จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังจากขึ้นรถแท็กซี่ได้ โชคดีที่หญิงแปลกหน้าคนนั้นคือผู้หวังดีช่วยเรียกสติและเรียกรถให้เธอ
บนรถณดานั่งหลับตาเมื่อบอกจุดหมายให้กับคนขับ เธอภาวนาให้ถึงที่หมายโดยเร็วก่อนที่จะทนมันไม่ไหว ความร้อนเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ จนหายใจหอบแฮก! เธอข่มอาการไม่ให้คนขับรถสังเกตเห็น มันรู้สึกไม่ปลอดภัยเพราะคนขับรถเขาเป็นผู้ชาย
มือสองข้างพันธนาการด้วยการกอดอกเล็บเจลสีแดงจิกเข้าเนื้อระงับอาการ เนื้อน่องขาวเสียดสีขยับไปมาอยู่ไม่สุข มันกระสันไปทั่วร่าง ด้านล่างนั้นเรียกร้องเหลือเกิน จนทนแทบจะไม่ไหว
ความคิดดับบอดในตอนที่เลือกหนีจากพัฒ ภายในรอยหยักสมองมีเพียงภาพทนายลีเข้ามาแทรก หากกลับบ้านตนเองในสภาพนี้คงมีแต่คำถาม จะไปหาเพื่อนก็คงไม่พ้นคำนินทาและคำดูถูก ตอนนี้ไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย
ผ่านไปไม่นานเม็ดฝนห่าใหญ่ตกลงมาไม่หยุด ในรถได้ไอความชื้นและกลิ่นอายเย็นลอยเข้ามาจนต้องเปิดตามาดูเส้นทาง เธอเห็นเพียงแค่แสงไฟสลัวตามเส้นทางและบ้านเรือนที่อยู่รายล้อม ภาพมันเลือนรางไปทั้งแถบ แทบจะมองไม่ออกเลยว่าคืออะไร ทุกอย่างถูกบดบังไปหมดทุกหยาดฝน
"ถึงแล้วครับ"
แค่ได้ยินเสียงสวรรค์ณดาก็รีบเปิดประตูรถ นิ้วมือพันกันยุ่งเหยิงสั่นระริกแค่จะเปิดประตูรถยังต้องใช้ประสาทสัมผัส ความรู้สึกตอนนี้มันเหนือการควบคุม
เท้าเหยียบลงบนพื้นแผ่นหินทางเรียบจากหน้าบ้าน เธอมองไปยังข้างหน้ามันแค่สามสิบก้าวก็ถึงประตูไม้ที่เป็นเป้าหมาย
ขอบคุณนะที่ฝนยังตกไม่หยุดทำให้ความเย็นจากหยาดน้ำช่วยบรรเทาความรู้สึกโหยในตอนนี้ได้บ้าง
ในขณะนั้น ด้านพัฒ
ไปไหนนะ
เขาไล่เดินหาหญิงสาวตามทางเดินจนทั่ว เดินตามเส้นทางที่คิดว่าณดาต้องผ่านไปแน่ ข้อมือถูกยกขึ้นมาเป็นระลอกตรวจสอบเวลา ณ ตอนนี้ ในสมองของพัฒมีแต่ความกังวลเพราะหาคู่หมั้นไม่เจอ ไม่ว่าจะเป็นลานจอดรถที่เขาจอดทิ้งไว้ ห้องน้ำหญิงที่วานให้พนักงานไปควานหาทีละห้อง ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน ทั้งที่ยังทิ้งกระเป๋าไว้ให้ดูต่างหน้า
พัฒกลับไปหยิบกระเป๋าณดาไปไว้ที่รถ ดวงหน้าฉายแววฉงนสับสนไปหมด อาการเดือดดาลปะทุขึ้นหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะจนมือทุบเข้ากับพวงมาลัยอย่างโทโส
ปัง!
"โธ่เว้ย!"
