต่อีกฝ่ายกลับหลับตาซึมซับรสจูบและสัมผัสอ่อนโยนแทน ผิวเนื้อแนบชิดกับความนุ่ม กำแพงอกแกร่งเบียดสนิทจนรับรู้ถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้นของคนทั้งสอง
“อื้อ…” อันวาดลมหายใจหนักหน่วงขึ้นทุกนาทีที่ฝ่ามือใหญ่บีบกระชับเอวแล้วเริ่มขยำไปถึงสะโพก ยิ่งวาบหวามในใจเมื่อปากหยักเลื่อนไปพรมจูบทั่วใบหน้าและลำคอ
มือเล็กผละจากอกและไหล่ของศิลามาจับฝ่ามือใหญ่เขาที่คลึงสะโพกเธอ นำพาให้สอดเข้าใต้เสื้อนอนนาบอยู่ตรงหน้าท้องและขยับเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงทรวงอก
ฝ่ามือใหญ่หยุดอยู่ตรงก้อนเนื้อนุ่มที่มีบราปิดหยุดเคลื่อนไหวทั้งริมฝีปากและมือมองดวงหน้าที่แดงซ่านทว่ายังหลับตาอยู่ตลอด
“ทำไมคะ” อันวาดลืมตาขึ้นแล้วถามคนตรงหน้ามือเธอยังประทับอยู่บนหลังมือศิลาที่หยุดอยู่ตรงทรวงอก
“แน่ใจแล้วเหรอ” ศิลาถามเสียงพร่า
“อืม” อันวาดตอบ
“พร้อมใช่ไหม” ศิลาถามอีกครั้ง
“อืม” อันวาดพยักหน้าตอบลมหายใจไม่เป็นจังหวะมันความขัดเขินกระดากอายขึ้นมาแต่ก็พยักตอบออกไปตามตรง
“จะไม่นึกเสียใจทีหลังนะ” มือซ้ายของศิลาที่จับอยู่ตรงเอวบีบแน่นขึ้นขณะถาม
“อืม” อันวาดยังพยักหน้ารับสั้นๆ เช่นเคยแต่ครั้งนี้มุมปากยกยิ้มขึ้นด้วย มีทั้งความเอ็นดูและอบอุ่นใจที่อีกฝ่ายเอาใจใส่ถาม
“คนดี” ศิลาเอ่ยเสียงต่ำพลางกดจูบอีกครั้งและในครั้งนี้ทั้งริมฝีปากและสองมือต่างทำงานพร้อมกัน เอวคอดถูกบีบกระชับส่วนอีกมือเคล้นคลึงทรวงอวบก่อนจะปลดตะขอบราออก
“พี่อุ้มไปเตียงนะครับ” ศิลาเอ่ยเรือนร่างแกร่งเบียดชิดสองแขนช้อนอุ้มร่างเล็กเข้าเอวเดินไปยังเตียง
เตียงหนานุ่มหอมอ่อนผ้าปูและหมอนมีกลิ่นอายเจ้าของห้องอวลตลบ ร่างกำยำพินิจกวาดสายตามองร่างเล็กนอนราบอยู่บนเตียงดวงตาปะทุความต้องการ
ศิลาหยัดหลังตรงถอดเสื้อตัวเองออก แผงกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยสักโชว์หลาอวดแก่สายตาอันวาด ทุกการขยับพามัดกล้ามเคลื่อนไหวสะกดสายตาคนจ้องให้หลงใหล
ศิลาโน้มหน้าพรมจูบลำคอระหงจนแดงซ่ารวมไปถึงผิวเนื้อทั่วทั้งตัว อันวาดหายใจกระชั้นขึ้นทุกขณะเพราะสัมผัสปลุกเร้าจากชายหนุ่ม นิ้วมือเรียวขยับปลดกระดุมเสื้อนอนตัวเองก็ได้ยินเสียงแผ่วพร่าดังขึ้น
“พี่ทำให้เองครับ” มือใหญ่จับสองแขนอันวาดให้คล้องคอเขาไว้แล้วจึงขยับไปปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอออก ไหล่มนขาวเนียนเผยเมื่อผ้าถูกปลดถอด สายบราสองข้างถูกดึงหลุดเผยผิวพรรณและสัดส่วน
“อื้อ…” เสียงหวานพร่าดังลอดลำคออันวาดแก้มแดงระเรื่อหลุบตามองซีกหน้าที่กำลังบรรจงจูบไล่จากใบหูลงไปทีละเซนทีละนิ้วถึงเนินเนื้อที่คู่งามของตัวเอง
