จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ไอ้ สวะเฮ้ย!"
แสงไฟสีส้มแดงสาดส่องในยามค่ำคืนจากเวทีสู่เบื้องล่าง ในผับบาร์ที่เต็มไปด้วยสาวกแห่งการดื่มสังสรรค์ สังคมผู้ใหญ่และวัยรุ่นที่ชอบความสนุกสนาน เสียงเพลงดนตรีจังหวะรัวกลองกระหึ่มไปทั่วบริเวณ เพลงจากศิลปินดังร้องสดได้เมามันจนร่างกายต้องเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรี
น้ำเมาถูกยกขึ้นมาดื่มให้สติเลื่อนลอยเคล้ากับบรรยากาศที่ลืมความโศกเศร้า มันทิ้งให้เหลือแต่ความสนุกอย่างเต็มที่
แสงโทรศัพท์มือถือสว่างวาบให้รับรู้ว่ามีคนส่งข้อความมา ณดากำลังยืนเต้นอยู่ในกลุ่มเพื่อนสาว เธอปรายตามองอ่านข้อความสั้นที่เด้งขึ้นกะทันหัน
รอยยิ้มหวานจากน้ำเมาแสยะขึ้นเมื่อรับรู้ว่าเป็นคู่หมั้นของตนเอง
ในข้อความนั้นเขียนว่า
[โทษนะพี่ไปรับไม่ได้ วันนี้พี่ติดธุระกะทันหัน อย่าดื่มเยอะนะคะคนเก่ง ถ้าจะกลับเดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปรับ]
ธุระเหรอ ตอนสองทุ่มเนี่ยนะ
ณดารู้สึกระแคะระคายจนอยากจะถาม เธอเลยพิมพ์กลับตอบกลับไปแบบสั้น ๆ
[ธุระอะไรดึกจัง]
สัญญาณตอบกลับเงียบสนิท ไร้การตอบจากฝ่ายชายทั้งที่เขาเพิ่งส่งข้อความมาได้ไม่ถึงนาที
ณดาที่อยู่ในน้ำเมาถึงกับหัวเสีย ยิ่งคบกันนานก็ยิ่งถูกใส่ใจจากคู่หมั้นน้อยลง ไม่เข้าใจทำไมช่วงนี้ฝ่ายชายถึงไม่ค่อยว่างมาดูแลเธอสักเท่าไหร่ ซึ่งปกติแล้วหากความรักยังหวานชื่นก็ยิ่งต้องเจอกันบ่อยขึ้นสิ มันไม่น่าจะห่างเหินกันขนาดนี้ พอจี้ถามเข้าก็ได้คำตอบมาเพียงว่า ช่วงนี้พี่ไม่ว่างเลย
"น่าเบื่อชะมัด" ณดาทำหน้ามุ่ยจนเพื่อนสาวในกลุ่มต้องสอบถาม ขนาดแสงไฟริบหรี่พวกหล่อนก็ยังสังเกตเห็นสีหน้าเธอ
"เป็นอะไรไป ไม่สนุกหรือไงณดา" น้ำถาม
"อีกแก้วไหมณดา?" บัวกระดกเหล้าต่อกอดคอเพื่อนสาวโยกสะบัดสะโพกเต้นนำ เธอไม่อยากให้งานมันกร่อยเพราะสีหน้าของณดาแสดงออกมาอย่างไม่พอใจ
"พอแล้ว ฉันหมดอารมณ์จะกินแล้ว ฉันกลับล่ะ" ความรู้สึกขุ่นเคืองคู่หมั้นตนเองทำให้ความเอาแต่ใจของแม่สาวเผยออกมา ณดาปัดแก้วเหล้าออกเบาๆ หลังจากเพื่อนยื่นมันให้เธอ
ณดารีบคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมและวางเงินสองหมื่นไว้บนโต๊ะเป็นปึก
"นี่เงินค่าเสียหายของฉัน พวกเธอก็กินกันต่อเลยฉันเลี้ยง ถ้าเกินพวกเธอก็ออกกันเองละกัน" ณดาเดินออกไปอย่างมีน้ำโห เธอมุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังลานจอดรถพร้อมกับความหงุดหงิดและความเมา
วันนี้คงกลับบ้านเหยียบคันเร่งให้มิดเป็นการระบายอารมณ์ที่โดนผู้ชายทิ้งตกไว้ให้โดดเดี่ยว ทั้งที่คุยโวโอ้อวดไว้เยอะว่าผู้ชายคนนี้เขาหลงเธอหัวปักหัวปำ แค่กระดิกนิ้วเขาก็คลานเข่ามาหาไม่มีทางหรอกที่เธอจะถูกทิ้ง
ไม่ว่ายังไงนิสัยยโสและเอาแต่ใจนี่จะต้องให้ผู้ชายอยู่ใต้อาณัติให้ได้ เธอต้องเป็นที่หนึ่งในหมู่เพื่อนเท่านั้นทำตัวให้เหมือนทั้งโลกมีเธอดีอยู่คนเดียว
"เอาอีกแล้ว ผู้ชายคงไม่มาล่ะสิ" น้ำพูดเปิดเมื่อเห็นพฤติกรรมหัวเสียของเพื่อน
"ยัยขี้โม้ ทำตัวรวยจนน่าหมั่นไส้ จะมีผู้ชายคนไหนทนความเอาแต่ในของยัยณดาได้ สวยขนาดนั้นยังโดนทิ้งไม่เป็นท่า ถูกทิ้งมากี่คนแล้วล่ะ สมน้ำหน้าชะมัด" วิกล่าวอย่างอวดรู้
"ยัยวิ เธอก็พูดไปนี่คู่หมั้นเลยนะ" น้ำแย้ง
"ก็เหมือนกันนะแหละ ขนาดมีคู่หมั้นแล้วก็ยังอ่อยผู้ชายไปทั่วไม่ใช่หรือไง" วิบอก
“พูดอะไรของเธอ” น้ำโต้
“ไม่รู้จักตามข่าวเลยนะ ข่าววงในเขาพูดมาย่ะ ไม่คิดว่าพี่พัฒจะโง่ขนาดนี้นะ ผู้หญิงทำตัวแบบนี้ ยังจะอยากได้อีก” วิพูดพลางกระดกเหล้า
วิพูดต่อ “พี่พัฒเขาเป็นคนดีจะตาย ต้องมาโดนยัยณดางาบไปกินนี่น่าเสียดายชะมัด อย่างว่าแหละ ถ้าไม่รวยมีเหรอผู้ชายที่ไหนจะมาสนใจ"
"นั่นสิ ฮิ" น้ำหัวเราะ
บัวรู้สึกขำที่ได้ยินมันผิดหู พี่พัฒนี่นะคนดี
"เธอขำอะไรยัยบัว"
"เปล่า กินต่อเถอะอย่าไปสนใจเรื่องยัยนั่นเลย" บัวมองตามหลังณดาที่เดินพ้นออกไป สายตาเคลื่อนกลับมายังกลุ่มเพื่อนอีกครั้ง เธอยกแก้วดื่มแล้วเต้นต่อตามอารมณ์ ตอนนี้อยากสนุกมากกว่าไปปลอบใจเพื่อนขี้โมโห เวลาณดาเป็นอย่างนี้อย่าคิดไปยุ่ง ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนเธอต่อว่าแรงๆ
“เสียดายนะวันนี้ยัยมินไม่ยอมมาด้วย ยัยโง่ (ณดา) นั่นวางเงินไว้ให้ตั้งสองหมื่น” วิโพล่งขึ้นคิดถึงเพื่อนรักที่สนิทที่สุด
