จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แววตาลีป้ายกลับมามองยังถนนเส้นทางตรง ครุ่นคิดสักพักหากเป็นแบบนี้คงจะทิ้งหญิงไฮโซนั้นไม่ลง ผู้หญิงที่ยอมโยนความบริสุทธิ์ให้คนแปลกหน้าอย่างเขาแสดงว่าเธอสุดจะทน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยกเลิกหรือถอนหมั้นไปเลย
ลีคิดย้อนกลับไป วันที่ณดาบอกว่าชายคู่หมั้นนอกใจเธอ มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เธอยังต้องทนอยู่สภาพนั้น เรื่องพินัยกรรมหรือเปล่า? ในพินัยกรรมมันมีอะไร? ลีมองไปที่ซองเอกสารข้างตัวที่เขาต้องกลับมาร่างมันใหม่ มันมีจุดที่ต้องเปลี่ยนแปลง
หลายวันต่อมา
"หนูบอกปู่แล้วไงว่าให้พักบ้างน่ะ ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ" ณดาพูดพลางช่วยพยุงขาแก่ๆ นั้นเดินในสนามหญ้า ตัวปู่เหมือนจะเบาขึ้นกว่าแต่ก่อน หรือเพราะท่านผอมลงจากการกินน้อย ช่วงนี้หมอให้กินแต่ผักไม่ให้แตะพวกของมีมันเพราะไขมันในเลือดสูงเกินไป
ไม้เท้าพยุงตัวเองไปยังด้านหน้านั่งลงบนที่นั่งในสวน บรรยากาศเขียวชอุ่มรอบสวนทำให้ผ่อนคลาย สายตามองไปรอบๆ นกบินเข้าไปยังต้นไม้ ดูเหมือนจะทำรังไว้ด้านใน ลมพัดอ่อนโชยมาเบาๆ เหมือนเป็นการต้อนรับร่างกายที่กำลังอ่อนแอ
ณดาเข้าไปนั่งตรงข้ามมองหน้าปู่ น้อยนักที่คุณปู่จะออกมาเดินเล่นแบบนี้ เธอมองไปยังปู่ที่ดูจะโรยลงทุกวัน ผมขาวทั้งศีรษะ ผิวหน้ายับย่นในวัยเจ็ดสิบ ดวงตาดำเริ่มหม่นเป็นสีเทาไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องต้อกระจกตาเพิ่มด้วย คงต้องพาท่านไปตรวจให้แน่ชัดอีกที
"ฉันไม่ได้ออกมาเดินเล่นนานแล้ว ถ้ารู้ว่าบรรยากาศดีแบบนี้ คงต้องออกมาบ่อยๆ" ปู่ฮันพูดพลางสูดลมเข้าปอด กลิ่นสดชื่นจริงๆ บรรยากาศสวนรอบบ้าน
"แกกับพัฒเป็นยังไงบ้าง ยังไปได้ด้วยดีใช่ไหม?"
คำถามที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบมีแต่ความอึดอัดแทนความสดชื่น ทำไมต้องพูดถึงพี่พัฒด้วยนะ ตอนนี้จะพูดอะไรก็ต้องระวังเพราะปู่อยู่ในสภาพไม่สู้ดี
"ทำไมปู่ถามหนูแบบนั้นละคะ"
ปู่ถอนหายใจทิ้งเล็กน้อย "เจ้าพัฒบอกว่าแกน้อยใจเอาแต่งอนไม่ยอมคุยไม่ยอมพูดกัน พัฒมันมาหาฉันบ่อยจนฉันรู้สึกว่าจะเป็นแฟนมันแทนแกอยู่แล้ว ไม่รู้กลัวอะไรเอาแต่พูดเรื่องแกงอนจนฉันรำคาญ"
"สรุปแล้ว แกงอนเรื่องอะไรไร้สาระอีกแล้วใช่ไหมณดา?"
