จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เวลาต่อมา
ณดาเงยหน้ามองลีอีกครั้ง เธอไม่ยอมลุกเสียที ลีเอนหลัง 45 องศาจนเมื่อย มือที่ค้ำอยู่ตรงพื้นเริ่มจะเป็นตะคริว อยากจะลุกขึ้นมานั่งตั้งฉากแต่แม่สาวก็ดันทับร่างเขาเอาไว้ อยากให้ลุกอยู่เหมือนกันแต่ในใจมันต้านกลับ ลียังอยากให้เธออยู่ในสภาพนี้ต่อกลิ่นหอมหวนจากตัวเธอมันทำให้เขาผ่อนคลายมากขึ้น ถ้าไม่ติดว่าเธอมีคู่หมั้นคู่หมายแล้วบางทีเขาอาจจะปล่อยตัวไปอีกครั้งโดยไม่สนสิ่งกีดขวาง
ลีมองต่ำลงจ้องตาณดา
"นี่คุณจะไม่ลุกจริงๆ ใช่ไหม"
เธออมยิ้ม "ฉันได้ยินเสียงหัวใจคุณด้วยทนายลี มันดังมากเลย"
"ดีแล้วละครับแสดงว่าผมยังไม่ตาย ถ้าไม่ดังแสดงว่าผมไม่หายใจแล้วล่ะ"
ณดานิ่งเงียบหมดกันความโรแมนติกพอเจอกับมุกตลกจืด อุตส่าห์สร้างบรรยากาศดีๆ ช่วยทำให้มันหวานหน่อยก็ไม่ได้ แบบนี้เล่นเอาหมดอารมณ์เลย
"ทนายลีคุณไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง"
"...." ลีนิ่งทำหน้าฉงน "รู้สึก?"
"ก็..อะไรแบบนี้น่ะ" ณดายืดตัวเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ แทบจะหายใจรดกันแววตาสั่นคลอนออกมาอย่างชัดเจนมองไปที่ริมฝีปากเขารวมกับความรู้สึกกระหายใคร่
"คุณณดา ไม่เอาน่า.."
ลีถึงกับมือสั่นเขาพยายามอยู่ในสภาพนิ่งเฉยมองคนตรงหน้า ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงยั้งไม่อยู่แน่ เธอกำลังเย้าหยอกให้เขาเปิดเผยด้านมืด มันแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเธอใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาเริ่มที่จะปล่อยใจเลยตามเลยลืมสิ้นคู่หมั้นเธอที่มีอยู่
ปากน้อยเข้าบรรจบราวกับลูกอมหวานมัดรวมลิ้นอุ่นไว้ด้านใน ความใคร่ใฝ่หาหลังจากอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันก็เกิดขึ้นจนทั้งคู่ไม่อยากจะห้ามมัน มือหญิงยกขึ้นมาประคองดวงหน้าชายก่อนจะเลื้อยแขนเข้าซอกคอ
ตามองต่ำลงก่อนลิ้นชายจะตอบสนองพัวพัน สติช่วงล่างของลีหยุดยั้งไม่อยู่ฝ่ายหญิงกระตุ้นเขาเหลือเกิน เขาอาจจะต้องหาทางระบายมันออกไป
ลียกตัวขึ้นในสภาพนั่งตั้งตัวตรง เขาโอบกอดเธออย่างแนบแน่นปนเปรอจูบให้แรงขึ้นมันถูกขยี้จนปากเธอแทบจะถลอก ณดาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว คนตรงหน้าเธอชอบเขาจริงๆ มันรู้สึกได้หลังจากที่เขากอดเธออีกครั้ง
มือใหญ่ไล่ตามน่องขาสอดเข้าไปใต้กระโปรงแล้วลูบไล้อยู่แบบนั้น
ลีตอบสนองโน้มตัวลงจนณดาเอนลงหลังราบไปกลับพื้นกระเบื้องด้านล่าง มันเจ็บหลังนิดหน่อยจากการเสียดสีแต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ
ปากชายไล่พรมจูบไปตามดวงหน้าซีกซ้ายแม้กระทั่งใบหูพร้อมพ่นลมหายใจออกมาเป็นระลอก
นิ้วใหญ่เริ่มเกี่ยวเข้าใต้ร่มผ้าน้อยที่อยู่ในง่ามสามเหลี่ยมควานหาช่องถ้ำสวาทเข้าไป
ณดาสะดุ้งเธอรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหว ความรู้สึกรุนแรงด้านล่างทำเอาวาบหวามจนเธอต้องรั้งข้อมือเขาไว้ขอให้มันเบาลง หากแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อเขายังขยับเข้าออกต่อไป ฝ่ายชายนี้คงจะรู้สึกเต็มที่ไม่น้อย
ความรู้สึกเจ็บผ่อนลงทุกอย่างส่วนล่างเริ่มดีขึ้น ร่างสาวหายใจถี่กอดคอเขาแน่นพร้อมเปล่งเสียงหวานออกมา
"ฮืมม!"