"หายไปไหนของเธอนะ บ้าชะมัด"
พัฒตั้งสติควบคุมอารมณ์ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรเข้าไปที่บ้านของณดา ตรวจสอบดูเผื่อว่าจะเป็นอย่างที่คิด
"สวัสดีค่ะ บ้านระพีพัฒเจริญค่ะ"
"ขอสายคุณณดาหน่อยครับ"
“คุณณดายังไม่กลับค่ะ”
"เหรอครับ"
"ค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรคะ ถ้าคุณณดากลับมาดิฉันจะบอกให้ค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ"
“ค่ะ”
พัฒสูดลมหายใจเข้าลึกไล่ความกังวล เขาเงยหน้าขึ้นหัวพิงพนักที่วางศีรษะ ทวนความคิดว่าณดาไปไหน? สิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้ เธออาจจะพลาดท่าถูกผู้ชายอื่นลากไปก็ได้ ยิ่งเป็นคนสวย รูปร่างดี แต่งตัวเซ็กซี่แบบนั้นและยังอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ คงจะไม่พ้นมือชาย
ตอนนี้ได้แค่หยุดความคิด หลังจากมีพนักงานมาเคาะกระจกรถแจ้งว่าหาเธอไม่เจอ สุดท้ายเขาก็ต้องขับรถออกไปจากตรงนี้รอตอนที่ติดต่อณดาได้
ด้านณดา
ปิ๊งป่อง!
ความหวังหนึ่งเดียวคือคนที่อยู่หลังประตู หวังว่าวันนี้เขาจะอยู่ที่นี่เพราะมาโดยไม่ได้นัดหมาย
รู้สึกโชคจะเข้าข้าง คนตรงหน้าเปิดประตูออกมาต้อนรับ
"คุณณดา"
สิ่งแรกที่ลีมองเห็นเขาจับจ้องไปทางหญิงสาวภายใต้ชุดทำงานชุดเดรสสีขาวแขนยาวแบบเรียบที่รัดแนบแน่นตรงหน้าอก มาพร้อมกับเท้าที่เปลือยเปล่า เขานึกแปลกใจทำไมเธอมาสภาพนี้ ดวงหน้าและสายตาสาวหลุบต่ำ ร่างกายอิดโรยยืนสั่นเป็นเจ้าที่ ลีรีบเข้าไปหาร่างเตี้ยที่เปียกปอนและประคองช่วยเธอทันที แต่ก่อนจะก้าวขาเข้าไปด้านในนั้น
"นี่คุณ! จ่ายค่ารถมาด้วย จะเบี้ยวหรือไง"
เสียงลุงแก่ตะโกนออกมา หลังเขาลงรถวิ่งตามณดา
"เอ๋?"
ลีมองไปที่หญิงสาวที่อยู่ข้างกาย นี่ยังไม่จ่ายเงินเหรอเนี่ย
"ครับ เท่าไหร่?"
ในบ้านทนายลี
ลีกระวนกระวายหาผ้าห่มและเสื้อผ้าของเขามาให้ณดาเปลี่ยน หญิงสาวยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ตรงที่ว่างหลังประตูพร้อมน้ำที่หยด ติ๋ง!
