เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มล้มฟุบลงแทบเท้าเซียวหลันราวกับกำแพงเมืองถล่ม น้ำหนักตัวของเขามากจนพื้นไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
“อาหลง! ตื่นเดี๋ยวนี้!! มาช่วยข้าลากเจ้านี่เข้ามาข้างในหน่อย!!!” เซียวหลันตะโกนเรียกบ่าวชราพลางก้มลงสำรวจชีพจรคนไข้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสข้อมือของเขาความเย็นยะเยือกราวกับจับก้อนน้ำแข็งก็แล่นพล่านผ่านผิวหนังจนนางต้องสะดุ้ง
'อุณหภูมิร่างกายต่ำกว่า 30 องศา ภาวะตัวเย็นเกินขั้นรุนแรง'
แต่เมื่อจับชีพจรนางกลับพบความผิดปกติที่น่าตระหนกยิ่งกว่า ชีพจรของเขาเต้นช้าและแผ่วเบา แต่ลึกๆ กลับมีแรงดีดสะท้อนที่รุนแรงราวกับมีสัตว์ร้ายดิ้นพล่านอยู่ในเส้นเลือด
‘นี่มันคือพิษที่กัดกินจากภายในนี่ ระบบไหลเวียนเลือดกำลังจะล้มเหลวเพราะเลือดจับตัวเป็นก้อน'
อาหลงวิ่งตาตื่นออกมาในชุดนอน “คุณหนู! โจรหรือขอรับ!"
"จะเป็นโจรหรือขุนนาง ตอนนี้ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อแช่แข็ง" เซียวหลันสั่งเสียงเครียด "ช่วยข้าแบกเขาไปที่ห้องอาบน้ำแล้วไปต้มน้ำร้อนให้เดือดพล่าน เอาขิงแก่ อบเชย และพริกแห้งที่ข้าเตรียมไว้เทลงไปในถังอาบน้ำให้หมด"
"พริกแห้งหรือขอรับ จะต้มเขากินหรือ?"
"ถ้าไม่ทำแบบนั้น เลือดเขาจะแข็งจนหัวใจวายตาย เร็วเข้า!"
ในห้องอาบน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นฉุนของสมุนไพรฤทธิ์ร้อน เซียวหลันจัดการเปลื้องผ้าชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างไม่ลังเล นางเป็นหมอ ร่างกายมนุษย์สำหรับนางก็เป็นเพียงก้อนเนื้อและกระดูก ไม่มีความเขินอายใดๆ
เมื่อเสื้อคลุมสีดำที่เปียกชุ่มถูกถอดออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพลัง แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยแผลเป็น ไม่ว่าจะเป็นรอยดาบ รอยธนู รอยไฟไหม้ หลากหลายรอยนับไม่ถ้วนพาดผ่านผิวสีแทนราวกับแผนที่สงคราม และที่กลางหน้าอกมีรอยฝ่ามือสีม่วงคล้ำประทับอยู่ ไอเย็นสีขาวจางๆ ลอยออกมาจากรอยนั้น
"ฝ่ามือเหมันต์" เซียวหลันพึมพำ "โดนกำลังภายในสายเย็นซัดเข้าใส่สินะ"
นางและอาหลงช่วยกันหย่อนร่างของชายหนุ่มลงในถังน้ำร้อนจัดที่ผสมสมุนไพรฤทธิ์ร้อนแรง ทันทีที่ผิวกายสัมผัสน้ำร่างของเขากระตุกเฮือก คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความเจ็บปวดแม้จะยังไร้สติ
"อาหลงจับเขาไว้ อย่าให้จมน้ำ"
เซียวหลันหยิบกล่องเข็มเงินออกมา นางรนเข็มผ่านเปลวเทียนจนร้อนแดงแล้วปักลงไปที่จุดไป่ฮุ่ยตรงกลางกระหม่อม และจุดมิ่งเหมินตรงกลางหลัง เพื่อกระตุ้นพลังหยางในร่างกายให้ตื่นตัวต่อสู้กับความเย็น
“อึก!" เลือดกำเดาสีดำคล้ำไหลออกมาจากจมูกของชายหนุ่ม
“ดีมาก พิษเย็นถูกขับออกมาแล้ว"
แต่ทว่าจังหวะที่เซียวหลันกำลังจะปักเข็มเล่มที่สามลงที่จุดชีพจรบริเวณคอ
หมับ!
