จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ความฉลาดของทนายความ ภายในเส้นสมองเกลาออกมามองมือถือที่เธอถืออยู่ ณดาเอาลูกเล่นชั้นเชิงแบบนี้มาจากไหน ถึงได้ต้อนเขาได้จนมุมแบบนี้
ย้อนกลับไป คำพูดที่ดูหวังดีที่แท้ก็แค่ทำให้เขาตายใจ คิดจะเล่นเล่ห์ตลกตลบหลังงั้นเหรอ
สีหน้าลีนิ่งสนิทมองกลับด้วยสายตาที่เงียบกริบ จะจัดการคนตรงหน้าอย่างไร
ปากปีกนกยิ้มเย้ยกระตุกต่อมแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ฆ่าทิ้งซะดีไหม? ด้านหลังมีถังขยะใหญ่อยู่พอดี แค่คิดอาชีพทนายก็หมดสิ้นกลายเป็นฆาตกร
มุมปากชายเชิดขึ้นนิดหน่อยราวกับกลายเป็นผู้ชนะ
"อ๊ะ! "
หมับ! เข้าให้ ลีคว้ามือถืออย่างฉับพลัน ไม่เหลือหลักฐานในมือสาว มันเร็วเสียจนจับไว้ไม่ทัน ทำไมเธอถึงไม่จับมันแน่นๆ นะ
ด้วยความที่ทนายตัวสูงไม่ว่ายังไงก็ยื้อแย่งมือถือกลับมาไม่ได้ ลีแค่หันหลังหนีกลับเธอก็แทบมองไม่เห็นด้านหน้าแล้ว
ณดาได้แต่ยืนนิ่งทิ้งใบหน้ายิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย
ไม่รอช้าลีเปิดมือถือดูทันทีที่แย่งมาได้ แต่มันไม่มีอะไรเลยในคลังแกลเลอรี ไม่มีรูปภาพหลักฐานตามที่เธอพูด คิ้วหนาจับเข้าหากันหรือว่ามันไม่ได้อยู่ในนี้ เธอเอาไปเก็บไว้ไหน
ผ่านไปชั่วอึดใจลีรีบกดดูข้อมูลในมือถือไถเลื่อนรูปถ่ายดูอย่างไว นิ้วลื่นปื๊ดอย่างระรัว ด้านในมีแต่รูปเธอกับคู่หมั้น รูปแมว และรูปสัพเพเหระที่ถ่ายเอามั่วๆ ที่เห็นจะเยอะที่สุดก็เป็นรูปเธอเองที่มีมากกว่าสามพันรูป ดูท่าเธอจะหลงรูปตัวเองไม่น้อย ตาชายก็มองดู รูปไหนเซ็กซี่ก็เลื่อนช้าลงหน่อย ไม่ได้โรคจิตนะแต่แค่มันดูน่าสนใจ
"ฉันแค่ล้อเล่นเองค่ะ"
ลีชำเลืองมองคนชะโงกมาแค่คอจากด้านหลัง แสงไฟจากมือถือสาดส่องหน้าเธอรางๆ จนเหมือนผีคอขาดเล่นเอาขนลุก
พอรู้ว่าโดนหลอกเข้าให้เลยยื่นคืนเธอ "ให้ตายสิ นี่แกล้งกันเหรอ"
"คริ" ณดำยิ้มขำ สนุกแฮะ "ฉันไม่คิดว่าทนายลีจะเป็นพวกจริงจัง"
ลมก้อนใหญ่หายใจเอาความฮึด! รู้สึกไม่ชอบใจนิดหน่อยที่ฝ่ายหญิงเอาเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรอง เขาเลยเดินออกจากซอกตึกเงียบๆ นำไปก่อนและทิ้งใบหน้างอนให้ณดาเห็น
ยิ่งเห็นก็ยิ่งขำ น่ารักจังผู้ชายคนนี้ ณดาเลยรีบเดินตามง้อเขาก่อนจะกลับบ้าน หวังว่าจะง้อไม่ยากนะ
เธอรีบคว้าแขนอันกำยำของเขาด้วยใบหน้าทะเล้นยิ้มรีบง้อด่วนก่อนจะป้ายตากลับไปมองสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเจอ
“ณดา”
เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจนณดาตกใจรีบหันไปมองเพราะมันจำได้ดี
“ยัยมิน”
มินมองตามสายตาจับจ้องไปที่ณดา เธอปริยิ้มออกมาราวกับรู้ว่าภาพที่เห็นหมายถึงอะไร มือหญิงกำลังควงชายหน้าตาดีที่สูงกว่าเพื่อนเธอ ขายาวดูอย่างกับเทพบุตร
ณดาถอนหายใจทิ้งทันทีทำไมต้องมาเจอแม่นี่เพื่อนสนิทที่ไม่น่าคบหาสักเท่าไหร่
มินเดินเข้าไปหาณดา “อ้าว ไม่ใช่พี่พัฒหรอกเหรอ”
มินหยอกล้อพร้อมยกปลายปากยิ้มทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ก็ถามให้แคลงใจไปอย่างนั้น
