เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
เปลวเทียนในห้องปรุงยาไหววูบตามแรงลมราตรี เซียวหลันสวมแว่นขยายที่นางสั่งทำพิเศษกำลังใช้มีดผ่าตัดขนาดจิ๋วชำแหละซากแม่หนอนกู่ที่ได้มาเมื่อตอนกลางวันอย่างใจเย็น ของเหลวสีเขียวเรืองแสงถูกดูดเก็บใส่ขวดแก้วใบน้อยอย่างระมัดระวัง
"เจ้ากำลังทำอะไร" หลี่หยางที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถามด้วยความสงสัย
"ข้ากำลังสกัดฟีโรโมนหรือที่เรียกว่ากลิ่นสาบสั่งการของมัน" เซียวหลันตอบโดยไม่เงยหน้า "หนอนกู่พวกนี้ไม่มีสมอง มันสื่อสารและรับคำสั่งผ่านกลิ่น แม่หนอนตัวนี้ตายแล้วแต่กลิ่นสาบของมันยังอยู่ และข้ากำลังจะดัดแปลงมัน"
นางหยดสารละลายสีม่วงลงไปในขวดของเหลวสีเขียวเกิดปฏิกิริยาฟู่ฟ่าและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด
"ข้าผสมมันเข้ากับยางน่องที่มีฤทธิ์กระตุ้นประสาทอย่างรุนแรง" เซียวหลันเขย่าขวดเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "เมื่อลูกหนอนได้กลิ่นนี้ พวกมันจะไม่แค่เชื่อฟัง แต่พวกมันจะคลุ้มคลั่งและหิวกระหายเลือดเนื้อของผู้เลี้ยงมันเอง"
หลี่หยางมองขวดแก้วใบเล็กในมือนางด้วยสายตาที่ทึ่งปนสยอง "เจ้าจะใช้มันย้อนรอยหาแม่เฒ่าพิษงั้นรึ"
“ถูกต้อง แม่เฒ่าพิษต้องซ่อนตัวอยู่ใกล้แหล่งน้ำเพื่อวางไข่หนอน" เซียวหลันลุกขึ้นแล้วถอดถุงมือหนังออก "คืนนี้เราจะไปเยี่ยมเยียนนางถึงรัง และส่งของขวัญชิ้นนี้คืนให้"
ณ ศาลเจ้าร้างท้ายเขื่อนกั้นน้ำ
บรรยากาศวังเวงปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงน้ำไหลเชี่ยวกรากดังกลบเสียงฝีเท้าของสัตว์ป่า ในเงามืดของศาลเจ้าแม่เฒ่าพิษนั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากระถางธูปขนาดใหญ่ที่มีควันสีเขียวพวยพุ่งออกมา
“ไอ้สวะนั่น ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมารายงาน" นางพึมพำด้วยความหงุดหงิดที่ชายหน้าม้าหายเงียบไป "หรือว่ามันจะทรยศ"
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูศาลเจ้า
"ใคร!" แม่เฒ่าพิษตวาด มือเหี่ยวย่นคว้าไม้เท้าหัวกะโหลกขึ้นมา
เงาร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในแสงจันทร์ หลี่หยาง ในชุดดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ในมือถือดาบที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก
"ข้าเอง" หลี่หยางเอ่ยเสียงเรียบ "มาส่งวิญญาณเจ้า"
"ฮ่าๆๆ! ไอ้หนุ่มปากดี!" แม่เฒ่าพิษหัวเราะเสียงแหลม "นึกว่าใคร ที่แท้ก็สมุนของนังหมอปีศาจ คิดว่ามีวรยุทธ์นิดหน่อยแล้วจะสู้กับข้าได้รึ ที่นี่คืออาณาจักรของข้า” นางกระแทกไม้เท้าลงกับพื้น
ฟู่! ฟู่! ฟู่!