ณดากะพริบตาปริบ ไม่ได้งอนค่ะ แต่โกรธค่ะ อยากจะตัดเนื้อร้ายนั้นทิ้งค่ะ อยากจะไล่ไปให้พ้นๆ ค่ะ ไม่รู้ทำไมไม่ไปสักทียิ่งหนีก็ยิ่งตามติดเป็นเงา น่ารำคาญ
ความคิดพรั่งพรูออกมาแต่จะบอกปู่ก็ไม่ได้ เกิดความดันขึ้นแล้วตายตรงนี้เดี๋ยวพ่อจะมาโทษเธอเพราะยังไงก็ไม่เคยเป็นเด็กดีในสายตาครอบครัวอยู่แล้ว
"ก็ไม่ได้งอนเรื่องไร้สาระอะไรหรอกค่ะ พี่เขาผิดจริงนี่คะ เอาไว้พี่พัฒซื้อเพชรเม็ดโตๆ ให้หนู หนูถึงจะหายงอนค่ะปู่"
ปู่ฮันได้ยินถึงกับพ่นขำ
"ฮะฮะ" ถึงหลานสาวจะเอาแต่ใจแต่กลับทำให้เขาอารมณ์ดีได้ เขายิ้มกว้างจนอยากจะเห็นงานแต่งของทั้งคู่โดยเร็วก่อนจะแก่ตาย มันจะต้องเป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้จะได้สบายใจ
"ถ้าได้จัดงานแต่งเร็วๆ ก็ดี ฉันจะได้เห็นแกเป็นฝั่งเป็นฝาสักที อยู่กับคนดีๆ คอยดูแลแกได้ เจ้าพัฒก็เห็นกันมาตั้งนานธุรกิจก็ทำแบบเดียวกัน ถ้ารวมกันได้ฉันว่าบริษัทต้องโตกว่าเก่า เจ้านั่นมันฉลาดอยู่นะจากบริษัทเล็กๆ ทำให้โตตามทันเราได้ ถ้าไม่เห็นว่าเจ้าพัฒรู้จักกับแกตั้งแต่เด็กฉันกำจัดทิ้งไปแล้ว ดีแล้วล่ะฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงสิ่งที่ฉันสร้างมากับมือ พ่อแกนี่เก่งจริงๆ ดูคนไม่ผิด"
"..."
คำพูดทีทำเอาเผลอทำหน้าเบ้ใส่คนเป็นปู่ สติเกือบดับวูบ อยู่กับคนดีๆ งั้นเหรอ? ปู่คิดผิดหรือเปล่า
ณดาจ้องไปที่ปู่อีกครั้ง ปู่บอกว่าสร้างมันมากับมือแต่หนูเป็นคนอยู่เบื้องหลังแทนป้าทำให้บริษัทอยู่จนถึงวันนี้นะ ปู่น่ะปู่ช่วยมองความจริงบ้างเถอะทำไมถึงเป็นพ่อทุกครั้งที่ได้รับการชื่นชมแทนที่จะเป็นฉันน่ะ
ณดาเริ่มโอดครวญในห้วงความคิด เธอเข้ามาทำงานตั้งแต่อายุ 22 เลยมาถึง 27 ไม่ค่อยแปลกใจเลยว่าทำไมถึงย้ำแต่เรื่องการแต่งงานกับเธอ กลัวเธอจะเหมือนป้าหรือไงนะหรือว่ามีอะไรมากกว่านั้น เธอกำลังระแคะระคายกับความคิดปู่จนนึกถึงพินัยกรรมกับคำพูดที่ว่าอาจจะไม่ได้อะไรเลยถ้าไม่แต่งงาน
"แกคบกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ? " ปู่ถามย้ำเหมือนคนหลงลืม
ณดานิ่งก่อนตอบกลับ "ห้าปีกว่าแล้วมั้งคะ หนูจำไม่ค่อยได้แล้วล่ะแล้วก็ไม่อยากจะจำด้วย"
ปู่ฮันพยักหน้ามันก็นานพอควร เขาไม่ได้สงสัยคำประชดนั่น
"สงสัยฉันต้องไปคุยกับเจ้าพัฒสักหน่อย เรื่องแต่งงาน"
หา..
"แกก็รีบหายงอนเข้าล่ะ" ปู่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ดูสีหน้าหลานสาวสักนิด ว่ามันช็อก!
“คุณปู่คะ” ณดาลองกลั้นใจเปิดปากถามหลังได้ยินเรื่องไม่สู้ดี
“หือ”
“ถ้าพี่พัฒเขาเกิดนอกใจหนูขึ้นมา ปู่ยังจะให้หนูแต่งงานไหมคะ? ”
สีหน้าปู่เริ่มตึงเครียดเมื่อได้ยินเรื่องแบบนี้
“แกก็ต้องทำใจ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย ตั้งแต่ฉันเกิดมาสิ่งที่ดีที่สุดก็คือเงินถ้าพัฒมันเป็นอย่างนั้นขึ้นมาแกก็ควรปิดหูปิดตานะ ณดา”
“....”
