จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
วันต่อมาทางด้านณดา
หลังจากแยกย้ายกันกับทนายลี เขาก็ติดต่อมาตามที่ว่ากล่าวไว้ แต่ทว่าก็ส่งมาเพียงข้อความสติกเกอร์เล็กๆ น้อยๆ เธอมองข้อความและมันก็ยังไม่เข้าใจความหมายของรูป
ไอ้ลิงถือกล้วยนี่มันคืออะไรเนี่ย
ความรู้สึกอย่างแรกคือเหนื่อย ทำไมทนายลีไม่คิดที่จะโทรมาอุตส่าห์ไปหาถึงบ้านขนาดนั้น หรือเธอไม่มีความสำคัญกับเขาเลยสักนิด เธอรู้สึกแย่จนอยากจะกระชากทนายลี จับมานั่งคุกเข่าสำนึกผิดที่หายไปแล้วทิ้งเธอไว้กับปัญหาของตัวเอง
วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใสภายนอกบ้านมีลมเย็นโชยมาพร้อมกลิ่นหอมของดอกกระดังงาที่ให้คนสวนปลูกไว้ ทว่าบรรยากาศภายในบ้านกลับตรงกันข้ามมันเหมือนอยู่ในคืนฟ้าหม่น สีหน้าของผู้เป็นพ่อดูเคร่งเครียดประหนึ่งเหมือนผู้พิพากษาที่กำลังไต่สวนความผิดของเธอ
"ฉันได้ยินข่าวแกจากเพื่อน ทำไมแกถึงได้มีข่าวเสียหายแบบนี้ณดา แกแอบกิ๊กกับทนายลีเหรอ"
ณดานั่งกอดอกมองรูปในมือถือด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส เธอเห็นมันแล้วเมื่อวานบัวส่งให้และมันก็เป็นแค่ข่าวฉาวจะเดือดร้อนไปทำไม
"พ่อจะไปเชื่ออะไรกับข่าวแบบนี้คะ ก็แค่มีคนอยากจะใส่ความเท่านั้น อีกอย่าง..รูปแบบนี้แค่ใช้มุมกล้องก็เห็นอีกแบบแล้ว"
ผู้เป็นพ่อกลุ้มใจมองไปที่รูปในมือถือ พวกเขาหอมแก้มกัน
"หนูก็แค่คุยธุระเรื่องงาน ทนายลีเป็นทนายส่วนตัวหนูด้วยนะ พ่ออย่าลืมสิ"
คำกล่าวอ้างบอกปัด ทำให้ใจของพ่อชื้นขึ้นมาบ้างแต่พ่อก็กังวลอยู่ดี
"ข่าวนี้แกต้องเงียบเอาไว้ อย่าให้ปู่ได้ยินล่ะ ฉันคงต้องทำข่าวงานแต่งของแกให้ดังกว่าเดิม แบบนี้มีหวังจบเห่กันทั้งหมด ปู่แกต้องไม่พอใจแน่"
เพียงแค่ได้ยินณดาถึงกับนิ่งถนัดเล็บถูกจิกเข้าเนื้อ ในขณะที่เธอนั่งกอดอกหน้าเชิด น้ำลายกลืนจนดัง เฮือก! รวมแววตาที่สั่นขวัญแขวน ลูกตาน้ำตาลมองไปที่พ่อบังเกิดเกล้า เธอรู้สึกถึงความระแวงไม่รู้ว่าพ่อกลัวอะไรอยู่ทำไมทุกอย่างจะต้องมาลงที่เธอ แล้วทำไมเขาต้องพูดคำว่าจบเห่หรือมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับบริษัทที่เธอไม่รู้
พ่อเงียบไปสักพักพลางคิดอะไรบางอย่างในโสตสมอง เขาประมวลมันจนบรรเจิดไอเดีย
"ต่อไปนี้ฉันจะให้พัฒตามประกบแก จะได้ดูเหมือนคู่รักกัน ไม่ว่าจะไปงานสังคมหรือเปิดตัวที่ไหน ฉันจะให้พัฒไปกับแก"
ณดาถึงกับเอามือทิ้งลง
"อะไรนะคะ พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะ"
"ทำไมจะไม่ได้" คิ้วแก่ย่นเข้าหากันพร้อมเสียงตวาดกลับ "ทำแบบนี้แหละ คนอื่นเขาจะได้ไม่คิดว่าแกเป็นอะไรกับทนายลี อยากมีข่าวว่ามีมือที่สามหรือไง ข่าวทุเรศแบบนี้แกน่ะแหละที่เสียหายที่สุดน่ะ"
