จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"เลื่อนงานแต่ง" ทนายลีเกริ่นตามหลังจากที่ได้ยินมันออกมาจากปากของหญิงตรงหน้า
"ใช่ค่ะ ฉันว่าจะเลื่อนงานแต่งออกไป"
ลีนิ่งสักพักก่อนจะถามกลับ "ผมไม่เข้าใจ ในสิ่งที่คุณกำลังจะทำ"
"เอ๊ะ! "
ใบหน้าฉงนของสาวทำให้ลีต้องพูดต่อ
"ผมกำลังคิดว่า ทำไมคุณถึงไม่ถอนหมั้นกับทางนั้นไปเลยทั้งที่มันเกิดเหตุการณ์แบบนั้น"
ภาพความทรงจำตอนที่เธอเมาแล้วเลือกชวนเขาขึ้นเตียง และภาพความจำที่เธอมาหาเขาพร้อมกับหยาดฝนด้วยเท้าเปล่ามันวกกลับมาในสมอง เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงทำให้มันยุ่งยาก เธอยังเลือกที่จะคบคู่หมั้นต่อและทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ณดามองทนายลี เขาติดใจอยู่ในความสงสัย ถ้าไม่พูดอะไรไปบ้างให้เข้าใจเขาก็คงไม่อยากเป็นที่ปรึกษา เธอคิดสักพัก คนอย่างทนายลีไว้ใจได้จริงๆ ใช่ไหม? แต่ดูท่าจะเป็นคนซื่อสัตย์ขนาดมีเงินมากองหน้ายังไม่คิดที่จะปริปากเรื่องพินัยกรรม
"ฉัน.."
ลีตั้งใจฟัง
"ก็อย่างที่ฉันบอกว่าพ่อ รับรู้เรื่องพี่พัฒมีผู้หญิงอื่น แต่ท่านก็ทำเป็นไม่สนใจ แล้วอีกอย่าง พ่อกับปู่เองก็มีเมียน้อยทั้งคู่ พวกท่านมีความคิดเดียวกัน" สายตากลิ้งหลบตาเหลือบมองลีเป็นระยะจนดูเหมือนไม่มีความจริงใจในคำพูดสักนิด เธอยอมโกหกพกลม เธอเองก็อยากจะปรึกษาแต่ก็ยังไม่คิดที่จะไว้ใจคนอย่างทนายลีเพราะเขาอยู่ใกล้ปู่ที่สุด
"แบบนี้ฉันฟ้องร้องเรื่องแต่งงานได้ไหมคะ?" เธอช้อนตาขึ้นมอง
"ฮึ"
ลีหลุดขำออกมา เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นคนฉลาดหรือโง่กันแน่ บางทีก็ทำอะไรให้หัวเราะขำๆ ได้นะ
"อะไร คุณหัวเราะอะไร" ณดากะพริบตาปริบ
"เรื่องแต่งงาน มันไม่จำเป็นต้องฟ้องหรอกครับ มันเป็นสัญญาปากเปล่าจะทำเรื่องฟ้องร้องมันก็ยุ่งยากพอควรสำหรับการใช้ข้อกฎหมาย ถ้าไม่มีหลักฐานอะไรเลยมันก็จะลำบากแล้วก็เสียเวลาด้วย ทางที่ดีผมว่าต้องคุยกันครับ"
ณดามองชายมาดขรึมที่เผยยิ้มออกมา ดวงหน้าคมกับรอยยิ้มละมุนที่ดูราวกับภาพเขียนจนเกือบหลงเสน่ห์ หัวใจแทบต้านทานไม่อยู่เต้นขึ้นอย่างฉับพลัน เธอหายใจเข้ากลั้นอารมณ์ก่อนที่ใบหน้าจะแดงเห่อ
"ถ้าอย่างนั้น ฉันทำอะไรได้บ้างล่ะ"