ลีเหลือบมองณดา ที่ตอนนี้มีสีหน้าบึ้งตึงนิดหน่อยอย่างไม่พอใจ
“ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งนะคะ ผู้ชายคนใหม่ของณดา เพราะเธอจะแต่งงานแล้ว” มินทิ้งคำพูดไว้ด้วยรอยยิ้มชวนโมโห ณดาแทบเดือดอยากจะลากมาตบ แต่มันก็เป็นนิสัยของยัยมินที่ไม่ชอบเห็นเธอควงคนอื่นนอกจากพี่พัฒ ซึ่งไม่รู้จะจงรักภักดีกับพัฒอะไรนักหนาทั้งที่พี่พัฒก็เป็นคู่หมั้นเธอ หรือว่าพี่พัฒจะฝากฝังให้เพื่อนสาวคนนี้ดูและเพราะเห็นพวกเธอสนิทกัน
“ไปกันเถอะค่ะ ทนายลี” ณดาขุ่นเคืองรีบลากลีเดินออกจากจุดนั้น ถ้ายังอยู่ที่เดิมมีหวังทนายลีได้เห็นธาตุแท้ คือมวยคู่ผู้หญิงเธอไม่อยากแสดงมันออกมาเพราะลีเห็นหลายสิ่งที่ดูน่ารังเกียจมาเยอะแล้ว
ลีได้แต่เหลือบมองแล้วก้าวขาตามณดาอย่างเงียบๆ โดยไม่ถามอะไร เพราะรู้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี
หลายวันต่อมา
พัฒมาหาณดาที่ทำงาน ระยะห่างที่เธอเคยวางไว้ทำให้พัฒวิ่งแจ้นมาหาบ่อยมากขึ้นไปอีก งานแต่งที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องเร่งทำคะแนนกันฝ่ายหญิงเปลี่ยนใจ เขามาพร้อมกับดอกไม้หนึ่งช่อสั่งทำจากทางร้านราคาแพง ประโคมด้วยดอกกุหลาบขาวแซมแดงตามที่ณดาชอบ เขาเสียบรูปหัวใจลงไปพร้อมการ์ดหนึ่งใบที่เขียนด้วยมือ
ในห้องทำงานนั้น ณดากำลังวุ่นอยู่กับเรื่องการเซ็นสัญญากับลูกค้ารายใหญ่ แต่เธอก็วางมันลงในตอนที่พัฒเข้ามาหา
พัฒเดินเข้ามาหาใกล้ๆ พร้อมรอยยิ้มพี่ชายแสนดี ที่เหมือนเทวดามาโปรดเธอเห็นขนนกโปรยอยู่รอบตัว ณดากะพริบตาปริบไล่ความเฮงซวยไม่อยากเอามาปนกับความคิดที่สงบสุข นั่นไม่ใช่ผู้ชายที่รู้จักกันในตอนประถม เขาเปลี่ยนไปแล้ว
"พี่พัฒมาทำอะไรคะ? " ณดามองไปที่ดอกไม้ช่อโต
พัฒยิ้ม "พี่เอาดอกไม้มาให้" เขายื่นมันให้กับเธอ
หน้าน้อยยิ้มตอบให้เขารู้สึกสบายใจจะได้ไม่สงสัยว่าเธอใจแปรเปลี่ยน การแสดงได้เริ่มต้น
"สวยมากเลยค่ะ" ปลายจมูกจรดลงดอกไม้สูดดมกลิ่นหอม
"พี่ยังมีนี่มาให้ด้วยนะ"
เธอมองพัฒ "อะไรคะ? "
อึ๋ย~
ปากกระตุกขึ้นสองที ไม่คิดว่ามันจะวนกลับมาหา อุตส่าห์เหยียบทิ้งจนแหลกไปแล้วนะ ยังจะเอามันกลับมาอีกนะ ไอ้สวะนี่
"พี่เห็นณดาทำแตก พี่เลยเอารูปใหม่ไปใส่กรอบไว้ให้ รูปคู่ที่เราไปเที่ยวสวนสนุกกันไง"
แค่เห็นน้ำตาก็ปริ่มไหล ไม่ได้ยินดีสักนิดที่จะได้มัน ความหวังดีของพี่พัฒเอามันทิ้งลงถังขยะเปียกเถอะ
ไม่ว่ายังไงก็ต้องรับด้วยความดีใจ แต่ภายในกลับย้อนแย้ง ยังต้องเห็นไอ้รูปนี้ไปอีกสักพักใช่ไหม ณดาเริ่มเศร้า
เธอเปรยยิ้มกลับรับความหวังดีแต่ไม่ขอบคุณเขาสักคำ
"พี่มีธุระอะไรหรือเปล่า? " ณดาเปรยขึ้น "เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานต่อแล้วนะ"
ตาน้ำตาลเข้มลดต่ำลงมองหน้าสาวผู้เป็นคู่หมั้น มาหายังไม่ทันห้านาทีก็ไล่เขากลับ เธอเริ่มเป็นแบบนี้บ่อยครั้งจนทิ้งความสงสัยไม่ลง มันรู้สึกแคลงใจอย่างบอกไม่ถูกจนต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง
"ณดารีบเหรอ พี่มาหาทั้งทีนะ"
ดวงตาสาวฉายแววสับสนกลิ้งไปมาหาคำตอบ "ค่ะ ฉันติดงา.."