ผ้าเช็ดตัวถูกปกลงมาคลุมศีรษะช่วยเช็ดไล่ความเปียกชื้นจากเม็ดฝน ลีมองจับจ้องมองเธออีกครั้งมันยังอยู่ในสภาพเดิม เธอยังตัวสั่นไม่หาย
ลียืนเช็ดผมให้แต่ก็ยังไม่คิดถามอะไร สภาพเธอตอนนี้มันสิ้นแล้วคำว่าสาวไฮโซ
"คุณเปลี่ยนชุดเองได้ไหม? " ลีเปิดปากถามคนตรงหน้าที่ดูเปียกปอน เขาไม่กล้าเปลี่ยนให้ เดี๋ยวเธอจะหาว่าเขาโรคจิต
ณดาเงยหน้ามองกะพริบเปลือกตาช้าๆ ไล่ภาพที่เคลื่อนไหวไม่คงที่ มันเริ่มเด่นชัดขึ้นหรือความกระสันจะเริ่มจางหายไปจากการกระทบกับห่าฝนเมื่อครู่
"ได้..สิ" เสียงแหบพร่าตอบกลับก่อนที่ทนายลีจะยื่นเสื้อของเขาให้เธอ
ในห้องน้ำบ้านลี
ณดาหายใจเข้าลึกก่อนจะถอดชุดเปลี่ยนในห้องน้ำ เธอก้มลงตรงอ่างล้างหน้าเปิดและชะล้างใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนให้เย็นขึ้นก่อนจะไปจบที่ฝักบัว
ณดาล้างเนื้อตัวที่เปียกปอนจากเม็ดฝน เธอปล่อยให้น้ำฝักบัวไหลกระทบไปทั่วร่างเพื่อคลายมัน เนื้อด้านในยังเต้นตุบตับ! ไม่เข้าใจทำไมร่างกายเป็นเช่นนี้ ความร้อนที่แผดเผาขึ้นมาเรื่อยๆ มันมาจากท้องหรือเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มไป ทว่าตอนนี้ดีหน่อยดูเหมือนอาการจะลดลง
หลังขาก้าวพ้นจากประตูห้องน้ำ ทนายลียืนดักคอยรอดูเธออยู่หน้าประตู เขาเป็นห่วงที่ได้เจอเธอในสภาพที่ไม่น่าพิสมัย
ณดามองเห็นเขาเป็นอย่างแรก เธอเม้มปากมองไปยังใบหน้าที่คุ้นเคย ผมหยักศกที่ดูไม่เข้าทรง คิ้วสิงโตที่ขมวดเข้าหากันจนดูกลัดกลุ้มด้วยความสงสัย ดูเขาอยากจะถามเธอเต็มที่ว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอไล่ระดับสายตาลง คอและไหปลาร้าช่างน่ากิน ราวกระดูกที่โหนกนูนนั่นน่าลูบเสียจริง
ณดาเบือนสายตาหนีพลางยกผ้าขนหนูที่ถืออยู่ขึ้นมาปิดปากแอบกลืนน้ำลาย บุคลิกในตอนนี้เขาดูเด็กลงด้วยเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงผ้าฝ้ายขายาวที่สวมใส่
นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย เธอพยายามหลบตาทำใจสักพัก อย่าเพิ่งมาแตะตัวฉันเลยนะ ได้โปรดไม่อย่างนั้นนายงานเข้าแน่ทนายลี
"ไปนั่งสิ เดี๋ยวผมเอาน้ำไปให้"
ณดาปรายตามองลี เธอเอียงหน้าหนีหลบแล้วรีบเดินผ่านเขา
พฤติกรรมแปลกๆ ทำให้เขามึนงงไปอีกหนึ่งเปลาะ ตากลิ้งกลอกไปมาเป็นอะไรของเธอหรือกระดูกกระเดี้ยวไม่เข้าที่เดินตัวเอียงเชียว
ผ่านพ้นไปสักพัก น้ำเย็นจากน้ำใจก็มาเสิร์ฟถึงที่ ทนายลีเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวเดี่ยวที่อยู่ด้านข้างหันหน้าไปคุยกับเธอพลางวางศอกบนเข่านิ้วมือใหญ่ผสานกันวางท่าเป็นนักสืบเอาความ
"ทำไมคุณถึงมาสภาพนี้ได้ล่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? "