“ถ้าตรงไหนไม่ชอบบอกพี่นะครับ” สายตาสีนิลเหลือบมองหน้าอันวาดแล้วเอ่ยบอกเสียงพร่า ทว่าริมฝีปากยังวนเวียนอยู่กับเต้าเนื้ออวบอัดปลายลิ้นแตะยอดปทุมถันรวบดูดกลืนอย่างกระหายแต่ไม่หยาบคาย
อุ้งมือสอดเข้าขอบกางเกงบีบเคล้นสะโพกนุ่ม กายหนาแทรกตัวเข้าแนบชิดระหว่างสองขาเรียว ปลายนิ้วยาวสัมผัสจากหลังคอลงมายังสันหลังถึงเอวบางจนอันวาดต้องแอ่นอกเพราะรู้สึกคันและจั๊กจี้กับทุกการขยับนิ้วของเขา
สัมผัสอุ่นร้อนของริมฝีปากแต่เปียกชื้นของลิ้นสร้างความวาบหวามให้กับหัวใจและอารมณ์ ช่องท้องหวิวโหวงต้องแขม่วเกร็งลมหายใจสะดุดขนลุกชันเมื่อยอดถันถูกขบเบาๆ ด้วยฟัน
“อ๊ะ…” เสียงอุทานสะดุ้งตัวของอันวาดทำศิลาต้องเหลือบตาสังเกตสีหน้าอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าอันวาดเพียงสยิวกายไม่ได้เจ็บจึงได้กระทำการต่อ
ใบหน้าสุขุมอมยิ้มเมื่ออันวาดเบนสายตาหันข้างไม่กล้าสบตาในขณะที่เขาปลดกางเกงตัวเองจึงชันแขนกับที่นอนจ้องหน้าอันวาด
“อยากให้พี่ปิดไฟไหมครับ”
“ก็…ก็แล้วแต่ค่ะ” อันวาดกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ใบหน้าร้อนผ่าวราวอยู่ในซาวน่าเพราะรู้สึกได้ถึงสิ่งที่นาบลงบนช่วงกลางตัว ถึงจะไม่มีประสบการณ์ลึกซึ้งเกินเลยแต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“งั้นพี่ไม่ปิดนะครับ พี่อยากเห็นน้องชัดๆ” คำหยอกเย้าเป่ารดข้างหู ยิ่งพึงพอใจเมื่อเห็นดวงตากลมโตของหญิงสาวหันมาตวัดค้อนทั้งใบหน้าแดงก่ำ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงจากการหายใจถี่ขึ้น
“งั้นปิดไฟเถอะค่ะ” อันวาดกวาดตามองหาสวิตช์ไฟแต่อุ้งมือหนาของศิลากลับตรึงคางให้หันตรงผสานดวงตากันไว้
“ไม่ต้องปิดหรอก น้องคนดีก็จะได้เห็นพี่ชัดๆ ด้วยไงครับ” เสียงพร่าเอ่ยพลางกดหน้าต่ำลงเรื่อยๆ ไม่รอให้ได้เอ่ยคำทัดทานปากก็โฉบลงมาปิดแทรกลิ้นสอดดูดดื่มทันที
ทรวงเนื้ออวบถูกนวดคลึงละเลื่อยถึงเอวบางและสะโพกผาย เรียวขาเล็กถูกจับเคล้นฝ่ามือที่ถูกผ้ากั้นยังส่งความร้อนแผดเนื้อนวลทุกหย่อมที่ไล้ลาม ยิ่งสัมผัสใกล้จุดอ่อนไหวหัวใจอันวาดยิ่งเต้นระส่ำ
ยอดอกชื้นถูกละเลงเลียด้วยปลายลิ้นสากร้อน กางเกงนอนถูกปลดดึงพ้นสะโพกลากลงถึงข้อเท้า ขาหนันแน่นทาบเนื้อเนียนพันกระหวัดแยกขาเรียวแทรกตัวอยู่หว่างกลาง
นิ้วเรียวจับบ่าแกร่งและต้นแขนฝ่ามือมีเหงื่อซึมเริ่มหูอื้อมึนชาทั้งสมองและร่างกาย หัวใจเต้นเป็นกลองรัวมีความรู้สึกกลัวเกิดขึ้นลึกๆ ในใจ
“ไม่ต้องกลัวครับ” คนใต้ร่างเริ่มสั่นจนศิลาสัมผัสได้จึงเอ่ยปลอบมือสอดเข้าใต้แผ่นหลังโอบร่างกอดกระชับ
