จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ณดามองไปทางแก้วใสปากบางนั่น เธอลังเลนิดหน่อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดื่มไปหนึ่งอึก ณดารีบวางมันลงเพราะไม่ใช่รสชาติที่เธอชอบ สิ่งที่เธอชอบคือรสชาติที่มีความเปรี้ยวอมหวาน แต่สิ่งที่พี่พัฒสั่งมาให้ มันมีเพียงความเปรี้ยวและความขมที่ดูจะไม่เข้ากัน ลูกเชอร์รี่สีแดงเชื่อมตรงปากแก้ว เธอหยิบมันขึ้นมาเคี้ยวกรุบเป็นการล้างปาก มันกรอบและหวานแสดงว่าทางร้านเชื่อมมาอย่างดี
เธอวางแก้วลงพลางมองไปที่พัฒ หวังว่าเขาคงไม่สังเกตพฤติกรรมและสีหน้าของเธอที่บ่งบอกว่าไม่ชอบ แต่มันก็เผยสีหน้าออกมาอยู่ดี
พัดยิ้มอ่อนเขารู้ว่าณดาไม่ชอบสิ่งนี้
"ไม่อร่อยใช่ไหม?"
ณดาพยักหน้า ใช่มันไม่อร่อยเลย ไม่รู้พี่พัฒจะสั่งมาให้ทำไมทั้งที่เขาน่าจะรู้ดีว่าเธอไม่ชอบรสชาติแบบนี้ คนที่รู้เรื่องราวของเธอแทบจะทุกอย่าง คนที่รู้ว่าเธอเอาแต่ใจแค่ไหนเรื่องของรสนิยม ไม่น่าจะทำอะไรที่ผิดพลาดอะไรง่ายๆ จากประสบการณ์ที่เคยได้พบเจอกับเธอ
"ตัวนี้มันก็ต้องรสชาติแบบนี้แหละ ถ้ารสชาติอื่นแสดงว่าไม่ใช่"
คำพูดแปลกความหมาย รู้สึกไม่เหมือนพี่พัฒที่เคยรู้จัก มันเปลี่ยนไปราวอย่างกับคนละคน คนที่เคยดูเหมือนเทพบุตรในนิยาย กลับกลายเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ ความอึดอัด ความกังวล ความลำบากใจ ประดังเข้ามาหมด หรือว่าเพราะใจเธอเปลี่ยนไปมันเลยไม่ยินดีเท่าที่ควร
ความรู้สึก ความร้อนวูบสั่นสะท้านไปทั่วร่าง เส้นเลือดเห่อร้อนเหมือนจุดเดือดที่กำลังจะสูบฉีดราวกับหม้อสูบรถ รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจนต้องใช้มือสัมผัสไปทั่วท่อนแขน นิ้วทั้งห้าบีบและจิกเข้าสู่เนื้อนิ่มนั่น ณดารู้สึกหอบกระหายจนต้องก้มหน้าต่ำลง
แฮ่ก!
เสียงหอบกระหายของหญิงสาวทำให้พัฒมองเธอด้วยรอยยิ้มราวกับพี่ชายใจดี ใบหน้าที่แฝงไปด้วยปีศาจร้ายกำลังเผยขึ้นสู่ดวงหน้าของเขา ยิ้มมุมปากเริ่มกระดกขึ้นผุดความร้ายกาจ แต่เสียดายที่ณดาไม่เห็นใบหน้านั่น
ณดาตั้งสติ คิดถึงความรู้สึกที่อยู่ภายในร่าง ทำไมอาการถึงเป็นแบบนี้ อาการร้อนรุ่มหลังจากเธอดื่มเครื่องดื่มนั้นไป
พัฒเพ่งมองณดาอยู่อย่างนั้น ด้วยดวงตาราวกับกรงดักหนูที่มีเหยื่อล่อ และตอนนี้กับดักหนูได้ถูกพันธนาการขาหนูไว้ในกรงขังที่ปิดตาย
ลมหายใจที่ถี่ขึ้นเกิดจากความอัดอั้นด้านในกำลังทะลุออกมา ณดาประคับประคองเอามือทาบไปที่อก เสียงหัวใจมันเต้นทุรนทุรายไม่สงบสุข
สิ่งที่คิดได้ในตอนนี้คือการออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ใบหน้าของทนายลีผุดขึ้นมาให้เห็นเป็นรางๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมสถานการณ์แบบนี้ถึงได้คิดถึงเขา
ณดาหันกลับไปมองพี่พัฒ ด้วยแววตาแสนเบลอ ภาพของพี่พัฒราวกับคลื่นทะเล ไม่สามารถจับจุดให้เป็นรูปร่าง มันดูพลิ้วไหวไปหมด
พัดยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาดื่มบ้าง ฤทธิ์ของมันร้อนจนลำคอแทบเผาไหม้ ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้สัญชาตญาณดิบของเขาตื่น แววตาที่แข็งกร้าวจ้องมองไปยังหญิงสาวอีกครั้ง ดูท่าเธอจะไม่ไหว ดวงหน้าซีดเผือดถูกส่งออกมาให้เห็นแล้ว
"ณดาเป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าไม่ดีเลย" พัฒยกมือจับไปที่ปลายคางหญิงสาวเชยดวงหน้าขึ้นมามองให้ชัดเจน
แววตาน้ำตาลเข้มเหมือนสัตว์ป่ามองนิ่งราวกับจะเฉือนเหยื่อให้ตายใจด้วยคำพูดที่หวังดี
"ฉันรู้สึกแปลกๆ" น้ำลายที่เหือดแห้งกำลังไหลลงลำคอจนออกมาเป็นความกระหาย
ด้วยสติที่พอมี เธอยืนขึ้นหันไปมองพัฒ เธอดึงสติส่ายหน้าเป็นการเรียกขวัญกลับมาให้อยู่ในสภาพเป็นผู้เป็นคน ไม่ใช่อยู่ในอาการโซซัดโซเซคุมตัวเองไม่ได้
มือใหญ่ยื่นเข้าไปจับฝ่ามือน้อยที่ดูเหมือนกำลังจะหนี เขารั้งมันไว้ในทันทีที่สาวเจ้าลุกขึ้นยืน
"ณดาเป็นอะไร? จะไปไหน?"