เสียงขู่ฟ่อดังระงมไปทั่วศาลเจ้า งูพิษนับร้อยตัวเลื้อยออกมาจากซอกหลืบ แมงมุมยักษ์โรยตัวลงมาจากเพดาน และที่น่ากลัวที่สุดคือฝูงแมลงปีกแข็งสีดำนับพันตัวที่บินว่อนออกมาจากกระถางธูปก่อตัวเป็นเมฆหมอกมรณะ
"ฉีกเนื้อของมันมาให้ข้า" แม่เฒ่าพิษสั่งการ
ฝูงสัตว์พิษพุ่งเข้าใส่หลี่หยางพร้อมกันดุจคลื่นสึนามิ แต่หลี่หยางไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขาชักดาบออกจากฝักด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน
ฉับ!
ปราณดาบสีเงินวาดออกไปเป็นวงกว้างตัดหัวงูที่พุ่งเข้ามาขาดกระเด็นนับสิบตัว แต่จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป ฆ่าไปสิบ ก็โผล่มาอีกร้อย
"เปล่าประโยชน์" แม่เฒ่าพิษเยาะเย้ย "เจ้าจะสู้จนหมดแรงตายไปเอง"
ในวินาทีวิกฤตนั้นเองวัตถุทรงกลมขนาดเล็กถูกขว้างเข้ามาจากเงามืดด้านหลังหลี่หยาง ลอยข้ามหัวสัตว์พิษทั้งหลาย ไปแตกโพละแทบเท้าของแม่เฒ่าพิษ
เพล้ง!
ขวดแก้วแตกกระจาย ของเหลวสีแดงฉานระเหยกลายเป็นไอหมอกสีชมพูจางๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณกลิ่นฉุนกึกแปลกประหลาดตลบอบอวล
“นะ... นี่มันกลิ่นอะไร” แม่เฒ่าพิษยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก "กลิ่นของแม่หนอนกู่รึ แต่ทำไมมันถึง...”
เพียงเสี้ยววินาทีพฤติกรรมของฝูงสัตว์พิษก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน งูที่กำลังจะฉกหลี่หยางหยุดชะงัก แมงมุมที่กำลังชักใยหยุดนิ่ง แมลงปีกแข็งที่บินว่อนเริ่มส่งเสียงหึ่งๆ ที่เกรี้ยวกราดกว่าเดิม พวกมันทั้งหมดหันขวับกลับไปมองที่ต้นตอของกลิ่น
ร่างของแม่เฒ่าพิษที่เปื้อนน้ำยา
“ไม่! ไม่นะ!! พวกเจ้าจะทำอะไร ข้าเป็นนายของพวกเจ้านะ!!” แม่เฒ่าพิษกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
“พวกมันไม่รู้เรื่องหรอก” เสียงหวานเย็นชาดังขึ้น เซียวหลันเดินออกมาจากความมืดพร้อมกับผ้าปิดจมูกชุบน้ำยาพิเศษ
“พวกมันจำกลิ่นแม่ของพวกมันต่างหาก และตอนนี้กลิ่นนั้นอยู่บนตัวเจ้าผสมกับยากระตุ้นประสาทที่จะทำให้พวกมันเห็นเจ้าเป็นอาหารอันโอชะ"
"นังปีศาจ! แกทำอะไรลงไป!"
สิ้นเสียงตะโกน ฝูงสัตว์พิษที่เคยเชื่อฟังก็กระโจนเข้าใส่แม่เฒ่าพิษพร้อมกัน!
"อ๊ากกกก!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นศาลเจ้า แม่เฒ่าพิษพยายามใช้ไม้เท้าปัดป้องและซัดผงพิษใส่สัตว์เลี้ยงของตัวเอง แต่ความบ้าคลั่งของพวกมันมีมากกว่า งูรัดพันร่างนาง แมงมุมรุมกัดกินผิวหนัง และแมลงปีกแข็งเจาะทะลุเสื้อผ้าเข้าไป ภาพเบื้องหน้าสยดสยองเกินบรรยาย หลี่หยางเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แต่เซียวหลันกลับมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
"ธรรมชาติย่อมลงโทษผู้ที่ฝืนธรรมชาติ" นางกล่าว
แม่เฒ่าพิษรู้ตัวว่าไม่รอดแน่ นางรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย ล้วงหยิบลูกระเบิดควันพิษสีดำออกมาจากอกเสื้อหมายจะระเบิดตัวเองไปพร้อมกับศัตรู
"ตายตกไปตามกันซะ!"
