จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะหนี"
"..."
"หนีไปอยู่กับคุณทนายลี"
"ห้ะ! "
"เดี๋ยว ๆ คุณณดา คุณคิดอะไรเนี่ย"
"ถ้าฉันยังอยู่ต่อฉันก็ต้องแต่งงานกับพี่พัฒนี่ บางทีฉันอาจจะหาวิธีฟ้องร้องเอาบริษัทคืนมาก็ได้"
"คุณณดา ถ้าพินัยกรรมถูกเขียนไปแล้วมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอกนะ" ลีรีบปรามความคิดเธอทันที
"แต่มันยังไม่ถูกเขียนไม่ใช่เหรอ" ณดาท้วงติงทันทีโดยใช้หลักการมั่วๆ ในสมอง
"ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นทนายประจำตระกูลคุณแล้วนะ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณฮันเพิ่มอะไรลงไปบ้าง บางทีท่านอาจจะยกสมบัติให้คุณแล้วก็ได้"
ได้ยินเพียงแค่นั้นระบบเดือดดาลของณดาที่มีอยู่เป็นทุนเดิมมันปะทุขึ้น เธอไม่อยากแต่งงานจริงๆ ณดากระชากคอเสื้อลีราวกับนักเลงหัวไม้ มันตึงขึ้นจนเสื้อรัดคอลี
“....”
พอเห็นหน้าลีแล้วไม่สบอารมณ์พึ่งพาไม่ได้เลยนะหมอนี่ อุตส่าห์มารยาตีหน้าเศร้าให้สงสารแล้วนะ ยังไม่ได้ผล
"นี่ฉันหนีงานแต่งไม่ได้จริงๆ เหรอเนี่ย" ณดาปล่อยมือลงจนลีสำลักเพราะมันรัดกับลูกกระเดือก
"แค่ก! แค่ก! แค่ก!"
"มัน..มันยกเลิกยากขนาดนั้นเลยเหรอ งานแต่งน่ะ" ลีลูบคอผากพลางถาม
ณดาถอนหายใจ "บริษัทที่ฉันดูแลอยู่ตามจริงต้องเป็นของป้าฉัน เธอฝากฝังฉันไว้ก่อนเธอจะตาย เพราะเธอทำผิดพลาดยอมให้ปู่เป็นประธานตามคำขอคุณย่า"
ลีนิ่งฟังเธอ "แล้วทำไมถึงไม่บอกผมล่ะ ผมจะได้ช่วยพูด"
"ฉันไม่ไว้ใจคุณไง"
"..."
"เพราะคุณอาจจะเข้าข้างคุณปู่ก็ได้แต่ก่อนคุณตั้งแง่รังเกียจฉันจะตาย ถ้าเกิดคุณไม่พอใจฉันขึ้นมาคุณก็อาจจะบอกคุณปู่ในสิ่งที่ฉันต้องการ แล้วปู่ก็จะเอามากดดันฉันเข้าไปอีก ฉันก็เลยอยากให้คุณยกเลิกงานหมั้นให้ก็พอ"
ณดาพูดต่อ “คุณรู้ไหมว่าถ้าฉันยกเลิกงานแต่งจะเกิดอะไรขึ้น ชื่อฉันจะถูกประณามไปทั่ว โดนตามรังควานจนอยู่ในประเทศไม่ได้ อย่าว่าแต่จะมีความรักเลย แม้แต่คนรักก็ต้องโดนไปด้วย ทนายลีคุณรู้จักปู่ฉันน้อยเกินไป ชีวิตป้าฉันตอนอยู่ที่นี่มันยิ่งกว่านรกซะอีก เส้นทางเงินตัดขาด บริษัทตราหน้าว่าเธอโกงจนอยู่ในแวดวงสังคมไม่ได้ เธอต้องหนีไปต่างประเทศ ฉันว่าคุณน่าจะเคยได้ยินข่าวนะ มันดังอยู่นี่เมื่อสิบปีก่อน”
“....” ลีคิดตามสิบปีก่อนที่ว่าเขายังเรียนอยู่เลย
“ถ้าคุณถามว่าทำไมฉันต้องได้บริษัท ส่วนหนึ่งฉันอยากทำตามคำขอของป้าและอีกส่วนหนึ่งฉันต้องการอยู่จุดสูงสุดเหนือกว่าปู่เพราะถ้าปู่ยกให้แล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง แต่ว่า..”