"พ่อ! " ณดายืนขึ้นทันทีด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
"แกอย่ามาทำเสียเรื่องก่อนแต่งงานนะณดา ถ้าแกยังอยากได้อะไรจากปู่แกอยู่”
"ทำไมคะ หรือว่าปู่จะไม่ให้อะไรหนูเลย"
ชายมีอายุถึงกับถอนหายใจออกมาดังๆ
"ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้อย่างเดียวว่าถ้าแกไม่ทำตามที่ปู่แกบอกฉันก็จะจบไปด้วย แกก็น่าจะรู้นิสัยปู่แกนี่ ป้าแกโดนอะไรบ้างไม่เห็นหรือไง" ผู้เป็นพ่อลุกขึ้นทันทีหลังมีปากเสียงกับเธอ
"ฉันจะไปคุยกับพัฒซะหน่อย แกก็เตรียมตัวไว้ด้วย แล้วก็เลิกจ้างทนายลีได้แล้ว ไม่ต้องให้มันมาใกล้" พ่อเดินหนีทันทีก่อนณดาจะโต้แย้งกลับ เขาจะไม่ฟังคำอ้างของลูกสาว เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าณดาเอาแต่ใจแค่ไหน
แม่ที่เห็นเหตุการณ์เดินเข้ามาพอดิบพอดีแต่ผู้เป็นพ่อเดินหนีออกจากตรงนั้นไปแล้ว แม่ยิ้มเยาะเล็กน้อยใบหน้าเหมือนสะใจที่พ่อนั้นกลัดกลุ้ม
ณดาปรายตามองไปที่สาวใหญ่ ดูท่าแม่จะชอบใจที่เห็นพ่อหัวเสียกับเรื่องนี้
"น่าขำชะมัด ฉันเลือกผู้ชายแบบนี้มาเป็นสามีได้ยังไง คงจะกลัวตัวเองจะไม่ได้อะไรเลยมากกว่า"
ณดาเลิกคิ้วหลังจากได้ยินมัน เธอจ้องหน้าผู้เป็นแม่
"แม่ว่าอะไรนะคะ"
ปากแม่เหยียดยิ้มออกมา
"แม่หมายความว่ายังไงคะ"
"ปู่แกยื่นคำขาดว่าจะให้มรดกพ่อแกหลังแกแต่งงานเท่านั้น แกก็เลยมานั่งรับกรรมอยู่นี่ไง ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรือเปล่าที่พี่น้องพ่อแกมีแต่ผู้หญิง พอปู่แกเห็นว่าฉันท้องได้ลูกผู้หญิงพ่อแกก็แทบจะสนใจอะไรเลย ขนาดไปได้นังเมียน้อยมาสุดท้ายก็ได้ลูกผู้หญิง กรรมตามสนองน่ะสิตระกูลเฮงซวยชอบกดขี่เพศหญิง"
ตาน้ำตาลอ่อนสั่นไหวไปหมด ณดารู้อยู่แล้วว่าตระกูลของตนเองไม่ชอบให้ผู้หญิงเป็นใหญ่ ไม่คิดว่าแม่ตนเองจะเจอเหมือนกัน ป้าของเธอก็ทุ่มเททำงานในบริษัทนี้จนตัวเองป่วยเข้าโรงพยาบาลหลายครั้ง ป้าต้องการแสดงออกถึงความสามารถที่มีทำงานคอยเป็นเท้าให้ปู่ ปู่ก็ยังไม่สนใจและยังจะจับเธอแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแล้วยังจะให้ผู้ชายคนนั้นมายึดตำแหน่งแทนป้าตัวเอง ทำไมตระกูลเธอถึงได้เหยียดเพศหญิงขนาดนี้นะ เป็นกันมาตั้งแต่ต้นตระกูล
ผู้เป็นแม่มองลูกสาวที่กำลังจะพบจุดจบเช่นเดียวกับเธอ เธอเองก็ถูกบังคับแต่งงานเหมือนกัน แม่เป็นแค่เครื่องประดับในครอบครัวที่ประกอบชิ้นอย่างสมบูรณ์เธอเป็นคนมีฐานะกลางๆ เพียงเพราะคุณย่าที่ตายไปแล้วให้ซินแสมาดูตัวและระบุต้องเป็นคนนี้จะทำให้ตระกูลนี้ยังคงความร่ำรวย ปู่จึงไม่ยอมปล่อยแม่ไปแม้แม่จะยื่นเรื่องหย่าไปกี่ครั้งปู่ก็พลิกสถานการณ์กลับมาชนะคดีทุกครั้ง
