จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เสียงเรียกที่ทำให้ลีต้องหันไปมองหาต้นเสียง
เพียงแค่เห็นหน้าก็พอจะรู้ได้ว่าเธอเดินเข้ามาหาทำไม ภาพในหัวสมองของลียังนึกถึงส้นสูงที่ปักอยู่ตรงรูปมันดูโหดไม่สมกับหน้าตาสะสวยของสาว
"ผมไม่พูดหรอกไม่ต้องห่วง" ลียืนกรานทันทีที่เห็นเธอเข้าอย่างไม่อิดออด
ณดายืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขา เธอหรี่ตาลงด้วยความตะขิดตะขวงใจ ทนายลีนี่ฉลาดกว่าที่เห็นขนาดไม่พูดยังรู้อีกว่าเข้ามาหาทำไม ก็ใช่ เธอระแวงเรื่องเมื่อครู่ ที่ทนายลีเห็นมันเต็มสองลูกตา พอได้ยินคำตอบแบบนี้มันทำให้เธอใจชื้นขึ้นมานิดนึง มั้ง!
ทว่าดวงตาน้ำตาลของสาวดันเผลอมองเข้าไปในรถเห็นกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ เธอคิดว่าน่าจะเป็นกระเป๋าเอกสาร วันนี้เขาเข้ามาที่บริษัททำไม หรือว่าคุณปู่เรียกเขามา
ณดาเม้มปากนิดหน่อย พลางคิดไปถึงคำพูดก่อนหน้าที่พ่อทิ้งท้ายไว้เรื่องพินัยกรรมของคุณปู่ เธอเลยยิ้มแล้วชวนคุยดู
"ขอบคุณค่ะ ที่คุณทนายจะไม่พูดเรื่องของฉัน วันนี้ทนายลีว่างไหมคะ?"
ลีกวาดสายตามองไปรอบๆ ลูกสาวนายจ้างถึงขนาดเอ่ยปากชวน หรือว่าเธอจะอยากมีค่ำคืนที่เร่าร้อนอีกครั้ง คงจะติดใจเรื่องบนเตียงของเขาล่ะสิ แน่นอนว่าช่วงล่างของชายวัยยี่สิบแปดมันก็ต้องยังฟิตปั๋ง! เขารู้สึกภูมิใจนิดหน่อย แต่ว่ามันจะดีกว่านี้ถ้าเธอไม่มีคู่หมั้น ไม่อย่างนั้นอาจจะมีอีกครั้งก็ได้
"ผมไม่ว่างครับ วันนี้มีลูกความที่ผมต้องไปดูแล เอาไว้วันหลังแล้วกัน" ทนายลีตอบกลับด้วยเสียงเรียบปนเสน่ห์ที่แสนภูมิใจ
ณดาทำอะไรไม่ได้ ทำไมรู้สึกขัดใจก็ไม่รู้ อยากจะกระชากตัวมาถามเรื่องของปู่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่หมอนี่ดันรู้เรื่องของเธอเยอะเกินไป เธอเลยไม่เหนี่ยวรั้งต่อ เดี๋ยวเขาจะรำคาญเกิดไปโพนทะนาเรื่องเธอนอนกับเขามีหวังทั้งชีวิตคงได้หนีหายไปต่างประเทศ อาจจะโดนสาปแช่งจากเหล่าอาม่าที่เสียชีวิตไปอีก
ทนายลีขึ้นรถและปิดประตู แต่สาวแซ่บยังยืนนิ่งอยู่ข้างรถ เขาลดกระจกลดลง
"ช่วยหลบหน่อยครับ ผมต้องไปแล้ว"
เมื่อทำอะไรไม่ได้หญิงสาวเลยหลบแต่โดยดี แต่ทว่าขาดันสับไวปานจรวด
ปัง!
