จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ณดาฉีกยิ้มในทันทีหลังลีพูดมันออกมา สมกับที่เป็นทนายอ่านใจได้โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย
"ใช่ค่ะ พินัยกรรมของปู่ฉันว่าอะไรบ้าง"
ตาดำจับจ้องไปทางเธอไม่กะพริบ มองดูพฤติกรรมสาวที่แฝงร่างด้วยคราบนางมาร ที่แท้ก็กลัวตัวเองจะไม่ได้รับมรดก หรือไม่ก็กลัวได้น้อยเกินไป ถ้าบอกความจริงไปจะเกิดการสังหารหมู่ในครอบครัวหรือเปล่า? เกรงว่าจะแย่งสมบัติกันระหว่างครอบครัวจริงๆ
“เรื่องนั้น..." ลีโต้ตอบ
ณดานั่งฟังอยากนิ่งเงียบจนกลายเป็นผู้หญิงเรียบร้อยไปถนัด เธอกลืนน้ำลายลงคอรอฟัง เธอมีสิ่งที่อยากรู้อยู่ในใจ คนอย่างปู่จะให้อะไรเธอ เธอมีคำตอบไว้ในใจอยู่แล้วว่าต้องการอะไร หวังว่ามันจะใช่อย่างที่เธอคิด
"ผมบอกคุณไม่ได้หรอก"
"ห้ะ! " ณดาถึงขั้นอุทานเสียงหลงเมื่อได้ยินคำกล่าว "ทำไมบอกไม่ได้ล่ะ ยังไงฉันก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้วนี่คุณทนาย"
ลีเป่าลมอีกก้อนออกจากปากขณะที่มือขวาจับพวงมาลัยรถ เขาเลียริมฝีปากนิดหน่อย
"คุณเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องของจรรยาบรรณในอาชีพไหม"
ณดานั่งนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ไม่เกี่ยวกับฉันนี่คะ จรรยาบรรณนั่นมันส่วนของคุณทนาย แต่ฉันเป็นผู้มีผลประโยชน์ ฉันก็มีสิทธิ์จะรู้ เรื่องแบบนี้มันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนนี่ แค่บอกก็จบแล้ว"
คำพูดที่ทำให้ปากกระตุกสั่น ความเอาแต่ใจของผู้หญิงคนนี้มันเกินกว่ามาตรฐานของมนุษย์ทั่วไป
ดวงตาของฝ่ายชายจดจ้องไปทางหญิงสาว เขามองเธอด้วยสายตาที่เหยียบย่ำต่ำตม ช่างน่าสมเพชที่แท้ก็เห็นแก่ได้ ถ้าเธอพูดเรื่องสุขภาพปู่สักนิด บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่าเธอเป็นคนดีขึ้นมาบ้าง
"ทำไมเหรอครับ หรือว่าคุณกลัวว่าจะได้รับมรดกน้อยกว่าคนอื่น"
ณดากะพริบตาปริบ ปากแดงถึงกับเม้มเข้าหากันเพราะคำพูดเสียดแทงที่เหมือนจะดูแคลนเธอ "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ฉันจำเป็นต้องรู้"
"ถ้าอย่างนั้นมีเหตุผลอะไร? คุณถึงจำเป็นจะต้องรู้เรื่องการจัดแจงมรดก"
ณดาหลุบตาลงต่ำมองไปยังกระปุกเกียร์สีดำ บอกไม่ได้ว่าเธอเจอคู่หมั้นนอกใจ และพ่อก็ยังขู่เรื่องมรดกจากปู่ พ่อคงกลัวว่าจะไม่ได้อะไรหากเธอไม่แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ปู่ที่ดูเหมือนจะใจดี แต่ถ้าดื้อรั้นไม่ทำตามความปรารถนาของท่าน เขาก็สามารถตัดขาดมันได้แทบไม่ต้องคิดมาก สมบัติปู่มีมากกว่าพันกว่าล้านไม่แปลกมีแต่คนอยากจะได้มันมาครอง แม้จะเป็นหลานรักแต่ถ้าทำเสียหน้าเขาก็ไม่เว้นเหมือนกัน
แต่สิ่งที่น่าอายที่สุดสำหรับผู้ชายตรงหน้าที่มีค่ำคืนแรกกับเธอ คือผู้หญิงอย่างฉันโดนนอกใจ ใครจะกล้าบอกล่ะ ฉันเพียบพร้อมขนาดนี้ยังโดนผู้ชายอุบาทว์แบบนั้นหลอกอีก มันเสียหน้าที่สุดสำหรับผู้หญิงไฮโซและแสนเย่อหยิ่งคนนี้
"ก็..ก็..ฉันเป็นหลานคุณปู่ไงคะ"
ณดาตอบกลับ แค่ฟังคำนี้ทนายลีก็ทิ้งสีหน้าเบื่อหน่ายใส่เธอ เขาเบือนหน้าหนีไปด้านข้าง
"ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่บอกคุณหรอก" เขาหันกลับไปมองทางตรงของถนนอีกครั้ง
"..." ปากรูปปีกนกเม้มสนิทกรอกดวงตากลิ้งไปมา ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาพูดอีก ตอนนี้เธอได้แต่นิ่งเงียบ