แม่กล่าวต่อ "ถ้าแกจะหนี แกก็หนีไปตอนนี้นะณดา แกต้องการเงินเท่าไหร่บอกฉัน ฉันจะพยายามหามาให้ แกชอบใครก็แต่งกับคนนั้น อย่าไปตามใจพ่อแกเชียวล่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อแกเลือกคนดีมาให้แกหรือเปล่า ฉันก็ไม่ค่อยชอบเจ้าพัฒเท่าไหร่ถึงจะเห็นหน้ามาตั้งแต่เด็กพอเห็นหน้าแม่เจ้านั่นแล้วดูท่าไม่น่าไว้ใจกันทั้งครอบครัว"
คำพูดของแม่เหมือนคำปลอบโยนเสียมากกว่า เหมือนแม่เข้าใจอะไรหลายอย่างในตัวเธอ
"แกชอบผู้ชายคนที่อยู่ในรูปใช่ไหม? "
ณดานิ่งเงียบ
"เคยทำอะไรตามใจตัวเองแล้วก็ทำไปสิ ขอแค่แกอย่าเลือกผิดเจอคนแบบพ่อแกก็พอ"
สีหน้าอ่อนโยนมาพร้อมคำปลอบประโลมทำให้ณดาถึงกับปากสั่น แววตาสั่นเทิ้มเหมือนได้ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นมานาน แม่ที่ไม่เคยสนใจอะไรในรอบสิบกว่าปี แม่ที่เคยอ่อนโยนตอนเด็ก แม่ที่เป็นแม่เหมือนเมื่อก่อน แม่ที่เข้าใจเธอแทบจะทุกเรื่อง ภาพจำเก่าของเธอย้อนกลับมา ความสุขที่เคยโหยหา ความใส่ใจจากแม่มันกลับมาแล้ว ณดารีบเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ เธอร้องไห้โฮด้วยเสียงสะอื้น
ใบหน้าลูกสาวพร้อมคราบน้ำตาจรดอยู่ตรงไหล่ความรู้สึกอบอุ่นมันแผ่ซ่านเข้ามาจนนึกถึงอดีดของลูกในวัยเด็ก ไปทำอะไรอยู่นะถึงไม่ได้กอดลูกสาวแบบนี้มาเป็นสิบปี ทำไมถึงปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวไม่มีใครเหลียวแล
แม่ลูบศีรษะเธออย่าเอ็นดู
"ถ้าปู่แกจะไม่ให้อะไร ไม่ต้องห่วงนะ แม่เตรียมไว้ให้หมดแล้ว อย่างน้อยฉันก็มีซุกซ่อนเอาไว้อยู่ แล้วก็เลิกคิดถึงป้าแกได้แล้วเธอตายไปแล้ว"
ณดาผละออกมองหน้าแม่ด้วยคราบน้ำตาแห่งความสงสัย
"ฉันรู้ว่าแกรักบริษัทนี้ แต่ว่าปู่แกจะยกให้แกจริงเหรอ แม่ใจคอไม่ดีเลย แกไม่ต้องทำตามคำขอของป้าแกหรอก แกควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเองนะณดา"
แววตาลูกสาวสั่นระริกคล้ายจะร้องไห้ออกมาอีกระลอก "แม่"
แม่เลิกคิ้วยิ้มอ่อน
"แม่รู้ได้ยังไงคะ ว่าป้าคุยเรื่องบริษัทกับหนู"
"ลูกผู้หญิงที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันจะมีความลับอะไรกันได้ล่ะ ฉันขอโทษที่ทำให้แกต้องโดดเดี่ยวมาหลายปี ฉันนึกว่าถ้าทิ้งแกไว้ทำเป็นไม่สนใจ ปู่จะสงสารหรือรักแกขึ้นมาบ้าง แต่ว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ปู่แกก็ยังคิดถึงผลประโยชน์อยู่ดี" ผู้เป็นแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือในลำคอไม่รู้จะหาทางไหนมาช่วยลูกสาว
"ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ ไม่ว่ายังไงหนูก็ต้องเอาตัวรอดได้ หนูจะเป็นคนเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในตระกูลระพีพัฒเอง หนูจะต้องเหนือกว่าทุกคนในที่นี้ให้ได้"
สาวใหญ่เริ่มเศร้าใจในการตักเตือนครั้งนี้ไม่มีผลอะไรกับความดื้อดึงของลูกสาว เธอจึงได้แต่หลับตาพยักหน้าทำความเข้าใจกับความมุ่งมั่นของลูกสาวเพียงเท่านั้น
หลายวันต่อมา
ลียังทำหน้าที่ทนายความเช่นเลย ลูกความขาประจำก็ยังมาใช้บริการอยู่ไม่หนีหายไปไหน หลังจากพูดคุยกับพ่อเรื่องกางเกงใน ดูท่าพ่อจะโกรธน่าดูเรื่องพฤติกรรมลูกชายพาสาวมากกในบ้าน ไม่อยากจะให้เขารู้เลยว่าสาวคนนั้นคือณดา ถ้าหากพ่อรู้น่าจะโดดเชือดทิ้ง ดีหน่อยที่ผู้เป็นแม่ปิดปากเงียบช่วยลูกชายไม่พูดถึงณดา แม่คงกลัวว่าความดันของพ่อจะกำเริบ ต้องขอบคุณแม่จริงๆ
ลีอ่านเอกสารที่สาวมีราวางให้เป็นปึก เป็นเอกสารที่ใช้เซ็นสัญญาร่วมจ้าง ดูท่าเธอจะมาจ้างเป็นทนายส่วนตัวอีกคน
"ผมไม่นึกว่าคุณมีราจะยังไว้ใจผมอยู่นะ" ลีเอ่ยขึ้น
มีรายิ้มตอบ "ถ้าเป็นเรื่องข่าวฉันไม่ใส่ใจหรอกค่ะ ฉันไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องหน้าที่หรอกค่ะ ทนายลีน่ะมีความสามารถนะคะ"
คำปลอบโยนของสาววัย 27 ทำให้ลีอารมณ์ดีขึ้นหลังจากเครียดมานาน
"ผมแค่รู้สึกแปลกใจน่ะครับ ผมเองก็โดนเลิกจ้างไปหลายคนเหมือนกัน นึกว่าจะตกงานอาชีพนี้ซะแล้ว"
ลีพูดเหมือนหยอกล้อแต่ความจริงก็น้อยใจอยู่ แม้ว่าตอนนี้ลูกความที่มาใหม่จะเป็นแม่หม้ายที่หวังผลประโยชน์จากเขาก็เถอะ และดูเหมือนจะมีเยอะขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะลูกความสาวน้อยสาวใหญ่ที่หวังให้เขาเป็นมือที่สามบ้าง ต้องขอบคุณความหล่อที่พอจะดึงดูดงาน ทว่าก็นึกเสียใจอยู่เนืองๆ นี่เราเป็นทนายความที่ไร้ความสามารถขนาดนั้นเลย ยิ่งคิดยิ่งอยากร้องไห้
มีรายิ้มนิดหน่อย "คนเก่งๆ อย่างทนายลีไม่มีทางตกงานหรอกค่ะ มันก็แค่มีผลกระทบเล็กน้อย ไม่ต้องห่วงนะคะฉันอยู่ข้างทนายลี"
รอยยิ้มหวานราวกับน้ำตาลเคลือบส่งมาทางเขาจนความน้อยใจถูกกลบลง ผู้หญิงเรียบร้อย น่ารัก บุกคลิกดูเป็นผู้ใหญ่สุขุม วางตัวได้สมฐานะไฮโซทำให้ลียิ้มได้ไม่ยาก น้ำเสียงที่ไพเราะของเธอช่วยเกลาจิตใจให้ดีขึ้น
"ขอบคุณครับ" ลียิ้มตอบ
หลังจากลีเปิดดูเอกสารที่มีรายื่นให้สักพัก มีราก็ยื่นมือไปแตะมือหนาอยากแผ่วเบา มือสาวกุมมันอย่างนุ่มนวล ลีละตาจากเอกสารมองไปยังเธอ เขาไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่กับการกระทำของเธอ เพราะเขาก็โดนลวนลามจากลูกความสาวบ่อย โดยเฉพาะณดาที่โดนเธอทำมามากที่สุด