ณดาเลื่อนตาหนีอีกครั้ง ริมฝีปากและการเคลื่อนไหวของเขาทำให้เธออยู่ไม่สุข ใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ ส่วนล่างนั้นก็ยังเต้นระบำ มือน้อยผลัดกันนวดไปมาคลายความงุ่นง่านที่มีอยู่ภายใน
เขาเห็นณดาไม่ยอมตอบเอาแต่ทิ้งสายตาหนี ลีเลยลุกเข้าไปนั่งข้างๆ ปลอบใจ สงสัยเธอจะเจออะไรที่น่ากลัวมา
แค่ก้นประทับลงเท่านั้น ณดาสะดุ้งโหยงในทันที เธอรีบหันหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะจับเขากินเพราะเห็นเป็นซาลาเปา
"ทนายลี คุณมีเหล้าไหมคะ? "
คิ้วสิงโตเลิกขึ้น "เหล้าเหรอ? "
"ค่ะ ฉันอยากดื่ม"
พอได้ยินแบบนั้น ลีเข้าใจทุกอย่างแสดงว่าเธอยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามในตอนนี้ เขาลุกไปหาเหล้าตามที่เธอขอ มันมีอยู่ในคลังเก็บที่ห้องครัว
ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกพ่นออกจากปากสาว ค่อยยังชั่วหน่อยที่เขาไปนะ เธอยกมือขึ้นทาบอก ต้องรีบดื่มเหล้าให้เมาจะได้หลับไปให้พ้นๆ ฉันไม่อยากเห็นหน้าทนายลีอีกแล้ว
ไม่นานนักทนายลีก็กลับมาพร้อมกับเหล้าขวดแบนสีเหลืองอมน้ำตาล คาดว่าน่าจะเป็นบรั่นดี เขานำมาวางให้ที่โต๊ะแก้วเหล้าพร้อมน้ำดื่ม
"ผมไม่มีโซดานะ มีแต่น้ำเปล่า"
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ณดาพยักหน้าตอบ แต่สายตาก็ยังหลีกหนีไปทางอื่นไม่มองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา
ทนายลีเข้าไปนั่งข้างเธอดีหน่อยที่ยังห่างกันถึงสองไม้บรรทัด
ณดาหายใจฮึด! เมื่อไหร่ความร้อนรุ่มนี้จะหมดไปเสียที หางตาเหลือบมองไปยังคนที่อยู่ข้างตัว
"สรุปแล้วคุณไปเจออะไรมา ถึงมาแบบนี้" ลีเอ่ยถามอีกครั้งหวังได้รับคำตอบคลายสงสัย
ณดาเหลือบมองด้วยหางตาอีกครั้ง ดันเห็นภาพที่ไม่ควร ช่องว่างระหว่างขา มันอยู่ในกางเกงขายาวของทนายลี กางเกงผ้าฝ้ายที่ลู่ไปตามลำขาของเขา แต่สิ่งที่ทำให้จับจ้องไม่หยุดคือส่วนตรงกลางระหว่างเป้า ทำไมฉันต้องมองไปตรงนั้นด้วย ไม่รู้ทำไมมันถึงสนใจเป็นพิเศษ
เหงื่อเริ่มซึมออกมาเพราะหัวใจที่เต้นโครม ณดารีบหยิบเหล้าแล้วเทใส่แก้วจนเต็มแบบเพียวๆ
"เฮ้ย! " ลีอุทานทันทีที่เห็นเธอกระดกมันไปจนหมด
เขารีบดึงมันออกจากมือเธอทันที จนเศษเหล้ากระเด็นไปโดนเสื้อที่เธอสวม
"คุณจะบ้าหรือไง กินแบบนี้ก็เมาตายพอดี" ทนายลีรีบตักเตือนถึงการกระทำ ถึงแม้จะเคยเห็นช่วงเธอกินในตอนแรกที่เจอกัน รู้ว่าเป็นคอเหล้าแต่แบบนี้มันก็เกินไป เหล้านี้มันแรงไม่ใช่หยอก
ณดาเม้มปากสนิท หันไปมองทางทนายลีแล้วเปิดปากพูด
"ก็ฉัน.."
"มอง.."
ดวงหน้าปนเสน่ห์ผ่านดวงตาสีน้ำตาลทอดมองไปที่ปากของเขา ความกระเส่าความร้อนหล่อรวมกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ กระตุ้นฤทธิ์ยาให้ฟื้นคืนอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปทางเขาแล้วใช้มือตะปบลงไปที่หัวใจตรงอกของเจ้าของแผ่นหลังกว้าง
ลีก้มมองมัน มือนั่น
จะทำอะไร?
