เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
เจ็ดวันผันผ่าน ค่ายลี้ภัยวัดกุ้ยหลินที่เคยเป็นดั่งขุมนรกบนดิน บัดนี้แปรเปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ กลิ่นเหม็นเน่าจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นควันไฟจากการต้มน้ำและสมุนไพร หลุมส้วมถูกขุดและจัดการอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนเข้าแถวรับน้ำต้มสุกอย่างเคร่งครัด ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนกฎเหล็กของหมอหน้าผีแม้แต่คนเดียว เพราะศพของคนที่ดื้อดึงดื่มน้ำดิบแล้วตายตกไปเมื่อสองวันก่อนคือเครื่องเตือนใจชั้นดีที่สุด
ใต้ต้นไม้ใหญ่ท้ายค่ายเซียวหลันในคราบขอทานอัปลักษณ์กำลังนั่งบดยาสมุนไพรป่าที่ให้ชาวบ้านไปช่วยกันเก็บมา
"คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ มือท่านลอกหมดแล้ว" เสี่ยวชุนที่อาการดีขึ้นมากจนลุกเดินได้คล่องเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะส่งถ้วยน้ำให้นายหญิง
เซียวหลันรับน้ำมาจิบ สายตามองไปยังมือของตนที่เคยนุ่มนิ่มบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน “ข้าพักไม่ได้เสี่ยวชุน ยาพวกนี้แค่พอประทังอาการแต่รักษาให้หายขาดไม่ได้ เราต้องการเสบียงที่ดีกว่านี้ และที่สำคัญเราต้องออกจากที่นี่ก่อนฤดูหนาวจะมาเยือน"
อาหลงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล "ข้าไปสืบข่าวมาแล้วขอรับคุณหนู การจะเข้าเมืองชายแดนหลี่เฉิงต้องใช้ป้ายผ่านทางและค่าธรรมเนียมคนละ 5 ตำลึงเงิน สำหรับสามคนก็ 15 ตำลึง"
15 ตำลึงเงิน...
สำหรับคนทั่วไปอาจจะไม่มากแต่สำหรับขอทานที่มีแต่ตัว เลขจำนวนนี้มันมหาศาลนัก
“เงิน...” เซียวหลันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ในโลกนี้ไม่ว่ายุคไหน เงินก็ยังเป็นพระเจ้าสินะ"
สิ้นเสียงพึมพำของหมอหญิงเสียงฝีเท้าม้าและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าค่าย ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายฉกรรจ์บนหลังม้านับสิบคน พวกเขาสวมชุดเกราะหนังหยาบๆ พกดาบเล่มโต ท่าทางดุดันป่าเถื่อน
"หลีกไป! ไอพวกสวะ!” ชายหัวหน้ากลุ่มตะคอกพลางควบม้าฝ่าฝูงชนเข้ามาจนชาวบ้านต้องกระโดดหลบจ้าละหวั่น บนหลังม้าของเขามีร่างของชายอีกคนพาดอยู่
ร่างนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือด
แก๊งหมาป่าดำ กลุ่มอันธพาลเจ้าถิ่นที่คุมเส้นทางระหว่างเมืองชายแดนขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ปล้นฆ่าไม่เลือกหน้า
"ไหน! ใครคือหมอหน้าผี! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าโจรตะโกนก้อง "น้องข้าโดนหมีป่าตะปบ ไส้จะไหลออกมาแล้ว! ถ้ามันตายข้าจะล้างบางค่ายนี้ให้หมด!"
ชาวบ้านต่างตัวสั่นงันงก รีบชี้มือมาทางเซียวหลันเป็นตาเดียว
หัวหน้าโจรควบม้าตรงดิ่งมาหาเซียวหลันแล้วกระโดดลงมาประจันหน้า นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะยืนอยู่ต่อหน้าคมดาบ
"รักษาซะ" โจรหนุ่มสั่ง "ถ้ารอด ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า ถ้าตาย เจ้าตายตกไปตามกัน"
เซียวหลันปรายตามองร่างที่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น แผลที่หน้าท้องเหวอะหวะจนเห็นลำไส้ไหลกองออกมา เลือดสีแดงฉานนองพื้น
นางไม่ขยับ
"ข้าบอกให้รักษา!" หัวหน้าโจรเงื้อดาบขึ้นจ่อคอหอยนาง
“ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่นักบุญ" เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบท่ามกลางความตกตะลึงของอาหลงและเสี่ยวชุน "การรักษาต้องใช้ยา ใช้แรง และใช้ฝีมือ ทุกอย่างมีราคา"
"เจ้ากล้าต่อรองกับข้าเรอะ! ชีวิตเจ้านั่นแหละคือราคา!"
"ฆ่าข้าตอนนี้ น้องเจ้าก็ตายตามข้าไปในอีกไม่เกินหนึ่งก้านธูป" นางสวนกลับทันควันดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เกรี้ยวกราดของโจร "แผลฉกรรจ์ขนาดนี้ หมอทั่วไปในเมืองคงส่ายหน้า แต่ข้าสามารถต่อลำไส้ เย็บปิดปากแผล ดึงเขากลับมาจากประตูนรกได้ แต่คำถามคือเจ้าจ่ายไหวหรือไม่"
บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ หัวหน้าโจรกัดฟันกรอดมองดูน้องชายที่หน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ
"เจ้าต้องการอะไร!"
