จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ร้านรับจัดงานแต่ง
"นี่จะเป็นตัวอย่างบัตรเชิญค่ะ" พนักงานร้านไล่เปิดรูปแบบในสมุดตัวอย่างให้คู่รักทั้งสองดูตรงที่นั่งรับแขก บางหน้าเป็นบัตรแข็งสีชมพูอักษรสีทอง บางบัตรเป็นบัตรสีขาวตัดแต่งเป็นรูปดอกกุหลาบ
ณดามองมันอย่างไม่สบอารมณ์ทิ้งคำพูดแข็งทื่อจนพนักงานเอาใจไม่ถูก "เอาแบบไหนก็เอามาเถอะ"
พัฒยิ้มอ่อนให้พนักงานเป็นการปลอบประโลมเพราะรู้ว่าณดากำลังอารมณ์เสีย "เธอกำลังงอนน่ะครับ ไม่ต้องคิดมากนะครับ"
ด้านลี
เขาเดินออกมาทางประตูใหญ่หลังคุยธุระกับปู่ฮันเสร็จ ปู่ฮันยังตกลงที่จะจ้างทนายจางเป็นทนายประจำตระกูลต่อ ถึงแม้ว่าจางอยากจะรับผิดชอบการกระทำของลูกชายแค่ไหน แต่ความใจดีที่มีเพียงนิดของคนแก่ก็ยังให้โอกาสพวกเขาได้แก้ตัว ฮันยื่นข้อเสนอให้ทนายลีกลับมาเป็นทนายประจำตระกูลหลังงานแต่งณดาจบสิ้นไปแล้ว ลีได้แต่ขบคิดและขอกลับไปชั่งใจก่อน
สิ่งที่ปู่ฮันไม่รู้คือหลานสาวตนเองได้มีสัมพันธ์สวาทกับทนายลีไปแล้ว การพบหน้าคนที่เคยร่วมเตียงกันมันอาจจะทำให้เขากับเธอต้องอึดอัด ปู่ฮันรู้เพียงแต่ว่าหลานสาวของตนน่าจะชอบทนายลีเพียงแค่นั้น ทว่าดูจากท่าทีนิ่งเฉยของทนายลีแล้ว ดูเขาจะไม่ได้สนใจหลานสาวของตนเองเท่าไหร่ ฮันจึงวางใจอยู่บ้างแต่ความจริงมันไม่ใช่เลย เป็นเพราะสีหน้าที่นิ่งเฉยชนฝานั่นต่างหากที่ทำให้เขาดูเป็นเช่นนั้น เขาเองก็รู้สึกชอบณดาเช่นกัน
ลีร่ำลาพ่อตรงหน้าประตูใหญ่ของบ้านระพีพัฒเจริญเพราะเขาขับรถมาคนละคัน
โชคดีหน่อยรถใหม่ที่เอามาวันนี้เป็นรถสีดำราคาไม่สูงมากเลยทำให้จางไม่ได้สงสัยในตัวลูกชายเท่าไหร่ เขากล่าวเพียงว่ารถคันเก่าคืนคุณณดาไปแล้ว
ทว่าที่น่าหนักใจเป็นที่สุดสำหรับลี ดูเหมือนสาวไฮโซยังระแวงผู้ไม่หวังดี บอดี้การ์ดที่จ้างมาอยู่ด้านนอกเต็มไปหมด บางคนอยู่ตรงสวน บางคนอยู่มุมถังขยะ และก็ยังมีคนขับรถที่เธอจ้างมาให้อีก ชีวิตตอนนี้กลายเป็นดั่งเจ้าชายเลยทีเดียว
ลีเกาหัว แกร่ก! ละเหี่ยใจเหลือเกิน ต้องทำตัวนิ่งเงียบแล้วรับชะตากรรมต่อไปดีกว่า ยิ่งค้านณดาเท่าไหร่เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะ สู้ทำตัวให้เป็นผู้แพ้ทำให้เธอพอใจจะดีกว่า หลังงานแต่งของเธอชีวิตของเขาคงจะกลับมาเป็นปกติ หวังว่านะ
ลีทิ้งความคิดเดินไปขึ้นรถที่มีคนขับรออยู่
แต่ก็ดันมีรถสวนกลับมา รถราคาหลายสิบล้านขับเข้าบ้านจอดเทียบอยู่ตรงหน้า
ณดาเปิดประตูเดินลงมาจากรถ เธอมองเห็นทนายลีที่กำลังจะขึ้นรถ เธอสบตาลีสักพักแล้วเดินผ่านเขาเข้าไปในบ้าน ลีมองนิ่ง ดวงตาเหลือบมองตามเธอ ทำไมถึงไม่ทักทั้งที่เจอเขาตัวเป็นๆ หรือว่าเป็นเพราะอยู่กับคนบางคนเลยทำตัวเหินห่าง
พัฒจ้องมองมาทางลีด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความชั่วที่มีติดตัว เขาก้าวขาเดินไปทางลีและจ้องตากัน