ห้องนอน
ร่างสาวเหม่อลอยเหมือนเดินบนอากาศ เธอยังช็อกกับคำพูดปู่ไม่หายหลังจากกลับเข้ามาในห้อง ความคิดแล่นขึ้นในสมองจนเดินไปมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่ตรงระเบียงห้องนอน มันกลุ้มใจที่สุดจนเส้นเลือกสมองขดเป็นวง
จะทำยังไงดี
มือน้อยยกขึ้นกัดเล็บสั่นระริกด้วยความเครียดวิตกกังวล คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อหากปล่อยเวลาไปเรื่อยๆ ไม่นานก็คงต้องแต่งงานจริงๆ อายุก็เริ่มเยอะขึ้น ตอนงานหมั้นก็ประกาศออกไปว่าแต่งแน่ ทุกคนในวงการไฮโซรับรู้แทบจะหมดทุกคน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก่อนคงไม่พ้นคำนินทาใหญ่เท่ากองภูเขา แม่ก็ต้องอับอายจนไม่กล้าออกงานสังคม ที่ห่วงที่สุดก็น่าจะเป็นคุณปู่เขาดูจะคาดหวังเรื่องเธอมากที่สุดก่อนตาย ทำไมผลกระทบมันถึงไปพ่วงกันไปเสียทุกอย่างจนความทุกข์มารวมที่เธอคนเดียว
"คนประเภทเดียวกันคงเห็นค่าผู้หญิงแค่เรื่องแบบนี้สินะ”
เธอถอนหายใจมองไปยังมือถือที่วางไว้บนเตียงนอน อยากโทรไปปรึกษาทนายลีใจจะขาดแต่เขาบอกว่าวันนี้ต้องคุยกับลูกความ ถ้าโทรไปตอนนี้คงโดนดุแน่ ถึงจะเป็นนายจ้างแต่คนอย่างทนายลีก็ไม่ไว้หน้า เธอจำมันได้ดีวันที่เธอโดนทิ้งไว้ในรถตอนอากาศร้อนพอคิดแล้วก็เจ็บใจ ร้อนมากเลยนะวันนั้น แถมยังดับเครื่องไม่เปิดแอร์ให้อีก แค่คิดก็โมโหเส้นเลือดสูบฉีด
ณดาได้แต่เดินเข้าไปหยิบมือถือที่เตียงแล้วคิดจะส่งข้อความไปแทน
พอมองไปที่โทรศัพท์ก็เห็นรูปทนายลีในชุดครุยเนติบัณฑิต กับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูภูมิใจกับอาชีพ ภายใต้รูปนั้นมันดูน่ารักจนจากพุ่งเข้าไปยืนถ่ายคู่ด้วย อาการกลุ้มใจหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้ความน่ารักของลีเข้ามาแทรกจนมือน้อยต้องกดปุ่มพิมพ์ข้อความไปเสียอย่างนั้น
อยากเจอจัง คิดถึงทนายลีมากเลย คิดถึงจริงๆ นะ
หลังพิมพ์จบเธอก็ยังไม่กล้าส่งข้อความ เธอเอนหลังลงเตียงนอนแล้วกลิ้งไปมาด้วย มือจับโทรศัพท์แน่นด้วยความสุขรวมความตื่นเต้นปนความกลัวว่าคนได้รับจะตอบกลับอย่างไร มันทำได้แต่คิดเท่านั้นเพราะรู้อยู่แล้วว่าทนายลีไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือจากการเป็นทนายประจำตัว
เธอหยุดกลิ้งพุ่งตามองบนเพดาน ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กับทนายลีได้นะ ทั้งที่เขาไม่มีอะไรเลย การงานการเงินก็ด้อยกว่า แถมยังชอบทำตัวนิ่งอวดภูมิความรู้เรื่องทนาย บางทีปากก็เสีย ขี้ระแวง เป็นพวกถือตัวหยิ่งในศักดิ์ศรีภูมิใจการเป็นทนายอย่างสุดซึ้ง เป็นคนมีเหตุผลไม่ตัดสินคนอื่นอย่างสะเพร่าหากไม่มีเหตุผลร่วม
ความคิดณดานิ่งลง เหตุผลทั้งหมดนี่ดูเหมือนจะไม่ใช่หรือเพราะหล่อหรือเปล่านะถึงได้คิดถึงเขา กล้ามเนื้อที่เคยลูบ ผิวลื่นที่เคยสัมผัส ปากที่เคยประกบ แล้วก็..ภาพในหัวเริ่มต่ำลงเกือบถึงเป้าสวรรค์ ไม่ใช่ๆ ณดาส่ายหน้าไล่ความจำออกจากสมองก่อนจะคิดภาพขึ้นเตียง
เธอพ่นลมออกจมูกเล็กน้อยคลายใจจนดังฟึ่ด! ได้เวลาลบแล้วส่งข้อความใหม่
ติ้ง!