สีหน้าแดงวาบหรี่ตามองลีแม้จะเห็นแค่ศีรษะเขาที่ซุกอยู่ตรงซอกคอ
รู้สึกแปลกจัง ณดาคิด ความรู้สึกมันไม่เหมือนครั้งแรกที่เจ็บจนขาดใจ มันรู้สึกเร่าร้อนอย่างบอกไม่ถูกรู้สึกดีจนอยากทำมันต่อ
ดวงตาจ้องลีสักพัก ณดารู้ดีว่าหากทำไปแล้วทนายลีอาจจะรู้สึกผิด แวบแรกที่คิดควรจะห้ามเขาดีไหม? แต่ช่วงล่างนั้นมันช่างดีเสียจนไม่อยากจะหยุดมัน
มือใหญ่เริ่มอาบไปด้วยน้ำใสมันไหลออกมาตามแรงที่เคลื่อนไหว
นิ้วมือที่เปรอะเปื้อนนั้นชักกลับมาขึ้นวางไปที่หน้าอก
ลีหยุดมองไปที่ณดาทั้งคู่จ้องตากัน
"ไม่เจ็บใช่ไหม? " เสียงกระเส่าลองถามเธอดูเพราะเธอเคยพูดว่าครั้งแรกในตอนนั้น ถึงตอนนี้จะเป็นครั้งที่สองแต่เขาก็กลัวเธอเจ็บเหมือนกัน
ใบหน้าหวานเม้มปากเล็ก "ไม่"
"ถ้าอย่างนั้น..." ลีเริ่มรูดซิปปลดกระดุมส่วนล่างของตัวเอง
ปิ๊งป่อง!
เสียงที่ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก ความกระเส่ายังไม่ถูกสนอง ลีเงยหน้าขึ้นมองบานประตู ทั้งคู่ผลัดกันจ้องตา ณดารู้สึกอายตัวเองเมื่อเธอเริ่มได้สติ ทำอะไรลงไปนะฉัน ยั่วเขาขนาดนี้ได้ยังไงกันเนี่ย ขอยาเสียสาวอีกได้ไหมแบบนี้มันเขินนะ
เธอจ้องแววตาลีที่ยังอยู่ในสภาวะความต้องการ
"เดี๋ยวผมไปเปิดประตูก่อนแล้วค่อยมาต่อแล้วกันนะ"
ณดาพยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ นึกว่าลีจะหยุดทำมันเลยเสียอีกดูจากคำพูดเขาไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น
ลีจ้องหน้าสาวที่กำลังขวยเขิน เขาคิดว่ามันน่ารักและกำลังจะจูบเธออีกครั้ง ตอนนี้มันไม่อยากจะลุกไปเปิดประตูแล้วเขาจะทำมันต่อ
ทว่าระหว่างนั้น
"ลี! "
เสียงตะโกนผ่านช่องประตูเข้ามาทำเอาชะงักก่อนจะทำเรื่องส่วนตัวอีกครั้ง เสียงคุ้นหูเสียจนด้านล่างหดกลายเป็นดักแด้น้อยในพริบตา
พ่อเหรอ เวรล่ะ! "
เขาจ้องตาณดาทันที ในสภาพเหงื่อแตกซิก ถ้าพ่อรู้ตายห่าแน่ แถมยังอยู่ในสภาพนี้หลักฐานมันคาตา
"คุณณดา"
ณดากะพริบตาปริบเอียงหน้าอย่างไร้เดียงสาหลังเห็นสีหน้ากระวนกระวายของฝ่ายชาย
"คะ"