“นั่นสิ เสียดายที่มันไม่มาด้วย บอกติดธุระอะไรของมันก็ไม่รู้” น้ำบ่นต่อ
บัวเริ่มหมดสนุกเพราะคำนินทาของเพื่อนทั้งสอง เธอรีบดึงความสนใจของทั้งคู่ทันที
“กินเถอะๆ อย่าไปสนใจเลย”
“จ้า แม่คนขี้เมา” วิยกแก้วขึ้นชนทันที
*****
ในลานจอดรถด้านณดา เธอยืนอยู่ตรงรถเก๋งสีดำหญิงสาวกำลังหัวเสียเพราะหากุญแจรถไม่เจอ เธอใช้เวลาควานหาอยู่หลายนาทีไม่รู้ไปวางมันไว้ตรงไหน หรือว่าลืมไว้ที่โต๊ะ ออกมาข้างนอกแล้วยังต้องกลับไปเอาอีกเนี่ยนะ
ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องแย่ ๆ ทำอะไรก็มีแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง พี่พัฒคู่หมั้นก็ทำตัวน่าโมโหทำเธอเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนสนิท มันทำให้เธอดูเป็นตัวตลก ปกติพี่พัฒจะต้องตามติดเธอเป็นเงา หากไม่ว่างก็ต้องมารับเป็นปกติ เดี๋ยวนี้ทำตัวห่างเหินกว่าเดิมจนคนอื่นนินทากันไปหมด ทั้งที่เคยบอกไว้แล้วแต่พี่พัฒก็ยังทำ
แค่คิดถึงคู่หมั้นห่วยแตก ณดาก็อารมณ์เสียจนเท้าเตะไปที่รถจนดัง ปัง!
"โอ๊ย!"
"จะ..เจ็บๆๆๆ "
เธอรีบผละส้นสูงออกกระโดดหย็องเพราะความเจ็บที่ได้รับจากการกระแทกเข้าอย่างจัง ความเจ็บทำให้เธอคลายอารมณ์ได้สติ คงต้องกลับไปเอากุญแจที่โต๊ะสังสรรค์จริงๆ
ณดารีบถอนหายใจทิ้งอารมณ์ขุ่นลงพื้นหินก่อนจะกลับมาโมโหเรื่องพัฒอีกครั้ง
เธอหันหลังกลับในทันที แววตาทอดส่งไปยังแสงไฟนอกร้าน ณ ลานจอดรถ ในรถนั่นปรากฏหนึ่งร่างที่คุ้นเคย
มือสาวกำสายกระเป๋าสีแดงแน่น ริมฝีปากแดงฉานขบกันจนปิดแนบสนิทด้วยความโมโห ภาพตรงหน้าที่เห็นคือคู่หมั้นที่ส่งข้อความมาว่าไม่ว่างกำลังพัวพันแลกจูบกับหญิงสาวในรถ ตอนนี้เข้าใจแล้วไอ้คำว่าธุระสำคัญมันคืออะไร
"ไอ้สวะเอ๊ย!"
เธอมองคู่หมั้นก่อนที่จะขว้างกระเป๋าแดงออกไป หวังว่าแรงเหวี่ยงจะโดนรถราคาสิบล้านของไอ้ชาติชั่ว แต่ยังไม่ทันได้ปล่อยกระเป๋ากุญแจรถที่หาอยู่ก็ดันตกลงมาเสียก่อน
ณดาผ่อนปรนอารมณ์แล้วหันมาสนใจกุญแจรถทันที เธอกะว่าจะเข้าไปอาละวาดให้หนำใจ อยากจะเอาปืนไปยิงทิ้งทั้งคู่ แต่ทว่า
ติ๊ง!
