จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลายวันต่อมา
"ไม่เปิดเหรอ ได้! นี่แน่ะ นี่ นี่ๆๆๆๆๆ "
ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊งๆๆๆๆๆๆ
สองอาทิตย์ต่อมาในเมื่อติดต่อทนายลีไม่ได้ ความอดทนระดับต่ำที่มีอยู่เป็นทุนเดิม ทำให้ต้องพุ่งเป้าไปหาถึงหน้าบ้านทนายลีทันที ณดากดกริ่งย้ำไปเป็นสิบๆ ครั้งจนเล็บเจลแทบหักด้วยอารมณ์เดือดสุดจะทน ไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องเจอหน้าให้ได้ ไหนบอกจะเป็นที่ปรึกษาคอยช่วยแต่ตอนนี้กลับหนีหาย ทนายลีนะทนายลี เจอเมื่อไหร่ฉันกัดไม่ปล่อยแน่
"จะไม่เปิดจริงๆ ใช่ไหม ตาบ้าลี ไอ้ทนายกิ๊กก๊อก ไอ้คนไร้น้ำยา"
ปังงง!
ความโกรธเกรี้ยวหลังจากกดกริ่งจนเกือบพังทำให้เธอเตะเข้าบานประตูแรงจนปลายส้นสูงบู้บี้ไม่เป็นทรง ถ้านายไม่เปิดฉันจะพังบ้านเลยคอยดู "ไอ้คนเฮงซวย" ณดาตะโกนด่าอย่างบ้าคลั่ง กระทั่ง
"คุณณดา"
เสียงสุขุมเอ่ยเรียกมาจากด้านหลัง ในขณะที่เธอโมโหเป็นเจ้าเข้า ณดาชะงักแล้วหันหลังกลับไปมองคนด้านหลังทันที
ทนายลี
เขามาพร้อมกับเสื้อยืดรองเท้าแตะและกระเป๋าเดินทางสีดำ ณดากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าดูเหมือนเขาจะเพิ่งลงจากเครื่องบินมา ป้ายแท็กยังติดอยู่กับกระเป๋าเดินทางอยู่เลย แต่สิ่งที่ทำให้ยืนนิ่งชะงักไปกว่านั้นคือหญิงมีอายุที่ยืนอยู่ด้านหลังทนายลี หญิงแปลกหน้าจ้องณดาตาไม่กะพริบรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้ มันตะขิดตะขวงใจเหมือนจะมีเรื่องซวยเกิดขึ้น
"มาหาผมมีอะไรหรือเปล่า? " ลีถาม
"เอ่อ..."
ดวงตาจ้องเขม็งหญิงแปลกหน้าใส่แว่นเล่นจ้องเธอไม่ลดละ ทำให้เธอไม่กล้าพูดเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่ ทว่าด้วยความเอาแต่ใจของเธอมันก็โพล่งออกมาหมด
"ก็เพราะทนายลีนั่นแหละติดต่อไม่ได้ โทรไปก็ไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ หายไปไม่รู้จักบอกกันสักนิด"
ลียืนนิ่งขณะหญิงมีอายุคนนั้นก็จับจ้องทั้งคู่ไม่ละสายตา หญิงสาวคนนี้เป็นใครกล้ามาว่าลูกชายเธอต่อหน้าต่อตา
"เอ่อ...เข้าไปในบ้านก่อนเถอะครับ" ลีบอกก่อนที่ณดาจะด่าจ้อไม่หยุดต่อหน้าแม่เขาเพราะเขารู้นิสัยเธอดี
บนโซฟาบรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัด ผู้หญิงมีอายุผมดำปนหงอกนี่จ้องณดาไม่หยุดขนาดเข้ามานั่งที่โซฟาแล้ว เธอก็ยังจับตาดูณดาอยู่เนืองๆ