"ไปหาที่ซ่อนด่วนเลย"
"เอ๊ะ! "
"ยังจะมาเอ๊ะอีก" ลีรีบลุกขึ้นติดกระดุมกางเกง
ณดายังมึนงงนั่งอยู่ที่พื้น
"ลุกสิครับ เร็วๆ เข้า! "
เวลานี้ณดาทำอะไรไม่ถูก ความกระวนกระวายนั่นส่งผลมาถึงเธอไปด้วย ถึงจะไม่รู้เรื่องว่าทำไมต้องหลบแต่เธอก็รีบทำตามวิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันที ลีได้แต่มองตามหลัง
ปิ๊งป่อง!
เสียงกริ่งแจ้งเตือนกดดันอีกครั้งก่อนจางจะเคาะประตูตาม จางรู้ว่ามีคนอยู่ข้างในเพราะสายตาเห็นรองเท้าสีเงินประดับคริสตัลคู่หนึ่งกับรองเท้าแตะของลูกชาย
"ลี! " เสียงตะโกนดังอีกครั้งแจ้งเตือน
"ครับ ครับ มาแล้วครับ" ลีตะโกนตอบรับ เขาผ่อนอารมณ์ให้อยู่ในความสงบแล้วเดินไปเปิดประตู
หลังจากผู้เป็นพ่อเดินเข้ามา เขากวาดสายตาไปรอบๆ กวาดตาไปกี่รอบก็เจอแต่ความว่างเปล่า ความเคลือบแคลงสงสัยยังไม่หยุดลง เขาเดินวนดูแถวๆ ห้องรับแขก เผื่อจะเจออะไรที่ตกอยู่บนพื้น อย่างเช่นเสื้อผ้าหรือชุดชั้นใน
"พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ? "
คำถามปรายเปิดทำเอาพ่อหันกลับไปสนใจคนที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล
"แม่แกบอกให้ฉันมารับ ฉันเลยว่าจะมาเอาของด้วย"
"แม่กลับไปแล้วครับ"
"แม่แกกลับไปนานยัง" จางถามกลับเขาต้องการตรวจสอบให้แน่ชัด จำได้ว่าภรรยาเขาบอกมาว่าจะลงจากเครื่องประมาณบ่ายโมง ซึ่งมันก็เลยเวลามาเกือบสองชั่วโมงแล้ว
"ก็ได้สักพักแล้วครับ พ่อไม่โทรหาแม่ดูล่ะครับ"
คำตอบคลายความสงสัยของผู้เป็นพ่อได้ในทันใดแต่มันยังตงิดอยู่ข้างใน ดูยังไงรองเท้าที่อยู่หน้าบ้านนั่นไม่ใช่ของแม่ ไม่ว่าจะพิจารณากี่ครั้งก็ต้องเป็นของเด็กสาว
"วันนี้มีคนมาหาแกด้วยเหรอ ลี"
ลีนิ่งขณะที่มือสั่นเทาเล็กน้อย "ทำไมเหรอครับ? "
"ก็ไม่ทำไมหรอก ฉันแค่อยากรู้ว่าใครมาเห็นมีรองเท้าผู้หญิงอยู่หน้าห้อง"
อาการเสียวสันหลังวาบขนลุกชูขึ้นทั้งแผ่นหลัง ลืมไปสนิทเลยว่าณดาถอดรองเท้าไว้หน้าบ้าน เท้าเล็กขนาดไซซ์ 37 มีอยู่คนเดียว
"ผม..เก็บมันมา..จากเครื่องบินน่ะครับ"
"หา.."
