เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
กลิ่นคาวเลือดจางหายไปถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมละมุนของดอกไม้นานาพันธุ์ที่ถูกนำมาต้มกลั่นภายในห้องปรุงยาหลังหอโอสถเซียว เซียวหลันในชุดปฏิบัติงานที่รัดกุมกำลังง่วนอยู่หน้าเตาไฟ บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดแก้วรูปทรงแปลกตาที่นางสั่งทำพิเศษจากช่างเป่าแก้วต่างชาติ ภายในบรรจุของเหลวสีใสและครีมเนื้อเนียนนุ่ม
“น้ำมันสกัดจากดอกกุหลาบมอญ ไขผึ้งบริสุทธิ์ และลาโนลิน หรือที่เรียกอีกอย่างว่าน้ำมันขนแกะ" เซียวหลันพึมพำขณะคนส่วนผสมในหม้อต้มสองชั้นเพื่อควบคุมอุณหภูมิไม่ให้วิตามินเสียสภาพ
เสี่ยวชุนมองดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ “คุณหนู ครีมสีขาวนี่มันนุ่มมือยิ่งนัก กลิ่นก็หอมติดทนนาน ไม่เหม็นหืนเหมือนน้ำมันใส่ผมทั่วไปเลยเจ้าค่ะ"
"นี่เรียกว่าอิมัลชัน" เซียวหลันอธิบาย “มันคือการผสมน้ำกับน้ำมันให้เป็นเนื้อเดียวกัน ซึ่งจะทำให้ซึมเข้าผิวได้ลึกกว่า นี่แหละคืออาวุธชิ้นใหม่ของเรา"
นางตักครีมสีขาวนวลใส่ตลับกระเบื้องเคลือบสีขาวมุก ปิดฝาแล้วประทับตราสีแดงชาดรูปดอกบัวเพลิง
“เอาไปให้ฮูหยินเจ้าเมือง บอกนางว่านี่คือชุดทดลองของครีมหยกหิมะสูตรฟื้นฟูผิวเร่งด่วน"
ณ จวนเจ้าเมือง
ฮูหยินเจ้าเมืองจางกำลังนั่งส่องกระจกด้วยความปลื้มปริ่ม ผิวหน้าที่เคยพังยับเยินจากการแพ้สารปรอท บัดนี้เริ่มกลับมาเรียบเนียนและขาวกระจ่างใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังไม่หายขาด 100% แต่ก็ดีกว่าเดิมราวฟ้ากับเหว
“ฮูหยินเจ้าคะ คนของท่านหมอเซียวมาขอพบเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาบอกกล่าว
“ให้เข้ามา”
เสี่ยวชุนเดินเข้าด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ "ฮูหยินเจ้าคะ" นางกระซิบตามบทที่ซ้อมมา "คุณหนูฝากเรียนว่าครีมชุดนี้ทำยากมาก วัตถุดิบหายากยิ่งกว่าทองคำ หนึ่งเดือนผลิตได้เพียง 50 ตลับเท่านั้น หากฮูหยินใช้แล้วชอบใจ อยากจะเก็บไว้ใช้เองหรือแบ่งปันให้สหายสนิทก็สุดแล้วแต่ฮูหยินเจ้าค่ะ"
พอได้ยินว่ามันทำยากและมีจำนวนจำกัด ต่อมความอยากได้ของฮูหยินก็ถูกกระตุกเข้าอย่างจัง ในแวดวงสังคมชั้นสูงของสตรีการมีของที่คนอื่นไม่มีคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจ
"50 ตลับเองรึ" ฮูหยินตาลุกวาว นางหัวไวสมกับเป็นเมียเจ้าเมือง “ถ้าข้าเหมาหมด ข้าก็จะเป็นผู้เดียวที่มีสิทธิ์แจกจ่ายของวิเศษนี้สินะ"
เย็นวันนั้นงานเลี้ยงน้ำชาของฮูหยินเจ้าเมืองจึงคึกคักเป็นพิเศษ บรรดาภรรยาขุนนางและคหบดีต่างรุมล้อมฮูหยินจางเพื่อขอแบ่งปันครีมหยกหิมะจากนาง
“พี่สาวจาง หน้าท่านเด้งดึ๋งราวกับผิวเด็ท่านใช้อะไรหรือ"
"ข้าได้ยินมาว่าต้องจองคิวหมอปีศาจเป็นเดือนๆ เลยนี่นา"
ฮูหยินจางยิ้มกริ่มพร้อมโบกพัดจีบเบาๆ “ของดีมักมีน้อย แต่ถ้าพวกเจ้าอยากได้ ข้าพอจะเจรจากับแม่นางเซียวให้ได้ แต่มีข้อแม้นะ"
กลับมาที่หอโอสถเซียว หลี่หยางนั่งขัดดาบอยู่ที่ระเบียงหลังบ้าน มองดูอาหลงและเสี่ยวชุนที่กำลังช่วยกันนับเงินกองโตด้วยความตื่นเต้น