สิ่งที่ทำให้ตกตะลึงเธอกลั้นหายใจตั้งสติ พัฒเข้ามากอดเธอด้วยความทะนุถนอม ลมหายใจแผ่วเบารดข้างใบหูด้วยการก้มต่ำลงมา คางเกยไปที่ไหล่สาวแล้วเริ่มกอดแน่นขึ้น
"พี่..พัฒ"
ดวงตาสาวเริ่มระส่ำทำไมถึงกอดเธอ ทั้งที่ปกติไม่เคยทำ พัฒมักจะเว้นระยะห่างวางตัวให้ดูเป็นสุภาพบุรุษ เขาแทบไม่แตะเนื้อต้องตัว มีเพียงแค่การจับมือแล้วกอดกันตอนถ่ายรูปเท่านั้น ตอนนี้ควรทำยังไงมันรู้สึกแปลกๆ หรือเป็นเพราะไม่หลงเหลือความชอบให้คนตรงหน้า เลยรู้สึกไม่ดี
มือขวาที่ว่างอยู่ยกขึ้นมาแตะหลังพัฒคอยตบมันเบาๆ นิ้วก้อยกระดกขึ้นมันขยะแขยงแต่ต้องทำไว้ก่อนเดี๋ยวจะหาว่ารังเกียจ
พัฒผละแขนออกแล้วกลับมาจ้องหน้าณดา
ณดากะพริบตาปริบ พี่พัฒจะทำอะไร?
พัฒมองไปที่ใบหน้าดวงตาผสานกันราวกับโหยหา ไม่เคยได้ชื่นอกกับหญิงที่เป็นคู่หมั้น ลองทำมันสักครั้งก็คงจะไม่เป็นไรเธอไม่ดิ้นหนีหรอกน่า มือยกขึ้นมาจับคางเล็กเชยขึ้นเบาๆ ทิ้งสายตาที่หลงใหลแล้วค่อยก้มลง
Stop! หยุดเลยนะ
ฝ่ายชายชะงักตาเลิกโตขึ้น เมื่อรอยจูบถูกหยุดด้วยช่อดอกไม้ เขาได้ยินแต่เสียงกรอบแกรบดังจากแผ่นพลาสติก
"พี่พัฒจะทำอะไรคะ? "
พัฒผละออกเลียปากนิดหน่อยเผยใบหน้าที่ผิดหวัง หมดกันความโรแมนติกที่กำลังจะมอบให้
"เอ่อ พี่เห็นว่าณดาน่ารัก เลยเผลอไปนะ”
“ถ้าจะแตะต้องตัวฉันพี่พัฒต้องรอหลังแต่งงานนะ” ณดาเกริ่นบอกให้เขาออกไปอย่าได้มาทำตัวละลาบละล้วงกับเธอ
“ยังไงเราก็จะแต่งงานกันแล้วนะ พี่แค่จูบนิดเดียวก็ไม่ได้เหรอ” พัฒถามย้อน
“ไม่ได้ค่ะ”
เสียงขึงหนักแน่นทำให้พัฒรู้สึกละอาย คบกันแล้วยังจะเรื่องมากอีกนะ เขาพยักหน้ารับ
“ถ้าอย่างนั้นพี่กลับล่ะ"
"ค่ะ" ณดาตอบรับ "ไว้จะโทรหานะคะ"
"ฮืม..." พัฒยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ แล้วลากลับทันที
ด้านล่างในลานจอดรถ
ผ่านมาชั่วขณะ พัฒยืนอยู่ข้างรถที่มีเงาของร่มไม้ เขาเดาะลิ้นพลางถอนหายใจเรื่องณดา แค่จูบยังทำไม่ได้ คบกันจริงจังมาสามปีได้แค่จับมือ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้หวงเนื้อหวงตัวนักนะ บอกว่ารักแต่เรื่องบนเตียงให้กันไม่ได้มันแทบจะรู้สึกเสียเชิงชาย ไม่ว่าจะเข้าหาเท่าไหร่ณดาก็พยายามเว้นช่องว่างตลอด บางครั้งความรู้สึกอัดอั้นช่วงล่างก็ต้องไปปลดปล่อยกับผู้หญิงคนอื่นแม้บางครั้งจะไม่อยากทำแต่มันก็ห้ามไม่ได้
บรืนนน
เสียงรถถอยหลังเข้ามาเทียบจอดช่องข้างๆ จนพัฒต้องหันไปมอง รถคันนี้มันคุ้นตาเสียจนต้องจดจ่อไปที่มัน รถเปิดประทุนที่เป็นสินค้าตัวใหม่ เขาจำมันได้เพราะเพิ่งมีโฆษณาในคอลเลคชั่น หรือว่าจะเป็นลูกค้าที่ณดาพูดถึงเห็นว่ามีนัดในวันนี้