น้ำลายถูกกลืนลงคอแววตาความหวังสาดส่องไปหาผู้เป็นพ่อ ได้โปรดเชื่อผมถึงจะเป็นเรื่องโกหกมั่วซั่วก็เถอะ
พ่อส่ายหน้าระอากับคำตอบของลูกชาย ปกติเจ้าลีไม่พูดจาไร้สาระ แต่นี่กลับกลบเกลื่อนจนดูน่าสงสัย สายตายาวจับจ้องไปยังประตูห้องนอนทันทีหรือว่าเธอจะอยู่ในนั้น ตอนนี้อาจจจะบนเตียงลูกชายเขาก็ได้
พ่ออมยิ้มกรุ้มกริ่มได้เวลาที่ลูกโตเป็นผู้ใหญ่ ปกติไม่ค่อยเห็นลูกชายในมุมนี้ มันดูน่ารักจนอยากจะหยอกล้อให้เหมือนตอนเด็ก หญิงคนนั้นเป็นใครกันเขาอยากจะรู้จัก
"เออ..ช่างเถอะ พอดีฉันจะมาเอาร่างพินัยกรรมของบ้านระพีพัฒเจริญฉบับเดิมที่แกเอาไปให้คุณฮันดู ฉันต้องการรายละเอียดอันเก่า"
"พินัยกรรมเหรอครับ? "
ณดารีบแนบหูฟังหลังจากได้ยินเสียงเล็ดลอดเข้ามาจากช่องแคบด้านล่างของประตู ทว่าเสียงที่ส่งเข้ามานั้นมันเบาถนัด แทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยอยากรู้ว่าคุยอะไรกัน ตอนนี้เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องซ่อนด้วย ความอยากรู้อยากเห็นมันเปี่ยมล้นจนต้องหาคำตอบ
"เดี๋ยวผมไปหยิบให้ครับ" ลีบอก
"ช่วงนี้หนูณดาติดต่อแกมาบ้างหรือเปล่า? " จางถามในขณะที่ลีเดินไปยังโต๊ะทำงานมันมีกระเป๋าเอกสารสีดำวางอยู่ด้านบน
จางแคลงใจเล็กน้อยถึงมันผ่านมาสองอาทิตย์ หนูณดาก็ยังวนถามถึงลูกชายเขาอยู่ เขาอยากลองตรวจดูให้แน่ใจอีกที จางไม่อยากให้สองคนนี่ติดต่อกัน
ลีนิ่งสักพักมือหยุดนิ่งอยู่กับซองเอกสารที่เพิ่งหยิบมา เขาคิดสักพัก "ก็ไม่นี่ครับ"
ลีเดินกลับมายื่นซองน้ำตาลให้ "ถึงเธอจะโทรมาผมก็ไม่ได้รับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับพ่อ”
จางรับซองเอกสารพลางพยักหน้า "ดีแล้วล่ะ ฉันอยากให้แกเลิกติดต่อหนูณดาไปเลย แล้วก็เลิกไปเป็นทนายส่วนตัวเธอด้วยหาคนอื่นไปแทนซะนะ"
"ครับ" ลีพยักหน้าสายตาแอบแฉลบไปทางห้องน้ำ ไม่รู้ว่าเธอได้ยินหรือเปล่าหากเธอรู้เข้าคงจะจี้ถามเขาไม่หยุด
"ฉันกลับล่ะ เดี๋ยวแม่แกบ่นว่าฉันไม่ใส่ใจอีก" จางบอกลา
"กลับแล้วเหรอครับ" ใบหน้าหล่อยิ้มออกทันที นี่แหละสิ่งที่ต้องการในสภาวะไม่สู้ดี เขารีบจ้ำอ้าวจะไปส่งพ่อบังเกิดเกล้าออกจากบ้านทันที
ด้านณดา
เพียงแค่ได้ฟังบทสนทนาคู่พ่อลูก หญิงที่อยู่ในห้องน้ำถึงกับยืนนิ่งสนิทมือสั่นระริกอยู่ด้านหลังประตู ไม่เข้าใจความหมายว่าทำไมจางต้องกีดกันเธอ เธองับประตูลงเสียงดัง แกร่ก! เล็กน้อย ไม่ให้คนด้านนอกได้ยิน เธอหันหลังกลับแนบหลังไปกับประตูด้วยความหม่นหมอง
กุกกัก! กุกกัก!