เมื่อคู่สนทนาไม่ตอบอะไรกลับ ลีเลยเปิดปากขึ้น "ผมต้องไปแล้ว คุณควรจะลงจากรถได้แล้วนะ"
"เอ๊ะ! "
ณดาหันมองลีทันทีมันตกใจเล็กน้อย “นี่ไล่ฉันลงจากรถเลยเหรอ ฉันเป็นนายจ้างคุณนะ"
"ผมก็ไม่อัญเชิญคุณขึ้นรถแต่แรกนี่ ลงได้แล้วครับ ผมต้องไปทำงานต่อ"
หึย
แวบแรกที่คิดคือ ไอ้ทนายนิสัยแย่ เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องไล่เธอลงจากรถ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเสียเลย เธอหันไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างลำตัวเตรียมลงรถตามคำไล่
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะโทรหานะคะ" เธอหันไปบอกเขาด้วยเสียงเรียบก่อนจะจากลา
ตาดำสนิทนั้นจ้องเขม็งไปทางเธออีกครั้งเหมือนไม่พอใจ
"ไม่ต้องครับ"
"หึย" ณดาโอดครวญเมื่อฝั่งตรงข้ามเริ่มยืนกราน "แต่ว่า..ฉัน"
ลีมองเธอผู้ส่งสีหน้าราวกับหมาหงอย ทำให้เขาใจอ่อนลง
"คุณโทรหาผมได้ แต่ต้องไม่ใช่เรื่องนี้ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ถ้าจะโทรมา ก็โทรปรึกษาเรื่องกฎหมายเท่านั้น เข้าใจไหมครับ? " ลีถลึงตาใส่ มันมาพร้อมกับความกดดัน พูดขนาดนี้หวังว่าเธอคงจะเข้าใจแล้วนะ
ณดากลืนน้ำลายลงคอเชิดหน้าขึ้นจ้องตากลับ "ก็ได้ค่ะ ฉันรับปาก"
เธอเปิดประตูลงจากรถทันที แล้วยืนมองฝ่ายชายขับรถเคลื่อนออกไปต่อหน้า ดูท่าจะเบื่อเธอเป็นเอามากใส่เกียร์หมาออกตัวไปอย่างเร็ว ลมปะทะเข้าข้างลำตัวจนนึกว่าพายุทอร์นาโด
"แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้ ขนาดเป็นแค่ลูกจ้างนะยังจะเรื่องมากอีก" เธอกำกระเป๋าราคาแพงแน่นคลายความกังวล
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากกระเป๋าใบละห้าแสน ใครนะโทรมาตอนคนอารมณ์ไม่ดี
เธอเปิดกระเป๋าหยิบขึ้นมาดู แค่เห็นชื่อก็ไม่อยากจะรับสักเท่าไหร่ ณดาได้แต่ถอนหายใจอยู่เนืองๆ คงต้องรับมันแล้วทำตัวตามปกติ
"คะพี่" สาวเปลี่ยนอารมณ์ภายในไม่กี่วินาที เธอพยายามคุมความขัดแค้นที่ยังเจ็บใจไม่หายเรื่องที่เห็นเขาจูบกับผู้หญิงอื่นในรถ
“ณดาว่างไหม?”
ในเวลาต่อมาร้านอาหารโรงแรมชั้นสามสิบห้าในค่ำคืนดินเนอร์แห่งความสุข ท้องฟ้าเต็มไปด้วยประกายดาว ฟ้าสีครามปนน้ำเงินเข้มสาดสะท้อนรอบๆ แสนจันทร์ ไฟตามตึกรามบ้านช่องส่องสว่างพร้อมกับไฟสีส้มตรงเส้นถนน ลมโชยเข้ามาเบาๆ ผ่านใบหน้าให้ได้สัมผัสถึงความสดชื่น
ณดาสูดเอาอากาศนิดหน่อยเพื่อให้อารมณ์เย็นขึ้นไปอีก มันดูโรแมนติกหากทอดตาลงมองด้านล่าง แต่ทว่าบรรยากาศจะดีกว่านี้ถ้าไม่ได้มากับคู่หมั้นทรยศ
โต๊ะใต้แสงเทียนผ้าคลุมโต๊ะสีขาว ดอกกุหลาบประดับกลางแจกันแก้วแค่ดูก็รู้ว่าคงจะสั่งพนักงานโรงแรมให้จัดแจง สงสัยอยากจะขอโทษเธอจากใจจริง
พัฒรู้อยู่แล้วหากไม่ทำถึงขนาดนี้ณดาคงไม่หายโกรธ เขารู้จักเธอมานานตั้งแต่อยู่ระดับประถมจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร สิ่งไหนที่ดูเด่นกว่าชาวบ้านเธอจะทำมัน ตั้งแต่อายุเข้ายี่สิบเธอก็เข้าสู่วงการไฮโซเต็มตัวไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าแบรนด์เนม ก็ต้องมีตัวที่ผลิตขายไม่กี่ใบ และเธอจะต้องได้ครอบครองมัน ในวงการไฮโซรู้กันดีว่า เธอนะเป็นของแบรนด์เนมเคลื่อนที่ ดูจากการแต่งตัวมาวันนี้ก็มีแต่แบรนด์ทั้งตัวในราคาหลักล้าน
"ตอนแรกพี่ว่าจะให้เขาแสดงมายากลให้ดูด้วยนะ แต่นักมายากลหยุด พี่เลยเตรียมไม่ทัน" เสียงนุ่มเปรยขึ้นพลางยิ้มอ่อนเหมือนบอกถึงความพยายาม เขาดูโรแมนติกมากใช่ไหม?
