จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ด้านพัฒในขณะนั้นยังกลุ้มใจเรื่องของณดาไม่หาย เขาขับรถไปพลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น การหายตัวไปของณดาทำให้เขากระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้าหากณดาเกิดไปนอนกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขาจะทำอย่างไร?
พัฒจอดรถเข้าลานจอด ในใจเริ่มวางแผนสำรอง หรือเราจะใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ กดดันให้ณดารู้สึกผิดแล้วยื่นตัวเข้าช่วย โดนยาไปแบบนั้น ไม่น่าจะทนได้นานเธอต้องไปปล่อยกับใครสักคนแน่ แต่ไอ้นั่นมันเป็นใคร พัฒทุบไปที่พวงมาลัยรถจนมันเกิดการสั่นสะเทือน
"โธ่เว้ย! "
"ณดาหายไปไหนนะ"
ความคิดเสี้ยวหนึ่งหวังว่าณดาจะยังเก็บความสาวไว้ให้เขา เขามั่นใจดีเรื่องนี้เพราะณดามักถือตัวตลอดเวลาอยู่กับผู้ชาย ไม่ว่าใครหน้าไหนไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอหากเธอไม่ยินยอม เพียงเพราะการทะนงตัวเองในสภาพที่เย่อหยิ่งมีศักดิ์ศรีและคิดว่าทุกคนที่เข้าหาเพราะหวังเกาะเงินเธอแม้แต่เขาก็ไม่ต่างกัน การวางตัวเรื่องนี้ของณดาเลยถือว่าสำคัญเป็นที่สุด
อุตส่าห์ใช้เวลามาตั้งนาน ปิดบังหน้ากากตัวตนที่แท้จริง ใช้ความดีเข้าสู้ให้เธอรู้สึกเหมือนพี่ชาย ให้ณดาคิดว่ามีเขาเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือแต่ทำไมอยู่อยู่เธอถึงได้เมินมัน
ดวงตาทอดผ่านเข้าไปในตึกบริษัทยักษ์ใหญ่ของณดาหวังว่าวันนี้จะได้เจอเธอ
ด้านณดาในตอนนั้นที่บ้านทนายลี
"ดีนะที่ชุดคุณแห้งแล้วน่ะ"
ณดามองชุดที่เธอสวมมาหาลีเมื่อคืน มันถูกพับและยื่นให้เธออย่างเรียบร้อย เธอกะพริบตาปริบ ผู้ชายคนนี้ใจดีกว่าที่เห็น ปกติมีใครเขาซักชุดให้ผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาในบ้านตัวเองกันบ้างนอกจากโดนร้องขอ แต่ทนายลีกลับทำความสะอาดชุดเธออย่างเรียบกริบพร้อมรีดให้จนไม่เห็นรอยยับ เธอเลิกตามองเขา
"คุณซักให้ฉันเหรอ? "
"ทำไมเหรอครับ? " ทนายลีเปรยความสงสัย
"ฉันไม่คิดว่าทนายลีจะทำให้น่ะสิ" เธอรับเสื้อเชิ้ตนั่นจากมือเขา เธออมยิ้มนิดหน่อยหลังจากหยิบมันมา ทำไมถึงรู้สึกดีแบบนี้นะทนายลีน่ารักจัง
"ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องต้องทำ สภาพเป็นลูกหมาตกน้ำขนาดนั้น จะให้ทำเองได้ยังไง" เขายิ้มหลุบตาลงต่ำมองไปที่เท้าขาวของเธอ "ส่วนรองเท้า ผมไม่มีไซซ์คุณนะ ถ้าคุณจะใส่กลับก็คงต้องใส่รองเท้าแตะของผมกลับไป"
ใบหน้าสาวเริ่มสาวฉายแววตาสดใสหลังจากร้องไห้มาหนัก เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจที่คนตรงหน้าใส่ใจเธอ รู้สึกอยากเปลี่ยนคู่แต่งงานเป็นทนายลีแล้วสิ แค่คิดก็เขินแทบจะบิดตัวเป็นเกลียวแล้ว
"ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้าน"
"วันนี้ฉันต้องเข้าบริษัทค่ะ คงไม่ได้กลับบ้าน"
ลีพยักหน้า "อ้อครับ"
ณดาหันหลังให้เดินผ่านร่างคน 188 ทันที ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำทันที
ไม่นานนักหลังจัดการตัวเองเสร็จ พวกเขาก็ขึ้นรถเตรียมตัวไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้
ณดาขึ้นนั่งบนรถโดยปราศจากรองเท้าสวมใส่ เธอใส่รองเท้าสลิปเปอร์สีขาวของลีออกมาแทน มันใหญ่กว่าเท้าเธอมาโข ไซซ์รองเท้าเธอแค่ 37 เท่านั้น ห่างกันตั้งแปดไซซ์
หลังจากสตาร์ตรถเหมือนลีจะนึกอะไรขึ้นได้ "คุณรีบหรือเปล่า?"