การสั่นสะเทือนจากลูกบิดทำสาวด้านในสะดุ้ง! ตาโตถลึงมองไปยังลูกกลมๆ สีทองด้านข้างทันที มันขยับไม่หยุด แย่ล่ะสิ
"ลี ทำไมประตูมันล็อก"
ลีทอดตากลับไปเมื่อเห็นหลังแก่ๆ นั่นเดินไปทางห้องน้ำแทนการออกจากบ้าน เหงื่อแตกเป็นเม็ดข้าวโพดซึมเต็มกรอบหน้าเขารู้ว่าณดาอยู่ในนั้น และเธอก็ล็อกลงกลอน
ด้านในนั้นไม่รู้จะทำยังไง สาวได้แต่สวดภาวนากับพระเจ้าใช้มือกับขากุ้งแห้งดันประตูไว้สุดแรงเกิดแม้ว่าจะใส่กลอนอยู่
ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย หมดกันภาพลักษณ์ฉัน ณดาคิดพลางใช้แรงกายทั้งหมดไปที่ประตู
"คือ..ประตูเสียน่ะครับ" ลีก้าวขาเข้าไปช่วยจับลูกบิดทันที
มือชายแก่ถูกแทนที่ด้วยมือบุตรชาย ลีจับมันแน่นให้สาวด้านในรู้ว่าเขามาแล้ว
"ประตูเสีย แกไปเอาไขควงมาเดี๋ยวฉันซ่อมให้เอง"
ผู้เป็นพ่อเปรยขึ้นด้วยความหวังดีก่อนหน้านั้นเขาเคยอ่านเจอในหนังสืองานซ่อมพอดิบพอดี วันนี้ได้โอกาสต้องลองทำตามสักหน่อย
ลีได้แต่อมยิ้มแต่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ทำไมต้องมาหวังดีตอนนี้ด้วยนะ ปกติจ้างแต่ช่างมาแก้ให้ไม่เคยเห็นจะลงมือทำเอง
"เดี๋ยว..ผมให้ช่างมาซ่อมก็ได้ครับ"
"ฮึ่ย เรื่องแค่นี้ฉันก็ทำได้แกจะไปจ้างให้เสียเงินทำไม" จางพูดบอกปัดอย่างหัวเสีย "ไปเอามาเดี๋ยวฉันทำให้"
ลีกลืนน้ำลายลงคอ "คือ..ส้วมมันเต็มด้วยครับพ่อ..ยังไงก็ต้องเรียกช่างกับรถดูดส้วมมาอยู่ดี"
"...."
พฤติกรรมอันแปลกประหลาดของบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนทำให้ทักษะด้านทนายตื่นตัว คิดเหรอว่าไม่รู้ว่ามีอะไรข้างในเขาต้องมีอะไรปิดบังไว้แน่
"แกซ่อนอะไรไว้ข้างในหรือไงลี" แววตากระทิงใหญ่จับจ้องปานอาฆาตถ้าไม่ตอบคงถึงแก่ชีวิต
"เอ่อ..."
