จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ลีจ้บจ้องไปที่ณดา ชุดเดรสสีครีมยืดหยุ่นที่เธอสวมมันรัดรูปแต่ดันเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว
หัวเข่าของเธอทับลงที่นอนราคาหลักแสนพร้อมรองเท้าส้นสูงสีแดงที่สวมอยู่ ณดาจับข้อมือลีไว้ไม่ให้เขาดิ้นหลุด แต่หารู้ไม่ว่าแรงหญิงจะสู้แรงชายได้
"คุณณดา"
"เรียกฉันทำไมบ่อยๆ คะ"
ลีพ่นลมหายใจเล็กน้อยผ่อนความระอา แม้ข้อมือจะถูกตรึงไว้ด้วยนิ้วเรียวเล็กของเธอ เขาก็ไม่คิดขัดขืน เขารู้สึกชอบหน้าแสนหวานนั่น
ผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นไปถึงกลางหลัง เส้นผมถูกปกคลุมลงมาตรงหน้าชายพร้อมกลิ่นหอมที่ตรึงใจ ลีเองก็ยั้งใจแทบไม่อยู่ เขาจ้องตาเธอ
"คุณจะทำอะไร? "
ณดามองดูดวงหน้าสุขุมนั่น เหมือนเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องการอะไร เขาก็แค่อยากถามเท่านั้น
"คิดจะข่มขืนผมเหรอ รู้ไหมว่ากฎหมายมันแรงนะ"
"ข่มขืนผู้ชายมันผิดด้วยเหรอ? "
คำตอบของเธอทำเอาลีนิ่งเงียบ ครั้งนี้เหมือนเธอจะเอาจริงไม่ปล่อยให้อารมณ์เขาเคลิ้มตาม
ณดายังหยุดที่การกระทำเดิม เธอไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ก็คนมันไม่เคย ถึงจะมีครั้งแรกกับทนายลีไปแล้ว แต่ตอนนั้นมันเป็นตอนเมาและทนายลีก็เป็นคนเริ่มมันก่อนหลังจากเธอเข้าไปจูบเขา
เธอนิ่งสักพักจับจ้องฝ่ายชายแต่ฝ่ายชายกลับมองพฤติกรรมเธออย่างสนุกมันขบขันดี รอยยิ้มที่มองไม่เห็นของเขาเหมือนเป็นคำท้าให้เธอลงมือสักที
ณดาได้แต่ฉงน สมองเธอกำลังประมวลผลถ้าปล่อยมือจากทนายลีเขาก็จะหลุดออก แต่ถ้าไม่ปล่อยเธอก็ทำอะไรต่อไม่ได้
ทำไมมันยากขนาดนี้เนี่ย
ณดาจ้องตาลีอีกครั้ง ลีก็ยังอยู่ในสภาพนิ่งเฉยปล่อยให้เธอกดเขาต่อไป
สาวสวยก้มต่ำลงจนปากเข้าประกบกัน มือเล็กบีบข้อแขนเขาแน่นขึ้นราวกับว่าจูบนี้มันดูดดื่มทั้งที่จริงมันไม่ใช่
ลิ้นลื่นกับกลิ่นหอมจากมวลกายของสาวไฮโซทำให้ลีอยู่ในสภาพที่ว่าง่าย เขาไม่ขัดขืนและเหลือบมองเธอ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงอ่อย ณดาเป็นคนแรกที่ก้าวข้ามเขตแดนเขาหลายครั้ง เธอเข้าหาเขาอย่างไม่มีพิษสงและทุกการกระทำมันดูออกว่าเธอจริงใจมากกว่าคนอื่น แม้ว่านิสัยเอาแต่ใจของเธอจะนำมาซึ่งปัญหาแต่เขาก็ยินดีช่วยเธอ