"ค่าผ่านทางเข้าเมืองหลี่เฉิงสำหรับสามคน เสื้อผ้าชุดใหม่ที่อบอุ่น และเงินก้นถุง 50 ตำลึง"
"50 ตำลึง! เจ้าจะปล้นโจรหรือไง!" ลูกสมุนคนหนึ่งตะโกน
"ชีวิตน้องชายเจ้ามีค่าไม่ถึง 50 ตำลึงหรือ" เซียวหลันย้อนถาม "ถ้าคิดว่าไม่คุ้มก็เชิญหามไปฝังได้เลย"
หัวหน้าโจรสูดหายใจลึก เขาเห็นความมั่นใจที่น่าขนลุกในแววตาของขอทานอัปลักษณ์ผู้นี้ ความมั่นใจที่เขาไม่เคยเห็นจากหมอคนไหน
"ตกลง!" เขาโยนถุงเงินหนักอึ้งลงตรงหน้านาง "รักษาเดี๋ยวนี้! แต่ถ้าเจ้าเล่นตลก ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"
เซียวหลันกระตุกยิ้มมุมปาก นางก้มลงหยิบถุงเงินโยนให้อาหลง "เตรียมน้ำต้มเดือด เตรียมเข็ม เตรียมเหล้าแรงๆ มาให้ข้า!"
การผ่าตัดกลางแจ้งเริ่มขึ้นในทันที
เซียวหลันล้างมือด้วยเหล้าแรงเพื่อฆ่าเชื้อเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็ราดเหล้าลงบนปากแผลเพื่อล้างสิ่งสกปรก ชายผู้บาดเจ็บสะดุ้งเฮือกแต่เซียวหลันกดจุดสลบที่คอเขาอย่างแม่นยำจนเขานิ่งไป
นางใช้เข็มเงินเกี่ยวรั้งเปิดปากแผล มือที่เปื้อนเลือดขยับอย่างรวดเร็วและชำนาญ นางล้างลำไส้ที่โผล่ออกมาด้วยน้ำเกลือแร่ที่นางผสมเองก่อนจะตรวจสอบรอยรั่ว แล้วใช้เส้นไหมที่นางดึงมาจากชายเสื้อไหมเก่าของตนเองซึ่งเป็นเส้นใยธรรมชาติที่เหนียวที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ร้อยใส่เข็มและเริ่มเย็บ
ฉึก... ฉึก...
ฝีเข็มของนางละเอียดและเป็นระเบียบจนน่าทึ่ง นี่คือทักษะของศัลยแพทย์มือหนึ่งที่เคยเย็บเส้นเลือดฝอยในสมองมาแล้ว การเย็บลำไส้และหน้าท้องแค่นี้เป็นเรื่องพื้นฐานมากสำหรับนาง
กลุ่มโจรที่ยืนมุงดูต่างหน้าซีด บ้างก็เบือนหน้าหนีด้วยความหวาดเสียว แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงรบกวน
ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม (1 ชั่วโมง) แผลที่เคยน่าสยดสยองก็ถูกเย็บปิดสนิทเรียบร้อย
"เสร็จแล้ว" เซียวหลันตัดด้ายลุกขึ้นยืนปาดเหงื่อ "อีกสองชั่วยามเขาจะฟื้น ห้ามขยับตัวแรง ห้ามกินอาหารหนัก ให้จิบแค่น้ำข้าวต้มเจ็ดวัน ถ้าทำตามนี้เขาจะรอด"
หัวหน้าโจรมองน้องชายที่ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอด้วยความทึ่ง เขาหันมามองเซียวหลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ความโกรธแต่มีความยำเกรงปนอยู่ด้วย
“เจ้า ไม่ใช่ขอทานธรรมดา" เขาพึมพำ
“ข้าคือหมอ และข้าก็แค่ทำตามข้อตกลง" เซียวหลันเช็ดเลือดออกจากมือ "เงิน 50 ตำลึงแลกกับหนึ่งชีวิต การค้าของเราจบสิ้นแล้ว"
หัวหน้าโจรหัวเราะหึๆ เขาล้วงป้ายไม้สีดำอันหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้นาง
“นี่คือป้ายผ่านทางพิเศษของแก๊งหมาป่าดำ เอาไปให้ทหารหน้าเมืองดู พวกมันจะไม่กล้าตรวจค้นเจ้า" เขากล่าวเสียงเข้ม “ถือว่าเป็นของแถม เผื่อวันหน้าข้าต้องใช้บริการเจ้าอีก หมอปีศาจ"
กลุ่มโจรหามคนเจ็บจากไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและความเงียบงัน เซียวหลันกำป้ายไม้ในมือแน่น นางหันไปพยักหน้าให้อาหลงและเสี่ยวชุนที่ยังยืนตัวสั่นงันงก
"เก็บของ..." นางสั่งเสียงเรียบ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์มุ่งมั่น "เราจะเข้าเมืองหลี่เฉิงแล้วไปสร้างอาณาจักรของเราที่นั่นกัน!"