ไม่เข้าใจว่าจะจ้องอะไรขนาดนั้น สงสัยอะไรงั้นเหรอคะหรือว่าเมื่อกี้ฉันทำอะไรผิดไป ที่จำได้ก็แค่เตะประตูไปไม่กี่ทีเองนะ ณดาคิด
ลียกถาดน้ำเข้ามาเสิร์ฟให้ทั้งคู่พลางเดินไปนั่งอีกฝั่งใกล้ผู้เป็นแม่
"แม่ครับ นี่คุณณดาครับ"
ณดาตกใจจนตาโต เดี๋ยวก่อน แม่เหรอ เธอนั่งนิ่งหลังตรงทันทีตามมารยาทพบปะผู้ใหญ่ก่อนจะจบด้วยการไหว้อย่างสวยงาม แต่ภายในกลับรู้สึกอยากร้องไห้เพราะดันมาเห็นพฤติกรรมอันดีงามของเธอเข้าให้ หลังเงยหน้าขึ้นณดาได้แต่ยิ้มแหยเบือนหน้าหลบตาหนี
สาวมีอายุมองเหมือนจะอยากถาม หญิงที่ลูกชายพาเข้าบ้านคือใครเกี่ยวข้องอะไรกับลูกชายเธอ ทว่าชื่อของเธอกลับคุ้นหูอย่างประหลาดพันนีเลยลองคิดทบทวน
"อ๋อ ใช่ลูกความที่ลีเคยบอกแม่ใช่ไหม? "
"ครับ"
"คนที่ชอบเรียกลูกชายฉันกะทันหันใช่ไหม? " พันนีส่งสายตาเชิงต่อว่า ณดาเห็นเลยได้แต่นั่งนิ่งด้วยรอยยิ้มเจื่อน
"กำลังอยู่พร้อมหน้าครอบครัวก็โดนเรียกออกไปหาตลอดจนลูกชายฉันกินข้าวไม่เคยหมดจาน"
คำพูดไม่เป็นมิตรเสียดสีจนถลอกไปข้างแม่ทนายลีนี่ก็ปากร้ายเบาเหมือนกัน ณดาเม้มปากพร้อมใบหน้าสำนึกผิด เริ่มจะรู้ความผิดตัวเองนิดๆ ฉันทำแบบนั้นเหรอเพิ่งรู้ตัวนะเนี่ย
"ขอโทษค่ะ" ณดาผงกหัวอย่างนอบน้อม
"ขอโทษเหรอ" ตามีอายุหรี่ตามอง เธอดูเหมือนจะไม่ชอบใจ
"แล้วทำไมเธอถึงต้องมาหาถึงบ้านด้วยล่ะลี ทำไมไม่ไปหาที่สำนักงานทนายความ ที่นี่มันบ้านส่วนตัวนะ" พันนีถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อคลายความสงสัยที่เธอมี
ณดากลืนน้ำลายเล็กน้อย ผู้ใหญ่คนนี้ทำไมต้องถามอะไรที่กดดัน ถ้าฉันบอกว่าต้องการปรึกษาเรื่องงานมันจะดูดีหรือเปล่า แต่มันไม่จำเป็นต้องมาหาถึงบ้านก็ได้ เอาไงดี คำถามทำเอาทำอะไรไม่ถูกวิตกกังวลไปหมดจนตัวเองเริ่มเลิ่กลั่ก
"น่าจะมีธุระสำคัญนะครับ เห็นเธอโทรมาตั้งหลายสาย" ลีตอบคำถามแทนจนสาวได้ความสบายใจกลับมา
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง" พันนีพยักหน้าอย่างช้าๆ ปานเข้าใจมั้ง "แต่ก็ไม่น่ามาหาถึงบ้านนะ"
บรรยากาศทะมึนโดยรอบจากผู้เป็นแม่แผ่ซ่านจนณดาที่เคยยโสพองขนหดตัวเล็กกระจ้อยร่อย ตอนนี้แทบจะอยากละลายซึมไปกับพื้นกระเบื้องด้านล่างเสียจริง
พันนีมองณดาตาเพ่งพินิจสักพัก รอยหยักมุมปากก็กระดกขึ้นยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเข้าไปกระซิบลูกชาย
"แม่ว่า หนูคนนี้ชอบลีนะ"
ลีผงะ! ไม่น่าเชื่อคำพูดนี้จะพูดออกมาจากผู้เป็นแม่ ในใจก็พอจะรู้บ้างแค่ทำเหมือนไม่รู้มากกว่า บางทีก็อยากจะบอกแม่ตัวเองว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว
"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงครับ"
"ผู้หญิงมาหาถึงบ้านขนาดนี้ ถ้าไม่คิดอะไรแล้วจะมาทำไมล่ะ" พันนีกระซิบต่อ
"...." ลีเงียบ
"แล้วเธอรู้จักบ้านได้ยังไง ไหนบอกแม่ว่าอยากอยู่แบบส่วนตัวไง"
อึก! ลีกลืนน้ำลาย
"แสดงว่าลีเคยพาเข้าบ้านแล้วสินะ อย่าบอกนะว่า.." แม่หรี่ตาลงเค้นเอาคำตอบ ดวงตาเจ้าเล่ห์เสียจริงเห็นนะว่ายิ้มอยู่น่ะ คิดเรื่องนั่นอยู่แน่เลยแม่นะแม่
ลีกลืนน้ำลายลงคออีกหนึ่งอึกก่อนจะหาข้ออ้าง
"เธอมาเองครับ สืบหาบ้านผมเองครับแม่"
"แหม อย่ามาโกหกแม่เลย" ยิ้มในตาแม่กลายเป็นสระอิ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยกมือขึ้นมาปิดปากขณะที่ลูกชายหน้าแดงเขิน
"คิดอะไรน่ะครับ นี่มันเรื่องส่วนตัวนะครับ"
คำพูดลูกชายทำเอาความคิดแก่ๆ ต้องหยุดชะงักทำไมเหมือนกำลังถูกประชดจากบุตรชายที่รัก นี่ว่าฉันเป็นตัวเกะกะเหรอ ทำให้พันนีรู้สึกตัวได้ว่าจะต้องออกจากตรงนี้ไม่อยู่กวนก็ได้ เธอเริ่มน้อยใจ
"งั้นฉันกลับล่ะ"
ลีรีบทักทันทีเมื่อแม่ทิ้งหน้างอ "ทำไมรีบกลับจังครับ"
"นั่นสิคะ คุณแม่"
สาวแก่รีบถลึงตามองไฮโซสาวทันที "แหม ช่างกล้าเรียกฉันว่าแม่นะแม่หนูนี่"
ณดารีบหุบปาก เพราะสายตาที่มองมานั้นเหมือนจะบอกเธอว่าอย่ายุ่งจนสาวณดาได้แต่นั่งรูดซิปปากสนิท
"ฉันไม่อยากอยู่กวนลูกชายที่อยู่ในสภาวะผู้ใหญ่ ฉันไม่อยากมานั่งรบกวนเรื่องส่วนตัวของพวกเธอสองต่อสองหรอกนะ เฮ้อ...โตแล้วสินะลูกฉัน เรื่องแบบนั้นก็กลายเป็นเรื่องปกติ" คำพูดแดกดันจากแม่ทำให้สาวณดาแก้มแดงเป็นลูกเชอร์รีปั่น ณดาเริ่มคิดไปไกลความหมายมันคือเรื่อง 18+ แน่นอน
"แม่ครับ! " ลีลุกขึ้นพรวดพราดเพราะความตกใจจนแม่ปรายตามอง แค่เห็นก็รู้สึกขำลูกชายตัวเอง
แต่ณดานั้นกลับลุกลี้ลุกลน "เปล่านะคะ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่สนิทกันมากเฉยๆ "
พันนีชำเลืองมองณดาอีกครั้งหลังเธอเข้ามาสอดเรื่องของเธอกับลูกชาย
"แหม ไม่เห็นต้องแก้ตัวขนาดนั้นก็ได้ แม่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย นานๆ ทีแม่จะเห็นลีอยู่กับผู้หญิงที่สนิทกันมากเฉยๆ " ผู้เป็นแม่เปรยยิ้มพลางหยอกล้อสะบัดมือขึ้นลงจนณดาหน้าแดงแจ๋กว่าเดิม
"ถ้าอย่างนั้นแม่กลับดีกว่าจะได้อยู่สองต่อสอง" เธอรีบลุกขึ้นทันที
"แม่ครับ!" ลีโพล่งด้วยความอาย
"ไปล่ะนะจ๊ะ บาย"