ณดาสะดุ้งโหยง ไม่น่าจะมีอาการเหล่านี้ เพียงแค่เขาสัมผัสมือเนื้อส่วนด้านล่างก็ดันเรียกร้อง เธอข่มอาการโดยใช้ความเจ็บเรียกสติให้รู้ตัวอีกครั้ง เธอใช้ฟันกัดปากล่างจนมันเป็นแผล
พัฒมองไม่เห็นการกระทำนั่น เห็นเพียงเงาดวงหน้าสวยที่ค้านกับแสงไฟผับ มันมืดเกินกว่าจะประเมินว่าหญิงตรงหน้าพร้อมแล้วสำหรับค่ำคืน
ณดารีบชักมือกลับก่อนที่จะโหยหามันกว่านี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงลากเขาขึ้นเตียงและกลายเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์
"เอ่อ..ฉัน..ขอไปห้องน้ำหน่อย" เธอหันหลังให้พัฒก้าวขาออกจากโต๊ะตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ หวังจะใช้น้ำล้างหน้าคลายอาการที่เป็นอยู่
พัฒปล่อยมือเธออย่างว่าง่าย พอเธอกลับมามันคงจะเต็มที่ร่างกายเธอคงทนไม่ไหว หากเขาได้แตะตัวเธออีกครั้งคงจะหยุดเธอไว้ไม่อยู่ เขาเปรยยิ้ม เขาเรียกบริกรมาทันทีและกระซิบให้หาโรงแรมดีๆ ไว้ให้
พัฒมองไปยังเส้นทางที่ณดาเดินไปอีกครั้ง
"ถ้าคิดไม่ซื่อกับพี่ ก็ต้องโดนแบบนี้แหละณดา" เสียงเรียบพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งรอเธอกลับมา
ด้านณดา
ร่างกายหนักอึ้ง ขาแทบลากไปกับพื้นจนต้องใช้มือค้ำยันกำแพงบุกันเสียงเป็นตัวช่วยในการเคลื่อนตัว รองเท้าส้นสูงที่ใส่ทำให้หงุดหงิดจนเธอต้องถอดมันทิ้งก่อนที่มันจะทำให้เธอล้มลงต่อหน้าคนอื่นที่เดินผ่านไปมา
สถานที่ไม่เอื้ออำนวยให้อยู่ในสภาพช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่สามารถรับรู้ได้เลยในที่นี้มีใครหวังดีกับเธอบ้าง ในผับมันก็คล้ายกับป่าดงดิบที่มีแต่สัตว์ร้ายคอยจ้องเล่นงานเป็นระยะ แม้จะมีบอดี้การ์ดคอยดูแลแต่มันก็เหนือการควบคุม
เดินไปสักพักเหมือนจะไม่ไหว ขาเธอสั่นพับฝ่าเท้าเริ่มรับน้ำหนักไม่คงที่ก่อนจะเดินถึงห้องน้ำ ตาหรี่ลงมองเห็นป้าย EXIT ทางออกกับหญิงผมยาวที่ยืนคาบบุหรี่
"นี่คุณเป็นไรหรือเปล่า? " หญิงแปลกหน้าดับมวนบุหรี่แล้วหันไปถามหลังเห็นณดาในสภาพไร้เรี่ยวแรงจนแขนพิงกำแพงเหมือนกำลังจะหลอมเข้าไปกับมัน
สาวเปรี้ยวพ่นควันขาวออกจนมันลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณพร้อมกับกลิ่นของมวนบุหรี่
เสียงจากสวรรค์จากสาวพลเมืองดีถึงขั้นต้องใช้จิตเพ่งพินิจแทนดวงตาที่กำลังล่องลอย "ช่วยเรียกรถให้หน่อยค่ะ"
หญิงสาวเข้าไปช่วยทันทีที่พยักหน้าตอบรับ พาเธอออกไปด้านนอกเรียกรถแท็กซี่ให้ แต่ทว่าณดาดันล้มพับไปก่อนที่จะออกไปกับสาวผมยาว
ด้านพัฒ
ผู้ร้ายตรวจสอบเวลาจากมือถือ เขานั่งรอณดาด้วยการดื่มเหล้าฆ่าเวลา รสของเหล้าช่างละมุนลิ้นเมื่อคิดถึงสิ่งที่จะได้ลิ้มลองในคราวต่อไป รอยยิ้มกริ่มราวกับซาตานในร่างมนุษย์เผยออก พัฒกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายให้หมดทุกหยดก่อนจะวางมันลง เขาลุกเดินตามหลังหญิงสาวทันที มันได้เวลาแล้วที่ยานั่นออกฤทธิ์