"ระวัง!" หลี่หยางพุ่งตัวเข้าไป
แต่เซียวหลันไวกว่านางสะบัดข้อมือซัดเข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ
ฉึก!
เข็มปักเข้าที่จุดถานจงตรงกลางอกของแม่เฒ่าพิษอย่างแม่นยำ ตัดขาดลมปราณทันที ร่างชราทรุดฮวบลง ลูกระเบิดกลิ้งหลุดจากมือ หลี่หยางใช้เท้าเขี่ยลูกระเบิดออกไปไกลๆ แล้วเข้าไปล็อคตัวแม่เฒ่าพิษที่นอนหายใจรวยริน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะจากสัตว์พิษ
"ใครสั่งเจ้ามา" หลี่หยางถามเสียงเข้ม ดาบจ่อที่คอหอย
แม่เฒ่าพิษกระอักเลือดสีดำออกมา นางแสยะยิ้มที่เหลือเพียงฟันไม่กี่ซี่ “ฮึ! พวกเจ้า... ไม่มีวันชนะ ท่านผู้นั้นอยู่สูงเกินกว่าที่มดปลวกอย่างพวกเจ้าจะเอื้อมถึง"
"ท่านผู้นั้นคือใคร ราชครูรึ?" เซียวหลันถาม
แววตาของแม่เฒ่าพิษไหววูบเมื่อได้ยินคำว่าราชครู "เจ้ารู้ แต่รู้ไปก็เท่านั้น อีกไม่นานกองทัพเงาจะมาบดขยี้เมืองนี้... ฮ่าๆๆ"
เสียงหัวเราะขาดห้วงลงพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย แม่เฒ่าพิษสิ้นใจตายตาไม่หลับ
เซียวหลันเดินเข้าไปค้นตัวศพโดยใช้คีมคีบเพื่อไม่ให้โดนพิษ นางพบป้ายหยกสีดำสลักอักษรโบราณว่าทมิฬและม้วนกระดาษเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในรองเท้า นางคลี่กระดาษออกอ่าน แสงจันทร์ส่องให้เห็นข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
“แผนการยึดเมืองชายแดนเริ่มขึ้นแล้ว ทำลายคลังยา ปล่อยโรคระบาด และกำจัดตระกูลหลี่ให้สิ้นซาก เพื่อเตรียมรับเสด็จองค์ชายสาม"
"องค์ชายสาม..." หลี่หยางอ่านข้อความนั้นพลางขมวดคิ้วแน่น "องค์ชายผู้บ้าอำนาจและโหดเหี้ยมที่สุด หากเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แปลว่าสำนักอัคคีทมิฬเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมชิงบัลลังก์"
เซียวหลันกำกระดาษแน่น นางเงยหน้ามองหลี่หยาง "ดูเหมือนศัตรูของเราจะไม่ใช่แค่พรรคมารแล้วล่ะ" นางเอ่ยเสียงเครียด "แต่เรากำลังจะงัดข้อกับว่าที่ฮ่องเต้"
"เจ้ากลัวไหม" หลี่หยางถาม
เซียวหลันมองกลับไปที่ศาลเจ้าที่เต็มไปด้วยซากสัตว์พิษ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"ข้าเคยผ่าตัดหัวใจคนที่กำลังจะตายมาแล้ว กับแค่เชื้อพระวงศ์บ้าอำนาจคนหนึ่ง จะน่ากลัวสักแค่ไหนกันเชียว” นางหันหลังเดินออกจากศาลเจ้า "กลับกันเถอะ เราต้องเตรียมรับมือกองทัพเงาที่นางพูดถึง"