"ผมว่าเลื่อนงานแต่งออกไปน่ะถูกแล้วครับ" ลีเอ่ยด้วยเสียงเรียบพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ณดาจ้องหน้าลีอีกครั้งก่อนจะนึกอะไรได้ เธอยกเก้าอี้เหล็กดัดเข้าไปนั่งเบียดข้างๆ ทันทีจนทนายลีต้องชำเลืองตามอง
"ถ้าอย่างนั้นทนายลีก็ช่วยฉันได้สิ"
ลีทอดสายตาลงมองรอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ของณดาด้วยความมึนงง ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้มันคืออะไร เธอเกาะไปที่ท่อนแขนแกร่งของเขา
"ระหว่างที่ฉันเลื่อนงานแต่ง ทนายลีช่วยพูดกับปู่ฉันหน่อยสิ เรื่องถอนหมั้น"
"หา.." ลีส่งใบหน้าตกตะลึง "เดี๋ยว แล้วผมเกี่ยวอะไรด้วย "
นิสัยเอาแต่ใจทำให้ณดาตีหน้าเศร้าเคล้ามารยา เธอเขย่าแขนเขาเล็กน้อยจนน้ำร้อนในแก้วลีเกือบจะกระเซ็นออก
"ก็ทนายลีดูน่าเชื่อถือนี่คะ ฉันเป็นหลานสาวจะไปพูดอะไรได้ล่ะ ถ้าเป็นคนอื่นพูดพวกท่านอาจจะฟังก็ได้นี่คะ แล้วตอนนี้ก็ดูเหมือนท่านจะสุขภาพไม่ดีอีก" เธอทำเสียงหวานออดอ้อนเหมือนแมวที่ถูกเก็บมาเลี้ยง
ดวงตาสาวเริ่มทอความสงสาร "ไม่ได้เหรอ? หรือว่าทนายลีจะไม่ช่วยลูกความที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อของผู้ชายคนนั้น ตอนนี้ผู้ชายนั้นอาจจะคิดฆ่าฉันอยู่ก็ได้นะหลังแต่งงาน"
ลีจับจ้องไปทางเธอมองดูสายตาที่อ้อนวอนนั่นแล้ววางแก้วลง "คุณณดา"
ณดานิ่งรอฟังคำตอบที่คิดว่าเขาจะต้องตอบแน่ๆ ขอร้องขนาดนี้มีเหรอจะไม่ช่วยน่ะ
"ระวังโดนเขาฟ้องหมิ่นประมาทนะครับ"
เธอทำหน้ามุ่ยหลังจากทนายลีกล่าวอ้างเหมือนเป็นการปฏิเสธคำขอ "หึย"
ลียิ้มขำเล็กน้อย พฤติกรรมแบบนี้ไม่เคยเห็น สงสัยนี่อาจจะเป็นตัวตนอีกด้านของเธอ หญิงสาวขี้งอน
"ถ้าฉันต้องแต่งงานจริงๆ ฉันจะหนี หนีไปให้สุดเลยล่ะ" ความเศร้าใจทำให้เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
"แล้ว..ทำไมคุณไม่หนีไปตอนนี้เลยล่ะ"
น้ำเสียงประชดประชันนั่น แค่ได้ยินถึงกับต้องหันไปเงยหน้ามองเจ้าของน้ำเสียง "ถ้าคุณยอมบอกเรื่องพินัยกรรมของปู่ ฉันก็หมดเรื่องที่อยากจะรู้ค่ะ"
"เกี่ยวอะไรกันอีกล่ะครับ ต่อให้คุณขอร้องผมเหมือนคราวที่แล้วผมก็ไม่มีทางบอก"
ณดาหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบคำถามคนตรงหน้า "คุณรู้ไหมว่าฉันทุ่มเทกับบริษัทนี้ไปมากแค่ไหน ฉันทำมันจนมันไต่เต้าขึ้นมาระดับนี้ จนมีชื่อเสียงภายในไม่กี่ปี ฉันเรียนมาหนักมากเลยนะ จบเกียรตินิยมเรียนจบก่อนชาวบ้านด้วย ฉันแค่อยากได้ในสิ่งที่ฉันควรได้"