เสียงข้อความดังขึ้นแจ้งเตือน จนเธอต้องหยิบมือถือออกมา ใครกันที่ส่งข้อความมาตอนอารมณ์ไม่ดี
พอเปิดดูถึงกับบีบมือถือแน่น ไอ้สวะนั่น ส่งรูปถุงกระดาษสีขาวมันเงาและสร้อยคอคาร์เทียร์มาให้เธอ เป็นการขอโทษและง้อเธอที่เขาไม่ว่างมารับจริงๆ
วันนี้ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือไม่กันแน่ที่ดันมีการเปลี่ยนร้านนัดหมายกะทันหันเลยทำให้ได้พบภาพบาดตาและความเป็นจริง
ณดาเงยหน้าขึ้นมอง คราวนี้ฉันเอาตายแน่ คิดว่าฉันโง่มากหรือไง
เธอรีบก้าวขาอย่างไวแต่ต้องชะงัก ไอ้ส้นสูงบ้ามันดันลงติดในรูซอกหิน เธอโดนเหนี่ยวรั้งไว้ด้วยส้นที่เสียบคาอยู่
รองเท้าเกือบหลุดออกจากส้น เธอก้มลงถอดรองเท้าออกด้วยความหงุดหงิดแล้วขว้างไปทางรถเก๋งสิบล้านด้วยความโกรธ แต่มันดันไม่ถึงเสียนี่ มันตกลงก่อนจะถึงรถเจ้าชั่วนั่น
ดูเหมือนจะใช้เวลานานไป คู่หมั้นสวะของเธอขับรถออกไปแล้ว สายตาหวานเยิ้มที่มองจ้องกันราวกับจะสิงสู่ พวกเขาคงไปต่อกันที่โรงแรม
ตอนนี้ความโกรธมันทะลุพุ่งสูงจนหายใจถี่ ณดาทำอะไรไม่ได้จนต้องขบปากแน่นสดับอารมณ์ ถ้าเธอพิมพ์ข้อความไปต่อว่าก็อาจจะทำให้เขาไหวตัวทันและแก้ตัวได้น้ำขุ่นๆ มีทางเดียวคือต้องกลับไปบอกพ่อให้ถอนหมั้นเขาโดยด่วน
น้ำตาปริ่มไหลคิดว่าเขาเป็นคนดีที่สุดในตอนนี้ เขาคอยดูแลเธอตลอดตั้งแต่เธออยู่ชั้นประถม หลังจากลองคบผู้ชายมาหลายคน ก็มาจบที่ชายคนนี้เอ่ยปากขอหมั้นในช่วงเรียนจบมหาลัย อีกไม่นานก็จะได้เข้าเรือนหอ เข้าสู่การเป็นภรรยาของคนดีที่ผู้หญิงหลายคนต้องอิจฉา ไม่นึกเลยว่าลับหลังจะเป็นพวกเลวทราม
ฝีเท้าที่หมดแรงพยายามพยุงตัวเดินไปเก็บรองเท้าส้นสูงกับกุญแจรถ มันช่างหนักเหลือทนเพราะน้ำตาที่หยดเป็นทาง ความรู้สึกมันพังทลายลงจนต้องทิ้งมันไปกับหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง
23:00 นาฬิกา
"ขออีกแก้ว" ณดาขับรถมาร้านเหล้าอีกร้าน เธอไม่อยากพกใบหน้าเสียใจกลับไปที่บ้าน วันนี้เธอจะดื่มมันทั้งคืนจากร้านเหล้าประจำที่ยอมขายดื่มให้เธอ เธอดื่มมันไม่มันยั้ง สั่งเหล้ารสชาติไม่ซ้ำกันวนกันไป เธอก้มศีรษะลงเพราะไม่เหลือน้ำตาสักหยด อยากจะร้องไห้อีกแต่มันร้องไม่ออก อาจเป็นเพราะเธอปล่อยมันหมดไปกับตอนขับรถ