กายร้อนผ่าวสองเรือนร่างเบียดชิด สองแขนเรียววาดกอดร่างกำยำตอบรับจูบและสัมผัสหวามไหวที่กำลังถูกปลุกราวน้ำมันที่มีประกายไฟใกล้และกำลังจะติดไฟเนื่องจากแรงปะทุทางอารมณ์ที่ถูกพัดโหม
“ถ้าไม่ชอบต้องบอกพี่นะครับ” จมูกเป็นสันกดหอมสองแก้มขณะเอ่ย ยังไม่ทันที่อันวาดจะตั้งสติเข้าใจกับคำบอกของศิลา ใบหน้าคมคร้ามก็ย้ายลงไปอยู่ที่หน้าท้องปลายลิ้นร้อนชื้นวนอยู่แถวแอ่งสะดือ
จากหาที่วางมือไม่ได้ตอนนี้อันวาดจึงได้จิกลงบนสะบักเนื้อแน่น กลั้นหายใจชั่วขณะเมื่อถูกปลายนิ้วแตะเข้าจุดสงวนส่วนปลายลิ้นกำลังเลื่อนต่ำลงไปช้าๆ
“อย่าค่ะ” อันวาดรีบส่ายหน้าไม่ให้อีกฝ่ายเลื่อนหน้าลงต่ำกว่านั้น สองมือชื้นเหงื่อรีบตบไหล่อีกฝ่ายเป็นการห้าม
“พี่ทำให้ได้ครับ ไม่เป็นไร” ศิลาเงยหน้าสบอันวาดแม้ปากจะหยุดเพื่อพูดคุยแต่ก้านนิ้วกลับขยับสอดล่วงล้ำไปก่อนแล้ว
“อื้อ…ไม่ค่ะ ฉันยังไม่อยากให้คุณทำ” อันวาดเม้มปากห่อไหล่เพราะการกระทำของคนที่ยังอมยิ้มอยู่ด้านบน
“ฉัน คุณอะไร ต้องหนูกับพี่สิครับ” ศิลาขยับใบหน้าขึ้นตามความต้องการของอีกฝ่าย ยังเอ่ยเสียงต่ำพร่าไปด้วย “ตามใจครับ งั้นอยากให้พี่ทำเมื่อไหร่ก็บอกนะครับ”
“อื้อ…” คำตอบทั้งพร่าและแผ่วเบา ฟันซี่สวยกัดริมฝีปากระเรื่อกลั้นเสียงครางอย่างยากลำบาก หอบหายใจหนักราวออกกำลังกายไปกว่าครึ่งชั่วโมงอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ทุกอย่างยังไม่ทันได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ
คิ้วเรียวมุ่นเมื่อก้านนิ้วที่สอดแทรกลึกสร้างอารมณ์แปลกใหม่ ทั้งลำคอและลาดไหล่ถูกโลมเร้าโดยการขบเม้มไปถึงเนินอก
“เจ็บรึเปล่าครับ” เสียงต่ำพร่าถามอย่างใส่ใจอ่อนโยน นิ้วขยับเข้าออกเนิบนาบแล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเมื่อเอวบางบิดร่อนสวนมือ
“ไม่ค่ะ อื้อ…เร็วขึ้น อีกได้ไหมคะ” ดวงตาหยาดเยิ้มลืมขึ้นจ้องและเสียงกระท่อนกระแท่นฟังแล้วช่างออดอ้อนและยั่วยวนอารมณ์คนฟังเป็นที่สุด
“ครับ” ตอบรับความต้องการของคนใต้ร่างพร้อมบดจูบโลมไล้เรียวลิ้นทั่วเนินอกและยอดทับทิมสีหวานอย่างย่ามใจ
อุณหภูมิของกายที่ร้อนยังสู้เลือดลมที่แล่นพล่านคล้ายจะปะทุไม่ได้ สมองเตลิดความคิดหนักใจถูกพัดปลิวหายไปกับความวาบหวามที่เกิดจากนิ้วและปลายลิ้น จูบและสัมผัสเล้าโลมของคนบนร่าง
“อื้อ….ไม่ไหวแล้ว” นิ้วยาวเกี่ยวกระทุ้งสอดลึกถึงจุดถึงอารมณ์ เสียงครวญแผ่วสลับหวีดแหลมดังเคล้าลมหายใจหอบของคนทั้งสองก้องห้องนอนใหญ่
ผ้าปูขาวยับยู่หมอนนุ่มถูกกำกระชับระบายความอัดอั้น ปลายคางเชิดสูงอวดลำคอระหงเห็นเส้นเลือดผาดเต้นตุบๆ ไหปลาร้าบุ่มลึกมีเหงื่อเกาะพราวไปทั่วเรือนร่าง เนื้อนุ่มหยุ่นอวบอัดคู่งามกระเพื่อมไหวขึ้นลง