การพัวพันกับริมฝีปากของณดาทำให้เธอกลั้นหายใจ เธอผละปากออกเพราะหายใจไม่สะดวก คราบน้ำลายที่เปรอะตรงของปากชายทำให้รู้ว่าเธอจูบนานพอควร
ลีเลิกคิ้วมองสาวเปรี้ยว ดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไป ดวงตาเขาเย้าแหย่และดูเหมือนจะบอกว่าทำแค่นี้ไม่ทำให้มันตื่นหรอกนะ
ณดาเองก็รู้สึกได้จากที่เธอนั่งทับมัน
ไม่มีอารมณ์เลยเหรอ
เธอไล่ภาพสมองกลับไปตอนเขาพลั้งเผลอยั้งใจไม่อยู่ เธอทำยังไงนะทนายลีถึงได้ยอมเธอในตอนนั้น ทำไมเขาถึงตอบสนองเธอ ตอนนี้อยากให้ลีจับเธอกดเองเสียมากกว่า ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่เข้าแผน เธอปรายตามองมือถือที่หล่นอยู่ข้างๆ เธอทำมันหล่นจากมือตอนผลักลีลงบนเตียง ตอนนี้กล้องก็ยังเปิดเล่นอยู่
ณดาเม้มปากเล็กน้อย แบบนี้ก็ไม่ได้รูปน่ะสิ จะแบล็กเมล เขาจริงๆ เหรอ แต่ว่าถ้าไม่ทำก็ไม่มีอะไรมาขู่ทนายลีแล้วนะ
ณดาผละมือออก ก้มไปจูบที่ลำคอตามที่เธอถนัด มือน้อยพยายามเลิกเสื้อเชิ้ตขึ้นจนมันหลุดออกมานอกกางเกง
ลมหายใจและปากที่นุ่มไล่ไปตามลำคอผ่านลูกกระเดือกจนจรดปลายคาง กลิ่นกระดังงาจากน้ำหอมของเธอเริ่มกระตุ้นเขา
ดวงตาดำสนิทสั่นเทิ้มจนมองไปยังเพดาน หญิงคนนี้ทำได้ดีจนเขาอยากจะตอบสนอง
เธอแกะเข็มขัดเขาออกด้วยมือข้างเดียวก่อนไล่มือน้อยเข้าไปในส่วนล่าง มันกำลังไล่เข้าไปผ่านม่านหญ้าแข็งจนกระทั่งปลายนิ้วสาวสะกิดโดนของด้านใน
โดนแล้ว ต้องจับเหรอ เอาจริงเหรอ ต้องจับใช่ไหม ต้องใช้แอลกอฮอล์ฉีดก่อนหรือเปล่า พระเจ้า พระเจ้าทำไมไอ้ของแบบนี้มันหยึยๆ ล่ะ
เพียงแค่สะกิดโดนปลายดูท่าเธอจะเคอะเขิน ณดาหยุดทำไม่กล้าล้วงลงต่อ เธอตัวแข็งทื่อจนลีขมวดคิ้วมองใบหน้าสาวดูจะบริสุทธิ์เวลาไม่เมา เขานึกขำมันอยู่ในใจมองดู เธอกล้าๆ กลัวๆ แล้วแบบนี้จะรุกเขาทำไมตั้งแต่แรก
"อ๊ะ! "
ลีพลิกกลับให้ณดาลงไปอยู่ด้านล่างแทน ตอนนี้เขาขึ้นคร่อมเธอ
"คุณณดา คุณทำแบบนี้ผมจะฟ้องข้อหาอนาจารนะ"
หึย เธอเหลือบมองไปที่มือถือพยายามจะคว้ามันและแน่นอนต้องถ่ายรูปในตอนนี้ มันได้ภาพแล้ว แต่ทว่าลีดันผละออกแล้วลุกขึ้นนั่งตัวตรงในสภาพที่เสื้อผ้านั้นหลุดลุ่ย หรือว่าเขาจะรู้ตัวว่าเธอกำลังทำอะไร
ณดาก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน หมดกันแผนฉันแบบนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วสิ