"อย่าบอกนะว่ามีคนอยู่ในนี้ไว้ในนี้"
น้ำลายกลืนลงคอจนลูกกระเดือกกระตุกเป็นคลื่น ไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวอะไรแล้ว ลีก้มหน้าลงยอมรับมัน
"ครับ มีคนอยู่ในนี้"
"เป็นผู้หญิงใช่ไหม?"
"ครับ เป็นผู้หญิง"
น้ำเสียงสลดลงกับท่วงท่าสำนึกผิดทำเอาพ่อยิ้มกว้าง เขาตบไหล่ลูกชายด้วยความดีใจ
"แกมีแฟนแล้วใช่ไหม ฉันกะแล้วเชียว รองเท้านั้นคงของแม่หนูคนนี้ละสิ"
ลีเงยหน้าขึ้นดวงหน้ากังวลนั่นหายไปแล้ว เขายิ้มเล็กนิดหน่อยพลางโล่งใจไปด้วย
"ครับ เธอเป็นแฟนผม"
คำกล่าวอ้างทำให้สาวณดาที่อยู่หลังประตูหน้าแดง เธอรู้สึกชอบที่เขาตอบออกไปแบบนั้น
แฟนเหรอ เขินอ่า..ทนายลีพูดอะไรเนี่ย มือน้อยยกขึ้นมากุมใบหน้าด้วยความอายยืนบิดไปบิดมา กระทั่งได้ยินเสียงของทนายจางพูดต่อ
"บอกให้เธอออกมาสิฉันจะได้เข้าต่อ" ผู้เป็นพ่อสะบัดหน้าไปทางประตูห้องน้ำบอกเป็นนัยๆ
ลีจับลูกบิดแน่นจนเหงื่อไหลย้อยเคลือบลูกบิดประตู
"แฟนผมขี้อายน่ะครับ ถ้าให้มาเจอพ่อตอนนี้มันจะกะทันหันไปนะครับ เธอยังไม่เตรียมใจมาเลย"
จางหรี่ตาลงจ้องหน้าลูกชายที่กรอบหน้ามีแต่น้ำเหงื่อ มีแฟนขี้อายแบบนี้เขาจะรู้จักลูกสะใภ้ในอนาคตคนนี้ได้ยังไง เฮ้อ!.. แต่ก็เอาเถอะ ก็พอจะรู้ว่าลูกชายไม่ต้องการให้เจอเธอตัวเป็นๆ หรือว่าบุตรชายตนเองจะไม่จริงจัง
"งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำข้างนอกก็ได้ ยังไงก็พามาทำความรู้จักกับฉันด้วยแล้วกัน เธอก็มีพ่อมีแม่ไม่ใช่จะเอามานอนด้วยเล่นๆ ในบ้าน ฉันไปล่ะ"
"ครับ" ลีพยักหน้า
โชคดีของเขาผู้เป็นพ่อไม่คะยั้นคะยอสืบสาวหาความต่อ ไม่อย่างนั้นได้ถึงคราวซวย ณดาย่างก้าวออกมาอย่างช้าๆ หลังจากได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านปิดสนิท ตาน้ำตาลมองไปทางลีที่อยู่ตรงประตูเขาหันกลับมาปะหน้าเธอพอดิบพอดี เขาทิ้งลมหายใจโล่งเฮือกใหญ่ ค่อยยังชั่ว
ใบหน้าแดงวาบเมื่อเห็นดวงหน้าชายหนุ่มที่ชอบ เธออมยิ้มเล็กน้อยก่อนทนายลีจะเดินเข้ามาหา
"นี่คุณจบเกียรตินิยมมาจริงใช่ไหม นึกยังไงไปซ่อนในห้องน้ำ" เสียงขรึมต่อว่าทันที
"ก็ฉันคิดไม่ทันนี่ อยู่ดีๆ ก็บอกให้ไปซ่อน ใครจะไปรู้ว่าซ่อนตรงไหน วันหลังคุณก็บอกฉันสิจะได้ซ่อนได้ถูก" เธอโต้เถียงกลับทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงต้องซ่อนตัวจากทนายจาง