“....” ลีไม่พูดอะไรต่อ
“ถ้าฉันแต่งงานกับพี่พัฒไปแล้ว ฉันว่าปู่จะต้องให้พี่พัฒเป็นคนคุมบริษัท พี่พัฒน่าจะโน้มน้าวปู่ให้ฉันไปเป็นแม่บ้านไม่ให้เข้าไปยุ่งในนั้น พี่พัฒกำลังจะควบคุมฉันถึงขนาดรอปู่ยกบริษัทให้ฉันหลังแต่งงาน เขากำลังหวังทรัพย์สินของตระกูลระพีพัฒ”
พอมาถึงจุดนี้ณดาเริ่มมองอนาคตหลังได้มรดก เธอลืมคิดไปสนิทถ้าหากปู่ยกให้หลังจากที่เธอแต่งงาน เท่ากับว่าพัฒจะต้องได้ส่วนแบ่งนี้ด้วย แสดงว่าปู่วางตัวไว้แล้วว่าใครจะเป็นคนสืบทอดบริษัทจากเขา เพราะพ่อเธอไม่มีความฉลาดเฉลียวเท่าพัฒ ณดาเริ่มกังวลตอนนี้การแต่งงานก็เท่ากับตาย
ลีพูดอะไรไม่ออก เขานึกย้อนกลับไปในวันที่เข้าไปขอโทษเรื่องรูปถ่ายกับปู่ของเธอ
"ความสุขของคุณดาอยู่ตรงไหนครับ" ลีถามฮันด้วยท่วงท่าอย่างทนาย ข้อศอกตั้งอยู่บนเข่ามือผสานกันตรงคางสายตาเค้นหาความจริง
"ความสุขของณดางั้นเหรอ"
"ครับ"
"ตั้งแต่เด็กจนโตมา ผมไม่เคยเห็นอะไรที่เป็นความสุขนอกจากเงินนะทนายลี ผมว่าแต่งงานกับคนที่เหมาะสมกับเธอนั่นแหละคือความสุขที่สุดแล้ว"
"...."
"ไม่ต้องห่วงณดาหรอกทนายลี ผมหาสิ่งที่มีความสุขให้หลานสาวของผมอยู่แล้ว คุณเป็นคนนอกไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตระกูลผมอย่ามายุ่งดีกว่านะ ทำหน้าที่ของตนเองไปแล้วก็อยู่เฉยๆ มันจะดีกับทนายลีเอง"
"...."
ดูเหมือนเล่ห์กลของตระกูลนี้จะมีเส้นต่อจนให้มันบรรลุเป้าหมาย ณดานึกภาพออกเป็นฉากๆ ว่าจะต้องเป็นอย่างไรต่อซึ่งทนายลีก็คาดการณ์ไม่ถึงเพราะเขาไม่ได้มีสมองทางด้านนี้ ตอนนี้หนทางของณดามันมืดบอดไปหมด ถ้าพึ่งทนายลีก็มีแต่จะดึงเขาจมดิ่งลงไปด้วย ปู่คงไม่ปล่อยไว้แน่ถ้าดูจากนิสัยของท่าน ปกติต้องไล่ออกไปแต่นี่ยังให้ทำหน้าที่อยู่กับตระกูลตัวเอง แสดงว่าปู่ต้องคิดจะกำจัดทนายลีทีหลัง
เล็บถูกยกขึ้นมาขบพร้อมอาการสั่นไหว กังวลไปหมดหรือว่าตอนนี้จะไล่ทนายลีไปให้พ้นทางแล้วคิดหาวิธียกเลิกงานแต่งด้วยตัวเอง แต่พัฒเองก็ไม่มีช่องโหว่อะไรให้เห็นเลย
"ผมพอจะมีวิธีที่ทำให้คุณไม่ต้องแต่งงานแล้วล่ะ" ลีพูดพลางถอนหายใจ เขาเปิดปากปลอบโยนณดาทันที
ณดาเงยหน้าขึ้นมองลี "ให้แต่งงานกับคุณเหรอ? "
"ใช่ที่ไหนกันล่ะ" คำพูดติดตลกของเธอทำให้บรรยากาศดีขึ้นเยอะ ผู้หญิงสมัยนี้ความเป็นตัวของตัวเองสูงจริงๆ "คุณก็จัดงานแต่งไปเหมือนเดิม ส่วนผมก็จะจัดการในส่วนของผมให้ตกลงไหม"
ณดานิ่งเงียบสักพัก จริงๆ ก็ยังไม่เชื่อใจเท่าไหร่ เพราะลีไม่เคยกล่าวถึงแผนการให้เธอฟังเลย เหมือนลีไม่อยากจะบอกมากกว่าเพราะกลัวแผนพังจากความอารมณ์ร้อนของเธอ