เมื่อรถจอดเทียบสนิท ผู้ต้องสงสัยได้ลงมาจากรถ รองเท้าหนังสีดำขลับมันวาวพรั่งพร้อมด้วยชุดเชิ้ตที่เคยเห็น เพียงแค่ยืนตรงก็รู้ว่าเป็นใคร
ทนายลีเหรอ
ความสงสัยทำให้พัฒมองไปที่รถอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วหลังเห็นสติกเกอร์รูปเหยี่ยวที่ติดหลังรถ เขาจำได้แม่นนี่มันรถณดา
สมองไหลย้อนกลับเอาความทรงจำย้อนคืน
ในวันที่ไปบ้านณดาช่วงคำปรึกษาก่อนหน้านั้น
"ความจริงใจเหรอ ฉันไม่เข้าใจ" เสียงณดาเอ่ยปากถามหลังหารือกับโคนม เรื่องที่จะเข้าหาทนายลี
"ใช่ค่ะคุณหนู จะให้เขาไว้ใจก็ต้องมีความจริงใจให้เขาก่อน"
"อ๋อ"
ณดาพยักมองขึ้นไปยังชั้นสอง ห้องทำงานของปู่ที่ตอนนี้มีเพียงปู่กับพี่พัฒแค่สองคน
เวลาต่อมา
หน้าห้องทำงานของปู่หลังพัฒคุยธุระกับปู่เสร็จก็ได้ออกมาพบแม่ตัวดี เธอเดินยิ้มหวานมาแต่ไกล
"พี่พัฒว่างไหมคะ? "
พัฒเลิกคิ้ว "ทำไมเหรอ? "
"พอดีวันนี้อยากชวนพี่พัฒไปดูรถสักหน่อย"
"ว่างสิ ณดาจะซื้อรถใหม่เหรอ"
"ค่ะ อยากได้คันใหม่พอดี พี่พัฒไปช่วยเลือกหน่อยนะคะ"
"ได้สิ"
ภาพจำจบลงในตอนที่เธอเข้าไปเลือกรถ เธอเลือกของตกแต่งด้วยตัวเองเขาจำได้ดี สิ่งนั้นยังไม่น่าสงสัยเพราะรถยังไงก็มีเหมือนกันได้ ทว่ารถคันนี้มันมีแค่สามคันที่นำเข้ามาขายในประเทศ
เมื่อตรวจสอบบุคลิกของทนายรถราคาหลายสิบล้านไม่น่าจะซื้อได้ คนอย่างทนายลีที่ยังไม่มีชื่อเสียงในวงการจะเอาเงินจากไหนมาซื้อ และไม่นานมานี่เขายังขับรถดำคันเก่าอยู่เลย
ปัง!
เสียงปิดประตูดังขึ้น พัฒอยากคลายความสงสัยจนเรียกขานชื่อ
"ทนายลี"
"ครับ" ลีหันไปสบตาตามเสียงเรียกจากคนที่พึ่งเดินเข้ามา
"รถสวยนะครับ"
ลียิ้ม "ขอบคุณครับ"
"รถคุณเหรอครับ? "
ลีไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาพยักหน้ามัน "ใช่ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับพอดีนัดคุณณดาไว้"
ลีตรวจสอบนาฬิกาข้อมือด้วยความเร่งรีบ ทำให้เขาเดินทิ้งห่างโดยเร็ว เขาไม่อยากเสวนากับพัฒนานเพราะยิ่งคุยนานก็ยิ่งมีเรื่องไม่สู้ดีเขารับรู้ได้จากสัญชาตญาณความเป็นทนายให้ถอยห่างจากตัวปัญหานี่โดยเร็ว
หลังจากทนายลีเดินจากไป พัฒหันกลับมามองรถอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นลูบมัน ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วสิ่งที่ทำให้ณดาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้มันคืออะไร