“ปล่อยออกมาครับ เสียง อารมณ์ไม่ต้องกลั้นไว้” แรงบีบรัดที่นิ้วและทรวงอกที่แอ่นลอยสะท้อนหอบถี่บ่งบอกว่าใกล้ถึงขีดสุดของห้วงอารมณ์ศิลาจึงกระซิบบอกข้างใบหูแดงพลางเร่งจังหวะให้ถี่เร็วขึ้น
“อ๊าส์…” มือเรียวคว้าใบหน้าคมสันเข้ามาจูบ เพียงอึดใจร่างบางก็กระตุกฮวบหอบหายใจเร็ว หลับตาพริ้มดื่มด่ำไปกับห้วงสุขสม
ทว่าลมหายใจยังไม่ทันได้มั่นคงกายกำยำก็ทาบลงมาเสียก่อน และสิ่งที่ดุนดันมาใจกลางกายคราวนี้ไม่ใช่นิ้วมันทั้งร้อนและแข็งกว่ามากไม่ต้องเห็นหรือจับก็รับรู้ได้ว่าไม่เล็กเลย
เมื่อเอวสอบขยับจดจ่ออยู่ในตำแหน่งพร้อมสรรพ ศิลาหยัดตัวขึ้นเล็กน้อยมองใบหน้าชุ่มเหงื่อของอันวาดดวงตาหวานหยาดยังคงฉายความต้องการคั่งค้างหลงเหลืออยู่
“อนุญาตใช่ไหมครับ” เสียงพร่าเอ่ยถามอีกครั้งถึงความสมัครใจ
“อือ…แต่ มันต้องมีเจลไหม” ใบหน้าเรียวพยักขึ้นลงเอียงหลุบตาลงไม่กล้าสานในตาหลังตอบและถามศิลา เม้มริมฝีปากด้วยความกระดากอาย
“ไม่ต้องครับ พี่จะค่อยๆ ทำ” หลังได้ยินคำตอบจากอีกฝ่ายใบหน้าคมคร้ามยกยิ้มแล้วพรมจูบทั่วใบหน้า มือใหญ่คลึงเคล้นถันงามอย่างทะนุถนอม ทุกการเคลื่อนไหวแม้หยาบโลนแต่ไม่ป่าเถื่อน จาบจ้วงแต่ไม่กักขฬะกิริยาแสดงถึงการระวังรักษาเป็นอย่างดี
ความแข็งขืนเบียดแทรกอย่างเชื่องช้าแต่เพราะความช้านี้กลับทำให้ทั้งคู่รับรู้ถึงทุกสัมผัสชัดเจน เอ็นร้อนเสียดกับเนื้อนุ่ม ยิ่งสอดลึกโพรงผนังยิ่งบีบรัด ทั้งสองจากที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แล้วตอนนี้กระหน่ำรัวกว่ากลองจนพาให้ต่างฝ่ายต่างรับรู้และกอดเกี่ยวแขนรวบรัดเข้าหากันและกัน
“อยู่นิ่งๆ ก่อนได้ไหมคะ” เสียงพร่าหวานเอ่ยขอให้คนบนร่างหยุดขยับชั่วคราว นิ้วมือทั้งสิบกำต้นแขนศิลาแน่น
“เจ็บเหรอครับ” เสียงถามทุ้มต่ำสังเกตสีหน้าและฟันขาวที่กัดริมฝีปากของอันวาดก็หยุดชะงักสะโพกตัวเองตามคำขออีกฝ่าย ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้าของกันและกันด้วยแรงสะท้อนหอบหนักไม่ต่างกันทั้งคู่
“ไม่…” เสียงหวานตอบพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะท้องน้อยที่หวิวโหวงจากการทะยานสูงก่อนหน้ายังไม่ทันสงบทำให้ตอนนี้ทุกการขยับแทรกของศิลากำลังจะทำให้เธอต้องวิ่งไปถึงปลายทางอีกครั้งจึงได้ยับยั้งให้อีกคนหยุดก่อนเท่านั้นเอง
“งั้นอดทนหน่อยนะคนดี” เม็ดเหงื่อบนหน้าผากศิลาหยดลงบนแก้มนวลจากการอดทน แต่เพราะอดกลั้นค้างคาต่อไม่ไหวจึงได้ชันเข่าหยัดหลังตรงรวบเอวบางไม่ให้ขยับหนีและส่งตัวตนเข้าไปจนสุด
“กรี๊ดดด…” ร่างบางหวีดเสียงแหลมนิ้วเรียวทั้งสิบจิกเล็บลงบนท่อนแขนที่รั้งเอวตัวเองไว้มั่น