"ไม่นึกว่ายังจะกล้ามาที่นี่นะทนายลี" พัฒเปรยขึ้น
ลียิ้มอ่อน "ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะครับ ก็ในเมื่อพ่อผมยังเป็นทนายประจำตระกูลนี้อยู่"
พัฒเงยหน้าขึ้นมองเขาไม่สบอารมณ์ที่ลีตอบกลับแบบไม่ยีระ เขาคาดหวังอาการหง๋อเจียมตัวของทนายลีแต่มันไม่มี
"ยังมีคนจ้างอยู่เหรอ พอดีผมไปที่สำนักงานทนายความของคุณ"
ลีนิ่งแต่ภายในอยากจะถามว่า ไปทำไม
"ผมไปดูความเป็นไปได้ของอาชีพคุณ ก็ยังพอมีลูกค้าเหลืออยู่บ้างนะ หรือว่าจริงๆ แล้วมันจะตกต่ำไปแล้วกันนะ ก็ข่าวเสียหายขนาดนั้น"
ลีกำหมัดแน่น บางทีรู้สึกอยากจะต่อยไอ้คนตรงหน้าให้หายปากดี อยากจะรู้ว่าดีแต่ปากหรือเปล่า?
ลียิ้มแบบไม่แยแสในคำพูดหมาๆ "ผมจะตกต่ำได้ยังไงล่ะ ต้องขอบคุณคนที่ปล่อยข่าวนะ ตอนนี้ผมมีลูกค้าขึ้นเยอะ โดยเฉพาะผู้หญิง"
พัฒเงียบลงตีหน้าตึง ช่างกล้าพูดนะ
"ก็ดี จากที่เห็นมาแกมันก็ตกต่ำจริงๆ ไม่ใช่เหรอ อาศัยกระโปรงผู้หญิงทำงาน ไอ้ทนายไร้ชื่อ"
การตอกย้ำของพัฒทำให้เขาเดือดดาล แต่สถานที่นี้ไม่เหมาะแก่การต่อยตี ลีขบฟันแน่นข่มอารมณ์ครองสติในสภาพทนาย คิดเสียว่าเขาคือฝั่งตรงข้ามที่กำลังว่าความในศาล
"ครั้งนี้เป็นการเตือนเฉยๆ นะทนายลี ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับณดา ครั้งหน้าฉันจะทำให้แกสิ้นชื่อทนาย หรือไม่ก็เอาแกเข้าคุกไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน"
รอยยิ้มคนชั่วมันออกมาทำเลือดทนายดิ้นพล่าน ชักอยากจะทำให้มันมีจุดจบที่ไม่สวยสักเท่าไหร่ แต่จะทำยังไงดีล่ะ ดูท่าไอ้ชั่วนี่จะฉลาดน่าดู
"อ้อ! จริงสิ" พัฒล้วงกระเป๋าเสื้อ "อ่ะ! นี่" เขาสะบัดตบมันไปที่อกเสื้อทนายลี
ลีลดตาลงมองต่ำ
บัตรเชิญงานแต่ง
"มาด้วยล่ะทนายลี มาช่วยเป็นพยานปากในวันสำคัญของผม ผมจะให้เกียรติคุณขึ้นกล่าวแสดงความยินดีกับเราสองคน" พัฒยิ้มเยาะแล้วปล่อยมือจากบัตรเชิญมันตกลงพื้นเป็นการหยามเกียรติ
ลีมองตามกระดาษแข็งสีชมพูที่กำลังปลิวลงสู่พื้น
"ผมหวังว่าคุณจะได้จัดงานแต่งตามที่คุณหวังนะครับ"
คำจิกกัดที่ทำให้อารมณ์เดือด พัฒถลึงตาโตเข้าประชิดคนตรงหน้า มือกระชากคอเสื้อลีขึ้น
ใบหน้าลีเปื้อนยิ้มในที่สุดเขาก็คายมันออกมาหน้ากากสีดำที่ปกปิดมานาน แต่เสียดายที่ดันไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย ไม่มีแม้กระทั่งคนสวน มีเพียงคนขับรถที่อยู่ในรถกับบอดี้การ์ดที่ซ่อนอยู่รอบนอกของตัวบ้าน
คนขับรถรู้ถึงสถานการณ์ เขาเตรียมตัวลงไปช่วย แต่ลีกลับส่งสัญญาณมือเป็นการห้ามปรามไว้ พวกเขาจึงได้แต่นิ่งรอจังหวะช่วยเหลือเท่านั้น คนเหล่านี้ถูกสอนมาอย่างดี ก็แน่ล่ะณดาจ้างมาราคาสูง
"แกพูดอะไร" พัฒกระชากคอเสื้อเข้ามา
"ก็แค่บอกว่าหวังว่าจะได้จัดงานแต่งตามที่หวัง"
"ไอ้!..."