"หือ"
เพียงได้ยินเสียงเตือนข้อความถึงกับกระเด้งตัวขึ้นนั่ง ณดาอ้าปากหวอตาโตเมื่อข้อความแล่นไวเหนือแสง ไวไฟในบ้านมันดีเกินส่งสำเร็จเพียงเสี้ยววิ ณดารีบตั้งสติรีบกดยกเลิกข้อความ แต่เหมือนจะช้าไปหนึ่งก้าวรูปทนายลีขึ้นมาว่าอ่านข้อความเรียบร้อยแล้ว
มือน้อยสั่นระริก หน้าแดงแจ๋จนอยากผูกคอตาย
"ไม่นะ! จะรีบอ่านไปไหนเนี่ย "
ในขณะนั้นทนายลี
เขาจับจ้องไปที่ข้อความ มือหยุดนิ่งอ่านข้อความสาวทั้งที่ลูกความนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตรงโซฟา
อยากเจอจัง คิดถึงทนายลีมากเลย คิดถึงจริงๆ นะ
สมองกำลังคิดถึงคำที่เหมาะสม ควรจะตอบยังไงดีล่ะ มันไม่ใช่คำถามและไม่ใช่คำที่ต้องการได้คำตอบ เธอส่งมาแบบนั้นมันหมายถึงอยากเจอเขา
มีราที่นั่งเป็นลูกความก็มองไปที่ทนายลี ดูเขาจะจ้องโทรศัพท์เป็นพิเศษในขณะที่เธอกำลังตรวจเอกสารหลักฐานฟ้องร้องลูกบ้านในคอนโดปล่อยเช่า
"ทนายลีคะ"
"คะ..ครับ" ลีสะดุ้งนิดหน่อยจากเสียงเรียก ดูเหมือนเขาจะเหม่อลอย
"มีงานด่วนหรือเปล่าคะ? " มีราถามพลางสงสัยเห็นจ้องมือถือมาสักพัก สีหน้าเขาก็ดูจะกลุ้มใจ
"ไม่ครับ พอดีมีคนส่งข้อความมาแค่กำลังคิดว่าจะส่งอะไรกลับไป"
"ถ้าคิดไม่ออกก็ส่งสติกเกอร์ตอบกลับก็ได้ค่ะ" เธอเคาะเอกสารรวมให้เป็นปึก
"สติกเกอร์"
"ส่งรูปอะไรไปก็ได้ที่เหมาะสมน่ะค่ะ"
ลีพยักหน้ารับทราบ นี่แหละคือทางออก ตอนนี้ก็ไม่ว่างเสียด้วย ถ้าพิมพ์ตอบณดาคงร่ายยาวแน่ พวกผู้หญิงนิสัยเสียเอาแต่ใจตัวเองต้องเป็นแบบนั้นทำแน่นอน เขาเลยเรื่องสติกเกอร์ที่คิดว่าเหมาะสมส่งให้เธอ
นึกได้ว่าณดาชอบ กินกล้วย เค้กกล้วยหอมของโปรดเธอที่เคยเห็นสั่งกินประจำ
"ถ้าอย่างนั้น ผมส่งรูปกล้วยไปให้ก็แล้วกัน"
มือมีราหยุดชะงักเหมือนได้ยินอะไรแปลกๆ กล้วย งั้นเหรอ? กล้วยมัน = ...