เพิ่งมาตระหนักได้ว่าถ้าทำอะไรไม่มีหลักฐานพ่ออาจจะไม่ให้ถอนหมั้นก็ได้ ดูพ่อจะชอบฝ่ายชายน่าดูเพราะทางนั้นก็ลูกคนมีเงิน แถมยังเป็นธุรกิจเดียวกันคือทำอสังหาริมทรัพย์
วันนี้ทำอะไรก็หงุดหงิดไปหมด ไม่ได้ดั่งใจตั้งแต่เช้าทั้งพ่อก็เอาแต่เที่ยวเตร่ไปกับสาว แม่ก็เอาแต่ออกงานสังคม
ลูกคุณหนูแสนเก่งกาจ ความฉลาดก็พอตัวจากการเรียนจบด้วยเกียรตินิยม ตามจริงไม่ต้องให้ผู้ชายมาดูแลก็ได้ ทว่าปู่กับพ่อกลัวเธอจะเหมือนป้าที่ครองโสดไปชั่วชีวิต และตายอย่างโดดเดี่ยวในช่วงเวลาที่หมดลมหายใจ มันเป็นภาพที่น่าสลด มีเพียงกลุ่มเพื่อนเท่านั้นที่มางานศพป้าเธอ ชีวิตที่ไร้ผู้ชายอาจจะทำให้มันว่างเปล่าไปเลยก็ได้
เธอฟุบหน้าลงบนโต๊ะบาร์ก่อนจะมีผู้ชายสวมเชิ้ตขาวมานั่งที่เก้าอี้ตัวสูงด้านขวา
น้ำตาไหลไปรวมตรงที่เดียวหลังเธอเอาแก้มนาบลงบนโต๊ะบาร์ มันไร้คราบสาวงามที่เคยเฉิดฉาย
น้ำใสไหลจากตากองรวมกันอยู่บนโต๊ะ จนฝ่ายชายต้องเหลือบมอง ดูท่าเขาจะเลือกที่นั่งผิด หญิงคนนี้น่ากลัวอย่างแปลกประหลาด ดูเธอจะเสียใจอย่างหนักเพิ่งหรืออกหักมากันแน่
ผู้ชายภูมิฐานรีบเบือนสายตาหนีไม่อยากสบตากับคนเมา เขากลัวจะมีปัญหา เกิดเธออยากจะหาเรื่องเขาขึ้นมาจะกลายเป็นว่าวันนี้หมดสนุก อยากเปลี่ยนที่นั่งแต่ร้านดันมีคนเต็มไปหมด เสียดายบรรยากาศที่คิดจะมานั่งผ่อนคลาย
"เอาตากีร่าอีกแก้ว" ณดายืดตัวขึ้นปาดน้ำตาสั่งเครื่องดื่มจากพนักงานบาร์อีกครั้ง
ชายเลื่อนสายตากลับไปมอง เหมือนเธอจะเต็มที่กับน้ำเมา ในเมื่อเธออยู่ในภวังค์ของตัวเองก็ไม่ควรไปสนใจ เขาเลยสั่งของตัวเองบ้าง
"ขอมาตินี่แก้วนึงครับ"
พนักงานบาร์รับทราบแล้วจัดให้พวกเขาตามคำขอ
พวกเขาทั้งคู่นั่งดื่มเคียงข้างกันไปหลายแก้ว ต่างฝ่ายต่างไม่สนใจกันและกัน แม่สาวก็ได้สั่งเพิ่มจนเขาต้องหันไปมอง เขารู้สึกทึ่งในการดื่มของเธอ มันเกินสิบแก้วไปแล้ว เขานึกว่าเธอจะหมดแรงหลังจากลุกหายไปสักพัก เธอแค่ไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมาดื่มต่อ
ชายผมดำรู้สึกสนใจกับสภาพแม่สาวคอทองแดงจนต้องหันไปสบตา เห็นใบหน้าสวยสดภายใต้แสงสีส้มแดงที่สะท้อนจากเลเซอร์บนเพดาน ไม่รู้ว่าสวยเพราะความมืดสลัวหรือสวยด้วยตัวจริงกันแน่ ณดาหันมามองเขาแบบเหยียดแล้วนั่งเอามือค้ำคางสั่งเครื่องดื่มแก้วต่อไป
“เอามาตินี่มาอีก”
พอดูเธอดื่มก็รู้สึกไม่อยากแพ้แม่สาวสวยนี่ ชายผู้นี้เลยสั่งเหมือนเธอไปทุกแก้ว