"คุณมีแผนแล้วเหรอคะทนายลี? "
"ก็พอมี" ลีหันหลังให้ณดา เขาเดินไปหยิบเอกสารจากกระเป๋าประจำตัวทนายเดินไปวางไว้ที่เตียง เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งออกมายื่นให้กับณดาพร้อมปากกา
ณดาเดินตามไปรับและอ่านมัน
"คุณต้องเซ็นสัญญากับผม ให้ผมกลับไปเป็นทนายส่วนตัวโดยสามารถจัดการเรื่องของคุณได้ทุกเรื่อง"
ณดากะพริบตาปริบ กระดาษแผ่นนั้นถูกมือจิกแน่น เหมือนจะบอกว่าให้ยอมเป็นทาสเขาแต่โดยดี
"ฉันไว้ใจคุณได้ใช่ไหม? "
ลีนิ่ง
"ถ้าไม่ไว้ใจผมแล้วจะไปไว้ใจใคร คุณไม่มีเพื่อนไม่ใช่เหรอ"
คำกระแทกแดกดันนี่มันทำให้อยากจะเข้าไปบีบคอทนายลีจริงๆ แหม ช่างใฝ่รู้จริงนะ มียะ ที่พอจะคบได้ก็มีแค่ยัยบัวที่เวลามีเรื่องอะไรก็บอกเธอให้ระวังตัวตลอด แต่ว่าณดาก็ยังไม่เปิดใจให้กับบัวสักเท่าไหร่
ณดาคิดสักพัก "ก็ได้ค่ะฉันจะเซ็น แต่คุณห้ามหลอกฉันนะ"
"ฮืม" ลีพยักหน้า
"ห้ามทิ้งฉันด้วย"
"ครับ" เขาพยักหน้าอีกครั้งตอบรับ
ณดาตกลงรับและเซ็นมันลงไป เธออยากรู้ว่ามีแผนอะไรมันแคลงใจในเมื่อลีอมความลับไว้อยู่คนเดียว
"แล้วทนายลีมีแผนอะไรล่ะ"
"เอาไว้ผมจะจัดการเอง ส่วนคุณก็ไปแต่งงาน ตกลงไหม"
ณดาถึงขั้นหงุดหงิดนี่คิดจะไม่บอกกันจริงๆ ใช่ไหม ฉันเป็นเจ้าของเรื่องยังรู้ไม่ได้อีกเหรอ เธอมองทนายลีหลังเขาเก็บเอกสารใส่กระเป๋าวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง
"คงไม่ใช่พอฉันแต่งงานแล้วหายหัวไปเลยหรอกนะ" เธอกอดอกหน้าบึ้ง
"ผมจะไปทำอย่างนั้นทำไม" ลีหันกลับมามองณดาด้วยรอยยิ้มอ่อน
ไม่รู้ทำไมรู้สึกหมั่นไส้ ทำอย่างกับไม่เคยเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น น่าโมโห มันน่าโมโห
"ก็เพราะทนายลีเคยทำแล้วไงเล่า ทิ้งฉันไปอย่างหน้าตาเฉย ติดต่อก็ไม่ได้ ถ้าครั้งนี้ฉันไม่จับคุณขังไว้ที่นี่คงหนีไปอีกแน่"
"คุณณดา คุณคิดว่าคุณจะขังผมในที่แบบนี้ได้หรือไง มั่นใจไปหรือเปล่า" ลีพูดบอกทลายความมันหน้ามั่นโหนกของเธอ
ณดาเงียบลง ก็ใช่แค่นี้เอาเขาไม่อยู่หรอก เล่ห์เหลี่ยมทนายมันมีมากแต่ยังเอาออกมาใช้ไม่หมด
มือหนายกขึ้นจับไปที่ไหล่ทั้งสองข้างของเธอ เขากดมันแน่นเหมือนเป็นการกำชับเธอ
"ผมไม่หนีไปไหนหรอก เชื่อใจผมเถอะ"
ณดายืนนิ่ง สีหน้ายังดื้อดึงราวกับไม่เชื่อใจ
"บางทีคุณอาจจะต้องลดอีโก้ตัวเองลงมาหน่อยนะ คุณควรจะฟังคนอื่นบ้าง ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าหาคุณด้วยความไม่หวังดี คุณต้องทลายเกาะป้องกันของคุณให้มันบางลงบ้างนะ การปิดหูปิดตามันจะทำให้คุณมีความสุขขึ้นนะ" ลีพูดต่อ