ลียิ้มเล็กน้อยเมื่อมองดูใบหน้าอันแดงก่ำ เขาใช้นิ้วโป้งไล่เช็ดขอบปากที่เปื้อนคราบน้ำลายของเธอ
"ถ้าคุณจะกระตุ้นผม คงต้องไปฝึกให้ช่ำชองกว่านี้แล้วล่ะคุณณดา" เขายักคิ้วหลิ่วตาใส่ชนิดที่ดูถูกกันแบบสุดๆ
ในเวลาแบบนี้ลียังคิดจะหยอกล้อแม่สาวให้อับอายเข้าไปอีก แต่มีเหรอเธอจะสนใจ ไม่ได้ภาพก็ไม่เป็นไร เธอคิดหาวิธีสำรองเพื่อให้ทนายลีว่าง่ายกว่าเดิม แต่ไม่มีเลยคนอย่างทนายลีหากไม่อยากบอกก็คือไม่บอก ไม่มีทางจะทำให้เขาปริปาก
เธอตีหน้าบึ้งหันไปทางเขามันรู้สึกไม่พอใจจนส่งออกมาทางสีหน้า
"ฉันไม่คิดเลยว่าทนายลีจะเป็นคนแบบนี้"
"..." ลีนิ่ง
"ทะลึ่ง! "
ลีหยักยิ้มเขานึกขำ มันสลับกันหรือเปล่าควรเป็นเขามากกว่านะที่ต้องต่อว่าเธอ เธอจะข่มขืนเขานะ
"ผมเองก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน จะพูดเล่นก็ไม่แปลก จะให้ผมคิดจริงจังกับทุกเรื่องมันก็ไม่ได้หรอกจริงไหม"
ณดาถอนหายใจตีหน้าบูดใส่ทันที
"แต่ว่าถ้าคุณรูดซิปกางเกงผมเมื่อไหร่ผมก็จะหยุดคุณ"
ณดาจ้องตาลีแสดงว่าเธอไม่มีเสน่ห์อะไรให้น่าหลงใหลเลยสินะ ขนาดพี่พัฒยังไม่เหลียวแลไปเล่นกับผู้หญิงอื่น กับทนายลีก็คงจะเหมือนกันกระทั่ง
"จริงๆ ผมก็โดนลูกความหลายคนกระโจนเข้าหาบ่อยอยู่แล้ว ผมก็เลยเลี่ยงการเจอที่บ้านเป็นการส่วนตัว แต่ถึงขนาดโดนลักพามานี่ก็เหนือความคาดหมายอยู่เหมือนกัน"
คำพูดหยอกทำให้เธอขำแต่ก็รู้สึกหมั่นไส้อยู่เนืองๆ "จะบอกว่าตัวเองหล่องั้นสิ"
"ก็..จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ" ลียิ้มแหย่พลางติดกระดุมเสื้อต่อ
ยิ่งเห็นท่าทางนั่นก็ยิ่งหมั่นไส้เป็นทวีคูณจนแก้มปูดขึ้นเป็นก้อนกลม
ทันใดนั้น ลีที่จับจ้องเธออยู่เขาก็โน้มตัวเข้าไปหา ปากเข้าประจบลงบนแก้มสาวอย่างแผ่วเบาอย่างไม่รู้ตัว
จุ๊บ!
ณดากะพริบตาปริบมองเขา ทนายลีทำอะไร? ด้านลีก็งงงันไม่แพ้กัน ทำไมเขาต้องก้มไปหอมแก้มเธอ หน้าก้อนแป้งเมื่อครู่นั่นดูน่ารักจนบอกไม่ถูก รู้ตัวอีกทีก็ก้มเข้าไปหาแล้ว
ลูกนัยน์ตาดำสนิทกลิ้งกลอกไปมาเริ่มล่อกแล่ก แบบนี้แม่สาวนี่จะคิดยังไง เขาเริ่มจะคุมตัวเองไม่อยู่
หน้าสาวแดงแจ๋จนร้อนวูบหัวใจรัวตีกลองไม่หยุดมันเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!