"จริงๆ ฉันชอบทนายลีนะคะ ถ้าทนายลีไม่มีใครหรือยังไงก็สามารถมาคบกับฉันได้นะคะ"
ลีเลิกคิ้วหนาขึ้นตกใจเล็กน้อยกับการถูกสารภาพรัก
"ถ้าทนายลีคบกับฉัน มันก็ช่วยกลบข่าวได้นะคะ ข่าวของทนายลีนี่ดังในวงการไฮโซเชียวนะ"
หน้าลียิ้มเล็กน้อย คำพูดเธอติดตลกเสียมากกว่า
"ถ้าผมคบกับคุณมีรา ผมคงต้องเป็นข่าวในวงการไฮโซอีกแน่เลยครับ คราวนี้ผมคงโดนถล่มว่าจ้องจับสาวไฮโซ"
สาวยิ้มเบาเหมือนถูกลีหยอดคำหวานกลับมากกว่าการปฏิเสธเสียอีก บุคลิกนิ่งน่าค้นหาอย่างทนายลีทำให้เธอหวั่นไหวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ กลายเป็นเธอหลงรักทนายลีคนนี้เข้าอีกคนเสียแล้ว
แม้ว่าแต่ก่อนมีราจะมองลีเป็นแค่คนรู้จักแต่ตอนนี้กลับดูพัฒนาไปอีกขั้น มันไต่ระดับชั้นจนรู้สึกมากกว่าเป็นแค่คนคุย เธอจ้างงานทนายลีมาตั้งหลายปี ไม่เคยมองลีในฐานะผู้ชาย มองเพียงแค่เป็นผู้ร่วมงานคนนึงไม่รู้ทำไมช่วงนี้เขาถึงมีเสน่ห์มากกว่าที่เคย หรือว่าเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปอีกขั้น ก็เขาใกล้วัยสามสิบแล้วนี่นา หุ่นบึกน่าจับกินเชียว
แววตายั่วยวนมองไปที่ลีอีกครั้ง สีหน้าสุขุมฉบับทนายกลายเป็นตกตะลึงรู้สึกเหมือนเขาจะเจอปัญหาใหญ่
มือหนายกมือขึ้นมากุมหน้าผาก ถอนหายใจ หรือว่าเขาจะเจอข่าวเสียหายมากกว่าเดิม นี่มันต่อหน้าลูกความนะ
"เป็นอะไรหรือเปล่าคะทนายลี" มีราถาม
ลีเงยหน้าขึ้นหลังจากมองไปทางด้านหลังมีรา แม่สาวเอาแต่ใจยืนมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าปั้นปึ่งที่หลายวันไม่ยอมติดต่อกลับมาหลังรับปากเธออย่างมั่นเหมาะว่าจะไม่หนีหาย
เธอสาวรองเท้าส้นเข็มเดินเข้ามาแทรกนั่งชูคอด้วยนิสัยเอาแต่ใจของเธอ ถึงจะไม่มีมารยาทก็ช่างปะไร อย่างน้อยก็ต้องให้รู้กันไปเลยว่าทนายลีจะเอายังไงกันแน่ จะช่วยเธอหรือไม่ช่วย
"คุณณดา" เสียงสุขุมดังแทรกไรฟัน ลีกัดฟันหลังจากก้นสาวถูกทับลงตรงเก้าอี้ แต่มีรากลับตกใจเล็กน้อยมองเธอด้วยสีหน้าผู้ดี
มีราเคลื่อนนัยน์ตามองไปยังคนแปลกหน้า เธอรู้จักดีสาวณดา วงการไฮโซพูดถึงเธอทั้งนั้นว่านิสัยแย่ แต่ไม่นึกว่าจะเจอนิสัยนี้กับตัวเป็นๆ
"คุณณดานี่เอง ฉันนึกว่าใคร" มีราทักท้วง
ณดาปรายตามองลีก่อนมาจับจ้องที่มีรา ที่แท้ก็มาเดตกับสาวมิน่าถึงโทรไม่ติด ณดาทำหน้าบูดเป็นตูดลิงทันทีเมื่อรู้ว่าทำไมทนายลีถึงไม่ติดต่อหาเธอ เขาส่งแค่สติกเกอร์มาจะไปรู้เรื่องอะไร เธอถอนหายใจจนดัง ฟึ่ด! มันไม่สบอารมณ์อย่างแรง
"นี่ทนายประจำตระกูลฉัน ฉันขอคุยเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมคะ" ณดาเอ่ยปากถามมีราด้วยท่าทางเชิดหยิ่งกอดอกอย่างมั่นใจว่าเธอต้องยอม