หลังจากสาวณดาสร้างวีรกรรมสาวใหญ่รีบคว้ากระเป๋าเดินทางออกจากบ้านลีทันที ทั้งที่พวกเขาเพิ่งลงมาจากเครื่องบินพร้อมกัน ผู้เป็นแม่ยิ้มกริ่มเดินออกไป นานๆ ทีลูกชายจะมีสาวเข้ามาหา ไม่เคยเห็นพาสาวคนไหนมาที่บ้านสักคนแต่คนนี้ลูกชายกลับเชิญเข้าบ้านอย่างง่ายดาย หรือว่าลูกชายตัวดีจะมีความรัก จำได้พอเลิกกับคนก่อนหน้าไปสองปีมานี่ก็ไม่เห็นจะมีแฟนใหม่หรือคนนี้จะเป็นคนพิเศษ
แม่พันนีได้แต่เดินอมยิ้มไปตลอดทางจนไปถึงรถแท็กซี่ เธอหวังว่าลูกชายจะได้แต่งงานเร็วๆ นี้นะ
ลีหันมาจ้องหน้าสวยที่ยังทิ้งแก้มแดงไม่หาย
"คุณพูดแบบนั้นพูดแบบนั้นแม่ผมเลยเข้าใจผิดไปใหญ่"
"เอ๊ะ! " ณดาฉงน "เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"
"ก็คุณไปบอกว่าสนิทกันมากไงครับ วันหลังจะพูดอะไรคิดก่อนก็ได้"
พอโดนต่อว่าจากชายตรงหน้า ณดาตีหน้าบึ้งทันที พูดแบบนี้เหมือนกำลังว่าเธอไม่มีสมองคิด นี่หลอกด่ากันเหรอไอ้ทนายกิ๊กก๊อก
"แต่เรา..ก็สนิทกันมากริงๆ นี่คะ นอนด้วยกันแล้วด้วย" เธอลุกขึ้นเชิดคางขึ้นมองลีแบบไม่พอใจ
"คุณณดา" ลีตะคอกเสียงขึงออกมาเบาๆ เป็นการปรามเธอ
"ฮึ! " เธอยกมือขึ้นกอดอกประจันหน้าเขา
"ช่างเถอะ! " ลีถอนลมออกจากปากก้อนใหญ่จนณดารู้สึกได้ถึงความเบื่อหน่าย
เธอนิ่งเงียบมองเขาก่อนคนตรงหน้าจะพูดเรื่องสำคัญ
"แล้วนี่มาหาผมมีเรื่องอะไร"
ณดาปัดหน้างอนออกไปก่อนก้าวขาเดินเข้าไปหาลี
"เรื่องที่คุณบอกจะช่วยฉันไง"
ลีผ่อนอารมณ์อีกครั้งจริงๆ ก็พอจะเดาได้ที่เธอมาหาหลังจากติดต่อเขาไม่ได้ คงจะเดือดร้อนใจมากเลยสินะ
"เดี๋ยวเราค่อยมานั่งคุยกัน ขอผมอาบน้ำก่อนตั้งแต่กลับมายังไม่ได้อาบน้ำเลย" ลีพูดพลางกระตุกเสื้อยืดตรงอก
ณดายิ้มเล็กน้อยฉายแววนางแมวป่ารู้สึกหมั่นไส้เรื่องเมื่อครู่ที่โดนเขาต่อว่า
"จะอาบทำไม ตัวคุณยังหอมอยู่เลยนะ" ปลายจมูกพุ่งเข้าไปใกล้ทำท่าสูดดมตรงอกเสื้อทันที
ชายที่เห็นถึงกับผงะตกใจลดตาลงมองคนตรงหน้า
"คุณณดา"
ยิ้มกริ่มแกมหัวเราะพุ่งออกมา บุคลิกสุขุมถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่น่ารักดูบริสุทธิ์ดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังถูกกลั่นแกล้ง เธอลดตาต่ำมองลงล่าง
"หอมจริงๆ นะ" ณดาพยายามก้าวเข้าไปประชิดจนปลายจมูกแทบจะโดนหน้าอก "หอม ๆ"
ลีเริ่มเลิ่กลั่ก อย่าบอกนะว่าวันนี้เธอจะกระโดดพุ่งเข้าหาอีก ยิ่งเธอใกล้ประชิดลีก็แทบจะถอยหลังหนี ยิ่งถอยออกห่างณดาก็ยิ่งใกล้เข้ามา ทว่า
โครมม!
"อ๊ะ! ว้าย!"