เสียงเรียบเอ่ยจนต้องหันไปมองเจ้าของเสียง "ก็ไม่ค่ะ แค่จะไปจัดการเรื่องเอกสารสัญญานิดหน่อย"
ลีนิ่งสักพักใช้ความคิดแล้วหันไปสบตา "ถ้าอย่างนั้น ไปที่อื่นกันก่อนแล้วกัน"
ณดากะพริบตาปริบหรือทนายลีอยากจะชวนเดต คำพูดดูเหมือนอยากจะชวนเธอไปเที่ยวแต่กล่าวอ้างไปเรื่อย พอเห็นความน่ารักของทนายลีแล้วเวลานี้เขาทำอะไรเหมือนดูดีไปหมดเลย เธออมยิ้มเล็กน้อย
"ทนายลีจะไปไหนคะ"
"ผมจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลน่ะ"
ณดาเบ้หน้าทันที หมดสิ้นกันความหวังนึกว่าอยากจะชวนเดตอุตส่าห์เตรียมตัวว่างเต็มที่ ให้ตายสิ
"ค่ะ"
ช่วงบ่ายเวลาต่อมาในบริษัทของณดาทนายลีพาเธอมาส่งถึงที่หมายพวกเขาเดินขึ้นไปด้านบนพร้อมกัน ตลอดทางที่นั่งรถดวงตาน้ำตาลคอยเหลือบมองทนายลีเป็นระยะ ท่วงท่าสุขุมสวมเชิ้ตขาว กรอบกรามเกลี้ยงเกลาได้รูปรับกับทรงผม undercut (อันเดอคัต) เสยด้านข้างให้เป็นทรง พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้ว ทำให้เธอใจเต้นโดดเหมือนกำลังเดินเข้าไปในหลุมพรางที่เขาไม่ได้สร้างเอาไว้ เขาดูเป็นสุภาพบุรุษจังเลย
ทว่าเธอต้องเก็บความคิดไว้ให้คงสถานะแบบเดิมเพราะรู้ว่าทนายลีไม่ได้คิดอะไรเกินเลย
ใกล้ถึงห้องประจำตำแหน่งของหญิงสาว ขาของทั้งคู่ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นฝ่ายชายที่คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องมาหา แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วด่วนขนาดนี้
ใบหน้าคุ้นตาคิ้วดกดำเดินเข้ามาด้วยสีหน้าราวกับเป็นห่วงเป็นใยรีบก้าวขามาอย่างไว เหมือนกลัวว่าหญิงคู่หมั้นจะหนีหายหลังจากทำเรื่องไม่ดีไป
"ณดา" เสียงคุ้นชินเรียกขานด้วยความตื่นเต้นเหมือนทำของหล่นแล้วหาเจอ
"พี่พัฒ" ณดาทิ้งสีหน้าเจื่อนใส่เธอไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่ที่เห็นเขา เธอยังรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่จะเข้าใกล้เขาเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อวาน
พัฒรีบคว้ามือณดาทันที แม้จะมีวิญญาณตัวสูงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขาไม่สนใจมัน ทนายลีโดนเมินใส่ทั้งที่เขาสังเกตเห็น
"พี่ตามหาแทบแย่ ณดาหายไปไหนตั้งแต่เมื่อวาน"
ณดากลิ้งลูกตาชำเลืองมองบนในสมองประมวลผลจะตอบบอกคนตรงหน้ายังไง