"นิสัยเสียของคุณมันอาจจะทำร้ายคนอื่นอาจจะทำให้มีแต่คนรู้สึกรังเกียจ แต่ผมดูแล้วคุณก็แค่มีปมในชีวิต ขนาดคนในครอบครัวยังอยากใช้ประโยชน์จากคุณก็ไม่แปลกที่คุณจะมีนิสัยแย่แบบนี้" ลีปลอบโยนด้วยน้ำเสียงโอนอ่อนแต่มันไม่ได้ฟังดูดีเลย สาวเจ้ารู้สึกตงิดในใจเล็กๆ นี่ชมหรือด่ากันแน่
"ก็นี่แหละชีวิตคนรวย คนไม่รวยอย่างทนายลีไม่เข้าใจหรอกค่ะ"
ความคิดนิ่งสนิทอยากจะกลืนคำปลอบนั้นลงคอจริงๆเออเธอรวย ให้ตายสิ เขาผละมือออก ยกนิ้วขึ้นนวดขยี้เส้นเลือดปูดตรงกลางระหว่างคิ้ว มันรู้สึกปวดขึ้นมากะทันหันหลังคุยกับผู้หญิงคนนี้
"ปากคุณนี่มัน..."
"โอ๊ย! เจ็บนะ"
เขาหยิกแก้มณดาจนยืดออกทั้งสองข้าง หมั่นไส้จริงโว้ย แม่คนรวย
หลังจากนั้นณดาก็กลับไปรอวันแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้ พัฒรู้สึกสะใจที่เห็นทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนกระชั้นชิดเข้ามา แม้แต่ณดายังยอมศิโรราบอยู่ใต้อาณัติ ไม่ว่าพัฒจะเลือกอะไรให้เธอก็ยินดีรับมันอย่างไม่เต็มใจ ตอนที่ไปคุยกับพ่อของณดาก็ไม่มีการโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอค้านเรื่องนี้มาตลอดเรื่อยๆ จนงานแต่งมักจะถูกเลื่อนออกไปหลายครั้ง
แม้ในตอนแรกณดาจะชอบสมองของพัฒแต่เธอก็ยังไม่คิดอยากจะแต่งงานในเร็ววัน เธอแค่ยอมหมั้นกับเขาให้ฝ่ายชายกับปู่ชื่นใจเท่านั้น พัฒได้ยินข่าวหนาหูเรื่อยๆ เรื่องผู้ชายกับณดา
พัฒจึงคิดว่าณดาเองก็อาจจะเป็นผู้หญิงง่ายๆ ก็แค่เล่นตัวกับเขาให้ดูมีคุณค่าเท่านั้น มารยาหญิงของเธอมันถูกใช้กับเขามากที่สุดเหมือนเธอกำลังทดสอบความอดทนของเขา พัฒพยายามทำตัวให้ดูสุภาพบุรุษต่อหน้าเธอ เขาพยายามจะจูบเธอหลายครั้งแต่มันก็ไม่เคยได้เกิดขึ้น มันทำให้พัฒรู้สึกอยากจะจับเธอให้อยู่หมัดและกลายเป็นแมวป่าที่เชื่องลง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอแค่รังเกียจผู้ชายทุกคนจนชอบล้อเล่นกับความรู้สึกผู้ชายไปทั่ว เพราะภาพพจน์ด้านลบของพ่อตัวเอง คนเจ้าชู้ที่ทำให้สถานภาพทางครอบครัวพังพินาศ คนที่ทำให้ทุกอย่างมันแตกสลายไปหมด คนที่ทำให้ความรักที่เคยได้หมดลงในพริบตาจนเธอต้องถูกทิ้งอย่างโดดเดี่ยว
เธอคิดว่าการได้พัฒมาอาจจะทำให้เธออยู่เหนือทุกสิ่ง พัฒน่าจะอยู่ในกำมือชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เพราะภาพลักษณ์ที่อ่อนโยนที่มีแต่ความฉลาดและไหวพริบบางทีเธออาจจะใช้ประโยชน์จากเขาได้ เธอเลยละเว้นเขาและให้ใจไปไม่น้อย
แต่สุดท้าย ทุกอย่างมันพังลง เพียงเพราะการหักหลังที่มักมากของพัฒ
ไอ้สวะเอ๊ย!