มือแข็งแกร่งราวคีมเหล็กพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเซียวหลันอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดวงตาของชายหนุ่มเบิกโพลง นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง เขาออกแรงบีบคอเซียวหลันทันทีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว
"คุณหนู!" อาหลงร้องเสียงหลงจะเข้าไปช่วย
"อย่าเข้ามา!" เซียวหลันตะโกนเสียงอู้อี้ หน้าเริ่มแดงเพราะขาดอากาศหายใจ นางไม่ดิ้นรนทุบตีอย่างคนตื่นตระหนกแต่นางใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ของมือขวาที่ยังถือเข็มเงินอยู่กดลงไปที่จุดเหอกู่ตรงง่ามนิ้วโป้งและชี้ของมือชายหนุ่มแล้วแทงเข็มลงไปสุดแรง
"ปล่อย!"
ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นปราดเข้าสู่เส้นประสาทแขน ทำให้มือของชายหนุ่มชาหนึบและคลายออกโดยอัตโนมัติ
เซียวหลันฉวยโอกาสนั้นถอยฉากออกมา นางไอโขลกๆ สูดอากาศเข้าปอดแต่ในมือยังคงกำเข็มเงินอีกเล่มไว้แน่น ตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้
"เจ้า... เป็นใคร" ชายหนุ่มถามเสียงแหบพร่า ดวงตายังคงจับจ้องนางอย่างระแวดระวังราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พร้อมจะขย้ำศัตรู
"ข้าคือคนที่เพิ่งลากเจ้าขึ้นมาจากนรก" เซียวหลันตอบเสียงเย็น นางลูบลำคอที่มีรอยแดงเป็นปื้น “และถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้าอีกครั้ง เข็มเล่มต่อไปจะไม่ปักที่มือ แต่จะเป็นลูกตาของเจ้า"
ชายหนุ่มชะงัก เขาเริ่มได้สติและมองไปรอบๆ เห็นถังน้ำสมุนไพร เห็นเข็มเงินที่ปักอยู่ตามร่างกาย และได้กลิ่นอายของสมุนไพร
"หมอรึ" เขาเลิกคิ้ว
"หมอที่กำลังคิดผิดว่าน่าจะปล่อยให้เจ้าหนาวตายไปซะ" เซียวหลันเดินกลับเข้ามาใกล้ "นั่งนิ่งๆ พิษเย็นยังออกไม่หมด ถ้าไม่อยากหัวใจวายตายคาถังน้ำก็อย่าขยับ"
ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมลดท่าทีป้องกันตัวลง เขาหลับตาโคจรลมปราณตามที่นางบอก รู้สึกได้ว่าความร้อนจากน้ำสมุนไพรและเข็มเงินกำลังช่วยทะลวงจุดชีพจรที่อุดตันของเขา
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป สีม่วงคล้ำที่ริมฝีปากเริ่มจางหายไป ความอบอุ่นกลับคืนสู่ร่างกาย
"ขอบใจ" เขาเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่ลืมตา
"เก็บคำขอบใจของเจ้าไว้เถอะ" เซียวหลันนั่งลงบนเก้าอี้ข้างถังน้ำ กอดอกมองเขา "ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่โรงทาน การรักษาของข้ามีราคาค่างวด"
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองนางอีกครั้งคราวนี้แววตาของเขาดูสงบลงแต่ยังคงความคมกริบ “ข้าไม่มีเงิน ข้าวของติดตัวข้าหายไปหมดระหว่างหลบหนี"
"ข้ารู้ ข้าค้นตัวเจ้าแล้ว มีแต่ดาบหักๆ เล่มเดียว"
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "ดาบข้าล่ะ"
"อาหลงเอาไปเก็บแล้ว" เซียวหลันตัดบท “ในเมื่อไม่มีเงิน เจ้าก็ต้องจ่ายด้วยอย่างอื่น"
"เจ้าต้องการอะไร"