"คิดจะทำอะไรผมอีกเหรอ คิดจะทำให้ผมสิ้นชื่องั้นสิ คุณอย่าลืมนะว่าผมก็มีสมองมือและเท้าเหมือนคุณ คราวนี้ผมไม่นิ่งเฉยแน่ ผมไม่ใช่มดตัวเล็กที่จะกัดคุณให้มันระคายนิดหน่อยหรอกนะ คุณพัฒ"
ลีปัดมือพัฒลงจนมันหลุดจากคอเสื้อเชิ้ตขาว
"ผมว่าคุณณดาคงไม่อยากจะแต่งงานกับคุณแล้วล่ะ" ลียักคิ้วแล้วเปิดประตูขึ้นรถทันที เขาปิดประตูลงด้วยสีหน้าคลายกังวล แต่ใจกลับกระวนกระวายที่ทำตัวแบบนั้น เปิดศาลท้ารบไปขนาดนั้นทางนั้นคงไม่อยู่เฉย ไม่รู้จะเจอสถานการณ์อะไรอีกระลอก สู้กับคนรวยนี่มันยากยิ่งกว่าการว่าความให้ชนะในชั้นศาลเสียอีก
ห้องนอน
ณดาทิ้งกระเป๋าโยนลงบนเตียงนอนด้วยความฉุนเฉียว เธอนั่งลงบนเตียงอย่างแรงยกมือกุมใบหน้านั่งตัวงอ การกระทำและคำพูดของพัฒทำให้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย เธอกำลังคิดจะแต่งงานกับคนอื่นแต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะปู่กับพ่อยืนยันคำเดียวว่าต้องเป็นพัฒเท่านั้น เพราะยังไงก็เป็นพวกตาแก่หัวดื้อเอาความคิดตนเองเป็นใหญ่
ถ้าเกิดปู่ตายก่อนที่จะได้ร่างพินัยกรรม บริษัทมันอาจจะตกไปในมือของพ่อ ถ้าบริษัทตกไปอยู่ในมือของพ่อ พ่อก็คงบังคับให้เธออยู่กินกับพัฒอย่างแน่นอน พัฒจะต้องบอกเรื่องป้าและความต้องการของเธอให้พ่อรู้และพ่อก็จะเอามากดดันเธอให้ว่านอนสอนง่าย คงคิดจะใช้ความรักที่เธอมีต่อป้าเป็นเหยื่อล่อให้ตายอยู่ในหลุมดำ
ณดาเริ่มกลัดกลุ้ม ตอนนี้ทางเดียวที่เธอคิดคือหนีไปหรือทำตามคำขอสุดท้ายของป้าเธอดี เธอคิดได้ตอนนี้ไม่น่าปรึกษาคนอย่างพัฒให้ตัวเองตกที่นั่งลำบาก ไม่น่าพูดมันออกไปให้พัฒรู้ตอนเรียนจบมหาลัยใหม่ๆ เลย
ด้านลี
ในช่วงเวลานั้นทางลีเองก็รู้สึกกังวลไม่น้อยไปกว่าณดา
เขาถอนหายใจพิงเบาะด้านหลังคิดวนถึงเรื่องอนาคตของเธอ แต่แล้ว...
ตู๊ดดด
เสียงโทรศัพท์ที่ทำให้ต้องทิ้งความคิด หรือว่ามีคนจะจ้างงานว่าความเขาเพิ่ม
"ครับ"
ลีรับสาย
"สวัสดีค่ะ จากโรงพยาบาลนะคะ ผลที่ให้ตรวจสอบในแล็บที่มาจากสายสืบออกแล้วนะคะ"
"ออกแล้วเหรอครับ? "
"ค่ะตามที่ขอไว้มารับเอกสารได้เลยค่ะ ทางเราส่งเป็นข้อความอิเล็กทรอนิกส์ไม่ได้ค่ะ เพื่อเป็นการป้องกันข้อมูล"
"ได้ครับเดี๋ยวผมเข้าไป"
ลีกดวางแล้วบอกคนขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันทีอย่างไม่รอรี
