จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
บ้านหลังใหญ่โตราวกับพระราชวังบนพื้นที่สามสิบไร่ บ้านสองชั้น สิบห้องนอน สิบสี่ห้องน้ำ สามห้องครัวใหญ่ พ่อบ้านแม่บ้านประมาณยี่สิบชีวิต คนขับรถอีกสามคน รถถึงเจ็ดคันจอดอยู่ตรงโรงจอด รถตู้ รถเก๋ง รถราคาแพงหลายสิบล้านรวมกันอยู่ตรงนั้น พนักงานล้างรถกำลังทำความสะอาด เตรียมพาคุณแม่ไปออกงานสังคม โคมไฟระยิบระย้าย้อยเป็นจุดใหญ่ๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเป็นของแบรนด์เนม แทบจะเกือบทั้งหลังที่สั่งทำ
หลังณดากลับมาก็หลับเอาเป็นเอาตายในเตียงนอนหรูขนาดใหญ่ จนเวลาล่วงเลยไปยังตอนบ่าย
เธอตื่นขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงแม่บ้านประจำกาย
"คุณหนูคะ ต้องตื่นแล้วนะคะ คุณปู่ท่านเรียกค่ะ" แม่บ้านสาวนามว่าโคนมสาววัยสี่สิบกำลังสั่นกระดิ่งไม่หยุด เธอรู้ว่าคุณหนูคนนี้ตื่นยาก
กริ๊ง! กิ๊ง! ก๊ง!
มันน่าโมโหณดาถึงขั้นต้องเอาหมอนมาปิดหูเพื่อสยบมัน
ในเมื่อไม่ตื่นแม่บ้านโคนมเริ่มอารมณ์เสีย เธอเท้าสะเอวมองบนหาวิธีปราบคุณหนูตื่นยาก พอรู้ว่าวันนี้ไม่ทำงานก็คิดจะนอนหมกอยู่ในห้องทั้งวัน จะไม่ปลุกก็ไม่ได้ นี่เป็นคำสั่งจากคุณท่าน เกิดเธอไม่ตื่นคนที่จะถูกตำหนิก็จะเป็นตัวเอง ในเมื่อความอดทนถึงขั้นสุดเธอเลยเปิดปากพูดในสิ่งที่ปลุกคุณหนูคนนี้ได้ง่ายที่สุด
"วันนี้คู่หมั้นคุณหนูมาด้วยนะคะ"
สิ่งที่ได้ยินทำให้เธอยิ่งไม่อยากตื่นเข้าไปอีก เธอมุดไปใต้ผ้าห่มแล้วคลุมตัวแน่นกว่าเดิมจนมันก้อนข้าวต้มมัดขนาดใหญ่ที่มีตัวณดาอยู่ข้างใน
"เอ้า!" แม่บ้านสบถร้องออกมา ทำไมไม่ได้ผล ปกติเธอต้องดีดตัวขึ้นแต่งตัวสวยๆ ลงไปหาแต่วันนี้กลับทำตัวแปลก นอนนิ่งสนิทเหมือนวันปกติ เมื่อไม่รู้จะทำยังไงแล้วก็ทำได้แค่ตะโกน
"คุณหนู ตื่นเดี๋ยวนี้นะคะ"
ด้านฝ่ายปู่ที่นั่งรอหลานสาวอยู่ด้านล่างกับคู่หมั้นชื่อว่า พัฒ ก็กำลังถามไถ่กันอยู่ถึงเรื่องสารทุกข์สุกดิบ ที่พัฒมาหาวันนี้เพราะเมื่อคืนรู้ว่าณดาต้องโกรธเขาแน่ที่เขาไม่ได้ไปรับเธอหลังจากที่ตกลงนัดหมายกันไว้ก่อนแล้ว เขารู้ว่าณดาเป็นคนโกรธง่ายหายเร็วเลยรีบมาง้อพร้อมกับของขวัญที่เตรียมไว้
ไม่รู้ว่ามาผิดจังหวะหรือเปล่าเหมือนคุณปู่ของเธอจะมีแขกอยู่ด้วย ผู้ชายใส่สูทกำลังถือเอกสารอยู่ในมือเหมือนพวกเขาจะคุยเรื่องสำคัญ ปู่ไม่ไล่พัฒกลับแต่เรียกมาคุยถึงเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขา
"ณดายังไม่ลงมาอีกเหรอ" ปู่ฮันหันไปถามพ่อบ้านที่ยืนรับใช้อยู่ด้านหลัง
"ยังครับคุณท่าน แต่ให้คนไปตามแล้วล่ะครับ"
ปู่ฮันส่ายหน้าพลางถอนหายใจทิ้งให้กับหลานสาวตัวดี วันวันหาแต่เรื่อง ความเอาแต่ใจก็เป็นหนึ่ง ไม่รู้จะตักเตือนยังไงแล้วทำไมถึงได้เป็นเด็กดื้อขนาดนี้ก็ไม่รู้
