เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
ผู้แต่ง
หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳เรื่องย่อ
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ย้อนเวลา,ผจญภัย,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก
เมื่อศัลยแพทย์นิติเวชมือหนึ่ง ต้องทะลุมิติมาเผชิญหน้ากับพิษร้ายและแผนชิงบัลลังก์!
แสงตะวันยามสายส่องกระทบกระเบื้องหลังคาสีทองของพระราชวังต้องห้ามจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับแสบตา ทหารองครักษ์นับพันนายยืนเรียงแถวราวกับรูปปั้นหินตลอดทางเดินเข้าสู่ ตำหนักหยางซิน ซึ่งเป็นที่ประทับของโอรสสวรรค์
เซียวหลันเดินเชิดหน้าก้าวผ่านประตูวังอย่างมั่นคง นางไม่ได้สวมชุดขุนนางชายโคร่งๆ ที่ถูกแกล้งให้มาเมื่อคืนแต่เป็นชุดที่นางปรับปรุงใหม่ เสื้อคลุมตัวนอกถูกตัดชายให้สั้นลงและเข้ารูปจีบเอวพอดีตัว แขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามถูกเย็บเก็บให้กระชับพร้อมสำหรับการรักษาแล้วสวมทับด้วยกระโปรงจีบรอบสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆสีเงิน ผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นมวยสูงปักด้วยปิ่นเงินเรียบง่าย ใบหน้าแต้มเครื่องสำอางบางเบาแต่ดูสง่างามและเด็ดเดี่ยว
เหล่าขุนนางและนางกำนัลที่เดินสวนมาต่างพากันเหลียวมองด้วยความตะลึงพรึงเพริด ไม่เคยมีสตรีคนใดกล้าแต่งกายเช่นนี้ในวังหลวง มันดูแปลกตาแต่กลับดูทะมัดทะแมงและน่าเกรงขาม
ด้านหลังนางคือหลี่หยางในชุดผู้ช่วยหมอสีเทา เขาแบกกล่องเครื่องมือแพทย์ใบใหญ่เดินก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาคมกริบ แต่ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและไร้เสียงฝีเท้าก็ไม่อาจปิดบังรังสีนักฆ่าได้มิดชิด
"จำไว้นะ" เซียวหลันกระซิบโดยไม่ขยับปาก "ห้ามชักดาบ ห้ามฆ่าใครจนกว่าข้าจะสั่ง"
"ข้ารู้" หลี่หยางตอบเสียงเบา “แต่ถ้าใครแตะตัวเจ้า ข้าไม่รับปาก"
ภายในห้องบรรทมฮ่องเต้
กลิ่นกำยานหอมฉุนกึกตลบอบอวลจนเซียวหลันต้องย่นจมูก มันไม่ใช่กลิ่นหอมเพื่อความผ่อนคลาย แต่เหมือนกลิ่นที่ใช้กลบกลิ่นเหม็นเน่าบางอย่าง บนเตียงมังกรขนาดมหึมาร่างของชายชราผู้ครองแผ่นดินนอนหายใจรวยริน ผิวหนังเหี่ยวย่นและแห้งกรังเหมือนเปลือกไม้ สีหน้าหมองคล้ำ ดวงตาเหลือกตาลอยและมือสั่นเทาตลอดเวลา รอบเตียงมีหมอหลวงอาวุโส 5-6 คน รวมถึงหมอหลวงหลิวคู่ปรับเก่าของนางก็ยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ด้วย
"ฝ่าบาท ได้เวลาเสวยพระโอสถแล้วพะยะค่ะ" ขันทีคนสนิทประคองถ้วยยาเข้าไป
"ออกไป! พวกเจ้าจะวางยาข้า!!” ฮ่องเต้ตวาดเสียงแหบพร่าพลางปัดถ้วยยาจนหกเลอะเทอะ "ไปตามราชครูมา ข้าจะกินแค่ยาของราชครูเท่านั้น!"