หลังจากนั้น
"ขอโมจิโต้แก้ว" (เหล้าผสมใบสะระแหน่) เขาเอ่ยปากบอกพนักงานหลังสาวเพิ่งสั่งไป
เพลงเสียงดังจนหูของณดาไม่ได้ยินอะไรเลย แม้แต่เครื่องดื่มที่ชายแปลกหน้าสั่งตามเธอ เธอเลยไม่ได้สนใจอะไรได้แค่ดื่มมันอย่างนิ่งๆ เหมือนคนไร้วิญญาณที่ตอนนี้ในร่างมีแต่รสแอลกอฮอล์
เวลาเที่ยงคืน
ตอนนี้มันหมดเวลาของร้านแล้วคงต้องกลับ เธอวางแก้วสุดท้ายลงแล้วมองมัน ความรู้สึกพะอืดพะอมทำให้เธอลืมเรื่องคู่หมั้นชาย ณดานั่งนิ่งจนกระทั่งชายตรงข้ามวางแก้วสั้นขอบปากหนานั้นลงเช่นกัน เธอมองไปทางเขาแล้วจ้องสักพักด้วยความเบลอจากดีกรีน้ำเมา
ร่างกายโยกคลอนไปมาด้วยความมึน ตาขวางเริ่มทำงานมองฝ่ายชายเหมือนจะหาเรื่อง
หลังชายชุดขาววางแก้วลงเหมือนมีลางสังหรณ์แปลก ๆ จนเขาต้องหันไปสบตาอย่างช่วยไม่ได้ ตาขวางนั้นทำให้เขาสะดุ้งนิดหน่อย เอาแล้วไง คนเมาที่นั่งร้องไห้เริ่มมีอารมณ์อยากปะทะ
ชายแปลกหน้ารีบหยิบบิลใบเสร็จที่มีแผ่นหนังสีดำรองอยู่แล้วลุกขึ้นจะไปจ่ายเงิน ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกอยากกลับบ้านโดยด่วน หรือถ้าไม่กลับ เขาก็อยากไปต่อร้านอื่น เดี๋ยวจะเสียอารมณ์หลังจากทำงานเหนื่อยกลับมา
ร่างสูง 188 ลุกขึ้นเดินผ่านด้านหลังของหญิงสาว แต่แล้วต้องชะงัก เมื่อมีมือสาวเข้ามาจับไปที่ท่อนแขนของเขา เขาหยุดมองเธอ
"มีอะไรหรือครับ?" ฝ่ายชายรีบถามหญิงสาวในทันที
ณดาดึงเขาเข้ามาใกล้ จนใบหน้านั่นเกือบชิดกัน มันห่างกันเพียงสามคืบจนสายตาจ้องเข้าหากัน
"คุณ..ว่า..ง หรื..อ เปล่า..?"
ฝ่ายหญิงเอ่ยปากจนชายตาลดลงต่ำ เขาเอียงหน้านิดหน่อย หรือว่าผู้หญิงคนนี้สนใจในตัวเขาขณะที่เธอเมา
"ทำไมเหรอครับ?" ฤทธิ์น้ำเหล้าทำให้เขาตอบกลับด้วยเสียงปนเสน่ห์ คิดว่าสาวนั้นต้องหลงใหล เขายิ้มอ่อน
หญิงสาวปรือตามองพูดด้วยลมปากที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์
"ถ้า..คุณ ว่าง วัน..ไนท์สแตนด์..กับฉันไหมคะ?" เธอฉีกยิ้มหวานใส่
ฝ่ายชายมองไปที่เธอแล้วยิ้มอย่างขบขำ "ชวนเหรอ?"
"แล้ว..กล้า..ไหมล่ะ"
เขาหรี่ตาลงมองสาวอีกครั้ง นี่มันคำท้าที่ดูถูกความเป็นชาย
ณดามองตาแล้วยิ้มขำ ฮึ! ปานคนชอบเหยียด "ไม่กล้าสินะ"
ฝ่ายชายนิ่งลงแล้วจ้องเธอกลับไปอีกครา ช่างกล้านะแม่สาว รู้จักกันน้อยเกินไปแล้ว
