เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
หนึ่งเดือนหลังจากสงครามที่หุบเขาร้อยวิญญาณยุติลง เมืองหลี่เฉิงที่เคยเกือบกลายเป็นซากปรักหักพังบัดนี้กลับมามีชีวิตชีวายิ่งกว่าเดิม ร้านรวงต่างๆ เปิดทำการอย่างคึกคัก โดยเฉพาะหอโอสถเซียวที่มีผู้คนต่อแถวยาวเหยียดตั้งแต่ไก่โห่ ไม่ใช่แค่ชาวเมืองหลี่เฉิงแต่ยังมีพ่อค้าวาณิชจากต่างเมืองที่ดั้นด้นมาเพื่อซื้อครีมหยกหิมะและยาบำรุงสูตรเซียวที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน
เซียวหลันในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีตกำลังนั่งตรวจบัญชีอยู่ที่โต๊ะทำงาน
“กำไรเดือนนี้ 5,000 ตำลึงทอง" นางพึมพำพร้อมมุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ "ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่เกินครึ่งปีเราจะมีทุนพอที่จะเปิดสาขาในเมืองหลวงได้สบายๆ"
"คุณหนู" อาหลงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนกังวล “มีขบวนรถม้าจากเมืองหลวงมาขอรับ ปักธงมังกรสีเหลืองทอง คงเป็นขบวนของราชสำนัก"
เซียวหลันวางพู่กันลง แววตาที่เคยสดใสเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "มาเร็วกว่าที่คิดสินะ"
ที่หน้าจวนเจ้าเมืองขบวนเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ตระการตาจอดเทียบท่า ขันทีเฒ่าในชุดขุนนางชั้นสูงถือม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง
เจ้าเมืองจางและฮูหยินรีบวิ่งออกมาต้อนรับและคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นงันงก
"ราชโองการ!" ขันทีเฒ่าประกาศเสียงแหลมสูง “ด้วยพระมหากรุณาธิคุณแห่งองค์ฮ่องเต้ เจ้าเมืองจางมีความชอบในการปราบกบฏ ปกป้องชายแดน แต่งตั้งให้เลื่อนยศเป็น พระยาจาง และพระราชทานทองคำหนึ่งพันชั่ง"
เจ้าเมืองจางโขกศีรษะด้วยความปิติ "ขอบพระทัยฝ่าบาท! ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"
"และ..." ขันทีเฒ่าลากเสียงยาวสายตาจิกกัดมองไปรอบๆ "หมอหญิงแซ่เซียว เซียวหลันอยู่ที่ไหน"
เซียวหลันเดินฝ่าฝูงชนออกมาแล้วคุกเข่าลงอย่างสงบโดยมี หลี่หยางในชุดองครักษ์ติดตามอยู่ไม่ห่าง
"ข้าน้อยเซียวหลันน้อมรับราชโองการ"
“หมอหญิงเซียวหลันมีความชอบช่วยเหลือราชการ รักษาทหารหาญ และมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ทรงมีพระราชประสงค์ให้เจ้าเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อถวายการรักษาอาการประชวรเรื้อรังขององค์ฮ่องเต้ และรับตำแหน่ง หมอหลวงหญิง คนแรกแห่งราชสำนัก จบราชโองการ!"
เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ ชาวบ้านต่างพากันสรรเสริญในวาสนาของหมอเทวดาแต่เซียวหลันกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง การได้รับตำแหน่งหมอหลวงหญิงฟังดูเป็นเกียรติยศสูงสุด แต่ในความเป็นจริงมันคือการถูกดึงตัวเข้าไปอยู่ภายใต้สายตาของศัตรู หากรักษาฮ่องเต้ไม่หาย หัวนางจะหลุดจากบ่าทันที และหากรักษาหายองค์ชายสามที่จ้องจะชิงบัลลังก์ก็คงไม่ปล่อยนางไว้
"รับราชโองการสิ!" ขันทีเฒ่าเร่ง
เซียวหลันเงยหน้าขึ้น สบตากับหลี่หยางแวบหนึ่งก่อนจะยื่นมือออกไปรับม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองนั้น
"ข้าน้อย... น้อมรับพระมหากรุณาธิคุณ"
คืนนั้น ณ หอโอสถเซียว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึม เซียวหลันเรียกประชุมด่วน
"ข้าปฏิเสธไม่ได้" เซียวหลันวางราชโองการลงบนโต๊ะ "ถ้าไม่ไปคือขัดราชโองการ โทษประหารเจ็ดชั่วโคตร"
"มันเป็นกับดัก" หลี่หยางนั่งขัดดาบอยู่ที่มุมห้อง เสียงของเขาเย็นชา “องค์ชายสามต้องการตัวเจ้าไปไว้ในกำมือเพื่อใช้ต่อรอง หรือไม่ก็หาเรื่องกำจัดทิ้งในข้อหารักษาผิดพลาด"
"ข้ารู้..." เซียวหลันถอนหายใจ "แต่ในวิกฤตย่อมมีโอกาส การเข้าวังหลวงจะทำให้ข้าเข้าถึงตัวการใหญ่ได้ง่ายขึ้น และอาจจะได้เบาะแสเรื่องการตายของพ่อข้าด้วย” นางหันไปหาอาหลง "อาหลง ข้าจะให้ท่านอยู่ที่นี่"
"คุณหนู!" อาหลงร้องเสียงหลง "ข้าจะทิ้งคุณหนูไปเผชิญอันตรายคนเดียวได้อย่างไร"
"ท่านไม่ได้ทิ้งข้า แต่ท่านต้องเป็นรากฐานให้ข้า" เซียวหลันจับมือชายชรา "หอโอสถเซียวที่นี่คือบ่อน้ำเลี้ยงของเรา ท่านต้องดูแลการผลิตยาและครีมส่งขายและส่งกำไรไปให้ข้าที่เมืองหลวง ถ้าไม่มีท่านคุมหลังบ้าน ข้าคงรบหน้าบ้านไม่ไหว"
อาหลงน้ำตาซึมเข้าใจในภาระหน้าที่อันใหญ่หลวง "ข้าน้อยจะดูแลหอโอสถเซียวด้วยชีวิต จะไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่ตำลึงเดียวขอรับ"
"ส่วนเจ้า... เสี่ยวชุน" เซียวหลันหันไปหาสาวใช้คนสนิท
"ข้าจะไปกับคุณหนู" เสี่ยวชุนรีบชิงพูด "ข้าฝึกวิชาพิษและการใช้เข็มเบื้องต้นมาแล้ว ข้าช่วยคุณหนูได้ ข้าจะไม่เป็นตัวถ่วง"
เซียวหลันยิ้มบางๆ “ดี! งั้นเจ้าไปเตรียมของ เราจะออกเดินทางพร้อมขบวนราชสำนักในอีกสองวัน"
เช้าวันเดินทางชาวเมืองหลี่เฉิงนับหมื่นคนออกมายืนส่งที่หน้าประตูเมือง ภาพที่เซียวหลันและหลี่หยางเห็นทำเอาพวกเขาตื้นตันใจ ชาวบ้านที่เคยขับไล่นางบัดนี้ถือดอกไม้และธูปเทียนมาอวยพร บ้างก็นำไข่ไก่และผักสดมามอบให้เป็นเสบียง
“ท่านหมอเซียว เดินทางปลอดภัยนะ"
"อย่าลืมพวกเรานะ"
"กลับมาเยี่ยมบ้างนะ"
เซียวหลันโบกมือลา นางก้าวขึ้นรถม้าของราชสำนักก่อนที่ประตูปิดลงแล้วตัดขาดนางจากโลกภายนอก ภายในรถม้าที่หรูหราแต่คับแคบ หลี่หยางนั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะผู้ติดตามที่เจ้าเมืองจางรับรองให้
"พร้อมไหม?" หลี่หยางถาม
"ไม่พร้อมก็ต้องพร้อม" เซียวหลันมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นกำแพงเมืองหลี่เฉิงค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ “ป้อมปราการชายแดนเป็นแค่บททดสอบแรก ของจริงรอเราอยู่ที่วังหลวง"
นางหยิบมีดผ่าตัดทองคำซึ่งเป็นของขวัญอำลาจากเจ้าเมืองขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนที่แววตาเปลี่ยนเป็นประกายวาวโรจน์
“ฮ่องเต้ป่วยเป็นโรคอะไรข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่าโรคที่ร้ายแรงที่สุดในวังหลวงคือโรคบ้าอำนาจ"
"และข้าจะไปผ่าตัดเอาเนื้องอกร้ายนั้นออกให้สิ้นซาก"