องค์ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเตียงรีบเข้ามากอดพระบาท "เสด็จพ่อโปรดระงับโทสะ หมอหลวงเซียวมาถึงแล้วพะยะค่ะ นางคือหมอเทวดาที่ปราบโรคระบาดที่ชายแดน นางอาจจะช่วยเสด็จพ่อได้"
เซียวหลันมองชายหนุ่มผู้นั้น รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ในดวงตาเรียวรี
องค์ชายสาม
ศัตรูตัวฉกาจที่นางรอคอย
"หมอเทวดารึ" องค์ชายสามหันมามองเซียวหลันก่อนที่รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น “ได้ยินชื่อเสียงมานาน ไม่นึกว่าจะงดงามและเยาว์วัยเพียงนี้"
"ถวายบังคมเพคะ" เซียวหลันคุกเข่าลง "หม่อมฉันเซียวหลันขอพระราชทานอนุญาตตรวจพระอาการ"
ฮ่องเต้มองนางด้วยสายตาหวาดระแวง “เจ้ามียาอายุวัฒนะไหม"
“หม่อมฉันไม่มียาอายุวัฒนะเพคะ มีแต่ยาที่จะทำให้ฝ่าบาทตื่นจากฝันร้าย"
คำตอบนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ หมอหลวงหลิวแสยะยิ้มรอสมน้ำหน้า
"บังอาจ!" ขันทีตะโกน
"ปล่อยนาง..." ฮ่องเต้ยกมือสั่นเทาห้าม “เข้ามาเถอะ ถ้าเจ้ารักษาไม่ได้ ข้าจะสั่งตัดหัวเจ้าเสียบประจานหน้าวัง"
เซียวหลันลุกขึ้นเดินเข้าไปที่เตียงมังกร นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงแล้วเริ่มทำการตรวจโดยเริ่มจากการสังเกต นางจึงได้เห็นว่ามือของฮ่องเต้สั่นไม่หยุด ขอบเหงือกมีสีคล้ำดำ และฟันโยกหลุดร่วงไปหลายซี่ นางจึงตัดสินใจทำการซักถามประวัติและอาการต่อไปเพื่อใช้ประกอบการวินิจฉัย
"ฝ่าบาททรงรู้สึกมีรสเฝื่อนเหมือนเหล็กในปาก ทรงหงุดหงิดง่าย นอนไม่หลับ และขี้ลืมใช่หรือไม่เพคะ”
“ใช่”
“งั้นหม่อมฉันขอพระราชทานอนุญาตตรวจร่างกายหน่อยนะเพคะ” นางขออนุญาตเปิดเปลือกตาแล้วพบว่าเส้นเลือดฝอยขยายตัวผิดปกติ “หลี่หยาง ขอกล่องเครื่องมือหน่อย"
หลี่หยางยื่นกล่องให้ นางหยิบถุงมือผ้ามาสวมแล้วหยิบช้อนเงินออกมา "อ้าพระโอษฐ์เพคะ"
เซียวหลันใช้ช้อนเงินกดลิ้นฮ่องเต้แล้วส่องดูในลำคอ กลิ่นปากเหม็นเน่ารุนแรงโชยออกมา นางใช้สำลีพันปลายไม้กวาดเก็บตัวอย่างน้ำลายแล้วหยดน้ำยาเคมีลงไป
ฟู่...
สำลีเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท
เซียวหลันวางไม้ลง สีหน้าเคร่งเครียด นางลุกขึ้นยืนแล้วหันมาเผชิญหน้ากับทุกคนในห้อง
"ฝ่าบาทไม่ได้ประชวรด้วยโรคธรรมชาติ" นางประกาศเสียงดังฟังชัด "แต่ฝ่าบาททรงได้รับพิษโลหะหนักสะสมมาเป็นเวลานาน"
"สามหาว!" หมอหลวงหลิวตะโกน "หมอหลวงตรวจสอบอาหารทุกมื้อด้วยเข็มเงิน ไม่เคยพบพิษ เจ้ากล้ากล่าวหาว่ามีการลอบปลงพระชนม์รึ"
"เข็มเงินตรวจสอบได้แค่สารหนูและพิษพื้นบ้านบางชนิดเท่านั้น" เซียวหลันสวนกลับ "แต่พิษที่ฝ่าบาทได้รับคือปรอทและตะกั่วซึ่งเข็มเงินตรวจสอบไม่ได้"
นางหันไปจ้องตาองค์ชายสาม "และพิษพวกนี้มักจะพบมากที่สุดในสิ่งที่เรียกว่ายาอายุวัฒนะของพวกนักพรตจอมปลอม"
"เจ้าหมายความว่ายาของท่านราชครูเป็นพิษงั้นรึ" องค์ชายสามถามเสียงเย็น "ท่านราชครูปรุงยานี้จากเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์ ใช้สมุนไพรล้ำค่า เจ้ากล้าดียังไงมาลบหลู่"
“สมุนไพรอาจจะใช่ แต่ส่วนผสมหลักคือชาด ซึ่งมีสารปรอทสูงมาก" เซียวหลันอธิบายหลักวิทยาศาสตร์ "การกินเข้าไปทุกวัน ปรอทจะไปสะสมที่สมองและไต ทำให้มือสั่น ประสาทหลอน และไตวาย ฝ่าบาทไม่ได้กำลังจะเป็นอมตะแต่กำลังถูกเร่งให้ไปสวรรค์ต่างหาก"
"ทหาร! จับนังหมอวิปลาสไปตัดหัว!!” องค์ชายสามหมดความอดทนจึงออกคำสั่งทันที
ทหารองครักษ์กรูกันเข้ามา
เคร้ง!