เซียวหลันกวาดสายตามองรูปร่างกำยำและรอยแผลเป็นนับร้อยของเขา “รอยแผลพวกนี้บอกข้าว่าเจ้าไม่ใช่นักเลงหัวไม้ธรรมดา และไม่ใช่ทหารหลวงด้วย ฝีมือที่เจ้าบีบคอข้าเมื่อกี้ ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ” นางยิ้มมุมปาก "ข้าเพิ่งเปิดร้านใหม่ มีศัตรูรอบด้าน ทั้งนักเลงเจ้าถิ่นและพวกขี้อิจฉา ข้าต้องการคนเฝ้าหน้าร้านให้ข้า"
"เจ้าจะให้ข้าเป็นยามรึ" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเหมือนฟังเรื่องตลก
"ไม่ใช่ยามธรรมดา แต่เป็นคนคุ้มกันที่พร้อมจะหักกระดูกใครก็ตามที่มารังแกคนของข้า" เซียวหลันยื่นข้อเสนอ "ทำงานให้ข้า 3 เดือนแลกกับค่ารักษา ที่พัก และอาหาร รวมถึงยาที่จะช่วยถอนพิษเย็นในตัวเจ้าให้หายขาด"
ชายหนุ่มนิ่งคิด เขารู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายตอนนี้ยังไม่พร้อมจะเดินทางต่อ และศัตรูที่ตามล่าเขาก็ยังวนเวียนอยู่ การกบดานในร้านหมอเล็กๆ กลางเมืองชายแดนอาจเป็นที่ซ่อนตัวที่ดีที่สุด
"ตกลง" เขาตอบ "3 เดือนแลกกับชีวิตข้า"
“ดี!" เซียวหลันลุกขึ้นยืน “ข้าชื่อเซียวหลัน แล้วเจ้าล่ะมีชื่อแซ่หรือไม่"
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดของตระกูลหลี่ที่ถูกกวาดล้างผุดขึ้นมาในหัว ชื่อเดิมของเขาได้ตายไปพร้อมกับบิดาแล้ว
"หลี่หยาง" เขาตอบสั้นๆ "ข้าชื่อหลี่หยาง"
“ยินดีที่ได้รู้จัก ลูกจ้างคนใหม่" เซียวหลันโยนผ้าเช็ดตัวให้เขา "รีบขึ้นมาแต่งตัวซะ ร้านข้ามีกฎห้ามเปลือยกายเดินเพ่นพ่าน เดี๋ยวลูกค้าจะแตกตื่นนึกว่ามีหมีป่าหลุดเข้ามา"
หลี่หยางรับผ้ามาพร้อมมองตามหลังหญิงสาวร่างเล็กที่เดินจากไปอย่างองอาจ
‘หมอหญิงประหลาด ฝีมือดี ปากจัด และจิตใจอำมหิต ช่างน่าสนใจนัก'
เช้าวันรุ่งขึ้น
ข่าวลือเรื่องหมอปีศาจขูดกระดูกดึงดูดผู้คนให้มายืนมุงดูหน้าหอโอสถเซียว แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาจนกระทั่ง
“หลีกไป!" ชายร่างยักษ์หัวหน้าแก๊งขวานซิ่งซึ่งแก๊งคู่แข่งของมังกรดินเดินอาดๆ เข้ามาพร้อมลูกน้องนับสิบคนหมายจะมาลองของหมอใหม่
"เฮ้ย! หมอหน้าผี! ได้ข่าวว่าเจ้าแย่งที่ทำกินของมังกรดินรึ! วันนี้ข้าจะมาสั่งสอน...” ยังไม่ทันที่เท้าของหัวหน้าแก๊งจะแตะธรณีประตู เงาร่างสีดำร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเงามืดรวดเร็วปานสายฟ้า
ผัวะ!
เสียงหมัดกระทบเนื้อดังสนั่น ร่างยักษ์ของหัวหน้าแก๊งปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปนอกร้านราวกับว่าวสายป่านขาดลงไปนอนกองกับพื้นดินฝุ่นตลบ
ผู้คนตื่นตะลึงหันมองไปที่ประตูร้าน
ชายหนุ่มร่างสูงสวมชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเป็นชุดบ่าวรับใช้ราคาถูกที่เซียวหลันซื้อให้ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา แววตาดุจพญายม
หลี่หยางยืนอยู่ตรงนั้น เขาปัดฝุ่นที่แขนเสื้อเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ร้านยังไม่เปิด ใครกล้าก้าวเข้ามาอีก ข้าจะหักขาให้หมด"
จากหมอปีศาจ บัดนี้หอโอสถเซียว ก็ยังมียมทูตเฝ้าประตูเพิ่มมาอีกคนแล้ว