ลีจ้องไปในตาอันลึก แววตาฉายออกมาอย่างจริงจังไม่มีความสั่นไหว
"ในบริษัทคนที่ได้รับเกียรติอันสูงสุด คือพ่อของฉัน ทุกคนชื่นชมพ่อหันแสงไฟไปที่เขา เขาได้รับสิ่งที่ดีทุกอย่างทั้งที่ฉันเป็นคนทำมันทั้งหมด ฉันต้องคอยอยู่เบื้องหลังชูคอให้ชายคนนี้มาตลอด"
ลีคิดสักพักก่อนจะพูดต่อ "คุณแค่ถอยออกมา มันก็จบไม่ใช่เหรอ"
การตอกหน้าทำให้หญิงสาวเงียบลง ก่อนเธอจะพูดต่อด้วยความมั่นหน้า "ฉันไม่อยากให้พ่อได้อะไรเลย ไม่อย่างนั้นเมียน้อยพ่อก็จะชูคอเหนือกว่าฉัน"
ลีได้ยินถึงกับต้องเบือนหน้าหนี นี่เหรอสิ่งที่ทำให้ต้องรู้เรื่องพินัยกรรมถึงขนาดมายื่นข้อเสนอดีๆ ให้กับเขาหลายต่อหลายอย่าง
"ถ้าคุณรู้เรื่องวัยเด็กฉัน คุณจะสงสารฉันเลยล่ะ ชีวิตเส็งเคร็งฉิบหาย"
คำหยาบคายทำให้ลีหันกลับไปสนใจ หญิงไฮโซนี่นะจะพูดแบบนี้
"ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ มีคุณคนแรก"
ความรู้สึกมันบอกได้ละเอียด ผู้หญิงคนนี้คงอยู่อย่างโดดเดี่ยว ลีจับจ้องไปที่เธอด้วยสายตาเวทนาเหมือนชีวิตเธอในตอนนี้มีเขาอยู่คนเดียว
"เป็นคนรวยนี่ลำบากนะ ต้องคิดอะไรพวกนี้ด้วย"
ณดานิ่งฟัง
"ก็ได้ผมเคยสัญญาไว้แล้วนี่ ผมจะช่วยคุณแต่ผมไม่รับปากนะครับว่าจะสำเร็จหรือเปล่า"
ความหวังเล็กๆ เริ่มผลิบานดวงตาน้ำตาลเปล่งประกายราวกับเจอปาฏิหาริย์มองเขา ณดาเปรยยิ้มเล็กเข้าไปหอมแก้มคนตรงหน้า
จุ๊บ!
ฝ่ายชายถึงกับตกใจหน้าแดงวาบ ทำอะไรไม่ถูกจนดูกระวนกระวาย เขาเอนตัวออกถอยห่างณดานิดหน่อย แต่ท่อนแขนดันโดนรั้งไว้
"คุณทำอะไร?"
"ดีใจค่ะ" รอยยิ้มหวานยกขึ้น
"ดีใจก็ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ครับ ถ้าเกิดคนมาเห็นเข้าจะทำยังไง"
ความเขินปรากฏบนหน้าชายหนุ่มจนเธอรู้สึกอยากจะแกล้งต่อ ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่ใกล้ทนายลีแล้วกับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเหลือเขาคนเดียวที่เป็นคนในครอบครัวที่ไม่เกี่ยวพันกันทางสายเลือด
ในขณะนั้นถนนอีกฝั่งหนึ่งที่ทั้งสองคนนั้นมองไม่เห็น หลังจากรถเก๋งขับผ่านตัดถนนไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
"ว้าว! ได้รูปเด็ด แฮะรอบนี้ แบบนี้ก็หวานหมูน่ะสิ"
ชายชุดดำเลียริมฝีปากที่เล่ห์เหลี่ยมอย่างมีชั้นเชิง มองรูปถ่ายในกล้องมือถือที่มีภาพหญิงไฮโซกับทนายหอมแก้มกัน