รอยยิ้มหวานที่แฝงไปด้วยความไม่เต็มใจตอบกลับ ไม่ได้ดีใจสักนิดที่จะได้รับมัน เธอยกแก้วไวน์ที่พนักงานเทให้มาดื่มแก้เซ็ง แต่ก็ไม่ลืมที่จะยิ้มให้กับพี่พัฒ ให้ดูเหมือนเธอหายขุ่นเคือง
ปากจรดปลายแก้วแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่มองคู่หมั้น แต่สายตาก็ดันแฉลบไปเห็นอะไรไม่ทันคิด ทนายลีในชุดสูทสีดำวางมาดเข้ม กำลังเลื่อนเก้าอี้ให้ผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวยละมุนเหมือนจะเป็นคนมีเงิน เครื่องประดับบนคอระหงนั่นคือเพชรหลักล้าน ถึงแต่งชุดเดรสเรียบๆ แต่ดูสง่าอย่างหลักผู้ดี ผมลอนน้ำตาลอ่อนเป็นคลื่นใหญ่ดูรับกับบุคลิกที่เรียบร้อยและงดงาม
สายตาสาวที่สวมคอนแทกต์เลนส์สีน้ำตาลเริ่มเพ่งพินิจ ดูท่าผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะเป็นคนในวงการไฮโซเหมือนกัน หรือว่าทนายลีเป็นเด็กเลี้ยงของไฮโซสาวคนอื่นอยู่แล้วเลยไม่สนใจเงินของเธอ คนที่หล่อขนาดนั้นมีเหรอผู้หญิงจะไม่เข้าหา
ณดาเอียงหน้าเล็กน้อยดูด้านหลังแท่งเสาโรมันที่ห่างจากเธอไปสิบโต๊ะ ดันมานั่งตรงที่เสาบังไปแล้วเกือบครึ่งเลยไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร
ณดาเริ่มย้อนคิด มันคิดไปถึงตอนที่โดนไล่ลงจากรถ ที่แท้เขาจะมาเที่ยวกับสาวเลยปฏิเสธเธอทันควัน ที่หนีออกมาก็คงกลัวว่าเธอจะรั้งไว้ไม่ยอมให้ไปไหน
เมื่อความคิดแล่นไปถึงความสัมพันธ์ในคืนแรก ก็พอจะรู้ได้ว่าทนายลีน่าจะเพิ่งมีแฟน กฎของวันไนท์สแตนด์คือต้องไม่มีพันธะต่อกัน เขาเคยกล่าวไว้ว่า หากรู้ว่าเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้วเขาจะไม่ยุ่ง แต่ดูเหมือนณดาจะลืมอยู่เรื่องหนึ่งคือพัฒกำลังจ้องมาที่เธอไม่วางตา
ณดาถือแก้วค้างไว้แล้วมองไปทางชายคนนั้นนานหลายนาทีจน
“มีอะไรหรือเปล่า? ณดา”
“เอ๊ะ! ”
พี่พัฒเกิดความสงสัย เธอกลิ้งตาไปมาแล้วยิ้มหยอกล้อพัฒให้ดูน่ารักเหมือนน้องสาว
"ไม่มีอะไรค่ะ ชนสิคะพี่"
พัฒมองไปที่แก้วแล้วยกของตัวเองขึ้นมาชนตอบ
"นั่นมันทนายลีใช่ไหม?" พัฒเอ่ยพลางเหลือบมองไปดูโต๊ะที่ณดาสนใจ เห็นเธอจับจ้องมันมาได้สักพัก
"ค่ะ"
"บังเอิญเนอะ" พัฒบอกแต่แววตาก็ยังคงความสงสัย ว่าทำไมถึงสนใจทางนั้นนัก
"เหรอคะ"
พอสิ้นคำตอบจากสาวที่น่ารัก พัฒก็ได้ทำหน้าที่สุภาพบุรุษที่หญิงสาวไม่อยากจะได้มันสักเท่าไหร่
"อ่ะนี่ พี่ตักให้" เขาตักฟัวกราวางไว้บนจานเธอ
ณดามองพัฒด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความโกรธมันอัดอั้นอยู่ในใจ แม้เขาจะเป็นคนที่เคยเชื่อใจแต่ตอนนี้ไม่หลงเหลือ สิ่งที่สงสัยเป็นที่สุด ทำไมพี่พัฒถึงมีคนอื่นทั้งที่เธอก็เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง หนำซ้ำยังทำตัวเหมือนเธอเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างด้วยการปั้นหน้าให้เหมือนพี่ชายแสนดี