"แผนการของเจ้าช่างร้ายกาจนัก" หลี่หยางเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า “ใช้ฮูหยินเจ้าเมืองเป็นตัวแทนจำหน่าย นอกจากจะตัดปัญหาเรื่องการกระจายสินค้ายังได้เกราะคุ้มกันชั้นดี ใครจะกล้าหาเรื่องร้านที่เมียเจ้าเมืองถือหางอยู่"
เซียวหลันเดินออกมาพร้อมถ้วยยาต้มสีดำข้นคลั่กแล้วยื่นให้เขา “ดื่มซะ ยานี้จะช่วยประคองอาการเจ้า"
หลี่หยางรับยามาดื่มรวดเดียวหมด หน้าไม่เปลี่ยนสี
"แต่เป้าหมายของข้าไม่ใช่แค่เงิน" เซียวหลันนั่งลงข้างๆ เขา "สิ่งที่ข้าต้องการจากฮูหยินเหล่านั้นคือข่าวสารต่างหาก"
"ข่าวสารรึ"
“ใช่ ในวงสนทนาของสตรีหลังบ้านมักมีความลับที่พวกผู้ชายคาดไม่ถึงหลุดออกมาเสมอ ใครจะแต่งตั้งใคร ใครรับสินบนจากใคร พ่อค้าหน้าไหนกำลังกักตุนสินค้า เรื่องพวกนี้จะถูกส่งผ่านมาถึงหูข้าผ่านทางฮูหยินเจ้าเมืองเพื่อแลกกับส่วนลดพิเศษ"
เซียวหลันยิ้มมุมปาก “นี่คือเครือข่ายข่าวกรองบุปผา ศัตรูอาจจะระวังตัวเวลาคุยในสภาขุนนาง แต่พวกมันมักจะปากโป้งเวลาเมามายอยู่กับเมียหรืออนุภรรยา"
หลี่หยางมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ นางไม่ใช่แค่หมอ และไม่ใช่แค่นักธุรกิจ แต่นางคือนักยุทธศาสตร์ที่น่ากลัว
"แล้วเจ้าได้ข่าวอะไรมาบ้าง" เขาถาม
สีหน้าของเซียวหลันเคร่งขรึมลงทันที "ข่าวร้ายสำหรับเจ้า"
นางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้เขา “สายข่าวรายงานว่าช่วงนี้มีกลุ่มพ่อค้าต่างถิ่นเข้ามากว้านซื้อบัวอัคคีและหญ้าวิญญาณร้อนจนหมด ทั้งตลาดเมืองหลี่เฉิงและเมืองข้างเคียง"
หลี่หยางกำกระดาษแน่น "สมุนไพรพวกนี้คือส่วนผสมหลักในการรักษาพิษไอเย็น"
"ถูกต้อง" เซียวหลันพยักหน้า "พวกมันรู้ว่าเจ้าบาดเจ็บด้วยฝ่ามือเหมันต์ และรู้ว่าเจ้าต้องใช้สมุนไพรฤทธิ์ร้อนในการรักษา พวกมันจึงตัดวงจรยาเพื่อบีบให้เจ้าตายอย่างทรมาน หรือไม่ก็บีบให้เจ้าต้องเปิดเผยตัวออกมาเพื่อแย่งชิงยา"
"สำนักอัคคีทมิฬ" หลี่หยางกัดฟัน "พวกมันกัดไม่ปล่อยจริงๆ"
"ตอนนี้สมุนไพรในคลังของข้าเหลือพอให้เจ้าใช้ได้อีกแค่ 7 วัน" เซียวหลันกล่าวเสียงเครียด "หลังจากนั้นหากไม่ได้บัวอัคคี พิษเย็นจะกำเริบจนถึงหัวใจและข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้"
"ข้าจะออกไปหามันเอง" หลี่หยางทำท่าจะลุกขึ้น
"นั่งลง" เซียวหลันกดไหล่เขาไว้ “สภาพเจ้าตอนนี้ออกไปก็เหมือนหมูวิ่งชนเขียง ในตลาดปกติไม่มีของแล้วแต่สายข่าวของข้าระบุว่ายังมีที่แห่งหนึ่งที่อาจจะมีหลงเหลืออยู่"
"ที่ไหน"
"ตลาดมืดหุบเขาเงา" เซียวหลันเอ่ยชื่อสถานที่ที่คนดีๆ ไม่ควรเฉียดใกล้ "ที่นั่นอยู่นอกเขตอำนาจรัฐ เป็นแหล่งรวมของโจร ของหนีภาษี และของหายาก คืนพรุ่งนี้จะมีงานประมูลใหญ่ ข้าเชื่อว่าต้องมีบัวอัคคีหลุดออกมาแน่"
"มันอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า" หลี่หยางแย้ง
"และมันก็อันตรายเกินไปสำหรับเจ้าในตอนนี้" เซียวหลันจ้องตาเขา "เราจะไปกันทั้งคู่ ในฐานะคุณชายเจ้าสำราญกับสาวใช้คนสนิท"
นางลุกขึ้นเดินไปหยิบชุดผ้าไหมเนื้อดีสำหรับผู้ชายออกมา
“แปลงโฉมซะหลี่หยาง พรุ่งนี้เราจะไปละลายทรัพย์พวกโจร และชิงยาวิเศษมารักษาเจ้าให้ได้”