ดาบของทหารคนแรกถูกหยุดไว้ด้วยกล่องเครื่องมือแพทย์ที่หลี่หยางยกขึ้นรับ เขายืนขวางหน้าเซียวหลันไว้ แววตาเปลี่ยนเป็นนักฆ่าพร้อมจะสังหารทุกคนที่ขยับ
"ใครแตะนาง... ตาย!" หลี่หยางคำรามเสียงต่ำ
"หยุด!" เสียงฮ่องเต้ตะโกนแทรกขึ้นมา แม้จะเบาหวิวแต่ก็เปี่ยมด้วยอำนาจ "ข้า... ข้าอยากลองเชื่อ... นาง"
"เสด็จพ่อ!" องค์ชายสามหน้าเสีย
ฮ่องเต้มองมือที่สั่นเทาของตัวเอง “ข้ากินยาของราชครูมาสามปี อาการมีแต่แย่ลง ถ้าเจ้ารักษาข้าได้จริง ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าขอ แต่ถ้าไม่..."
"ถ้าภายใน 7 วัน ฝ่าบาทไม่ดีขึ้น" เซียวหลันเชิดหน้าขึ้น "หม่อมฉันยินดีมอบศีรษะให้องค์ชายสามใช้ต่างลูกบอลเตะเล่นเพคะ"
"ดี!" องค์ชายสามแสยะยิ้มเหี้ยม "7 วัน ข้าจะรอดูวันที่หัวเจ้าหลุดจากบ่า นังหมอเทวดา” เขาจ้องหน้าเซียวหลันและหลี่หยางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรังสีสังหาร
เมื่อลับหลังคนนอกเซียวหลันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความโล่งอก ขาของนางสั่นพับๆ
"เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!" หลี่หยางกระซิบดุ "พิษปรอทสะสมขนาดนี้ หมอเทวดาที่ไหนก็ขับออกไม่หมดใน 7 วันหรอก"
“ขับออกไม่หมด แต่ทำให้อาการดีขึ้นจนเห็นได้ชัดน่ะทำได้แน่" เซียวหลันหยิบขวดแก้วที่บรรจุผงถ่านกัมมันต์และไข่ขาวออกมา "เราต้องล้างท้องแล้วขับพิษทางผิวหนัง และหยุดกินยาบ้านั่นทันที” นางมองไปที่ฮ่องเต้ที่นอนรอความหวัง “ศึกนี้ไม่ใช่แค่การรักษาโรค แต่เป็นการชิงไหวชิงพริบกับราชครู"
“หลี่หยาง คืนนี้เจ้าต้องไปขโมยตัวอย่างยาอายุวัฒนะจากตำหนักราชครูมาให้ข้า ข้าต้องรู้ส่วนผสมทั้งหมดเพื่อปรุงยาแก้พิษที่ตรงจุดที่สุด"
หลี่หยางถอนหายใจ "เพิ่งมาถึงเมืองหลวงวันแรกก็ใช้ข้าไปเป็นโจรย่องเบาซะแล้ว"
"ก็เจ้าเป็นโจรคนเดียวที่ข้ารู้จักนี่นา" เซียวหลันยิ้มหวานประจบ
"เฮ้อ... ก็ได้" หลี่หยางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “เตรียมยาทำแผลรอไว้ด้วยล่ะ ตำหนักราชครูคงไม่ได้เข้าง่ายเหมือนสวนหลังบ้านแน่