พัฒรอฟังคำตอบจากณดาด้วยแววตาที่เป็นห่วงแต่ภายในกลับอยากรู้อยากเห็นเรื่องเมื่อคืนเธอไปนอนกับใครมาจริงๆ ใช่ไหม? พอคิดมันได้ตาก็เหลือบมองไปยังคนข้างๆ ที่มาด้วยกันกับเธอ หวังว่าคงจะไม่ใช่ไอ้หมอนี่ ไอ้ทนายลี มันใกล้ตัวเกินไปถ้าใช่คงจะเกิดปัญหาใหญ่ไม่น้อย
"เมื่อวานฉันรู้สึกไม่ดีค่ะ เหมือนอยากเป็นลม มันร้อนไปหมด พอดีมีผู้หญิงคนหนึ่งช่วยไว้ฉันก็เลยได้ไปโรงพยาบาล" ณดาตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย ส่วนทนายลีก็เก็บเรียบเรื่องพฤติกรรมของพัฒ เขามองพัฒอยู่อย่างนั้นเหมือนนักสอบสวนที่ไล่จี้คนทำผิด
เพียงแค่ได้ยินคำว่าโรงพยาบาล เหงื่อพัฒเริ่มซึมผ่านไรผม มันรู้สึกระแวงไปหมด เธอไปโรงพยาบาลทำไม? หรือว่าตอนนี้เธอจะรู้แล้วว่าเขาวางยา ในตอนนี้ไม่รู้ว่าควรจะถามอะไรต่อจากณดาดี
"ณดาไปโรงพยาบาลเหรอ? "
"ค่ะ"
พัฒนิ่งสนิท กลืนน้ำลายลงคอ "แล้ว หมอว่า..ยังไงบ้าง"
"หมอบอกว่าฉันแพ้เหล้า เขาก็เลยให้ฉันนอนพักให้น้ำเกลือเมื่อคืนฉันก็เลยไม่ได้กลับไปหาพี่ที่โต๊ะ พี่คงจะตามหาฉันนานเลยสินะ" ณดาเปรยยิ้มเล็กน้อยให้พัฒคลายความเป็นห่วงลง
คิ้วหนาเริ่มสับสนเรื่องที่ณดาพูดเป็นจริงหรือเปล่า? ไปถึงโรงพยาบาลเลยนะ ทางนั้นไม่ได้ตรวจละเอียดกว่านี้หรอกเหรอ หมอสะเพร่าเกินไปหรือเปล่า สายตาลดลงต่ำมองไปที่เนื้อแขนณดา เห็นสำลีกับเทปใสคาดปิดอยู่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้โกหก
ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใจกว่านั้นก่อนไล่ตาถึงพื้น ทำไมรองเท้าที่สวมมันดูไม่สมเหตุสมผลกับเรื่องที่เธอบอก สภาพนี้คือคนที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลงั้นเหรอ รองเท้าสวมใส่เป็นรองเท้าผู้ชายมันดูใหญ่เกินพอดี ดูยังไงก็ไม่ใช่ของเธอหรือว่าเธอจะไปนอนกับทนายลีมาจริงๆ
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ กระเป๋าณดาพี่วางไว้ในห้องทำงานนะ พี่บอกเลขาณดาไว้แล้ว" พัฒยิ้มเล็กน้อยแม้จะยังทิ้งความแคลงใจไม่ลง
"ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้ พี่จะอยู่กับณ.."
"พี่พัฒกลับไปก่อนเถอะค่ะ วันนี้ฉันมีประชุมด้วยคิดว่าน่าจะอีกนาน ถ้าพี่อยู่ฉันก็จะไม่เป็นอันทำงานต้องมาพะวงว่าพี่รอนานอีก"
พัฒเลียปากเล็กน้อยก่อนพยักหน้าเข้าใจ "โอเค ถ้าอย่างนั้น ไว้พี่จะไปหาที่บ้านนะ"
"ค่ะ"
พัฒตะปบมือน้อยเบาๆ ก่อนปล่อยมือเธอ เขาชำเลืองมองทนายลีก่อนจะเดินผ่านพวกเขาทั้งคู่ ไม่ว่ายังไงก็รู้สึกไม่ชอบไอ้หมอนี่ รู้สึกว่าจะช่วงนี้จะเห็นมันบ่อยเกินไป
