จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ภายใต้ห้องรับแขกที่อยู่กันเป็นกลุ่ม โดยมีชายชุดดำ คุณปู่ และคู่หมั้นอยู่รวมกัน ที่เหลือก็จะเป็นพ่อบ้านและแม่บ้านที่รู้ใจคอยดูแลแขกอยู่ในห้อง
ณดาหลานสาวได้ถูกความกดดันจากปู่จนต้องเข้ามานั่งเสวนาด้วย ซึ่งมันไม่อยากจะทำเอามากๆ เธอพยายามเอียงหน้าหนีใช้มือปกปิดซ่อนใบหน้า ในขณะที่ชายใส่สูทนั้นยังจ้องอยู่ ไม่อยากให้เขาทักเธอแม้แต่นิดเดียว
"นี่ณดาหลานสาวของผมครับ"
คุณปู่รีบแนะนำเธอทันทีหลังเธอทิ้งก้นลงตรงโซฟานั่งฝั่งตรงข้าม ณดาพูดในขณะที่มือป้องหน้าด้านข้างแล้วกล่าวคำว่า "สวัสดี"
ดูเหมือนสายตาสีเทาขาวนั่นจะไม่พอใจที่หลานสาวทำตัวเสียมารยาทกับแขกของเขาในวันนี้ เขารีบปรามเธอก่อนจะมีคนดูถูกหลานสาวตัวเองว่าไม่มีใครอบรมสั่งสอน
"แกเป็นอะไรของแกณดา เอามือลง เสียมารยาท"
ณดาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอามือลงแล้วหันกลับมานั่งยืดตัวตรงตามที่คุณปู่ต้องการ เธอเบือนสายตาไปทางอื่นด้วยใบหน้าที่เกรงกลัว เธอกลัวคนตรงหน้าจะเผยความลับเรื่องเมื่อคืน
ทำไมมันซวยแบบนี้เนี่ย หวังว่าหมอนี่คงจะไม่พูดอะไรนะ บ้าชะมัด
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ มีแต่ต้องเผชิญหน้าเท่านั้นแหละ เธอเลยถามปู่สืบเสาะเรื่องราวของเขาก่อน อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่
"เอ่อ ใครเหรอคะ คุณปู่"
ปู่เลิกคิ้วขาวขึ้น "อ้อ! นี่ทนายลี จะมาเป็นทนายประจำตระกูลบ้านของเราน่ะ"
"อะไรนะคะ! " ณดาลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ นี่มันเหนือความคาดหมาย "ละ..แล้ว แล้ว ทนายจางละคะ ปกติต้องเป็นทนายจางนี่"
อาการลุกลี้ลุกลนร้อนรนเหมือนไฟเผาอยู่ในสายตาของลี พอมองสังเกตุดีดี ก็ดูจะนึกขึ้นได้ เพราะท่าทางการยืนเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีผิด แค่วันนี้เธอไม่แต่งหน้าเลยดูจืดไปหน่อย แต่ก็ยังสวยอยู่เหมือนเมื่อคืน สงสัยเพราะเนื้อผิวเธอดีมันยังดูสดใสแม้จะไม่มีอะไรแต่งแต้ม คนรวยก็แบบนี้คงมีเงินเข้าทำผิวทุกวัน
ค่ำคืนที่ทำให้เขาเร่าร้อนจนเป็นภาพจำ เขายิ้มอ่อนนิดหน่อย "คุณพ่อท่านให้ผมรับช่วงต่อครับ ช่วงนี้ท่านมีปัญหาสุขภาพ ผมเลยต้องมาแทน ฝากตัวด้วยนะครับ" เขาพูดพลางผงกหัวนอบน้อม
หญิงสาวป้ายตากลับไปมองชายเสียงทุ้ม นั่นมันไม่ใช่ประเด็น ที่อยากจะรู้ แค่คิดว่าทำไมต้องเป็นหมอนี่ และทำไมต้องเป็นทนายคนนี้ด้วย ไม่มีคนอื่นแล้วหรือไง แบบนี้ฉันจะใช้ชีวิตต่อยังไงเนี่ย บ้าที่สุด
ณดาไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้ารับทราบด้วยสีหน้าถอดสี เธอรีบนั่งลงทันที
"ทนายลี คนนี้คือคู่หมั้นของหลานสาวผมเอง ชื่อพัฒ ผมลืมแนะนำไปเลย" ปู่บอกพร้อมกับแนะนำตำแหน่งของเขา
ลีผงกหัวพลางมองไปที่พัฒ ชายที่ดูหน้าตาใจดี ปากบางยิ้มหวาน เขามองอยู่แบบนั้น วิเคราะห์มันเล็กน้อย ก่อนจะชำเลืองมองไปที่ณดาอีกครั้ง
มีคู่หมั้นแล้วเหรอ แต่เลือกที่จะไปนอนกับคนอื่นนี่นะ