"เฮ้ย! เดี๋ยวๆ คุณณดา คุณจะขึ้นมาทำไม"
ทนายลีอุทานขึ้นเมื่อเห็นณดาขึ้นมาบนรถมานั่งข้างเขา ไม่ได้อัญเชิญขึ้นนั่งด้วยสักหน่อยทำไมถึงได้ขึ้นมา เธอหันไปยิ้มหวานให้คุณทนายที่อยู่ตรงคนขับทันที
"คิดว่าฉันจะเชื่อคุณเหรอ ว่าจะเปิดความลับให้ฉันน่ะ เราต้องคุยกันคุณทนาย"
"หา.."
คำอุทานเปิดขึ้นหน้าเหวอ มือชายจับพวงมาลัยนิ่งชะงัก
"นี่เดี๋ยวผมต้องไปพบลูกความนะ"
"ถ้าอย่างนั้น เราก็ไปด้วยกันค่ะ ฉันจะรอคุณทนายอยู่ที่รถตกลงไหมคะ"
ความสับสนจากพฤติกรรมสาวทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก ในตอนนี้สมองไม่ประมวลผลอะไรทั้งสิ้น ฝ่ายหญิงดันขึ้นรถมาเอง หากเกิดใครมาเห็นเข้าก็จะกลายเป็นขี้ปากคนไปทั่ว จะไล่เธอลงไปก็จะดูเสียมารยาทกับฝ่ายหญิงเพราะพ่อดันฝากตระกูลนี้ไว้ให้เขาดูแล เขาเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย
"ไปสิคะ"
นัยน์ตาชายเคลื่อนมองบนถอนหายใจอยู่เนืองๆ ผู้หญิงคนนี้คงไม่ยอมลงไปแน่ ถ้าเขาไม่ออกรถ ไม่เข้าใจทำไมถึงไม่เชื่อในตัวเขานะทั้งที่หน้าตาบุคลิกก็เชื่อถือได้ล้านเปอร์เซ็นต์
เวลาต่อมา
ณดาทำตามคำพูดเธอรอเขาอยู่ที่รถยนต์เก่าๆ ไม่ยอมลงจากรถเหมือนจะกลัวเขาหนีหาย เธอนั่งตรวจเล็บที่เพิ่งทำมาจากร้านเมื่อวานเป็นการฆ่าเวลา เล็บสีเนื้ออ่อนลายผีเสื้อ
ในรถมันร้อนแต่เธอก็ทน ทนายลีดับเครื่องรถไม่เปิดแอร์ทิ้งไว้ให้เธอ มันร้อนจนต้องใช้มือโบกแทนพัดให้คลายร้อน เหงื่อเริ่มไหลซึมออกจากใบแม้แต่ทิชชูที่ไว้ซับหน้ายังใช้จนเปื่อย
มาสคาร่าเครื่องสำอางเริ่มหลุดออก เพราะทนายลีแท้ๆ เป็นผู้ชายประสาอะไรกันยะ
ดูเหมือนเขาอยากจะแกล้งเธอ เล่นเอารถมาจอดกลางแดดในสภาพ 38 องศา นี่จะให้ฉันเป็นปลาตากแห้งตายในรถหรือไง
"ไอ้ทนายบ้า ไปพบลูกความยังไง นี่มันจะสองชั่วโมงแล้วนะ" สาวบ่นอุบอยู่ในรถที่โคตรร้อนบรรลัย
ด้านฝ่ายชายกำลังคุยกับลูกความในห้องแอร์ของร้านคาเฟ่ที่เปิดจนเย็นฉ่ำ เขาเหลือบมองไปที่ลานจอดรถด้านล่าง ผ่านบานกระจกใสชั้นสอง หญิงสาวก็ยังนั่งอยู่ในนั้นไม่ออกมาสักที
ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกหมั่นไส้ ไล่ลงจากรถเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมลงไปสักที ทั้งที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่พูด ดูจากการกระทำแล้วเธอคงเป็นคนเอาแต่ใจน่าดูไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น สุดท้ายก็ต้องขับรถออกมาโดยมีเธอสอยห้อยติดมาด้วย
"ลี.."
