เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
บรรยากาศภายในโถงสุสานหลวงเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แทรกซึมผ่านเสื้อผ้าขนสัตว์ แสงสีเขียวจากตะเกียงฟอสฟอรัสที่วูบไหวสะท้อนกับชุดเกราะสีม่วงเข้มของเหล่านักฆ่าที่ยืนเรียงรายอยู่ตามระเบียงหินประหนึ่งฝูงค้างคาวปีศาจ
ราชครูเหยียนก้าวเดินลงมาจากแท่นหินสูงอย่างเชื่องช้า ชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรห้าเล็บของเขาลากไล้ไปกับพื้นหิน ส่งเสียงสากหูประหนึ่งงูที่กำลังเลื้อยผ่านใบไม้แห้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนการแสยะของศพ
"ส่งกุญแจและโลงหินนั่นมาเสียดีๆ เซียวหลัน" ราชครูเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าก็เห็นแล้วว่าที่นี่คือทางตัน ไม่มีหลี่หยาง หรืออ๋องสิบเอ็ดคนไหนจะช่วยเจ้าได้ หากข้าสั่งเพียงคำเดียว ลูกธนูอาบพิษนับร้อยจะพุ่งลงมาปลิดชีพพวกเจ้าในพริบตา"
หลี่หยางก้าวออกมายืนบังหน้าเซียวหลัน ดาบอ่อนในมือพริ้วไหวประหนึ่งงูเงิน รังสีฆ่าฟันแผ่ออกมาจนนักฆ่าแถวหน้าถึงกับต้องก้าวถอยหลัง "เจ้าก็รู้ว่าดาบของข้าเร็วพอจะเด็ดหัวเจ้าก่อนที่ธนูดอกแรกจะหลุดจากแล่งด้วยซ้ำ"
"อย่าเพิ่งวู่วาม หลี่หยาง..." เซียวหลันวางมือบนบ่าของเขา นางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของชายหนุ่ม "ราชครูพูดถูก ที่นี่คือทางตัน แต่มันคือทางตันสำหรับเขา ไม่ใช่สำหรับเรา”
เซียวหลันหันไปมองโลงหินกล่องที่สองที่ตั้งอยู่บนรถเข็น นางสังเกตเห็นละอองน้ำที่เริ่มจับตัวหนาแน่นบนฝาโลง และเสียงวิ้งแหลมเล็กที่ดังออกมาจากรอยต่อของหิน
"ราชครู ท่านรู้ไหมว่าทำไมพ่อของข้าถึงเลือกที่นี่?" เซียวหลันถามพลางเดินเข้าไปใกล้โลงหิน "สุสานนี้ตั้งอยู่บนรอยแยกของภูเขาที่มีก๊าซไข่เน่าและกำมะถันเข้มข้นไหลเวียนอยู่ใต้ดิน และอุณหภูมิที่เย็นจัดของที่นี่ทำหน้าที่เป็นตัวควบคุมความดัน หากข้าเปิดกล่องนี้ไม่ถูกวิธี ก๊าซพิษใต้ดินจะพุ่งพวยขึ้นมาเผาไหม้ทุกอย่างในห้องนี้ให้เป็นจุณ รวมถึงตัวท่านด้วย"
ราชครูชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเจ้าเล่ห์หรี่ลง "เจ้าขู่ข้าหรือ?"
"ข้าไม่ได้ขู่... ข้าแค่พูดความจริง" เซียวหลันหยิบกุญแจหินสีดำออกมา "แต่ถ้าท่านยอมถอยไปสิบก้าว ข้าจะเปิดมันให้ดู... แล้วท่านจะได้เห็นว่าสิ่งที่ท่านตามหามาตลอดชีวิต มันคุ้มค่ากับความตายหรือไม่"
ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้อง เซียวหลันเสียบกุญแจลงในรอยแยกของกล่องที่สอง นางไม่ได้ออกแรงบิดแต่กลับใช้น้ำมันหล่อลื่นที่สกัดจากไขมันปลาที่เสี่ยวชุนส่งให้ ทาลงไปตามรอยต่อเพื่อให้กลไกหินลื่นไหลโดยไม่เกิดประกายไฟ
แกรก... คลิก...
เสียงกลไกภายในดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ฝาโลงหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ทันใดนั้นไอหมอกสีขาวที่เย็นจัดพวยพุ่งออกมาปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ภายในกล่องไม่ได้มีตำรายาขวดใหญ่ แต่มีเพียงฉลองพระองค์สีเหลืองทองที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง และห่อผ้าไหมที่บรรจุตราประทับบางอย่างไว้
"นี่มัน... ฉลองพระองค์ของอดีตฮ่องเต้!" อ๋องสิบเอ็ดที่นั่งอยู่บนรถเข็นอุทานออกมาด้วยความตกใจ "และนั่นคือตราประทับลับที่ใช้สั่งการกองทัพเงา!"
เซียวหลันหยิบแผ่นกระดาษที่สอดอยู่ในสาบเสื้อของฉลองพระองค์ขึ้นมาอ่าน ลายมือของพ่อในกล่องนี้ดูรีบร้อนและสั่นไหว
"ความจริงไม่ได้อยู่ในตัวยาแต่อยู่ในสายเลือด ฮ่องเต้ไม่ได้สวรรคตเพราะประชวร แต่ถูกวางยาพิษลืมกาลชนิดเข้มข้นที่ราชครูปรุงขึ้น เพื่อเปลี่ยนพระองค์ให้เป็นหุ่นเชิด คราบเลือดบนเสื้อนี้คือหลักฐานของความพยายามขัดขืนครั้งสุดท้าย... กล่องที่สองคือคำให้การของคนตาย"
"ฮ่าๆๆ! ในที่สุดหลักฐานชิ้นสุดท้ายก็โผล่ออกมา!" ราชครูหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ขอบใจมากเซียวหลัน บัดนี้ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่าข้าลอบปลงพระชนม์ เพราะทุกคนในเมืองหลวงติดยานั่นจนจำอะไรไม่ได้แล้ว! ทหาร! ฆ่าพวกมันให้หมด!"
"ตอนนี้แหละ หลี่หยาง!" เซียวหลันตะโกน
นางไม่ได้หยิบยาพิษออกมาแต่กลับสาดผงแป้งโรยตัวผสมกำมะถันปริมาณมหาศาลเข้าไปในตะเกียงฟอสฟอรัสที่อยู่ใกล้ที่สุด
ฟู่มมมมมม!
เกิดเป็นเปลวไฟสีม่วงพุ่งวาบขึ้นมา พร้อมกับควันหนาทึบที่มีกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรง ก๊าซที่เกิดจากปฏิกิริยานี้คือก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ซึ่งเข้มข้นพอที่จะทำให้เยื่อบุตาและลำคอระคายเคืองอย่างหนักในพื้นที่ปิด
"อ๊ากกก! ตาข้า! หายใจไม่ออก!" ทหารเกราะม่วงพากันล้มกลิ้งทุรนทุรายเพราะสำลักควันพิษที่เซียวหลันสร้างขึ้น
"เสี่ยวชุน! พาอ๋องสิบเอ็ดหนีออกไปทางประตูหลังสุสาน!" เซียวหลันสั่งพลางคว้าฉลองพระองค์เปื้อนเลือดและตราประทับใส่ย่าม
หลี่หยางใช้ดาบอ่อนตวัดสังหารทหารที่พยายามจะฝ่าม่านควันเข้ามา "เจ้าล่ะเซียวหลัน?"
"ข้ามีบัญชีต้องสะสางกับตาแก่หนังเหนียวนั่นนิดหน่อย!" เซียวหลันจ้องมองไปที่ราชครูที่กำลังไออย่างหนักและพยายามจะหนี "ท่านเป็นหมอที่ทรยศต่อจรรยาบรรณ... วันนี้ข้าจะสอนให้ท่านรู้ว่า ยาที่ท่านสร้างมาเพื่อฆ่าคน มันจะย้อนกลับมาทำลายท่านยังไง!"