แขนสาวไล่แทรกตามช่องว่างเข้าคล้องลำคอตามแรงปารถนา เธอกอดคอเขาในขณะที่ลีเองก็ยังตกใจกับการกระทำของตนเอง เขาจับจุดได้ว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกทางร่างกาย แต่มันเป็นความต้องการทางใจของตัวเอง มันส่งผลให้เขาทำอะไรลงไปอย่างไม่ยั้งคิด เขาเองก็อาจจะชอบเธอ
ตอนนี้ดูเหมือนคนตรงหน้าจะรู้สึกต้องการเขามากกว่าเดิม ส้นสูงสีแดงที่สวมอยู่ขยับตามสมอง เธอยืดตัวขึ้นคุกเข่ามองต่ำลงจ้องตาลี มันกำลังโอบล้อมไปด้วยความใคร่หาจนใจเธอเตลิดไปกับเขา
แววตาเปล่งประกายมาพร้อมดวงหน้าแดงระเรื่อมันต่างจากเมื่อครู่ที่เธอพยายามเข้าหาแบบกระโจนและมีแผน
ถึงคราวความใคร่จริงสักที เธอเอ่ยขึ้น
"ฉันขอจูบได้ไหม?"
มือน้อยหันมาลูบหน้าชายเล่นอย่างผ่อนคลาย เธอลดตาต่ำลงมองเพราะยืดตัวสูงกว่าเขา ใบหน้าชวนฝันของชายสุขุมทำให้เธออยากเอาใจใส่เข้าไป
ลีจับมือสาวแน่น เขาหยุดเธอเพราะตอนนี้เริ่มระแวงตัวเอง มันอาจจะยั้งใจไม่อยู่
"แค่จูบนะ"
"อื้อ"
หลังณดากลับไปเขาก็ยังนั่งอยู่ในห้องที่เธอซื้อให้เป็นของขวัญ อาชีพทนายกลายเป็นโฮสสนองความต้องการไปแล้ว ณดาจูบเขาไม่หยุด มันยาวนานนับชั่วโมงเหมือนเธอพยายามกระตุ้นอารมณ์กามของเขามากกว่า เขาทำไม่ได้พอคิดถึงคู่หมั้นเธอ เขาถอนหายใจทิ้งไม่รู้ว่าอารมณ์ด้านไหนถึงยอมให้เธอแตะต้องตัวเขาขนาดนี้ หรือว่าเคยมีอะไรกันแล้วเลยไม่ระวังอะไรในตัวเธอ
ความเอาแต่ใจของณดาไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมให้เขากลับ เสื้อผ้าชุดเชิ้ตและสูทราคาแพงถูกเตรียมไว้ในตู้เสื้อผ้าให้ใส่ได้เกือบเดือน เธอบอกไม่ต้องห่วงจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ทุกวัน เขามองไปรอบห้องที่กว้างใหญ่และหรูหรา หน้าต่างกระจกรายห้อมล้อมด้านล่างเป็นวิวมุมสูง ไม่รู้ทำไมต้องฟังคำสั่งเธอด้วยนะ ทั้งที่เขาก็เป็นคนดื้อด้านพอควร ลีไม่สามารถเดาทางอะไรได้เลยเพราะแม่ณดาอารมณ์แปรปรวนเป็นที่สุด
หลายวันต่อมา
หน้าห้องหับบานประตูไม้ที่เคยเข้าไปก่อนหน้านั้น ขา 2 คู่ กลับยืนนิ่ง ลีมากับทนายจางที่เป็นพ่อของเขา มันถึงวันนี้แล้วสินะ วันที่เขาต้องเผชิญหน้ากับตระกูลระพีพัฒเจริญ