"ทนายลี.."
"ทนายลีคะ"
"คะ ครับ ครับ"
เสียงเรียกจากลูกความสาวทำเอาเขาสะดุ้งโหยง จนต้องเบือนความสนใจกลับมาหาลูกความสาว
"ดูเหมือนวันนี้ทนายลีใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนะคะ" มีราเปรยขึ้นหลังเห็นเขาไม่ได้ฟังเธอสักพัก
"อ้อ! ขอโทษครับ พอดีผมดันเผลอไปคิดเรื่องอื่น จะฟ้องจริงๆ เหรอครับ"
"ค่ะ ฉันคงต้องฟ้องให้คนที่อยู่บ้านหลังนี้ย้ายออก อันนี้จะเป็นหลักฐานการซื้อขายของฉันค่ะ" มีรายื่นแผ่นกระดาษให้ทนายลี บนหัวเขียนไว้ว่าเอกสารซื้อขาย
ลีรับมันและอ่านดู "ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะไปดำเนินเรื่องให้ ส่วนเรื่องความคืบหน้า คุณมีราก็รอผมแจ้งเรื่องอีกที"
"ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ"
"ค่ะ"
ลีรีบลุกขึ้นก้มตัวลงเล็กน้อยเป็นการกล่าวลา เขาเก็บเอกสารสำเนาที่ทางลูกความยื่นให้ลงกระเป๋าสีดำที่พกมา เขารีบกุลีกุจอเดินไปที่รถทันที กลัวว่าสาวไฮโซจอมเอาแต่ใจจะเหี่ยวตายคารถไปเสียก่อน เดี๋ยวอาชีพทนายจะดับกลายเป็นฆาตกรไปได้
ลานจอดรถ
เขารีบเปิดประตูรถดูข้างเธอ สาวไฮโซหลับตาพร้อมกับเหงื่อที่ไหลเคลือบกรอบหน้า ลีเริ่มกระวนกระวายหรือเธอจะตายจริงๆ แล้ว แหงล่ะ มันตั้งสองชั่วโมงที่เธออยู่ในรถแม้เขาจะเปิดกระจกไว้ให้
เธอไม่ตื่นขึ้นมาแม้จะได้ยินเสียงเปิดประตูฝั่งเธอ ลีใช้นิ้วชี้อังไอร้อนตรงจมูกแหลมปลายมนของเธอ
กลิ่นที่มาปะทะจมูก ความรู้สึกเหม็นเขียวนี่มันอะไรกัน ณดาปรือตาขึ้นมองจนตาเขเข้าหากัน เธอมองเห็นอะไรเป็นแท่งๆ
"ทำอะไรน่ะ!" เธอรีบปัดมือเขาทิ้งทันทีด้วยความตกใจ
ลีถอนหายใจยังไม่ตาย ค่อยยังชั่วหน่อย
"คุณนี่อดทนจังนะ ทำไมไม่ลงจากรถไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้"
"..."
ลีเริ่มต่อว่าแต่ณดาดันเงียบกริบ เธอเป็นคนยังไงกันเนี่ย
"หรือไม่ก็เข้าไปรออยู่ในคาเฟ่ แอร์เย็นๆ ก็ได้" เขาว่าต่อ
ณดาหันไปมองลี สายตาที่วิตกกังวลของเขาเลยทำให้รู้ว่าเธอคงจะทำอะไรเกินตัว หรือเขาจะกลัวเธอตายจริงๆ กลัวทำไมฉันอยู่มา 27 ปีแล้ว ยังไม่ตายง่ายๆ หรอก
"ฉันขอโทษก็แล้วกัน ตอนนี้คุณทนายว่างแล้วใช่ไหม?"
เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ดูคนตรงหน้าไม่สำนึกผิดแม้แต่นิด
"จะคุยอะไรครับ"
