“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,ยุคปัจจุบัน,รัก,ไสยศาสตร์,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สาปไสยเวท
“จกฺกเภท อตฺตา จลึสุ จิตฺตํ มาร วิชฺญาณ มารธมฺม ชีวิตเวียนวน จิตใจปั่นป่วน สูญสิ้นวิญญาณดี มารกิเลสครอบงำท่วมท้นด้วยอกุศลกรรม”
หลังสูญเสียแฟนหนุ่มที่กำลังจะแต่งงานกัน อันวาดถึงกับเสียศูนย์จนเลือกเดินทางผิดจนจิตใจถูกครอบงำ ศิลา เขากลับยื่นมือเข้าช่วยฉุดรั้งให้กลับตัว ความแค้นที่ยังฝังใจจะพาให้คนทั้งคู่ที่อยู่กันเหมือนเส้นคู่ขนานให้มาบรรจบกันได้ยังไง
(ลินณ์ ลูกสาว ศิลา&อันวาด)
ร่างสูงใหญ่กระสับกระส่ายเดินไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินความร้อนใจหลังได้รับข่าวว่าเธอเกิดอุบัติเหตุระหว่างถ่ายทำละครพาให้เขาทิ้งการประชุมสำคัญรีบรุดมาอย่างโรงพยาบาลทันที
นาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว แม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่กำลังจะลืมตาดูโลกในเวลาเดียวกัน ความนึกคิดของเขาจดจ่ออยู่กับเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่ตัวเขายืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนี้ ในใจได้แต่อธิษฐานให้ทุกอย่างเรียบร้อยขอให้เธอปลอดภัยการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แต่เหมือนฟ้าจะไม่รับคำวอนของเขาเพราะ…
สายระโยงระยางประกอบกับเสียงเครื่องช่วยหายใจสะท้อนดังทั่วห้องที่สงัด ร่างเล็กบางนอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่บนเตียง การผ่าตัดที่ผ่านไปได้ด้วยดีทว่าเธอกลับยังไม่ฟื้น มือใหญ่กอบกุมมือนุ่มเอาไว้อย่างระมัดระวังก้มหน้าแนบแก้มตัวเองเข้ากับแขนเรียว
กินเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ยอมตื่น ใช่…เธอไม่ยอมตื่นเพราะหมอต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งทางสมองและร่างกายเป็นปกติแต่ที่ยังหลับสนิทอยู่อย่างนี้เพราะคนไข้เลือกที่จะเป็นอย่างนี้เอง
นี่เธอเกลียดเขาขนาดไหนกันถึงได้ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา
“ลินณ์ ตื่นได้แล้วครับ” เขาได้แต่พึมพำเสียงอู้อี้อยู่ข้างเตียง เส้นสายในดวงตาแดงก่ำชัดเจนเกิดจากการอดหลับอดนอน
ริมฝีปากแห้งจนแตกเป็นสะเก็ดพรมจูบลงบนหลังมืออบอุ่นของเธอซ้ำ ๆ นับตั้งแต่เธอออกมาจากห้องผ่าตัดเขาก็อยู่เฝ้าตลอดไม่ห่างไปไหน แม้แต่หน้าของลูกก็ไม่ไปดูทำเพียงให้ผู้ช่วยซื้อของไปเยี่ยมแทนตัวเอง
“ตัวเล็กของพี่ รีบตื่นขึ้นมาได้แล้วครับ” นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไปตามกรอบหน้าของเธอในขณะที่ปากยังคงเอ่ยเสียงแหบกับคนที่ยังปิดเปลือกตานิ่งสนิท
คำเรียกขานนี้ไม่ถูกใช้อีกเลยนับตั้งแต่เขาและเธอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร วันเวลาก่อนหน้าที่ทั้งคู่มีความสุขได้หวนวนเข้ามาในสมองอีกครั้ง
อดีตมีความสุขเท่าไหร่ยิ่งขับเน้นให้ปัจจุบันขื่นขมเท่านั้น ได้แต่นึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมลดอคติที่มีต่อเธอ เขาเองก็ควรรู้ว่าเธอเองก็ไม่สามารถเลือกอะไรได้กับสัญญาหมั้นหมายที่คนรุ่นก่อนทำขึ้น เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะเกิดเสียอีก
เพราะฉะนั้นขอเพียงเธอตื่นขึ้นมาไม่ว่าต้องเสียอะไรเขาก็ยอมและพร้อมจะสละ มีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เขาจะไม่ยอมเสียไปเด็ดขาด