เวรกรรมเท้าไซซ์ 45 ดันสะดุดขาตัวเองล้มหงายหลังตึงดีหน่อยที่หลังยังไม่ถึงพื้นแขนยังยั้งอยู่ตรงที่วางแขนโซฟา แต่ก้นกลับจ้ำเบ้าลงพื้นไปแล้วในท่านั่งเอนหลัง 45 องศา ไม่ถึงเสี้ยววิสาวขี้แกล้งก็ล้มตึงตามมา ตอนนี้กลายเป็นเธออยู่ด้านบนอย่างแนบชิด ณดาได้ดมกลิ่นจากเสื้อเขาของจริง แนบเสียจนจมูกแทบหักมันหอมจริงๆ แฮะ ทนายลีไม่มีกลิ่นตัวหรือไงนะ
"เล่นอะไรของคุณเนี่ย คุณณดา"
ณดาเงยหน้าขึ้นมองอย่างช้าๆ ใช้คางเกยไปที่อกของเขา เธอยิ้มหวานออกมาขณะเนื้อตัวยังแนบชิดอยู่ด้านบน
"คริ"
"ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ลุกได้แล้ว"
"ฉันขออยู่แบบนี้ต่ออีกสักพักไม่ได้เหรอ"
"หือ" ลีเลิกคิ้วหนา
ณดาซุกหน้าลงอกอีกครั้ง "มันหอมจริงๆ นะ"
ดวงตาฉงนลดตาต่ำลงมองดูจุดกึ่งกลางผม กลิ่นแชมพูของเธอก็เย้ายวนหอมไม่แพ้กัน ด้วยความรู้สึกจั๊กจี้จากปลายจมูกตรงอกเสื้อเล่นเอาใจเขาเตลิดไปไม่น้อย ลีเงยหน้ามองเพดานด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ขืนเป็นแบบนี้อดทนไม่ไหวแน่เรา ให้ตายสิคิดอะไรอยู่นะผู้หญิงคนนี้
สาวไฮโซเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งจนลีลดดวงหน้าลงมาสบตา
"ให้ฉันอาบด้วยไหมคะ? " เธอฉีกยิ้มล้อเล่นอีกครั้งมันสนุกที่เห็นเขาหน้าแดงฉาน อยากเห็นเขาออกอาการเขินกว่านี้อีกมันดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
นิ้วชี้สาวยกขึ้นมาสะกิดเขี่ยเนื้อผ้าตรงอกชายวนเล่นเล็กน้อย นี่เธอกำลังทำอะไร?
สัญชาตญาณแห่งความเป็นทนายเริ่มมองหญิงเป็นคู่อริฝั่งตรงข้าม ชักจะเล่นมากเกินไปแล้ว แบบนี้ต้องว่าความกันหน่อย
"ได้สิ"
"เอ๊ะ! "
ลีเปรยยิ้มยกมืออีกข้างสวมกอดไปที่เอวบางของสาว
"คุณก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วไปอาบน้ำด้วยกัน"
เปลือกตาสาวกะพริบปริบ เอาจริงเหรอ? แค่ล้อเล่นเองนะ
"...."
"ทำไมเหรอ หรือว่าคุณไม่กล้าเข้าไปอาบกับผมแล้วน่ะ" คำพูดเจ้าอุบายหยอกกลับเมื่อเห็นณดานิ่งเงียบ "ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้เป็นการสมยอมทั้งสองฝ่ายไม่มีใครมาเอาผิดพวกเราสองคนได้แน่นอน"
มือใหญ่เริ่มแทรกเข้าไปใต้ร่มเสื้อด้านหลัง มันสะกิดเนื้อเอวเธอเล็กน้อย
ดวงหน้าสาวเริ่มชาวาบ มันอายจริงๆ เธอช้อนตามองลีอีกครั้ง แววตานั่นเหมือนศาลท้ารบเหลือเกิน
ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าการเชิญชวนนี้มันพิเศษสำหรับเธอทั้งที่เธอเป็นคนเริ่มมันก่อน ดูเหมือนพระเจ้ากำลังประทานความสุขให้ ใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะการเชิญครั้งนี้อาจจะจบลงที่เตียงก็ได้
ณดายืดตัวขึ้นทำท่าเหมือนจะถอดเสื้อออกมือทั้งสองกำลังจะถลกเสื้อขึ้น เธอจะยอมเป็นของเขาอีกครั้ง
"เฮ้ย! " ลีตกใจรีบดึงปลายเสื้อรั้งมันไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะถอดมันจริงๆ
"หือ" หญิงเลิกตามอง
"ผม..ล้อเล่น"
แค่เห็นใบหน้าอันแดงเห่อของฝ่ายชาย เธอก็ยิ้มแก้มปริลองท้ารบอีกครั้ง
"ทนายลีไม่กล้าเหรอ"
ลีหลับตาลงไม่กล้ามองหน้าเธอ เรื่องนี้คงต้องยอมปิดคดีด้วยตัวเอง
"เอาไว้คุณไม่มีคู่หมั้นแล้วค่อยว่ากัน"
ณดายิ้มกริ่มยิ่งมองหน้าเขาก็ยิ่งใจเต้นเข้าไปอีกเธอทิ้งตัวลงแนบชิดอีกครั้ง "ขออยู่แบบนี้สักพักนะคะ"
"..."
สุดท้ายลีก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาปล่อยให้เธอนอนกกเขาต่อไป แต่จะดีกว่านี้ถ้าเธอหยุดใช้มือลูบอกเขาสักที มันจะต้านไม่ไหวแล้วนะเฟ้ย!