"ไม่เป็นไรครับคุณปู่ผมรอได้" พัฒเปรยขึ้นเกรงใจคุณปู่ แม้ปู่จะเห็นเขานั่งรอมาเป็นชั่วโมง
*****
"รู้แล้วน่า"
เสียงกังวานดังมาแต่ไกลจากบ้านอันโอ่โถง หญิงสาวเดินลงมาด้วยเสื้อยืดกางเกงยีน ณดามัดผมเป็นก้อนกลมปล่อยตัวกระเซิงเดินลงมา เธอไม่มีอารมณ์จะแต่งสวยลงมาชั้นล่างสักเท่าไหร่ แม้แม่บ้านจะบอกให้เปลี่ยนชุดแต่งหน้านิดหน่อยณดาก็ยังไม่ยอม
เธอไม่สบอารมณ์ ไม่จำเป็นต้องแต่งสวยให้ไอ้สวะนั่นดู เธอสะบัดมือแม่บ้านที่รั้งแขนเธอไว้ไม่ให้เข้าไปหาปู่ มันดูไม่สุภาพ เพราะตอนนี้ท่านมีแขก ชุดที่ดูทุเรศหน้าตาที่ยังไม่ล้างก็เดินเข้าไปหาปู่พลางปัดมือแม่บ้านที่ป่ายเข้ามาให้หลุดออกจนกระทั่งมาอยู่ตรงหน้าบุคคลทั้งสาม
แต่แล้วสายตาก็ต้องเบิกโพลง ช็อกถนัด ขาแทบเซถอยหลังเมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาอันโดดเดี่ยวข้างปู่ เขาคือคนที่เธอเคยเห็น เธอรีบเบือนหน้าออกหนีทันที เธอหลับตาสนิทปากหยีเพราะความซวย คนผมดำสนิท ดวงตาดำขลับรับกับใบหน้ายาวคางแหลม
เธอเม้มปากสนิทก่อนจะเหลือบมองเขาอีกครั้ง ยิ่งเห็นก็ยิ่งมั่นใจ ไอ้คนเมื่อคืนนี้นี่เอง ณดารีบหันหลังกลับทันทีไม่คิดแม้แต่จะทักทายคนที่มาหาเธอ แม้จะเสียมารยาทแต่เธอต้องรีบหนีก่อนเจ้านั่นจะจำเธอได้ ตอนนี้ไม่ได้แต่งหน้าทำผมคงไม่คิดหรอกนะว่าเป็นคนเดียวกัน
ชายใส่สูทชุดดำมองเธอไม่ลดละ เขาจ้องเธอเหมือนเคยเห็นที่ไหน? แต่ดันเห็นเธอเพียงเสี้ยววิก่อนที่เธอจะหันหลังหนี มันเลยทำให้เขาได้แค่ครุ่นคิดเท่านั้น
ความคิดแรกในตอนนี้ของสาวคือ ต้องหนี ต้องชิ่งหนีให้เร็วที่สุด แม้จะโดนคุณปู่ดุในภายหลังก็ตาม ก่อนที่ขาณดาจะก้าวออกไปหนึ่งข้างเธอก็ต้องสะดุ้งเฮือก! ทันที จากเสียงเรียกของคู่หมั้น
"ณดา" พัฒยืนขึ้นเรียกเธอ
หึย จะเรียกทำไมเนี่ย ณดาไม่กล้าหันหลังกลับ เธอกำลังเตรียมตัวหนีสุดชีวิตก่อนที่เจ้าชุดสูทนั่นจะจำเธอได้
เมื่อเห็นหญิงคู่หมั้นเอาแต่ยืนหันแผ่นหลังให้ พัฒคิดว่าเธอโกรธงอนที่เขาไม่ไปรับเธอ
"ฉันยังไม่พร้อมจะคุยกับพี่ ฉันไปล่ะ" ณเดารีบตอบกลับทันที
ใบหน้าของพัฒออกมาได้อย่างเศร้าสร้อยสายตาห้อยจนคุณปู่เห็น เข้าใจอยู่ว่าหลานสาวเป็นคนเอาแต่ใจ พวกเขาทั้งสองคงจะทะเลาะกัน คนเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย ตาสีเทาแก่ๆ ของปู่รีบหันไปมองหลานสาวที่ทำตัวเสียมารยาททันที
"ณดากลับมานั่งเดี๋ยวนี้เลยนะ" เสียงเรียกขรึมปนสั่นของคนแก่ทำให้ต้องเชื่อฟังอย่างช่วยไม่ได้ ขัดใจใครก็ขัดได้แต่ห้ามขัดใจปู่เด็ดขาด
หึย หญิงสาวถึงขั้นน้ำตาซึม จะรอดอยู่แล้วเชียว จะเรียกกลับมาทำไมเนี่ย