ท่าทางที่จองหองนั่น เป็นความรู้สึกแรกที่มีราประสบ แม้จะเห็นณดาในงานเลี้ยงใหญ่ๆ บ่อยครั้งแต่ก็ไม่ถูกชะตา ถึงมีราจะไม่ได้เงินหนาเท่าณดาแต่ก็ไม่รู้ทำไมแค่เห็นหน้าก็ไม่ชอบเธอหรือเพราะบุคลิกเย่อหยิ่งของณดาทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ
มีรายิ้มอย่างผู้ดีตอบสนองอาการหึงหวงของณดาทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันกับทนายลี
"คุณณดา ฉันเองก็กำลังเซ็นสัญญาจ้างทนายลีเป็นทนายประจำตัวเช่นกันค่ะ ตอนนี้ฉันก็คุยธุระส่วนตัวเหมือนกันนะคะ ฉันหวังว่าคุณจะมีมารยาทเดินออกไปเอง"
ดวงหน้าเชิดหยิ่งแปรเปลี่ยนอ่อนลง สีหน้าราวกับรู้ตัวว่าทำตัวไม่สมกับชื่อเสียง ณดาเริ่มรู้สึกตัว
"ธุระของคุณณดาคงไม่ได้สำคัญเท่าไหร่มั้งคะ" มีราย้ำจนณดารู้สึกหมั่นไส้
หน็อย~ แม่นี่ คิดจะประกาศสงครามกับฉันใช่ไหม ชอบทนายลีล่ะสิ
มีราจ้องกลับ สงครามประสาทกำลังเริ่มขึ้นเหมือนรู้กันหลังมองตากันและกัน
ฉันชอบทนายลีแล้วทำไม คุณไม่เกี่ยวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่ามาขวาง ยายเด็กไร้มารยาท
เธอคิดว่าเธอเป็นใครห้ะ! มาสั่งฉันน่ะ ทนายลีเขาต้องมากับฉันอยู่แล้ว อย่างเธอเขาไม่ไปด้วยหรอก ณดาขึงตากลับชนิดที่คนตรงหน้าต้องยอม แต่ทว่า
ยัยคุณหนูเอาแต่ใจอย่างเธอ คิดว่าเขาจะไปด้วยไหมล่ะ
"แน่อยู่แล้ว" ณดาโพล่งขึ้น
มีรายิ้มเยาะเล็กน้อยเป็นการตอบกลับแบบผู้ดีมีชัยที่ทำให้หมูในอวยอาละวาดขึ้นมาได้
ชายที่อยู่อีกฝั่งถึงกับสับสนเขาเห็นเพียงสองคนคุยกันปกติ แค่มันมีบรรยากาศแสนอึดอัดมากระทบรอบตัวและดูเหมือนจะเป็นที่โต๊ะเขาโต๊ะเดียวที่ดำทะมึนราวกับทุ่งสังหาร
มีรามองไปทางลี เธอเมินณดา "เราคุยกันต่อเถอะค่ะทนายลี ไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ"
ลีผ่อนปรนอารมณ์มันรู้สึกมวลท้องไปหมด ไม่รู้ทำไม รู้อย่างเดียวว่าต้องเอาตัวปัญหาออกจากตรงนี้แต่ไร้วี่แววว่าณดาจะลุกออกไป
"คุณมีราครับ อันนี้ผมเซ็นหมดแล้วเดี๋ยวผมขอตัวไป..." คำพูดชะงักงันทันทีเมื่อแววตานางฟ้ากลายร่างเป็นปีศาจมีรากำลังปั้นหน้าเดียวกันกับณดา
แรงกดดันมหาศาลจากสองคนนี้คืออะไรเนี่ย ถ้าพูดอะไรผิดคงโดนรุมสกรัมแน่ หมอกดำเริ่มปกคลุม หน้าทนายเริ่มซีดเผือด ผู้หญิงนี่น่ากลัวชะมัด ตอนนี้ทนายลีเริ่มรู้สึกว่าอยากจะโสดไปนานๆ
ลีหันไปทางณดามันรู้สึกอยากกระอักเลือด "เอ่อ...คุณณดา คุณไปรอผมข้างนอกก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมขอทำงานก่อน"
ลีรีบบอกณดาก่อนที่มีราจะแยกเขี้ยว เอาตัวปัญหาออกไปก่อนดีกว่าอย่างน้อยเขาก็ยังคุมณดาได้อยู่
"...."