ลีกำลังสงสัย ผู้หญิงคนนี้คิดยังไงถึงได้ปล่อยตัวขนาดนั้น หรือว่าเธอเป็นผู้หญิงมักมากในกาม พอคิดวิเคราะห์อีกทีถึงเรื่องราวคืนนั้น ก็คิดว่าไม่น่าจะใช่ เธอพูดแต่คำว่าอกหักออกมาก่อนจะไปนอนด้วยกัน
ปู่เห็นหลานสาวกับคู่หมั้นอยู่ด้วยกันแล้ว เลยไม่คิดที่จะรบกวน
"ถ้าอย่างนั้นหลานสองคนก็คุยกันไปแล้วกัน ปู่ต้องคุยกับทนายลีนิดหน่อย เดี๋ยวช่วงบ่ายทนายลีเขาจะไม่ว่าง" ขาแก่ๆ ลุกขึ้นเดินนำลีโดยมีพ่อบ้านช่วยพยุงไปคุยในพื้นที่ส่วนตัวที่เขาจัดแจงไว้
ลีลุกเดินตามหลัง แต่ทว่ายังทิ้งความสงสัยไม่ได้ เขาหันกลับไปมองสาวสวยอีกครั้ง เธอยังพยายามนั่งหลบหน้าเขาอยู่ ไม่รู้จะหลบหน้าเอียงหนีทำไมทั้งที่หน้าตาเธอมันก็จำได้ง่ายเสียเหลือเกิน
ณดาหันหน้ามามองไอ้สวะ หลังงจากที่ คุณปู่ และทนายลีพ้นสายตาออกไปแล้ว คู่หมั้นส่งสีหน้าสำนึกผิดทันใดพร้อมยื่นถุงกระดาษที่ส่งรูปมาให้เมื่อวาน
ณดามองเขาด้วยความขุ่นเคืองในใจอยากจะด่าแล้วไล่กลับไปเดี๋ยวนี้ หากทำแบบนั้นปู่คงต้องเรียกไปตักเตือน เธอข่มอารมณ์โกรธแล้วเอ่ยปากถาม
"พี่มาทำอะไรคะ"
พัฒปั้นหน้าออดอ้อนด้วยความสำนึกผิดที่ไม่ได้ไปรับเธอกลับ เขายิ้มอ่อนเล็กน้อยแล้วถอนหายใจ
"พี่ขอโทษ พี่ติดงานจริงๆ เมื่อวานพี่ไม่ได้ตั้งใจจะผิดนัดณดานะ" พัฒรีบลุกเข้าไปนั่งติดกับณดา แล้วจับมือเธอขึ้นมาลูบอย่างแผ่วเบาขอร้องล่ะหายงอนเถอะ
ความรู้สึกของสาวในตอนนี้มันขยะแขยงที่เขาเข้ามาสัมผัส แต่ก่อนน่ะใจเต้นหน้าแดงนะแต่ตอนนี้มันไม่เหลือแล้ว เธอชักมือกลับ
"พี่กลับไปเถอะ ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยกับพี่"
"แต่พี่"
"ถ้าพี่ไม่กลับ ฉันจะไม่หายโกรธพี่" ณดาทำเสียงขึง ต่อไปนี้จะไม่ยอมอีกแล้ว
"ปกติณดาก็เข้าใจว่าพี่ทำงานนี่ เป็นอะไรแค่พี่ไม่ไปรับต้องโกรธขนาดนั้นเลยเหรอ" เสียงเศร้าที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เกริ่นออกมาให้ดูเหมือนรู้สึกผิด
ณดามองนิ่ง แค่ไม่ไปรับต้องโกรธขนาดนั้นเลยเหรอ พูดออกมาได้นะ เธอคิด
"ถ้าอย่างนั้นงานของพี่ก็คงจะเป็นงานที่รัดตัวน่าดู" ณดาพูดประชดทันใดเธอเห็นหมดแล้วภาพเมื่อวาน แต่เธอไม่พูดมันออกมา เธออยากให้เขาสารภาพออกมาเองมากกว่า
พัฒก้มหน้าลง วันนี้คงง้อเธอไม่สำเร็จ เขาเลยยิ้มอ่อนนิดหน่อย "พี่ขอโทษจริงๆ "
ณดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันไม่ว่างเท่าไหร่" เธอลุกขึ้นแล้วเดินหนีพัฒเดินไปเส้นทางเดียวกันกับที่ปู่เดินไปเมื่อครู่
พัฒนั่งทำหน้าฉงน ทำไมณดาถึงเปลี่ยนไป ทั้งที่แต่ก่อนง้อแบบนี้ก็ต้องหายหรือว่าเธอจะโกรธหนัก เมื่อวานเธอบอกต้องไปรับให้ได้หรือเขาทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง ขนาดเอาของที่เธอชอบมาขอโทษ เธอก็ยังไม่อยากจะรับมัน ซึ่งปกติต้องวิ่งเข้าหาแท้ๆ นึกว่าจะไม่งอนเท่าไหร่
แต่ดูจากสีหน้าปั้นปึ่งเหมือนอยากจะบีบเขาให้แหลกนั่นแล้วคงจะโกรธจัดน่าดู วันนี้เขาคงต้องถอยรอให้เธอหายอารมณ์เสียก่อนดีกว่า เขาลุกขึ้นทิ้งของที่ซื้อมาให้ณดาอยู่ตรงโซฟาที่เธอเพิ่งลุกหนีไป ตอนนี้คงต้องไปหาของใหม่ที่ทำให้ณดาหายโกรธได้ คงต้องหาอันที่แพงกว่าเดิมหรือไม่ก็ของหายากเพื่อบ่งบอกถึงความพยายามของตัวเขา
